In memoriam: Wiesje de Lange door Pieter Bénard [Christenen voor Israël]

wiesjedelange

Afgelopen nacht overleed Lea (Wiesje) de Lange in Jeruzalem op 75-jarige leeftijd. We herinneren ons Wiesje als een vurige voorvechtster van Israël en een trouwe vriendin van stichting Christenen voor Israël.

Wiesje de Lange werd geboren in Nederland in 1938 als Wiesje Samuel Prins (later Lea de Lange – Samuel Prins). Als klein kind heeft zij tijdens de Tweede Wereldoorlog ondergedoken gezeten op verschillende adressen. Deze periode en de naoorlogse jaren hebben haar leven gestempeld. Zowel haar opvoeding in Nederland als haar wonen in Israël sinds 1964.

In Nederland ontmoette ze haar grote liefde Ab de Lange en samen stichtten ze een gezin en maakten alija naar Israël. Ze werden gezegend met kinderen en kleinkinderen. Hier genoten ze beiden intens van, omdat het gemis van degenen die werden omgebracht tijdens de Shoah, altijd voelbaar bleef.

erfdeelWiesje heeft veel betekend voor onze stichting. Vanaf 1993 tot 2010 heeft ze jaarlijks spreekbeurten verzorgd, schreef voor Israël Aktueel en Profetisch Perspectief en publiceerde verschillende boeken. Waarvan het best bekend is, Een tocht voor Trinie, over haar onderduikperiode en de relatie met deze bijzondere vrouw in de jaren erna.

Wie Wiesje eenmaal ontmoet had en haar had horen spreken was meestal diep onder de indruk. Krachtig, diep gelovig, puur Joods en sprankelend. Altijd opkomend voor de staat Israël, nooit moe om de situatie nog eens uit te leggen, altijd wijzend op de G’d van Israël.

Wiesje groeide op in de Achterhoek, sprak in Israël vloeiend Hebreeuws, deed meestal drie dingen tegelijk. Dat leverde een aparte spreek en schrijftaal op, je luisterde of las heel geboeid, maar moest goed opletten om alles te volgen. Haar standpunten waren duidelijk en daar viel niet veel op af te dingen. In haar laatste boek, Mee luisteren met Israël, schreef zij over haar land en volk:

“Israël, is door de wereld bestreden als geen ander volk, vervolgd, gemarteld, gedood maar nimmer bejegend met onverschilligheid. De hoeveelheid energie die de wereld verspilde aan de verwoesting van Israël is niet te becijferen. Het komt mij voor dat het dit doel is dat constant ergens op aarde bovenaan een agenda geschreven staat vanaf de eerste Jood op aarde”.

Was Wiesje heel duidelijk over wat de volken haar volk aangedaan hadden en nog doen, ze besteedde ook een groot deel van haar spreken en schrijven over wat haar volk betekend voor de andere volken.

“Israël kreeg de opdracht om het monotheïsme uit te dragen in de wereld, alle volken dienden er kennis van te nemen. Slaagde Israël in die taak? Het Boek der Boeken werd uit het oorspronkelijke Hebreeuws vertaald in de talen der wereld opdat allen mee zouden kunnen luisteren met dat slavenvolk, door G’d verheven tot dragers der Stenen Tafelen.”

Meeluisteren. Door haar boeiende manier van spreken is zij er in geslaagd om dit doel te bereiken. Veel christenen zijn door haar de weg van G’d met het herstelde Israël in onze wereld, gaan zien en begrijpen. Voor ons als stichting werd het niet alleen meeluisteren maar ook meeleven. Wiesje heeft het Joodse volk dichterbij gebracht en ons in staat gesteld hen te troosten waar nodig. Een geweldige prestatie, die doorwerkt in de toekomst.

We bidden om sterkte en G’ds nabijheid voor haar familie. Moge haar ziel gebundeld zijn in de bundel van het eeuwige leven.

door Pieter Bénard


Met dank aan Ank D. voor de tip.

Bronnen:

  1. Christenen voor Israël:
    ♦ In memoriam: Wiesje de Lange; door Pieter Bénard [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • Alle artikelen van Wiesje op Brabosh.com in de rubriek “Wiesje de Lange” (50 artikels) [lezen]
Advertenties

Wiesje de Lange in Israël nog steeds ‘Alive and Kicking!’

wiesjedelange

Keesje Maduraatje, die momenteel op rondreis is in Israël, bezocht vandaag schrijfster Wiesje de Lange (Lea de Lange), die net herstellende is van een langdurige ziekte (kanker.) Van Wiesje heb ik maar liefst 49 artikelen op deze blog gepubliceerd (terug te vinden in de rubriek Wiesje de Lange) en het laatste artikel op deze blog dateert alweer van 22 november 2011. Op haar web blog op Christenen voor Israël is het zelfs nog langer geleden, met name van 26 mei 2010. Onnodig nog te zeggen hoezeer ik haar gemist heb.

Kees: “Na een lang ziekbed kon Wiesje mij vandaag toch kort ontvangen en we maakten deze video, zodat de lezers van haar boeken en de toehoorders van haar presentaties kunnen zien en horen hoe het met haar gaat. Het geloof van Wiesje in G*d en Zijn belofte aan het volk van Israël is gelukkig ongebroken. De geestkracht is er nog steeds. Ongebroken en vol strijdlust gaf ze een boodschap voor de lezers in Nederland door. Ze vertelde mij vanmiddag ook hoe ze als 6-jarig kind in een aardappelzak voor op een fiets werd vervoerd en zo aan haar nazi-belagers ontsnapte. Tranen in mijn ogen.”

erfdeelDe van Nederlandse origine Wiesje Samuel Prins (later later Lea de Lange-Samuel Prins, geboren in 1938) overleefde de Holocaust tijdens WOII in Nederland door onder te duiken onder meer bij het gezin Bemelaar te Nijmegen.

De orthodox-Joodse Wiesje huwde in 1959, kreeg twee zonen Aaron en Daniel en verhuisde in 1964 naar Israël. Zij woont tegenwoordig in een ‘nederzetting’ op de West Bank [Judea & Samaria]. Tijdens de Libanonoorlog van 2006 werden haar beide zonen gewond, één is blijvend invalide. Ze heeft geen vertrouwen in de ‘Land voor vrede’ politiek en verzet zich fel tegen de Oslo Akkoorden en het opgeven van gebied dat ‘door G’d aan de Joden is beloofd’.

Zij publiceerde vele boeken zoals Om je tranen te lachen: brieven uit Israël 1990; Wanneer gij ten strijde trekt 1991; Havii banaj merachok (Breng mijn zonen van verre) 1992; Een tocht voor Trinie 1993; Lepelen in de linzensoep 1994; ‘Een klaagmuur in Rijssen (1998); Zwartboek van Jasser Arafat 2002; Joodse gids in het oude Israël-landschap 2004;  Erfdeel en oogappel – Israël in politiek en profetie (2008);

Toemaatje:

Het levensverhaal van Wiesje de Lange in twee video’s: Deel 1 en Deel 2.


Gerelateerd:

  • Alle artikelen van Wiesje op Brabosh.com in de rubriek ‘Wiesje de Lange’ (49 artikelen [lezen]
  • Web blog van Wiesje de Lange op de site van “Christenen voor Israël” [lezen]
  • Web blog van Kees Maduraatje http://keesjemaduraatje.blogspot.be/

B E Z E T T I N G [door Wiesje de Lange]


Op het plaatje: De Val van Jeruzalem op 2 oktober 1187. De Franse Kruisvaarder Ridder Guy de Lusignan onderwerpt zich aan de Arabische Sultan Saladin. De wreedaardige en sluwe sultan werd net zoals wijlen dictator Saddam Hoessein geboren in Tikrit, Irak, met precies 800 jaar verschil (geboortejaren Saladin 1137 en Saddam 1937). In 1967 heroverde de Joodse staat Jeruzalem op de Arabieren en versloeg onder meer… het Iraakse Leger, dat Jordanië, Syrië en Egypte ter hulp was gesneld. Saddam, een vooraanstaand lid van de neonazi Baath partij, bouwde intussen vanuit Tikrit zijn machtscentrum uit over het hele land en voerde een waar schrikbewind. Tijdens de Eerste Golfoorlog van 1990-1991 vuurde Irak Scud-raketten af op Israël in een poging om Israël in de oorlog te betrekken. Tegelijk ook als vergelding voor de vernieling door de Israëlische luchtmacht van de kernreactor van Osirak in 1981, waar Saddam met de hulp van Frankrijk in het geheim werkte aan de ontwikkeling van atoomwapens. Saddam Hoessein vergeleek zichzelf regelmatig met Sultan Saladin, die zijn grote voorbeeld was. Saddam, de zelfbenoemde Saladin van het moderne Irak, werd op 30 december 2006 door eigen volk opgehangen. Krom werd weer recht. [Brabosh.com]

B E Z E T T I N G

door Wiesje de Lange

De kleine wereld van Israel wordt in de wintermaanden beslotener en kleiner. Israeli’s kijken door hun toegeschoven ramen, op zichzelf al een ongewone toestand in een Israelisch huis, naar buiten waar zij de regen neer zien ruisen. “Het regent nog steeds” roepen zij veelvuldig, verheugd, tot niemand in het bijzonder en zij zien voor het geestesoog “hun meer”, hun zoetwaterzee, het Kinneret in Galilea dorstig slurpend stijgen, de waterspiegel gaat zo dadelijk zelfs de oude stad Tiberias bedreigen, het wordt tijd de sluizen bij Deganja te openen opdat overtollig water, ja, OVERTOLLIG WATER weg kan stromen naar de Jordaan en de Dode Zee. Ik haast mij nu te roepen dat dit beeld eenvoudig fantasie is van mijn alhier genoemde Israeli’s, er is vooralsnog geen sprake van een vol Kinneret, enkel blijft, verheugend de regen ons uitgedroogde landje laven, vullend de aquiferen, allemaal reden tot vreugde en vooral dankbaarheid.

In de winter krimpt de wereld, allereerst door die gesloten ramen, men woont in een eigen ruimte, de woedende wereld is buiten, razend maar buiten de poorten. En de regenwolken geven ons een beschermd gevoel, doen denken aan de wolk bij dag en de vuurzuil bij nacht die het volk beschutten en de weg wezen op de lange tocht naar het land der vaderen. Een tocht die nog niet werd volbracht.

Als in Bijbelse tijden blijven de volken aanstormen, schreeuwend, vuistschuddend en stenenwerpend en vooral valse beschuldigingen krijsend tegen Israels terugkerende karavaan. “Jullie zijn bezetters”. Ze nemen de kreet van elkander over en slingeren hem in vele tongen naar Israelische hoofden. “Jullie zijn bezetters”. Nu is dat woord voor buitenstaanders aan alle kanten belast met associaties, vooral verbonden aan een machtig Europees land dat nog niet zo lang geleden (want ik ben er nog bij geweest) zomaar veranderen kon in een niet te verzadigen monster dat gezapige buurlanden vretend binnenviel, opslokkend vrijheid en onafhankelijkheid van hun geschokte, zich in de ogen wrijvende mede-Europeanen. Een volk van dichters en denkers, de gezellige Duitsers waren bloeddorstige barbaren?

In datzelfde Europa vond U in die dagen een groot deel van een volk dat dissertaties schrijven kon over bezetting, overweldiging, verlies van vaderland en daaraan verbonden menswaardig bestaan. Israel. Israel zwervend onder de volken, oh, zij wisten meer dan wie ook van bezetting, ze droegen die kennis mee in hun genen, hun babies werden met het trauma geboren. Als je goed kon luisteren naar brullende zuigelingen in wiegen dan kon je horen in dat storende gehuil:”Ons land is bezet door weer een nieuwe bezetter. En wij werden er uit gezet, hoe lang, oh hoeveel eeuwen geleden”. Behoor ik tot de laatste generatie die aldus de babies van mijn volk heeft horen jammeren? Ja, ja, duizenden malen “ja”.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>> Lees verder

Politiek misleiding vernielt zichzelf maar collaterale schade blijft onherstelbaar [Wiesje]

Politiek misleiding vernielt zichzelf maar collaterale schade blijft onherstelbaar

door Wiesje de Lange

[bron: Christenen voor Israël]

Sjimon Peres is de President van Israel, een erebaan die politiek gesproken weinig om het lijf heeft maar dit terzijde.

Voor het grootste deel van Israel (af te meten naar de politieke indeling van de Knesset) maakt het niet echt uit wat de lopende taak van Peres is. Voor hen zal hij altijd de man van Oslo blijven, zo U wilt “de President van Oslo” ook al merken de Oslo-inwoners daar weinig van. Wat Sjimon ook nog moge ondernemen in een lang en met gezondheid gezegend leven, Oslo zal hem blijven kleuren, het is niet meer goed te maken, niet meer af te wassen. Oslo doet me een beetje denken aan datgene wat er voor altijd mee geassocieerd zal blijven, een welhaast-burgeroorlog in de Israelische stijl, een welhaast volksopstand met mensenmenigten van ettelijke honderdduizenden die hun misnoegen luide te kennen gaven en het land nog wilden redden.

Dat gebeurde niet.

De Staat Israel bleef bestaan met de Hulp van de Almachtige maar het was niet langer hezelfde land. Tikoen (reparatie) kan enkel komen via dat Bijbelse plan, de Vrede van de Eindtijd.

Wat is mijn associatie met dat “niet meer af te wassen Oslo-kleursel”? Vanzelf het gekleurde water dat politie uit waterkanonnen spoot op demonstranten. De kleuren bleven dagen zichtbaar op de huid. Werd men gearresteerd dan was het moeilijk vol te houden dat men “helemaal niet gedemonstreerd had”. (Vrienden, sedert lange tijd nam ik mijn natuurlijke kleur weer aan).

Voor de bemoeiingen indertijd, (1993) kreeg de partijman (Arbeidspartij) een Vredes-Nobelletje en dat had luide en alarmerend behoren te rinkelen in het oor van elk lid van Sjimon’s volk met de medestanders. Wanneer de volken medailles aanreiken voor politieke stappen gezet door Israelische politici dan is dit welhaast een bevestiging van de enormiteit van Israelische misrekening.

In een zojuist gepubliceerd satirisch programma zingt Israel’s “nieuwste lichting, de jonge soldaatjes geboren in de Oslodagen” een niet minder dan vreselijk lied. Elk woord een aanklacht (“ma awar lachem barosj”, hoe haaaalden jullie het in jullie hoofd) tegen de ouden die nu allemaal al niet meer zingen, behalve Peres, terwijl de piepende jongen die WEL zingen ZEKER de Oslodeun niet overnamen. Zij bereikten thans de volwassenheid, voor zover zij de dood niet vonden in de nasleep van dat geheime Scandinavische smorgasbord en zij betalen ook, 18 jaren later, het gelag zoals alle Israelische soldaten en burgers (het onderscheid tussen deze categorieen werd steeds vager) dat deden sedert men de koppen bij elkaar stak, ver van Zion in alle opzichten. In de Noorse kilte die onze Joodse botten nimmer meer kan verlaten. Waarom, oh waarom liet men die duivelse geest die jaren te laat, na een liederlijk leven, ergens in Frankrijk het lichaam verliet en door een slecht ge’informeerde Franse medicus “monsieur le Presidente de Palestina ” werd genoemd, pourquoi liet men hem niet in Tunis gaarstoven…. Liegend leefde hij, Arafat en onder een leugen-etiketje werd hij van deze aarde naar omhoog gestuurd, naar zijn maagden. Presidente de Palestina…

Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees verder

De oorlog tegen Israël’s rust [Wiesje]

De oorlog tegen Israël’s rust

door Wiesje de Lange

Toen Arafat helemaal buiten zichzelf van opgeblazen triomf aan het hoofd van zijn terroristen Bethlechem binnenreed ging er een collectieve kreet van afschuw door Israel. De dwaze slagzin van “lente voor Arabie” werd nog niet gelanceerd maar in de wereldpers gingen commentatoren zich te buiten aan poetische beschrijvingen over eindelijk doorgebroken rechtvaardigheid. Voor wie? Voor hen die de grond van Israel begeerden. In wezen, laat ons eerlijk blijven, niet voor zichzelf maar om te voorkomen dat Israel die grond in vrede en rust zou genieten.

Het is schokkend, was toen schokkend ons te realiseren hoezeer de wereld hierin met de vijand meeging, ja rechtvaardigheid speurde in Arafat’s schijnveroveringstocht. Schijn. Hij veroverde niets, bleef eenvoudig de neo-Filistijn en Israel bleef Israel, onbereikbaar. Het gaf hem een zekere mate van autonomie binnen de eigen grenzen. Terreur die het doel bereikt = rechtvaardigheid? Moet U aan de VN vragen.

Niet dat Bethlechem de enige aan Arafat overhandigde Joodse stad was. Israeli’s zagen de manschappen der PLO de oude Davidstad Chevron (Hebron) accepteren evenals andere Bijbelse steden waaronder Jericho en Shechem maar inzake Bethlechem konden velen hun ogen nauwelijks geloven. Bethlechem, de stad waar Koning David, zoon van Jisjai (Jesse) werd geboren, waar de Dynastie van deze Profeet en Koning, voorvader van Israels Masjiach (Gezalfde, Verlosser) werd gevestigd, deze geheiligde Stad in handen van de geestelijke nazaat van David’s Bijbelse vijanden, de Filistijnen die hij, David bij tienduizenden versloeg waar Shaul het kalmer aan deed en het bij duizenden liet, dat was te gek. Zozeer “te gek” dat het bleef naschrijnen als een symbool van heel de uitgeholde Oslo-vrede.

Arafat vond het nodig om daar in Bethlechem boven op een dak te gaan staan en de Christelijke Messias te annexeren voor zijn PA. Hij schreeuwde onbeschaamd:”Jezus was een Palestijn” daarmee een Jood omdopend tot de anti-Jood bij uitstek, een Filistijn.

Het is niet eens nodig woorden vuil te maken over dat afstand doen van Bethlechem. De geschiedenis peperde het zelfs de meest verblinde Oslo-aanbidder wel in hoe heretisch deze misstap is geweest, hoe er nimmer zegen op kon rusten.

Wanneer men aan het modderen slaat met de Eeuwigheid dan blijft de problematiek taai kleven; tot in Eeuwigheid? Ik ben geneigd om “ja” te zeggen. Niet alles gaat voorbij. Arafat is dood, de PLO werd overwonnen –de vertegenwoordigers er van letterlijk van de daken gegooid – door de Chamas. Aboe Mazen, op- en navolger van Arafat kan geen voet in Gaza zetten zonder gevaar te lopen een zelfde lot als Khadafi van Libie uit te nodigen en “het conflict” tussen “Palestijnen en Israeli’s” wordt dagelijks meer een strijd op leven en dood tussen Arabieren en Joden. Waarheid kan niet verborgen blijven, zeker niet in oorden waar leugen en waarheid constant dooreen worden geklutst en waar de klutsers regeren vanuit gruwzaam bloeddorstige instincten die henzelf verwarren.

Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees verder