Palestijnse Autoriteit verwerpt opnieuw voorwaarden van Netanyahu om het vredesproces te hervatten

rejectionistDe Palestijnse Autoriteit heeft op donderdag 26 januari 2017 een reeks voorwaarden die werden voorgelegd door Israël om de vredesonderhandelingen te hervatten krachtig verworpen. Premier Benjamin Netanyahu had opnieuw de erkenning van Israël als een Joodse staat gevraagd en wil de veiligheid blijven controleren in de gebieden die zich bevinden tussen de Jordaan rivier en de Middellandse Zee.

De Palestijnse Autoriteit beschreef de voorwaarden als “onbelangrijk en geen antwoord waardig.” In dit verband, zei de Palestijnse minister van Buitenlandse Zaken Riyad Malki: “Dit zijn zware voorwaarden; [Netanyahu] zal geen enkele Palestijn vinden die bereid zal zijn om daarover met hen te onderhandelen.”

In een verklaring van donderdag zei de Palestijnse minister van Binnenlandse Zaken:

“De door Netanyahu voorgestelde onredelijke voorwaarden tonen andermaal dat hij niet op zoek is naar een hervatting van de besprekingen, noch op zoek is om vrede te stichten met de Palestijnen. Integendeel, zijn opmerkingen weerspiegelen zijn doel om elke internationale inspanning om de vredesbesprekingen te hervatten te belemmeren.”

Palestijnse precondities
Anderzijds blijven de Palestijnse leiders zich hardnekkig vasthouden aan hun decennialange politiek van rejectionisme dat ondermeer duidelijk wordt bewezen in hun pre-condities die ze stellen vooraleer zij aan eventuele onderhandelingen met Israël rondom te tafel gaan zitten.

Nabil Abu Rudeineh, de woordvoerder van Mahmoud Abbas van de PA verklaarde op 23 november 2016: “Netanyahu moet het einde afkondigen van de nederzettingen, de tweestatenoplossing erkennen en akkoord gaan om deel te nemen aan de internationale vredesconferentie die Frankrijk wil houden tegen het einde van dit jaar.”

En begin september 2016 luidden de pre-condities van Abbas als voorwaarden tot deelname van de Palestijnen aan de hervatting van het vredesproces:

1. Israël moet vooraf eerst een bouwstop moet afkondigen in al de nederzettingen voorbij de Groene Lijn; dwz. in Oud-Jeruzalem, de Golan, Judea & Samaria alsook in de neutrale zones van 1948-1967;

2. Israël moet tevens de vierde lichting gevangen Palestijnse terroristen vrijlaten; die vrijlating van de 4de en laatste groep van 26 gevangen was normaal voorzien voor 29 maart 2014 als pre-conditie voor deelname van de Palestijnen aan het vorige vredesproces onder leiding van de Amerikaanse minister John Kerry, maar dat vredesproces werd door Mahmoud Abbas voortijdig onmogelijk gemaakt en afgebroken.

De werkelijkheid is dat de Palestijnse Autoriteit eerst al de diplomatieke bronnen willen uitbuiten in een poging om druk te zetten op Israël opdat het voortijdig zou zwichten onder internationale druk en de Palestijnse precondities zou accpeteren.

Vandaar dat het Palestijnse ministerie van Buitenlandse Zaken op donderdag ll. de internationale gemeenschap heeft opgeroepen om “haar juridische en humanitaire verantwoordelijkheid op te nemen ten guste van de Palestijnse zaak.” Intussen heeft de Palestijnse minister van Buitenlandse Zaken gezegd dat hij een dossier aan het Internationaal Strafhof (het ICC in Den Haag) zou presenteren omtrent de Israëlische “illegale nederzettingen”. In een toelichting op de officiële radiozender, zei Malki dat de Palestijnse Autoriteit een reeks maatregelen zal goedkeuren die gericht zijn op het stoppen van de illegale Israëlische nederzettingen in de door Israël “bezette” gebieden sinds 1967.

Zich richtend tot een politiek en veiligheidscomité bij de Knesset, zei Netanyahu dat de erkenning van Israël als een Joodse staat en zijn recht om de veiligheidscontrole te verzegelen over de Westelijke Jordaanoever, twee voorwaarden zijn die hij nooit zou verlaten. Hij voegde eraan toe dat de nederzettingen waren niet de kern van het probleem zijn met de Palestijnen. In het verleden, zei Netanyahu dat hij voorstander van een gedemilitariseerde Palestijnse staat zindien de Palestijnen Israël zouden erkennen als een Joodse staat.

Joodse Staat
Het is niet zo vreemd dat de PA het begrip “Joodse Staat” verwerpt, dat doen de Arabieren al 70 jaren te beginnen met Resolutie 181 van de Verenigde Naties van 29 november 1947. In die resolutie, het eerste officiële Verdeelplan dat voorstelde om het gebied te verdelen in een Arabische en een Joodse staat, wordt het begrip “Jewish State” maar liefst 29 keer vernoemd zoals bijvoorbeeld al begint in de tweede paragraaf (Res.181: A-2): :

“The mandatory Power shall use its best endeavours to ensure than an area situated in the territory of the Jewish State, including a seaport and hinterland adequate to provide facilities for a substantial immigration, shall be evacuated at the earliest possible date and in any event not later than 1 February 1948.”

Links de grenzen van het VN-verdeelplan (Resolutie 181), dat door de Arabische wereld werd verworpen en prompt een agressieoorlog begonnen. Rechts: nadat de Arabieren verliezen niet enkel de oorlog verliezen maar ook grondgebiedLinks de grenzen van het VN-verdeelplan (Resolutie 181), rechts de Groene Lijn (pre-1967 lijn) van april 1949 na de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog

Zoals bekend werd Resolutie 181 met een ruime meerderheid goedgekeurd en tegelijk werd ook het begrip “Joodse Staat” aangenomen dat zoals reeds vermeld 29 keer voorkomt in de tekst.

33 landen stemden voor de Resolutie waaronder België en Nederland, maar ook de Verenigde Staten, Canada, Polen, Wit-Rusland en de voormalige Sovjet-Unie stemden voor de erkenning van een Israël als de staat van de Joodse natie.

13 landen stemden tegen Resolutie 181 waaronder China, Griekenland, Groot-Brittannië, en tevens en bloc de 10 moslimlanden die op dat ogenblik stemgerechtigd waren: Iran, Turkije, Saoedi-Arabië, Egypte, Irak, Libanon, Pakistan, Syrië, Jemen en Afghanistan. Geen enkel moslimland had voor Resolutie 181 gestemd en weigerde een “Joodse Staat” in het gebied van het M-O te erkennen..

De Joodse leiders hadden Resolutie 181 aanvaard maar de Arabieren waren categorisch tegen de oprichting van een Joodse Staat en de gevolgen bleven niet uit. Onmiddellijk braken onlusten uit en nadat Israël op 14 mei 1948 de onafhankelijkheid uitriep (die nochtans onmiddellijk erkend werd door o.a. Rusland en de VS) vielen de Arabische landen Israël aan met als belangrijkste actoren Egypte, Transjordanië (Jordanië), Irak, Syrië, Libanon en het ALA (Arabische Bevrijdings Leger) later nog aangevuld met duizenden vrijwillgers uit een tiental andere moslimlanden.

In april 1949 bleek dat de Arabische legers hun aanvalsoorlog hadden verloren en hun genocidale plannen om de Joden in de zee te drijven konden begraven. Ze zouden het nadien nog een aantal keren proberen maar verloren telkens opnieuw. In 1949 faalde Israël om Jeruzalem te heroveren op de Arabieren en moest het stellen met een paar buitenwijken ten westen van de stad (West-Jeruzalem).  Dat onrecht werd in juni 1967 hersteld en Jeruzalem werd herenigd en voor altijd ondeelbaar verklaard.

 door Brabosh.com

Vredesconferentie in Parijs creëert nieuw obstakel voor vrede tussen Israël en Palestijnen

frans2Parijs, 2 december 2014. In de Franse Assemblée werd een resolutie aangenomen waarin van de Franse regering de onmiddellijke erkenning van ‘Palestina’ wordt geëist. Dat is tot op heden nog niet gebeurd. Echter, een aantal Europese landen erkenden wel ‘Palestina’ in 1988: Malta, Bulgarije, Cyprus, Hongarije, Polen, Roemenië, Slovakije, Tsjechië en meer recent: IJsland (15.12.2011) en Zweden (30.10.2014)

“Wij hebben openlijk gezegd dat de kaart nooit meer hetzelfde zal zijn als op 4 juni 1967. Voor ons is dit een zaak van veiligheid en principes. De juni kaart is voor ons het equivalent voor onveiligheid en gevaar. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit voor ons iets heeft als een herinnering aan Auschwitz.” [Abba Eban, in Der Spiegel, 5 november 1969 – bron]

Viceminister van Buitenlandse Zaken Tzipi Hotovely (Likoedpartij) herhaalde op woensdag 11 januari 2017 Israël’s bezwaren tegen de aankomende vredesconferentie te Parijs, die gepland is voor volgende zondag 15 januari 2017, leest een bericht in Arutz Sheva van heden.

Het initiatief voor deze conferentie gaat uit van de Franse minister van Buitenlandse Zaken Jean-Marc Ayrault van de Parti Socialiste (PS), die hoopt dat de conferentie zal helpen om het vredesproces herop te starten en “de noodzakelijkheid van een 2-statenoplossing zal herbevestigen”. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry woont de conferentie bij, amper vijf dagen vooraleer zijn ambtstermijn ten einde loopt.

In de toelichting “Israël / Palestine : 9 clés pour comprendre la position de la France” worden de Franse uitgangspunten duidelijk uitgelegd. Volgens Frankrijk …

“… is de tweestatenoplossing de enig mogelijke oplossing voor het Palestijns-Israëlisch conflict: grenzen gebaseerd op de 1967 Lijnen met onderling overeengekomen evenwichtige landruil; veiligheidsmaatregelen die de soevereiniteit van de Palestijnse Staat bewaren en de veiligheid van Israël garanderen; een eerlijke, rechtvaardige en onderhandelde oplossing voor het vluchtelingenprobleem; een akkoord dat Jeruzalem tot de hoofdstad maakt van de twee Staten.”

Opmerkelijk is dat noch de Palestijnen noch Israël werden uitgenodigd op deze conferentie. Ook op de vergadering in juni 2016 ter voorbereiding van deze conferentie waren de PA en Israël niet uitgenodigd. De betrokken strijdende partijen zullen ‘ter zijner tijd’ geconfronteerd worden met de besluiten van de wereldmachten, wordt er in de kleine achterkamertjes van Parijs gegromd.

Minister Tzipi Hotovely vertelde op een nieuwsbriefing tegenover de buitenlandse pers:

tzipi-hotovely2“De conferentie in Parijs is als een huwelijk zonder een bruid en bruidegom. Vrede tussen de partijen zal enkel worden bereikt door middel van rechtstreekse onderhandelingen en niet door externe dwang. De conferentie in Parijs zal ons niet dichter bij vrede brengen, maar zal deze eerder verder van ons distancieren. Israël bereikte vredesakkoorden met Egypte en Jordanië via directe onderhandelingen.

De Palestijnse cultuur is gebaseerd op haat en we zien het in de leerboeken van de jongere generatie. Als de internationale gemeenschap de vrede wil bevorderen, moet het eerst en vooral een duidelijke boodschap uitzenden dat onderwijs tot haat en terreur hét obstakel voor vrede is en niet de nederzettingen.

Joodse bewoning van Judea en Samaria heeft diepe en oude wortels. Geen van de overeenkomsten stipuleert dat Israël daar moet stoppen met bouwen. De focus op de nederzettingen is moreel verkeerd. Israël bouwt uit een verering van de waarde van het leven en de schepping. De Palestijnen daarentegen vereren dood en verderf.”

Net alsof Israël ooit de uitkomst van deze conferentie kan of zal accepteren. Bovendien, wie gelooft die Palestijnen nog? Zullen zij ooit op vredevolle wijze het bestaan (kunnen) aanvaarden van een Joodse staat aan hun grenzen, zij aan zij en… in vrede en veiligheid? De andere Palestijnse leiders, aka Khaled Meshaal en Ismail Haniyeh van Hamas, in de Gazastrook waar Mahmoud Abbas al tien jaar niet meer binnen mag, bescheuren het momenteel van het lachen. “NOOIT!” klinkt het daar al bijna dertig jaren.

In het ‘beste’ geval beschouwen de Palestijnen het aanvaarden van de 2-statenoplossing als een tussenfase naar de uiteindelijke verovering van heel Israël en de verdrijving van alle Joden uit het gebied van hun voorvaderen. De Palestijnen willen helemaal geen eigen staat. Dat is een fabel. Wat de (genocidale) Palestijnen wél willen (hebben) is Israël zelves en dat bij voorkeur zonder Joden erin.

door Brabosh.com

Op zondag 15 januari trachten derden andermaal over het lot van Israël te beslissen op conferentie in Parijs

eu-obsessie

Aanstaande zondag, 15 januari 2017, zullen 70 landen in Frankrijk vergaderen in een ultieme poging om aan Israël de tweestatenoplossing op te leggen die volgens hen een einde zou moeten maken aan het Israëlisch-Palestijns conflict en dat boven de hoofden van Israël heen. Want zoals bekend werden noch de Palestijnen noch Israël uitgenodigd op deze conferentie. Ook op vergadering in juni 2016 die deze conferentie voorafging waren de PA en Israël niet uitgenodigd.

Het initiatief voor deze conferentie gaat uit van de Franse minister van Buitenlandse Zaken Jean-Marc Ayrault van de Parti Socialiste (PS), die hoopt dat de conferentie zal helpen om het vredesproces herop te starten en “de noodzakelijkheid van een 2-statenoplossing zal herbevestigen”.

Hij wordt daarin gesteund door de Obama regering die overigens ook zijn minister van Buitenlandse Zaken John Kerry naar de conferentie stuurt, amper vijf dagen vooraleer zijn ambtstermijn ten einde loopt. Israël verkeert overigens nog steeds in schok nadat de Obama regering op 23 december jl. een anti-Israël resolutie in de VN-Veiligheidsraad liet passeren zonder zich daartegen te verzetten en enkele dagen later gevolgd door de beschamende toespraak van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry van 28 december waarin hij Israël eenzijdig beschuldigde voor het falen van het vredesproces. Kerry vond de aanwezigheid van Joodse gemeenschappen in Judea & Samaria en in oud-Jeruzalem een obstakel voor de vrede.

Echter, op 20 januari a.s. wordt John Kerry opgevolgd door Rex Tillerson van de Republikeinse Partij en waait er weer een andere wind door het Witte Huis die Israël hopelijk meer genegen is. Ook de Franse regering loopt op haar laatste benen want de presidentsverkiezingen komen eraan zetten. Op 23 april ’17 heeft de eerste ronde plaats en veertien dagen later de tweede. Zoals het er voorlopig naar uit ziet worden de Franse socialisten uitgerangeerd en maakt François Fillon van de conservatieve partij Les Républicains (LR) de meeste kans, tenzij Marine Le Pen van het Front National (FN) nog voor de grote verrassing zorgt.

Niet te vergeten natuurlijk dat er dit jaar ook verkiezingen zijn in Oostenrijk waarbij Norbert Hofer van de Vrijheidspartij van Oostenrijk (FPÖ) een goede kans maakt. Ook in Nederland vinden Tweede Kamerverkiezingen plaats en dat op 17 maart 2017. En in het najaar zijn er in Duitsland verkiezingen. De Bondsdagverkiezingen in Duitsland vinden plaats tussen 27 augustus en 22 oktober 2017 en zouden weleens de zwanezang kunnen worden van kanselier Angela Merkel die met haar opengrenzenbeleid (“Wir schaffen das“) en de daarop volgende islamistische terreur, haar eigen ruiten heeft ingegooid.

Het wordt al bij al een belangrijk jaar voor de westerse niet-zo-loyale “bondgenoten” van Israël waarvan de uitkomst van al deze verkiezingen ongetwijfeld hun stempel op het verdere verloop van het vredesproces zullen drukken.

Israël moet deze “vervelende” periode gewoon verder uitzitten en hopen dat tegen het einde van dit jaar, nadat de politieke kaarten opnieuw zijn geschud, de rol van de huidige anti-Israëlische hoofdrolspelers in het vredesproces (VS, Frankrijk, Nederland, Oostenrijk en Duitsland) is uitgespeeld en vervangen door voor het Israëlische beleid meer gunstiger beleidsmensen… en dat, last but not least, de tweestatenoplossing definitief van tafel wordt geveegd. Eind goed al goed.

door Brabosh.com

 

Rusland: enkel door rechtstreekse onderhandelingen tussen Israël en de PA kan er vrede komen

poetin-bibiHoewel Rusland een van de 14 lidstaten was die vorige week in de VN-Veiligheidsraad stemde voor een anti-Israël resolutie (Res. 2334), zei Rusland gisteren dat de enige manier om een duurzaam, leefbaar en stabiel vredesakkoord te bereiken tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit (PA) is via rechtsstreekse onderhandelingen. Een verklaring van het buitenlandministerie in Moskou leest:

“Onze ervaring toont overtuigend aan dat een tweestatenoplossing voor het Palestijns-Israëlisch conflict enkel mogelijk is door middel van rechtstreekse onderhandelingen tussen Palestijnen en Israëliërs, zonder voorwaarden vooraf. Het is met dit doel voor ogen dat Rusland heeft gewerkt en zal blijven werken als lid van het Midden-Oosten Kwartet van internationale bemiddelaars om dergelijke onderhandelingen te bevorderen. We willen ook graag onze bereidheid bevestigen om een bijeenkomst van de leiders van Israël en Palestina in Moskou te onthalen.”

Zoals reeds eind augustus 2016 bericht vonden er ver gevorderde gesprekken plaats ter voorbereiding van een bijeenkomst in Moskou waaraan zowel premier Benjamin Netanjahoe als Mahmoud Abbas zouden deelnemen die voorzien is ergens in het voorjaar van 2017. De Israëlische krant Yediot Aharonot (Ynet News) berichtte dat zowel de PA als Israëlische ambteneren bevestigd hebben dat de bijeenkomst zal plaatsvinden onder de auspiciën van de Russische president Vladimir Poetin. Abbas heeft persoonlijk zijn bereidheid getoond om in principe deel te nemen aan de bijeenkomst in Moskou, aldus The Jewish Press.

Maar zoals hierboven het Russische buitenlandministerie reeds aangeeft zou dat wel “zonder voorwaarden vooraf” moeten gebeuren en daar knelt precies het schoentje voor de Palestijnen. Mahmoud Abbas stelt opnieuw pre-condities om het vredesproces te hervatten. PA-president Mahmoud Abbas houdt het been stijf aan het principe dat:

1. Israël moet vooraf eerst een bouwstop moet afkondigen in al de nederzettingen voorbij de Groene Lijn (dwz. in Oud-Jeruzalem, de Golan en in Judea & Samaria);

2. Israël moet alsnog de vierde lichting gevangen Palestijnse terroristen vrijlaten; die vrijlating van de 4de en laatste groep van 26 gevangen was normaal voorzien voor 29 maart 2014 als pre-conditie voor deelname van de Palestijnen aan het vredesproces onder leiding van de Amerikaanse minister John Kerry, maar dat vredesproces werd door Mahmoud Abbas voortijdig afgeblazen.

In het totaal had Israël ermee ingestemd om 104 langdurige gevangen Palestijnen van voor het afsluiten van de Oslo Akkoorden (1993-1994) vrij te laten als pre-conditie opdat de Palestijnen zouden toetreden tot nieuwe vredesonderhandelingen die onder druk van de Amerikaanse president Obama en zijn minister van Buitenlandse Zaken John Kerry werden hervat op 29 juli 2013 en zouden worden afgesloten op 29 april 2014. Aldus liet Israël drie keer 26 gevangenen vrij (in het totaal 78) waarvan bijna allen meer dan 20 jaren achter de tralies hebben doorgebracht.

Normaal zou Israël de vierde en laatste groep Palestijnen op 29 maart 2014 vrijlaten. Maar door een aantal slinkse manoeuvers van de Palestijnse Autoriteit ging die laatste deal niet door. Vandaar dat Mahmoud Abbas thans een voorkeur geeft aan het Franse vredesinitiatief dat voor hem veel aantrekkelijker is omdat hij dan zoveel voorwaarden vooraf kan stellen zoals hij wenst.

 

Palestijnse Autoriteit legt Israël andermaal pre-condities op voor hervatting vredesproces

peaceThe Gentleman and the Crook
Shimon Peres’ en Yasser Arafat’s “Vredesakkoord”

In een reactie van Netanyahu’s oproep aan de Palestijnen om onmiddelijk het vredesproces te hervatten poneert de Palestijnse Autoriteit (PA) vandaag andermaal een set pre-condities voor om het even welke vredesgesprekken met Israël in de toekomst. Zo eist de PA ondermeer dat Israël vooraf instemt om deel te nemen aan de internationale vredesconferentie die Frankrijk wil houden voor het einde van dit jaar.

Israël’s premier Benjamin Netanyahu had op woensdagochtend de Diplomatic Conference van de Jerusalem Post  toegesproken en gezegd:

Zelfs de Arabische staten beseffen dat Israël niet het probleem is. Steeds meer landen begrijpen de boodschap dat wij bereid zijn tot vredesoverleg, om het even waar en wanneer, maar Abbas is dat niét.

Iedereen heeft de boodschap gehoord: Israël is klaar voor vrede. Israël is niet het obstakel dat vrede in de weg staat. Wie begrijpt de boodschap het beste? De Arabische staten. Ik denk dat we de equatatie [voor Midden-Oosten vrede] moet omkeren, dat wij een doorbraak moeten bewerkstelligen met de Palestijnen en dan met de Arabische wereld.”

Nabil Abu RudeinehEchter, Nabil Abu Rudeineh (foto), de woordvoerder van PA president Mahmoud Abbas, heeft op woensdag de oproep van premier Binyamin Netanyahu dat hij bereid is om de vredesgesprekken te hervatten, bruusk afgewimpeld gezien het feit dat “hij van plan is om 500 nieuwe Joodse huizen te bouwen in oostelijk Jeruzalem.” Hij verwees wellicht naar Israël’s plannen om 500 woningen bij te bouwen in de noordelijk gelegen wijk Ramat Shlomo van Jerusalem die enkele dagen geleden werden bekend raakten.

Abu Rudeineh verklaarde:

“Als het Netanyahu ernst is met zijn uitspraken, dan moet hij het einde afkondigen van de nederzettingen, de tweestatenoplossing erkennen en akkoord gaan om deel te nemen aan de internationale vredesconferentie die Frankrijk wil houden tegen het einde van dit jaar.”

Hij zei verder dat de “illegale [Joodse] vestiging” niets bijdraagt aan het bevorderen van vrede en al evenmin de laatste Israëlische maatregelen zoals de “Regulerings  Wet” en de “Muezzin Wet”. Abu Rudeineh maande de internationale gemeenschap aan om zich stevig te verzetten tegen de “nederzettingen” die hij “de belangrijkste oorzaak voor instabiliteit” noemde en die “elke poging verhindert om een rechtvaardige en alomvattende vrede in het gebied te bereiken.”

De eis dat Israël het Franse vredesinitiatief moet accepteren als pre-conditie voor onderhandelingen is een relatief nieuwe eis van de Palestijnse Autoriteit. Op 28 april 2016 had Frankrijk een nieuw vredesinitiatief aangekondigd, dat in juni werd gevolgd door een reeks ontmoetingen in Parijs met de wereldmachten – maar wel telkens zonder Israël en zonder de Palestijnen.

Even later, vrijdag 3 juni 2016, kondigde de Franse minister van Buitenlandse Zaken Jean-Marc Ayrault aan dat het doel van het initiatief is, om Israëliërs en Palestijnen terug aan de onderhandelingstafel te brengen tegen het einde van dit jaar. Uitgangspositie in dit Franse initiatief voor onderhandelingen is het (Saoedi-) Arabisch Vredesinitiatief van 2002 dat veertien jaar geleden eveneens door Israël werd verworpen.

Ook het Franse initiatief dat  door de Palestijnen wordt gesteund werd a priori verworpen door Israël. Enkele dagen geleden heeft Frankrijk Israël uitgenodigd om deel te nemen aan de vredesconferentie die aan het einde van dit jaar wordt gehouden. Israëlische ambtenaren hebben Israël’s formele standpunt herhaald en benadrukt dat de enige manier om vrede t ebereiken is door rechtstreekse gesprekken te voeren met de Palestijnse Autoriteit maar waaraan de PA weigert op in te gaan.

Israël heeft dientegevolge op vrijdag 18 nov. 2016 formeel de Franse uitnodiging afgewezen. Het kabinet van premier Netanyahu zei in een verklaring aan NBC News:

hoger3“[Israël] heeft de Franse gezant op een duidelijke en ondubbelzinnige wijze toegelicht dat Israël’s positie om het vredesproces te promoten en een overeenkomst te bereiken, enkel kan gebeuren via rechtstreekse onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit.”

In feite gaat de Palestijnse Autoriteit onverminderd door met het opleggen van precondities op vredesgesprekken waarbij hij de lat voor Israël steeds maar hoger blijft leggen waar Israël uiteindelijk nog onmogelijk over raakt. Men kan zich afvragen in hoeverre het ernst is met de zogenaamde ‘vredeswil’ van Abbas als telkens weer blijkt dat hij tot geen enkel compromis bereid is.

Recente vredesproces 2014
De afgelopen jaren is het Kwartet afzijdig gebleven om de inspanningen van de Verenigde Staten de ruimte te geven een akkoord te bereiken, die geleid werden door de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry. Echter, kort voor de deadline van het meest recente vredesproces dat 9 maanden aansleepte [29.07.2013 – 29.04.2014], pakte het Palestijnse leiderschap uit met een dubbel manoeuver waardoor Israël wel moest afhaken.

Zo besloot Mahmoud Abbas in de laatste maand van de voorziene duur van onderhandelingen om het lidmaatschap aan te vragen bij een hele reeks internationale organisaties, o.a. bij het Internationaal Strafhof in Den Haag, om aldus de internationale druk op Israël te verhogen zodat het meer toegevingen zou doen. Bovendien kondigde de PA de verzoening aan tussen Al Fatah en Hamas en de vorming van een gezamenlijke Palestijnse regering.

Intussen bleef Hamas, dat intussen met vijf Gazaanse ministers in de regering van de Palestijnse Autoriteit zetelde, Israël onverminderd bestoken met raketten en mortiergranaten en brak op 7 juli 2014 een nieuwe oorlog uit tussen Hamas en Israël (Operation Protective Edge). De kans op een hervatting van de onderhandelingen werd door Hamas – toen onder de paraplu van de Palestijnse Autoriteit van Abbas – letterlijk aan flarden geschoten en kostte het leven aan 67 Israëlische soldaten en zeven burgers.

Vrede met Abbas? En wat dan met Hamas in Gaza?
haniyeh3