In memoriam: Wiesje de Lange door Pieter Bénard [Christenen voor Israël]

Afgelopen nacht overleed Lea (Wiesje) de Lange in Jeruzalem op 75-jarige leeftijd. We herinneren ons Wiesje als een vurige voorvechtster van Israël en een trouwe vriendin van stichting Christenen voor Israël. Wiesje de Lange werd geboren in Nederland in 1938 als Wiesje Samuel Prins (later Lea de Lange – Samuel Prins). Als klein kind heeft zij tijdens de Tweede Wereldoorlog ondergedoken gezeten op verschillende adressen. Deze periode en de naoorlogse jaren hebben haar leven gestempeld. Zowel haar opvoeding in Nederland als haar wonen in Israël sinds 1964. In Nederland ontmoette ze haar grote liefde Ab de Lange en samen stichtten … Lees verder In memoriam: Wiesje de Lange door Pieter Bénard [Christenen voor Israël]

Wiesje de Lange in Israël nog steeds ‘Alive and Kicking!’

Keesje Maduraatje, die momenteel op rondreis is in Israël, bezocht vandaag schrijfster Wiesje de Lange (Lea de Lange), die net herstellende is van een langdurige ziekte (kanker.) Van Wiesje heb ik maar liefst 49 artikelen op deze blog gepubliceerd (terug te vinden in de rubriek Wiesje de Lange) en het laatste artikel op deze blog dateert alweer van 22 november 2011. Op haar web blog op Christenen voor Israël is het zelfs nog langer geleden, met name van 26 mei 2010. Onnodig nog te zeggen hoezeer ik haar gemist heb. Kees: “Na een lang ziekbed kon Wiesje mij vandaag toch … Lees verder Wiesje de Lange in Israël nog steeds ‘Alive and Kicking!’

B E Z E T T I N G [door Wiesje de Lange]


Op het plaatje: De Val van Jeruzalem op 2 oktober 1187. De Franse Kruisvaarder Ridder Guy de Lusignan onderwerpt zich aan de Arabische Sultan Saladin. De wreedaardige en sluwe sultan werd net zoals wijlen dictator Saddam Hoessein geboren in Tikrit, Irak, met precies 800 jaar verschil (geboortejaren Saladin 1137 en Saddam 1937). In 1967 heroverde de Joodse staat Jeruzalem op de Arabieren en versloeg onder meer… het Iraakse Leger, dat Jordanië, Syrië en Egypte ter hulp was gesneld. Saddam, een vooraanstaand lid van de neonazi Baath partij, bouwde intussen vanuit Tikrit zijn machtscentrum uit over het hele land en voerde een waar schrikbewind. Tijdens de Eerste Golfoorlog van 1990-1991 vuurde Irak Scud-raketten af op Israël in een poging om Israël in de oorlog te betrekken. Tegelijk ook als vergelding voor de vernieling door de Israëlische luchtmacht van de kernreactor van Osirak in 1981, waar Saddam met de hulp van Frankrijk in het geheim werkte aan de ontwikkeling van atoomwapens. Saddam Hoessein vergeleek zichzelf regelmatig met Sultan Saladin, die zijn grote voorbeeld was. Saddam, de zelfbenoemde Saladin van het moderne Irak, werd op 30 december 2006 door eigen volk opgehangen. Krom werd weer recht. [Brabosh.com]

B E Z E T T I N G

door Wiesje de Lange

De kleine wereld van Israel wordt in de wintermaanden beslotener en kleiner. Israeli’s kijken door hun toegeschoven ramen, op zichzelf al een ongewone toestand in een Israelisch huis, naar buiten waar zij de regen neer zien ruisen. “Het regent nog steeds” roepen zij veelvuldig, verheugd, tot niemand in het bijzonder en zij zien voor het geestesoog “hun meer”, hun zoetwaterzee, het Kinneret in Galilea dorstig slurpend stijgen, de waterspiegel gaat zo dadelijk zelfs de oude stad Tiberias bedreigen, het wordt tijd de sluizen bij Deganja te openen opdat overtollig water, ja, OVERTOLLIG WATER weg kan stromen naar de Jordaan en de Dode Zee. Ik haast mij nu te roepen dat dit beeld eenvoudig fantasie is van mijn alhier genoemde Israeli’s, er is vooralsnog geen sprake van een vol Kinneret, enkel blijft, verheugend de regen ons uitgedroogde landje laven, vullend de aquiferen, allemaal reden tot vreugde en vooral dankbaarheid.

In de winter krimpt de wereld, allereerst door die gesloten ramen, men woont in een eigen ruimte, de woedende wereld is buiten, razend maar buiten de poorten. En de regenwolken geven ons een beschermd gevoel, doen denken aan de wolk bij dag en de vuurzuil bij nacht die het volk beschutten en de weg wezen op de lange tocht naar het land der vaderen. Een tocht die nog niet werd volbracht.

Als in Bijbelse tijden blijven de volken aanstormen, schreeuwend, vuistschuddend en stenenwerpend en vooral valse beschuldigingen krijsend tegen Israels terugkerende karavaan. “Jullie zijn bezetters”. Ze nemen de kreet van elkander over en slingeren hem in vele tongen naar Israelische hoofden. “Jullie zijn bezetters”. Nu is dat woord voor buitenstaanders aan alle kanten belast met associaties, vooral verbonden aan een machtig Europees land dat nog niet zo lang geleden (want ik ben er nog bij geweest) zomaar veranderen kon in een niet te verzadigen monster dat gezapige buurlanden vretend binnenviel, opslokkend vrijheid en onafhankelijkheid van hun geschokte, zich in de ogen wrijvende mede-Europeanen. Een volk van dichters en denkers, de gezellige Duitsers waren bloeddorstige barbaren?

In datzelfde Europa vond U in die dagen een groot deel van een volk dat dissertaties schrijven kon over bezetting, overweldiging, verlies van vaderland en daaraan verbonden menswaardig bestaan. Israel. Israel zwervend onder de volken, oh, zij wisten meer dan wie ook van bezetting, ze droegen die kennis mee in hun genen, hun babies werden met het trauma geboren. Als je goed kon luisteren naar brullende zuigelingen in wiegen dan kon je horen in dat storende gehuil:”Ons land is bezet door weer een nieuwe bezetter. En wij werden er uit gezet, hoe lang, oh hoeveel eeuwen geleden”. Behoor ik tot de laatste generatie die aldus de babies van mijn volk heeft horen jammeren? Ja, ja, duizenden malen “ja”.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>> Lees verder “B E Z E T T I N G [door Wiesje de Lange]”

Politiek misleiding vernielt zichzelf maar collaterale schade blijft onherstelbaar [Wiesje]

Politiek misleiding vernielt zichzelf maar collaterale schade blijft onherstelbaar

door Wiesje de Lange

[bron: Christenen voor Israël]

Sjimon Peres is de President van Israel, een erebaan die politiek gesproken weinig om het lijf heeft maar dit terzijde.

Voor het grootste deel van Israel (af te meten naar de politieke indeling van de Knesset) maakt het niet echt uit wat de lopende taak van Peres is. Voor hen zal hij altijd de man van Oslo blijven, zo U wilt “de President van Oslo” ook al merken de Oslo-inwoners daar weinig van. Wat Sjimon ook nog moge ondernemen in een lang en met gezondheid gezegend leven, Oslo zal hem blijven kleuren, het is niet meer goed te maken, niet meer af te wassen. Oslo doet me een beetje denken aan datgene wat er voor altijd mee geassocieerd zal blijven, een welhaast-burgeroorlog in de Israelische stijl, een welhaast volksopstand met mensenmenigten van ettelijke honderdduizenden die hun misnoegen luide te kennen gaven en het land nog wilden redden.

Dat gebeurde niet.

De Staat Israel bleef bestaan met de Hulp van de Almachtige maar het was niet langer hezelfde land. Tikoen (reparatie) kan enkel komen via dat Bijbelse plan, de Vrede van de Eindtijd.

Wat is mijn associatie met dat “niet meer af te wassen Oslo-kleursel”? Vanzelf het gekleurde water dat politie uit waterkanonnen spoot op demonstranten. De kleuren bleven dagen zichtbaar op de huid. Werd men gearresteerd dan was het moeilijk vol te houden dat men “helemaal niet gedemonstreerd had”. (Vrienden, sedert lange tijd nam ik mijn natuurlijke kleur weer aan).

Voor de bemoeiingen indertijd, (1993) kreeg de partijman (Arbeidspartij) een Vredes-Nobelletje en dat had luide en alarmerend behoren te rinkelen in het oor van elk lid van Sjimon’s volk met de medestanders. Wanneer de volken medailles aanreiken voor politieke stappen gezet door Israelische politici dan is dit welhaast een bevestiging van de enormiteit van Israelische misrekening.

In een zojuist gepubliceerd satirisch programma zingt Israel’s “nieuwste lichting, de jonge soldaatjes geboren in de Oslodagen” een niet minder dan vreselijk lied. Elk woord een aanklacht (“ma awar lachem barosj”, hoe haaaalden jullie het in jullie hoofd) tegen de ouden die nu allemaal al niet meer zingen, behalve Peres, terwijl de piepende jongen die WEL zingen ZEKER de Oslodeun niet overnamen. Zij bereikten thans de volwassenheid, voor zover zij de dood niet vonden in de nasleep van dat geheime Scandinavische smorgasbord en zij betalen ook, 18 jaren later, het gelag zoals alle Israelische soldaten en burgers (het onderscheid tussen deze categorieen werd steeds vager) dat deden sedert men de koppen bij elkaar stak, ver van Zion in alle opzichten. In de Noorse kilte die onze Joodse botten nimmer meer kan verlaten. Waarom, oh waarom liet men die duivelse geest die jaren te laat, na een liederlijk leven, ergens in Frankrijk het lichaam verliet en door een slecht ge’informeerde Franse medicus “monsieur le Presidente de Palestina ” werd genoemd, pourquoi liet men hem niet in Tunis gaarstoven…. Liegend leefde hij, Arafat en onder een leugen-etiketje werd hij van deze aarde naar omhoog gestuurd, naar zijn maagden. Presidente de Palestina…

Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees verder “Politiek misleiding vernielt zichzelf maar collaterale schade blijft onherstelbaar [Wiesje]”

De oorlog tegen Israël’s rust [Wiesje]

De oorlog tegen Israël’s rust

door Wiesje de Lange

Toen Arafat helemaal buiten zichzelf van opgeblazen triomf aan het hoofd van zijn terroristen Bethlechem binnenreed ging er een collectieve kreet van afschuw door Israel. De dwaze slagzin van “lente voor Arabie” werd nog niet gelanceerd maar in de wereldpers gingen commentatoren zich te buiten aan poetische beschrijvingen over eindelijk doorgebroken rechtvaardigheid. Voor wie? Voor hen die de grond van Israel begeerden. In wezen, laat ons eerlijk blijven, niet voor zichzelf maar om te voorkomen dat Israel die grond in vrede en rust zou genieten.

Het is schokkend, was toen schokkend ons te realiseren hoezeer de wereld hierin met de vijand meeging, ja rechtvaardigheid speurde in Arafat’s schijnveroveringstocht. Schijn. Hij veroverde niets, bleef eenvoudig de neo-Filistijn en Israel bleef Israel, onbereikbaar. Het gaf hem een zekere mate van autonomie binnen de eigen grenzen. Terreur die het doel bereikt = rechtvaardigheid? Moet U aan de VN vragen.

Niet dat Bethlechem de enige aan Arafat overhandigde Joodse stad was. Israeli’s zagen de manschappen der PLO de oude Davidstad Chevron (Hebron) accepteren evenals andere Bijbelse steden waaronder Jericho en Shechem maar inzake Bethlechem konden velen hun ogen nauwelijks geloven. Bethlechem, de stad waar Koning David, zoon van Jisjai (Jesse) werd geboren, waar de Dynastie van deze Profeet en Koning, voorvader van Israels Masjiach (Gezalfde, Verlosser) werd gevestigd, deze geheiligde Stad in handen van de geestelijke nazaat van David’s Bijbelse vijanden, de Filistijnen die hij, David bij tienduizenden versloeg waar Shaul het kalmer aan deed en het bij duizenden liet, dat was te gek. Zozeer “te gek” dat het bleef naschrijnen als een symbool van heel de uitgeholde Oslo-vrede.

Arafat vond het nodig om daar in Bethlechem boven op een dak te gaan staan en de Christelijke Messias te annexeren voor zijn PA. Hij schreeuwde onbeschaamd:”Jezus was een Palestijn” daarmee een Jood omdopend tot de anti-Jood bij uitstek, een Filistijn.

Het is niet eens nodig woorden vuil te maken over dat afstand doen van Bethlechem. De geschiedenis peperde het zelfs de meest verblinde Oslo-aanbidder wel in hoe heretisch deze misstap is geweest, hoe er nimmer zegen op kon rusten.

Wanneer men aan het modderen slaat met de Eeuwigheid dan blijft de problematiek taai kleven; tot in Eeuwigheid? Ik ben geneigd om “ja” te zeggen. Niet alles gaat voorbij. Arafat is dood, de PLO werd overwonnen –de vertegenwoordigers er van letterlijk van de daken gegooid – door de Chamas. Aboe Mazen, op- en navolger van Arafat kan geen voet in Gaza zetten zonder gevaar te lopen een zelfde lot als Khadafi van Libie uit te nodigen en “het conflict” tussen “Palestijnen en Israeli’s” wordt dagelijks meer een strijd op leven en dood tussen Arabieren en Joden. Waarheid kan niet verborgen blijven, zeker niet in oorden waar leugen en waarheid constant dooreen worden geklutst en waar de klutsers regeren vanuit gruwzaam bloeddorstige instincten die henzelf verwarren.

Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees verder “De oorlog tegen Israël’s rust [Wiesje]”

Over sloten, sleutels en Israël’s noodrem [Wiesje]

Over sloten, sleutels en Israël’s noodrem

door Wiesje De Lange

Geachte lezer, mag ik U vragen om U even te verplaatsen in mijn situatie, een dag na Jom Kippoer, de Grote Verzoendag?

Eerstens die dag. Het is dan alsof Israel ladders uit de hiertoe ontsloten magazijnen haalt, voor elke burger nu even geen gasmasker –die krijgen we ook weer – maar een ladder waarop allen proberen te klimmen, weg uit de verstikkende chaos van alle dagen en op, op, naar hogere sferen, daar waar geen onzinnige fantasieën worden gehoord, waar feiten en verhoudingen lang geleden voor immer werden bepaald.

Israel’s vijanden houden er niet van dat wij die ladders tevoorschijn halen, hoe minder wij onszelf zijn hoe liever zij het hebben.

Een ladder. Het beeld doet mij even denken aan een van de grootste kunstschilders uit Israel’s geschiedenis, de mytische expressionist Mordechai Ardon (stierf in 1992, bijna 100 jaren oud). In schitterende juweel-achtige kleuren, sterk herinnerend aan de Hollandse School, aan Rembrandt, schilderde hij een Jeruzalem niet van deze aarde alleen. Uit het stadsgewoel staken de ladders omhoog. Toen ik hem, niet lang voor zijn dood –hij woonde bij mij in de buurt – vroeg naar het waarom van die ladders zei hij:”zulke dingen moet je mij niet vragen. Ik schilder wat ik zie. De betekenis ervan moet je vragen aan mijn biograaf”, en hij glimlachte de glimlach van de visionair die ziet wat anderen niet zien en lacht om hun geleerde kritieken.

Israel, een doorgaans ongelooflijk bewogen, dramatische maatschappij waar de mensen vaak hijgend, buiten adem achter de feiten aanhollen, zich in de ogen wrijvend omdat wat zij waarnemen bijna niet waar kan zijn. Ik zou nu een zin moeten opschrijven die begint met een: “hoe is het mogelijk dat…” Mogelijk wat? Mogelijk alles. Eerstens misschien, hoe is het mogelijk dat de mensen om mij heen niet koud en verbitterd, woedend de voorhoofden fronsend langs elkaar heen lopen, grommend over de manier waarop de wereld hen afschildert. Duivels? Oh nee, veel erger, zij worden dagelijks, in de duurste kranten beschreven als een bende dieven, moordenaars, die in een stompzinnige verblinding weigeren te doen wat meer dan iets anders van hen wordt verwacht:”weg wezen”. Zou het een wonder zijn wanneer Israeli’s ongenietbare nurksen werden?

Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees verder “Over sloten, sleutels en Israël’s noodrem [Wiesje]”

Een velletje papier [door Wiesje de Lange]

Op de afbeelding hierboven toont de Britse premier Neville Chamberlain trots zijn velletje papier aan pers en publiek met daarop het ondertekende akkoord dat hij met Adolf Hitler in München had bereikt op 29 september 1938. Hitler had Tsjecho-Slowakije opgeëist en dreigde met een invasie van Europa als het niet zou toegeven. Europa stuurde Chamberlain die Tsjecho-Slowakije cadeau gaf aan nazi-Duitsland en bij zijn terugkomst trots verkondigde dat hij “de vrede had gered”. Elf maanden later viel Duitsland Polen binnen. De 2de Wereldoorlog was een feit. Anno 23 september 2011: Mahmoud Abbas overhandigt zijn velletje papier aan Ban Ki-moon, de … Lees verder Een velletje papier [door Wiesje de Lange]

Oorlog der Werelden [Wiesje]

Het volk van Israël leeft - schilderij van Susan Weinberg, VS, uit 2009

Oorlog der Werelden

door Wiesje de Lange

Am levadat jishkon, een volk dat apart staat, geen volk is onder de volken, maar enkel en alleen en overal “Israel”. Anders. Niet beter, niet slechter, nee, gewoon anders. Een volk, gedwongen levend in de schijnwereld die anderen proberen te scheppen. Dit zou geen tragisch scenario behoeven te zijn. Niemand wil graag zijn “net als alle anderen”, men streeft naar individualiteit, een eigen rol en karakter. De wens te leven als een Onderdaan van de een of andere totalitaire mogendheid, keurig marcherend in de pas, op tijd “hoerah” roepend, trekt enkel zeer specifieke volken aan. Het gros is meer vrijgevochten, ziet een boek als “1984” als een beschrijving van de hel op aarde. Geduld hebben met elkaar, met het unieke van elk volk is op zijn minst het streven op aarde. Hoe anders zou men ooit hebben kunnen geraken tot regulering der maatschappij, internationaal recht, een zekere mate van koude vrede, genoeg althans om “ploegen, zaaien en maaien” mogelijk te maken.

Gravure van Henrique Alvim Corrêa 's 'War of the Worlds' uit 1906

In de schijnwereld die Israel’s vijanden proberen te suggereren is het kardinale probleem waarmee de wereld voorgeeft te worstelen “Israel”. Dat onuitstaanbaar realistische volk dat blijft proclameren dat de wereld is zoals deze IS. Zoals Israel’s G’d IS wat hij IS.

Men heeft radeloos, voor immer en eeuwig, zo lijkt het althans, Israel aangemerkt als “anders”, uit de toon vallend, een volk levend in de wereld die anderen ontkennen.

Geen aantrekkelijke wereld, die der anderen, misschien zelfs een verwerpelijke, niet de wereld die de Schepper schiep maar die ineengeknutseld werd door mensen. Die vanzelf geen scheppers zijn en er dan ook niets van terecht brengen, van dat “do it yourself”. Een niet werkende wereld waar de rivieren buiten de oevers treden van de haatstromen (tegen Israel), het woestijnzand U tussen de tanden knerst, opgezweept door boze windstoten, opzwepende anti-propaganda die dat gewraakte Israel weg moet blazen. Ergens heen, waar de waarheid nooit door zal kunnen dringen.

Dat wegbezemen van Israel is niets nieuws. De wereldgeschiedenis borrelt er van over, weer en weer wisten tijdelijk machtige volken Israel het land uit te blazen, de Tien Stammen beginnen eerst in onze dagen druppelsgewijs terug te keren van “over de rivier de Sambatjon”, woest stromend, stenen en zand hoog opwerpend, zodanig dat de tien stammen onmogelijk de andere oever kunnen bereiken. Enkel op de Shabbat, de rustdag van Israel, dan kalmeert de Sambatjon en wordt een lieflijk kabbelend beekje gelijk maar de Stammen hebben daar niets aan. Op de Shabat mag men niet reizen.

Waar de Sambatjon te vinden is? Ergens in het Oosten, bij de Bosporus, nee op de grens van India. Of juist Aden. Ver, ver weg, zo ver dat drieduizend jaren nadat koning Salmanezzer van Assyrie hen wegvoerde, eerst nu nakomelingen der bannelingen opduiken in Israel waar men hen bezichtigt als nog een van de wonderbaarlijke verschijnselen waar het volk aan moet wennen.

Snel verder lezen KLIKKEN op–> Lees verder “Oorlog der Werelden [Wiesje]”

Waarop Palestina stoelt [Wiesje]

Waarop Palestina stoelt? Op Jodenhaat, niks meer en niks minder. Jodenhaat is al wat er nodig is om overal ter wereld de stoppen te doen doorslaan. Brave onnozele schaapjes veranderen in bloeddorstige vampiers als ze het woord Jood nog maar uitspreken. Dat was 2000 jaar geleden zo en het is nog immer zo; er is niks veranderd. Foto hierboven, een dagje tijdens de Arabische Lente van 2011. De Vrienden van Palestina waren er ook weer bij. Foto genomen op vrijdag 13 mei 2011 tijdens een manifestatie op het intussen wereldbekende Tahrirplein in de Egyptische hoofdstad Kaïro. Het Vrijdaggebed ter ere van de Dag van Nationale Eenheid werd weer massaal bijgewoond. Hierboven werd een pop symboliserend de staat Israël opgehangen, dit om de islamisten beter te inspireren tot een devoot gebed [foto: CiF-watch, h/t Armaros]

Waarop Palestina stoelt

door Wiesje de Lange

De kreet om Palestina is overal te beluisteren. Hij cirkelt om de Evenaar, zo vals klinkend dat de oude Neptunes al jaren geleden watjes in de oren stopte, hij golft kris kras over onze aardbol, blijft overal nagalmen met een geluidsterkte die niet te reguleren is. Oh, het is een marteling voor gevoelige oren, die dissonanten van:”PAL-PAL-PALES-TINA”.Soms schrik ik wakker, menend dat iemand naast mijn bed staat te loeien in sterk overdreven decibellen, dat oude lied van “the story of Tina”. Wie de goede Tina was weet ik niet meer, de herinnering verbleekte, geschokt door Pales-Tina. Begon die “Story of Tina” niet in de “springtime”?

Raakte U in de war door het wereldgebeuren, ziet U door de bomen het bos niet meer? Het lijkt mij dat dit de bedoeling is. Verdoofd door de geluids-tsoenamie schudden mensen de hoofden en beginnen dan snel, hulpeloos van “ja” te knikken. Ze hebben het opgegeven. Ja. Pales-Tina. Nee, Israel.

Als we onze nieuwsdiensten moeten geloven dan is er in de wereld helemaal geen ANDERE story dan die van de lenteblom Tina. Zo af en toe horen we vluchtig iets over lava spuwende vulkanen, een dood en verwoesting blazende hurricane, hongersnood en ziekten in Afrika, glorieuze potentaten die van hun troon vielen en nu schuilen, ergens in een kuil of afhankelijk werden van de goedertierenheid van weer andere potentaten en ik weet niet wat verkieslijk is.

Maar reeds bereiken die afschuwelijke, atonale klanken ons weer alsof Uw buurman de piano van de trappen smeet:”(HOEM)PA-PA-PALES- TINA”. Zet dat gekke ding in hemelsnaam dan maar ergens neer, zo roept alreeds een deel van het wereldpubliek, want, dat muziekje, dat willen we nu nooooit meer horen.

Nooit meer, nee, never again. Zo riep men nu ook snikkend vanuit Europa waar de heren en dames politici toch moeten toegeven (ze zullen dat helaas niet doen) dat zij zeer maar dan ook ten zeerste zeer schuldig zijn aan de wanklanken. Hebben zij de Arabische natie niet constant opgestookt om toch de “mensenrechten” op te eisen, waaronder vielen, zo suggereerden zij, de rechten van alle man van Pale-stam om vrij (van Joden) te wonen op het plekje dat weliswaar niet “HUN tot een erfdeel kwam” maar een kniesoor die daarop let. De ene Vervanging rijmde opperbest op de andere en allen sloegen de handen ineen en riepen tot Israel:”schik eens een flink eind op”. Israel deed dat herhaaldelijk maar de kruik gaat zolang te water (ook al is dat enkel een fata morgana) totdat deze barst. En Israel’s kruik barstte. Omdat er eenvoudig geen land overbleef waar men “een flink eind” op kon schikken. Israel liet de tanden zien, en Europa raakte de kluts kwijt.

Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees verder “Waarop Palestina stoelt [Wiesje]”

Oorlogskoorts – Zoet is de oorlog voor wie haar niet kennen [Wiesje]

“Masada will not fall again”

Aan de voet van de Masada rots, 3 juni 2010. Naar aanleiding van de 25ste verjaardag van de Israëlische opera werd gekozen om Giuseppe Verdi’s opera Nabucco (uit 1842) uit te voeren aan de voet van Masada, dicht aan de Dode Zee. Daniel Oren dirigeerde. Nabucco wordt algemeen gezien als Verdi’s Joodse opera, maar eveneens als het werk waarmee hij definitief zijn reputatie vestigde als een van de meest begaafde componisten van de wereld en van alle tijden. Nabucco vertelt het verhaal van de gedwongen ballingschap van het Joodse volk volgend na de invasie en de verwoesting van de Eerste Tempel van Jeruzalem in 586 v. Chr. door de Babylonische koning Nabukodonosor.

Zoet is de oorlog voor wie haar niet kennen

Oorlogskoorts

door Wiesje de Lange

Oorlog. Telkens slaat er een raket in, de radio vermeldt dat nu niet meer per keer, noemt slechts hoeveel, waar en welke gevolgen tijdens uurlijkse nieuwsberichten die ook al weer verouderen terwijl ze voorgelezen worden. .

Is het mogelijk om datgene wat we momenteel meemaken in Israel anders te noemen dan “oorlog”? En dan, kende dit landje, dat constant de bloeddorst opwekt van de vijanden van Jodendom en Joden, kende dit landje een dag van vrede?

Dat ligt er aan hoe je het van binnenuit bekijkt en daarin zijn Israeli’s uniek. Zolang de vlammen nog niet lekken aan hun leven, zolang er nog geen vreemde soldaten marcheren door hun straten zijn ze bereid iets te mompelen van “nou ja, oorlog, dat is het momenteel nog net niet”.

Oorlog, goede lezers. Oorlog met Egypte, Oorlog met Iran. Oorlog met Chamastan/de Gaza-afdeling van de “PA” voor wie dat zo wil blijven noemen, oorlog met de Bedouinen en hun broodheren in de Sinai, Oorlog. Oorlog met elke machthebber en politicus in onze wereld –haalt U even Khadafi van Lybie uit het rijtje? – die roept dat er toch beslist een Palestina moet komen, hiermee G’d en al Zijn Scharen tegensprekend, Israel delegitimerend, G’d, de basis van alle Recht verachtend. Palestina. Is dit de oorlog om Palestina?

Alle oorlogen tegen Israel zijn oorlogen om “Palestina”, een utopisch oord aan de andere kant van de regenboog waar geen Joden bestaan, waar een menselijke leer die van Sinai “overschreef” zoals dat in computertaal heet. De Stenen tafelen waar de Tien Geboden vervaagden, plaats makend voor een afschuwelijke, mensenwaan-tekst die de wereld niet in stand kan houden.

Goede mensen die met de nauwgezetheid van een boekhouder “de stand” bijhouden melden ons dat er een honderd raketten neerdaalden op piepklein Israel en zij hebben vast gelijk. Mijn commentaar kan, als steeds enkel zijn:”en er gebeurden zoveel wonderen dat we ophielden van wonderen te spreken. Alles is miraculeus. Het bestaan van dit vervolgde volk is miraculeus”.

Schrijven over oorlogen is problematisch. Men verkeert in een toestand van schok, de wereld met al wat goed en lief en vertederend is wordt bedreigd met vernieling. En mensen die niet in een schoktoestand verkeren lezen dan die berichten over een wereld die, ook al waren ze vele malen pelgrim of toerist in Israel, over een wereld die hen onwennig voorkomt.

Goede lezers ik wil U verzekeren dat de wereld vanwaaruit ik U schrijf Uw wereld is. Dit is de oorlog tegen Uw eigen heiligdommen wanneer het Boek van Israel Uw Boek is.

Af en toe weglopend van mijn computer, luisterend naar nieuwsberichten die meteen weer oud zijn, ving ik een mededeling op van de Doweer Tsahal, de Leger-woordvoerder, een typisch woord van de lijst die wij uit de lade halen wanneer de kreet “milchama” over het land klinkt, beginnend bij een van onze grenzen, voortrollend over bergen, heuvels, verkeerswegen tot het doordrong in elk van onze harten. “Milchama”/oorlog.

Vroeg iemand wat de vijand dan wil, daar in Egypte/Sinai/Gaza en het achterland vanwaaruit het oorlogsmaterieel geleverd wordt? Antwoord: Wat de Hellenen wilden, wat Rome wilde, wat al die verwoesters wilden. Het ging nimmer om wat Israel doet. Het ging altijd om wat Israel IS. Het IS Israel en dat mag niet, de godjes uit Rome, Athene en Mecca dient men in Jeruzalem te aanbidden.

Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees verder “Oorlogskoorts – Zoet is de oorlog voor wie haar niet kennen [Wiesje]”

Een zomer vol van onvrede en 930 teleurstellingen voor Catherine Ashton [Wiesje]

De wereld juicht: Israël bezet door de Joden! Illegale tenten opgesteld in Israël, hier op de sjieke Rothschild Boulevard in Tel-Aviv

Een zomer vol van onvrede
en 930 teleurstellingen voor Catherine Ashton

door Wiesje de Lange

Zittend op mijn “uitkijkpost” over Jeruzalem in natura en over de rest van de wereld virtueel in het Internet kan ik niet anders dan ademloos mijn hoofd schudden. Het is teveel voor me, ik kan mijn ogen niet geloven, is dit nog de oude wereldbol waar wij gezellig met elkander vertoefden onder het genot van kopjes koffie, ijskoude frisdranken en vooruit, als U wilt, glaasjes bier? Moeder aarde die ons allen zo geduldig torst, zij schudt haar wijze, ronde bol, zodat het ons allen duizelt. Israeli’s voelden vandaag zelfs een aardbevinkje aan de kust, allemaal omdat Moeder aarde niets meer van haar kinderen begrijpt, ze tot de orde roept?

We grijpen naar onze attributen waarmee we doorgaans huiselijke wanorde te lijf gaan, de stofzuiger, de ragebol, een vochtige zeemlap…maar de chaos wordt daar niet minder van.

Amerika, de Verenigde Staten, de zegevierende reus uit de Titanenstrijd met de USSR, schatrijke uncle Sam IS geen suikeroompje meer. Zelfs een klein ijsje voor de arme kindertjes der wereld kan er niet meer af, Amerika heeft een kastekort, sorry een Fort Knox-tekort. Uncle Sam is in wezen liquide noch solvabel meer, de tekorten lopen in de triljoenen, hetgeen onder ons gezegd vrijwel sinoniem is aan “ontelbaar”. Nog rijpt daar in dat grote land het koren, de maiskolven en de rogge maar de trotse industrieen konden op den duur niet concurreren in een wereld waar mensen bereid zijn te werken voor enkel een hapje eten. Zou het dan waar zijn dat gestolen goed op den duur althans niet gedijt en dat men de geheimen van de Britse textielindustrie beter ongemoeid gelaten hadde?

Wat hebben we aan dergelijke bespiegelingen? De feiten blijven er even onverteerbaar om. Een deficiet van triljoenen waarvan de beurzen en de beleggers der wereld staan te, ja te trillen. Met enige vertraging ook die van Tel Aviv. De Wijzen van Tase (Tel Aviv Stock Exchange), Israel’s Beurs vergrendelden secuur maar haastig hun “Boursa” (Ivriet is makkelijker dan U denkt); om de Shabat en op zondagochtend opende de Boursa wat later dan gewoonlijk (terwijl overal elders de Beurzen gesloten bleven) maar het bracht Israel enkel uitstel van ellende.

Grootse verliezen? In elk geval verliezen.

Snel verder lezen KLIKKEN op–> Lees verder “Een zomer vol van onvrede en 930 teleurstellingen voor Catherine Ashton [Wiesje]”

Het opduiken van verborgen waarheden [Wiesje]

Jeruzalem, 22 juli 2011. Een kleine gouden bel die iemand verloor in Jeruzalem, zo’n 2000 jaar geleden in de tijd van de Tweede Tempel periode, werd onlangs terug gevonden tussen de ruïnes van de Stad van David nabij het oudste stadsdeel van Jeruzalem [bron / foto: AFP]

Het opduiken van verborgen waarheden

door Wiesje de Lange

In een stad als Jeruzalem kan het niet uitblijven dat men archeologische opgravingen opmerkt. Zwaar werk. Voorzichtig, met primitief gereedschap, een schop, een schoffel, borstels zwoegen de archeologen en hun helpers in de zon van ons land. Om opnieuw licht te doen schijnen op datgene wat aan ons oog werd onttrokken, lang geleden, dikwijls door vijanden, vechtend tegen Judea en Israel om te voorkomen, precies te voorkomen dat de wereld een licht op zou gaan.

Israel. Vijanden. Israel keerde terug naar het oord waar de vijanden dat volk volstrekt niet wensten: het Land Israels. Sedert die terugkeer verdubbelden de hedendaagse vijanden hun pogingen te voorkomen dat de wereld een licht op zou gaan, de zon de waarheden van Israel zou kunnen beschijnen.

Er zit iets symbolisch in de Israelische hartstocht voor archeologie die als het ware een muur met een dikte van 2000 jaren moet ruimen om te geraken bij het oude Judea, ons eigen, alhier achtergelaten onder steeds meer lagen aarde en afval, sluimerende verleden.

De oorlog die tegen Israel gevoerd wordt is een verborgene. Hij kan het daglicht niet echt verdragen.

Onder lagen kletspraat, afleidingsmaneuvres en fictie ligt een waarheid waarop geen licht schijnen mag. Krampachtige pogingen die voortdurend worden gesaboteerd door Israelisch tegen-offensief. Voorbeelden te over. Als ik er een mag uitpikken, dan kies ik een recente, die Iraanse “Kerngeleerde”, zoals de media de man beschrijven. Een “kerngeleerde” werd vermoord in Teheran. Bij de aanslag bleef zijn vrouw gespaard, enkel raakte zij gewond. Vingers wijzen naar Israel. Die lui daar in “Tel Aviv”, die hebben het natuurlijk gedaan. Aannemend dat dit waar is en er zijn tekenen die daarop wijzen, dan werd hier een waarheid “opgegraven” die verborgen ligt onder dat woord “kerngeleerde”, een duidelijk ongezond beroep in Iran sedert dat land vrijwel dagelijks dreigt met de vernietiging van Israel via kernwapenen. De geleerde Dariush Rezaei (een naam vol Perzische vergane glorie) was niet de eerste de beste maar een gerespecteerde Professor van nucleaire kettingreacties, niet enkel in reactoren maar ook in een “bepaald soort bommen”, een lid van de atoom energie organisatie in zijn land. De man werd niet vermoord om zijn geleerdheid maar om de dreiging die er van hem uitging voor Israel en de wereld, een dreiging die totaal niet weergegeven wordt via dat onschuldige woordje “kerngeleerde”. Hij was een medewerker in een duivels plan en, oh wonder, voor de vierde keer in een enkel jaartje doken toch weer onverwacht motorrijders op die verdere activiteiten van Dariush voor immer voorkwamen.

Even zal de wereld misschien stil staan bij het feit dat er satanische plannen gesmeed worden, daar in het oude Perzie, even, telkens even totdat de waarheid naar buiten bruist, ontoombaar, niet meer in te dammen. In Perzie is dat proces al aan het gisten.

Reconstructie van de Stad van Koning David - 3000 jaar geleden - het oudste deel van Jeruzalem daterend uit Bijbelse tijden dat net buiten de 16de eeuwse stadsmuren ligt

Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees verder “Het opduiken van verborgen waarheden [Wiesje]”