Contrast en vergelijk: zal Trump al dan niet de ambassade naar Jeruzalem verplaatsen?

Aipac Policy Conference, Washington D.C., VS, 27 oktober 2016. Donald Trump, toen nog presidentskandidaat,  belooft om de Amerikaanse ambassade in Tel Aviv naar “Jeruzalem, de eeuwige hoofdstad van het Joodse volk” te verhuizen [beeldbron: NTEB]

Na anderhalve maand in functie beweren president Trump’s enthousiaste aanhangers nog steeds dat The Donald een gave van God is aan de Joden en Israël. Maar als je kijkt naar zijn retoriek en die van zijn naaste entourage is dat allesbehalve duidelijk. Neem nu bijvoorbeeld de kwestie van het verplaatsen van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem. Terug naar 27 oktober 2016, toen Trump niet duidelijker kon geweest zijn in zijn toespraak tot AIPAC (videobeelden bovenaan):

We zullen de Amerikaanse ambassade verplaatsen naar
Jeruzalem, de eeuwige hoofdstad van het Joodse volk.

Maar in januari, na zijn aantreden, vertelde Trump tegen Sean Hannity van Fox News “dat hij er niet wilde over praten. “Het is nog te vroeg,” zei hij. En nu? “Ik denk er over na. Ik bestudeer de kwestie en we zullen zien wat er gebeurt. Het is geen gemakkelijke beslissing. Het wordt al zovele jaren besproken. Niemand wil deze beslissing nemen en ik denk er ernstig over na,” zei hij.

In begrijpelijk Nederlands: Hij wil de beslissing [nog] niet nemen. Hij denkt erover na.

Dan vrijdagavond, vice-president Pence in zijn toespraak tot de Republikeinse Joodse Coalitie in Las Vegas, leek deze nog verder afstand te nemen van het vooruitzicht op een mogelijke verhuis van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem, toen hij zei dat de Trump regering “extra stappen herbekijkt om Amerika’s steun te demonstreren, inclusief de beoordeling van de vraag of de Amerikaanse ambassade in Israël wel zouden verplaatsen naar Jeruzalem.”

Let op het gebruik van het woord “of“. We zijn gekomen van “We zullen de ambassade verplaatsen,” om thans te debatteren “of wij zouden” de ambassade moeten verplaatsen.”

In de taal van de Talmoed, zou dit gaan van de vadai naar de safek – van het zekere naar het twijfelachtige, dat een onnatuurlijke orde is voor hoe de dingen zouden moeten zijn. In het onderzoek naar de verschuiving van electorale belofte naar het plaatsen van de kwestie op een laag pitje, krijgt men het gevoel dat het Jeruzalem met koud water overgieten is omtrent het idee van het verplaatsen van de ambassade naar Jeruzalem.

Premier Netanyahu heeft in het openbaar gezegd dat hij de ambassade verplaatst wil zien worden naar Jeruzalem; dat in feite het beleid is van Israël met name dat alle ambassades in Jeruzalem horen te zijn. En nog steeds is het mogelijk dat er meer aan de hand is dan iemand van ons kan weten. Wij, het volk, weten nooit wat er gaande is achter gesloten deuren. En indien het Bibi zou zijn die niet wil dat de ambassade wordt verplaatst, dan is niet zo moeilijk voor Trump om dat te zeggen.

Dan is er dit: zou het kunnen dat de schijnbare verandering in het beleid bewijst dat Trump in de eerste plaats nooit echt de intentie heeft gehad om door te gaan met het verplaatsen van de ambassade? Dit is uiteraard meer dan mogelijk. Iedere kandidaat maakt beloften. Iedere kandidaat breekt beloften.

Dit alles is een verre schreeuw van hoe Trump zich heeft gepresenteerd aan het Joodse volk in de aanloop naar de verkiezingen. Neem bijvoorbeeld de manier waarop Trump David Friedman voorstelde als zijn joodse ‘gezicht.” Friedman hield in oktober ll. een toespraak waarin hij de kwestie openlijk besprak en het ministerie van Buitenlandse Zaken ronduit antisemitisch” heette voor haar weigering om de ambassade te verplaatsen:

“In 1995 heeft het Congres een wet aangenomens die vereist dat de Amerikaanse ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem wordt verplaatst. Dat is 21 jaar geleden. Dat is niet gebeurd. Waarom niet? Omdat de wet voorziet dat de verplichting om de ambassade naar Jeruzalem te verplaatsen kan uitgesteld worden conform de wens van het het ministerie van Buitenlandse Zaken, hetzelfde ministerie dat zich de voorbije 70 jaren anti-Israël en antisemitisch heeft opgesteld.

Nu wordt elke president gekozen en vraagt hij aan het ministerie van Buitenlandse Zaken: ‘hoe zit het met deze wet? Moeten we de ambassade naar Jeruzalem verplaatsen? Het ministerie van Buitenlandse Zaken antwoordt: ‘In geen geval. Absoluut niet.’ De levenslang vastbenoemde ambtenaren in het Buitenland Ministerie zijn absoluut en positief vastbesloten om nooit de ambassade naar Jeruzalem te verplaatsen. Wat is er dan zo anders aan Donald Trump? Jullie kennen allemaal Donald Trump. Als er iemand is in de wereld van de politiek die kan kan opstaan tegen het Buitenland ministerie dan is dat Donald Trump.”

Maar Donald Trump staat NIET op tegen het Buitenland ministerie. Hij verplaatst de ambassade niet. Hij gaat niets ondernemen tegen het plotselinge ontluikende antisemitisme in de Verenigde Staten. In tegendeel, hij piekert over het beknotten van de bevoegdheden van de speciale gezant inzake antisemitisme. Trump moet niet worden beoordeeld op zijn campagne beloften of aan zijn familie en medewerkers, maar moet beoordeeld worden op zijn eigen daden en zijn daden na de verkiezingen. Nu is het tijd voor Trump om op het platform te stappen en zijn moed te tonen.

De Joden zijn de kanaries in de kolenmijn, de voorbode van grotere gevaren in de directe omgeving. Trump zou er verstandig aan doen om de waarschuwing te zien voor wat het is en ermee om te gaan in niet mis te verstane termen. Hij zou vandaag al de ambassade moeten verplaatsen. Hij moet zou die oude rechtse attitude basis moeten verpletteren, hen openlijk moeten afkeuren en afwijzen en hen moeten beschamen. Hij moet hen laten weten dat hij niet hun man is. En als hij dat niet doet, als hij dat niet wilt. Wel ja. Dan IS hij dat wel.

door Varda Meyers Epstein

[bron: EoZ]


tel-aviv-not

Na de euforie volgt de ontnuchtering: ‘Geen Amerikaanse instemming voor uitbreiding of annexatie nederzettingen’

settle00

Israël’s minister van Defensie Avigdor Lieberman heeft op vrijdag 17 februari ’17 in een interview op Channel 2 News de Israëliërs gewaarschuwd om hun hooggespannen verwachtingen en hoop in president Donald Trump en de VS te temperen. Een echte koerswijzing inzake de nederzettingen  komt er (voorlopig?) niet. Integendeel. De nederzettingenbeweging blijft voorlopig op haar honger zitten, zoveel is wel duidelijk.

Van een triomfantelijke terugkeer van premier Netanyahu uit Washington, zijn zakken vol met een karrevracht aan concrete toezeggingen, is al helemaal geen sprake. Het blijft dan ook opvallend stil in de Israëlische pers. Er valt namelijk helemaal niks te melden. Trump houdt voorlopig de boot af en wil dat Israël hem volgt en wacht tot “Hij” zijn “grootse plannen” zal ontvouwen omtrent een vredesplan voor Israël’s conflict met de Arabieren en de Palestijnen in het bijzonder.

avigdor-lieberman3Een gefrustreerde maar realistische minister Lieberman wees er dan ook op dat zolang de Trumpregering niet het licht op groen zet voor uitbreiding van de nederzettingen of een eventuele annexatie van Judea & Samaria of zelfs enkel maar het door Israël beheerde deel ervan, aka Area C, waarbij hij uiteraard impliciet verwees naar de plannen van minister Naftali Bennett en zijn aanhang, tot nader order uit te stellen.

Kortom: Zolang wij [Israël dus] de expliciete instemming van Trump niet hebben (en die hebben we op dit ogenblik niét!), kunnen we maar beter niks doen, verklaarde een sip kijkende Lieberman tegenover de Israëlische pers:

“We kunnen niet verder vooruitgaan zonder afspraken met de Verenigde Staten, zowel ten aanzien van de bouw alsook de toepassing van de soevereiniteit, dus ik stel voor dat iedereen wat zou kalmeren.

Wat de annexatie en de bouw in Judea en Samaria betreft, moeten we begrijpen dat dit niet de functie is van verklaringen of pogingen die slechts electorale winst op korte termijn beogen. Dit is in de eerste plaats, een resultaat van een functie van onze afspraken met de Verenigde Staten.

Indien iemand denkt dat u de Israëlische soevereiniteit kunt toepassen over heel Judea en Samaria of in de nederzettingenblokken of onbeperkt kan bouwen, zonder een akkoord met het Witte Huis, dan vergist hij zich.

Terloops: Ook de door Trump aangekondigde verhuis van de Amerikaanse ambassade in Tel Aviv naar Jeruzalem is voor onbepaalde tijd uitgesteld. Dat was blijkbaar enkel ondoordachte verkiezingspraat. Niet ernstig dus. Jammer wel.

Waarom een onafhankelijke Palestijnse staat slecht zou zijn voor Amerika

mohamed-zatariPalestijnen trekken jubelend door de straten van het Ein el-Hilweh vluchtelingenkamp nabij de zuidelijk gelegen stad Sidon, Libanon. Zij vierden uitgelaten de islamistische aanslagen van 11 september 2001 en vuurden geweren af in de lucht. Bij de aanslagen op het WTC in New York en elders kwamen ca. 3000 mensen om het leven [beeldbron: AP Photo/Mohamed Zatari]

We weten allemaal waarom de oprichting van een Palestijnse staat zo gevaarlijk is voor Israël. Denk bijvoorbeeld maar aan de onverdedigbare grenzen, de kwetsbare luchthavens, het gebrek aan waterbronnen enz. Maar laten we eens kijken waarom een Palestijnse staat ook gevaarlijk zou zijn voor Amerika:

Onrust en instabiliteit: De Palestijnen hebben een lange staat van dienst in het aansteken van regionale instabiliteit. Ze veroorzaakten een gewapend conflict met koning Hussein van Jordanië. Ze instigneerden een burgeroorlog in Libanon. Het is slechts een kwestie van tijd voordat een Palestijnse staat de onrust en chaos in de hele regio zou aanwakkeren. Dat soort van chaos, in zo’n gevoelige regio van de wereld, is het laatste wat de V.S. nodig heeft.

Een proxy voor schurkenstaten: De Palestijnen hebben zich altijd verbonden met de meest extreme en agressieve regimes in de wereld: vroeger was dat de Sovjet-Unie; vandaag de dag is het Noord-Korea en Iran. ‘Palestina’ zou snel Iraanse ‘vrijwilligers’ uitnodigen en Noord-Koreaanse raketten willen verwerven. Het zou een proxy-status worden voor ’s werelds ergste schurkenregimes. Hoe kan een Iraanse haven in Gaza goed zijn voor Amerika?

Gekant tegen Amerikaanse waarden: We kunnen nu al aan de praktijken van de Palestijnse Autoriteit in de afgelopen 23 jaar zien wat voor soort staat we zouden hebben. De islam zal de staatsgodsdienst zijn. Verkiezingen zullen slechts worden gehouden, indien die al ooit zouden plaatsvinden. Critici van het regime zullen ondedrukt worden. Vakbonden zullen worden lastiggevallen. Gevangenen worden gemarteld. Christenen worden geïntimideerd. Vrouwen zullen tweederangs burgers zijn. De islamitische en autoritaire waarden die worden belichaamd door de Palestijnse staat staabn lijnrecht tegenover de democratische en pluralistische waarden die wij, Amerikanen koesteren.

Vijandschap jegens Amerika:  Een Palestijnse staat zou een actieve anti-Amerikaanse staat in woord en daad zijn. Hoe we dat weten? Kijk maar naar wat de Palestijnse Autoriteit aan haar mensen heeft onderwezen en aan de kinderen in het bijzonder, over de afgelopen twee decennia. De PA media en scholen portretteren de Verenigde Staten als racistisch, koloniaal, en oorlogszuchtig. Ze beschuldigen de V.S. voor het eigenhandig uitvoeren van de aanslagen van 9/11, van de verspreiding van ziektes en immoraliteit en samenzwering tegen de islam.

Een Palestijnse staat zal haat tegen Amerika promoten, op de internationale fora tegen de V.S. stemmen en zich scharen aan de zijde van radicale derdewereld regimes. De wereld heeft al genoeg van Amerika-hatende landen. Waarom hebben we nog een ander nodig?

Een van de meest opmerkelijke zaken omtrent het gedrag van de PA is de gewoonte om jaarlijks $ 500 miljoen hulp aan te nemen van de V.S. en zich dan om te keren en vervolgens straten, parken, scholen, en sportwedstrijden vernoemen naar terroristen die Amerikanen hebben vermoord. Sommigen van hen zijn zelfs vernoemd naar de beruchte Dalal Mughrabi, een terroriste die de nicht van een Amerikaanse senator heeft vermoord. Als dit is hoe de PA thans fungeert, nu het zo hard de Amerikaanse steun nodig heeft voor haar onafhankelijkscampagne, stel je dan eens voor hoe ze zullen handelen wanneer het een soevereine staat heeft en niet langer afhankelijk is van Amerikaanse hulp.

Ondermijning van Amerika’s bondgenoot: Israël is altijd Amerika’s beste vriend en meest betrouwbare bondgenoot geweest. Als een kwestie van principes en als een kwestie van strategische wijsheid, moeten de Verenigde Staten altijd klaarstaan voor hun vrienden. Voor het instellen van een Palestijnse staat langsheen de grenzen van Israël zou een ernstig gevaar voor onze bondgenoot opleveren. Het zou ook het vertrouwen ondermijnen van alle van Amerika’s bondgenote en de waarde van de Amerikaanse beloften in twijfel trekken.

Het meeslepen van de VS in buitenlandse conflicten: Israël heeft nooit de Verenigde Staten gevraagd om het militair te verdedigen. De Israëli’s vechten hun eigen strijd. Maar als een verzwakt, gekrompen Israël dreigt te worden overspoeld door een Palestijns-Iraans-Noord-Koreaanse aanval, zal er een enorme druk op de Verenigde Staten wegen om militaire actie te ondernemen wanneer het ziet hoe zijn naaste bondgenoot met vernietiging wordt bedreigd. Dus zouden de V.S. worden meegesleurd worden in een buitenlands conflict dat volledig te voorkomen was.

In elk denkbaar opzicht zou een Palestijnse staat slecht zijn voor Amerika, slecht voor de Amerikaanse waarden zijn, slecht voor de Amerikaanse belangen en slecht voor Amerika’s bondgenoten.

door Stephen M. Flatow


Bron: in een vertaling van Brabosh.com naar een artikel van Stephen M. Flatow van 16 februari 2017 op de site van Arutz Sheva

De auteur, een advocaat in New Jersey, VS, is vice-president van The Religious Zionists of America.

flatow2De advocaat is ook de vader van de Amerikaans Joodse Alisa Flatow, die vermoord werd door Palestijnse terroristen toen zij met een bus in 1995 op studiereis was doorheen Israël en de bus explodeerde toen zij op weg was naar het strand van Gush Katif, Gaza. Nadat Alisa een dag later bezweek aan fatale hoofdwonden heeft de familie haar organen gedoneerd om het leven van anderen te redden.

Tijdens die aanslag van 9 april 1995, gekend als de Kfar Darom bus attack, werden naast Alisa Flatow ook nog eens zeven Israëlische soldaten gedood en raakten 52 anderen gewond.

Memoriaal voor de Amerikaanse Alisa Flatow in Gedera, Israël

flatowm2

VS in de VN-Veiligheidsraad: Wij ondersteunen nog steeds de 2-statenoplossing

twostates“En ze piesten in een plas en het bleef lijk het was…”
[Een cartoon van de Israëlische tekenaar Ronny Gordon in Arutz Sheva]

De recente uitspraken van president Donald Trump omtrent de tweestatenoplossing hebben in de wereld (en in de rest van het heelal?!!) voor flink wat opschudding gezorgd en diverse buitenlandse waarnemers denken dat de VS thans willen afstappen van het 2-statenmodel als oplossing voor Israël’s conflict met de Arabische- en de Moslimwereld in het algemeen en de Palestijnen in het bijzonder. Echter, niets is minder waar. Ook voor de Amerikanen (onder Trump) is de tweestatenoplossing nog steeds springlevend en blijft dienen als basismodel voor vrede in het M-O.

Vandaar dat Nikki Haley, de Amerikaanse ambassadeur aan de Verenigde Naties, op donderdag 16 februari ’17 bij haar eerste optreden namens de VS in de Veiligheidsraad, zich haastte om de plooien weer glad te strijken en de twijfels weg te nemen die Trump had gezaaid in het Westen, het M-O en onder de Palestijnen. Haley stelde onomwonden in de VN: “We absolutely support a two-state solution” voor het Israëlisch-Palestijns conflict en “iedereen die denkt van niet is verkeerd”.

nikkiNikki Haley achtte het bijgevolg noodzakelijk om wat toelichting te verstrekken bij de uitspraken van Trump die tijdens de persconferentie met Netanyahu had gezegd: “I’m looking at two-state and one-state, and I like the one that both parties like. I can live with either one.”

Volgens Haley bedoelde Trump  simpelweg: laat Israëli’s en Palestijnen zélf kiezen in welk voorstel ze elkaar kunnen vinden; dat hoeft niet per se de 2-statenoplossing zijn maar kan ook iets anders zijn, dan is dat voor mij geen enkel probleem.

De commentaren van Nikki Haley waren alleszins veel duidelijker dan de mistige uitspraken van haar chef Donald Trump die enkel maar voor verwarring zorgden:

“We denken evengoed out of the box, dat wil zeggen: Wat is er nodig om deze twee kanten aan de tafel te brengen? Wat hebben we nodig waarover ze het eens kunnen worden? Begrijp dat de Verenigde Staten de twee-staten-oplossing ondersteunen. Dat heeft nog nooit gewankeld.

Wat wij zeggen is, OK, laten we niet enkel praten over de oude manier van doen. Kom naar de tafel in deze verse atmosfeer en met de perspectieven die we nu hebben, laten we nadenken, OK, wat kunnen we doen voelen met al die  factoren die we kennen, te weten waar we vandaag zitten en hoe kunnen we vooruit. Dat is wat we in feite zeggen aan beide kanten.

Ik denk in de eerste plaats dat een twee-staten-oplossing is wat we steunen. Iedereen die wil beweren dat de Verenigde Staten een twee-staten-oplossing niet meer ondersteunen, die heeft het verkeerd voor. Laten we een pauze nemen. We zijn gewoon onbevooroordeeld. Breng ze naar de tafel en zegt: OK, we gaan dit of dat doen.”

Trump had er bij de Israëlische premier Benjamin Netanyahu, tijdens hun gezamenlijke persconferentie in het Witte Huis op woensdag, tevens op aangedrongen om “zich wat in te houden” omtrent de bouw van Joodse ‘nederzettingen’ op het grondgebied dat de Palestijnen claimen voor hun toekomstige staat, om alzo te trachten de onderhandelingen te vergemakkelijken. Ambassadeur Nikki Haley zei hierover gisteren:

“Wat de president heeft gezegd en waarover wij het eens zijn, is dat de uitbreiding van de nederzettingen op dit punt niet behulpzaam is. Dat is eigenlijk wat wij tegen beide kanten zeggen. Laten we even een pauze nemen. We gaan proberen om een aantal constructieve maatregelen te vergemakkelijken.”

Aldus steunen de VS nog altijd voluit het “twee staten voor twee volkeren” -voorstel dat al sinds Resolutie 181 van november 1947 op tafel ligt. Ondanks het feit dat de 2-statenoplossing al van in den beginne werd verworpen door de Arabieren en nadien bij herhaling door de Palestijnse Arabieren, van Yasser Arafat tot Mahmoud Abbas. En toch blijft de wereld met inbegrip van de VS, zich tegen beter weten in vastklampen aan dat Verdeelplan uit 1947 dat niemand in de moslimwereld wil accepteren behalve Israël dat het in 1947 wèl accepteerde.

In Resolutie 181 (aka het VN Verdeelplan in twee aparte staten van 1947) wordt het begrip Joodse Staat, in het Engels “Jewish State“, maar liefst 21 maal letterlijk geciteerd. Omwille van het feit dat deze oplossing (en alle andere voorstellen die later zullen volgen) de feitelijke erkenning inhoudt van een Joodse Staat (later ‘Israël’ genoemd) is dat voor de  Palestijnen nog steeds een brug te ver. Dat is ook voor de Arabieren de enige en werkelijke reden waarom Resolutie 181 werd afgewezen.

Met de geboorte van de Joodse staat werd het Arabische rejectionisme geboren dat nadien klakkeloos werd overgenomen door de Palestijnen: “Israël erkennen? Misschien. Een Joodse Staat erkennen? Dàt nooit!” luidt het credo al bijna zeventig jaren. Het Arabische èn Palestijnse rejectionisme is het echte obstakel dat vrede met Israël in de weg staat. Israël’s nederzettingenbeleid dient enkel als een smoes.

Brabosh.com

abbas-vrede

Ontmoeting tussen premier Netanyahu en president Trump: ‘Much Ado About Nothing’

bibi-trump

“I love you” – “I love you too” – “I love you more” – “No, I love you more” – “I love you most” – “No, I love you most” – “I love you” – “I love you too” – “I love you more” …zzzZz …

De persconferentie van president Donald Trump en premier Benjamin Netanyahu van woensdag 15 februari 2017 zal zeker herinnerd worden als een van de meest surrelaistische episodes in de geschiedenis van de Israëlisch-Amerikaanse betrekkingen en misschien wel van het hele Midden-Oosten. En, zoals het er tot nog toe uitziet, lijkt Israël met een zilverkleurig lint en met veel tierlantijntjes versierde, maar voor de rest compleet lege doos naar huis te zullen gaan.

Het was dus weer vooral veel blabla en weinig boemboem. Veel vriendelijke woorden en weinig concrete zaken. De grote verlichting die Trump beloofde om in de bloedrode poel van het Midden-Oosten te zullen brengen, zal nog even op zich laten wachten. Maar goed, we zijn intussen al wat aan het duister gewend geraakt. En al dat zinloze bloedvergieten.. wie in het Westen kijkt daar nog van op?

Weinig hoopgevend tot dusverre met een “president Trump die de intellectuele diepte lijkt te hebben van een klein kind,” schreef The Jewish Chronicle weinig flatterend. In alle ernst suggereerde hij dat we optimistisch moeten zijn over een akkoord tussen Israël en de Palestijnen want “hij gaat de kwestie nauwgezet bestuderen.” Alsof dat al een hele geruststelling zou zijn voor om het even wie. Ik vrees dat Trump vooral zichzelf wilde geruststellen en daarin lijkt hij alvast geslaagd.

Op de eerste persconferentie die de gesprekken vooraf gingen zei president Trump:

“Ik kijk naar de ‘twee-staten’ en de ‘een-staat’ [-oplossing]. Ik ben heel gelukkig met die ene die beide partijen bevallen. Ik dacht een tijd lang dat de twee-staten [-oplossing] gemakkelijker te doen was, maar eerlijk gezegd, zolang Bibi en de Palestijnen maar gelukkig zijn, dan ben ben ik ook gelukkig met die [oplossing] die zij het beste vinden.”

Wat de vorm van een akkoord betreft – twee staten, één staat, de territoriale compromissen, wat dan ook – bleef Trump als een volslagen idioot en met een brede grijns tot op het einde schokschouderend knikken. Tenslotte, vond hij, maakt het in wezen allemaal niet zoveel uit want, zo neuzelde hij verder, het belangrijktste van het akkoord is dat het beide partijen maar gelukkig maakt. Dat er liefde zou zijn, échte liefde. Liefde – en dat er een einde komt aan het haten. Nou ja…

Helemaal te gek werd het toen Trump een vraag van de pers beantwooordde omtrent de nederzettingen:

“In zoverre het de nederzettingen beseft, zou ik graag zien dat u zich omtrent de nederzettingen een beetje zou inhouden. Wij zullen iets uitwerken. Maar ik zou graag zien dat er een akkoord komt. Ik denk dat een akkoord zal gemaakt worden. Ik weet dat elke president dat graag zou willen. De meesten van hen zijn er niet aan begonnen tot pas op het einde, omdat ze nooit dachten dat het mogelijk was. En het was niet mogelijk omdat ze het niet geprobeerd hebben. Maar Bibi en ik kennen elkaar al lang – [hij is] een verstandig man en een groot onderhandelaar. En ik denk dat we een akkoord gaan maken. Het zal misschien wel een groter en beter akkoord zijn dan de mensen in deze ruimte zich kunnen voorstellen. ’t Is een mogelijkheid. Dus, laat ons zien wat we zullen doen.”

“Ik zal het proberen!” (I’ll Try’!) schamperde Netanyahu sip.

Trump slijmt bij Netanyahu of hij zich asjeblieft nog een beetje zou willen inhouden wat de nederzettingen betreft. Wat betekent dat dan in behoorlijk Nederlands? Dat Bibi wel een huis mag bouwen in ‘Oost’-Jeruzalem maar nog even moet wachten om het dak erop te leggen tot zijn nieuwe Amerikaanse “vriend” Trump de zaak grondig bestudeerd heeft?? Klinklare onzin dus. Een huis zonder dak erop is geen huis. Dàt, Mister Trump, weet zelfs een 4-jarige kleuter.

Men moet zich herinneren dat deze man de huidige leider is van de vrije wereld. Het is erg verleidelijk om te denken dat, na acht jaar Obama-regering, Israël thans een vriend zou hebben in het Witte Huis. Helaas, maar sommige vrienden is men beter kwijt dan rijk. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Brabosh.com