VS in de VN-Veiligheidsraad: Wij ondersteunen nog steeds de 2-statenoplossing

twostates“En ze piesten in een plas en het bleef lijk het was…”
[Een cartoon van de Israëlische tekenaar Ronny Gordon in Arutz Sheva]

De recente uitspraken van president Donald Trump omtrent de tweestatenoplossing hebben in de wereld (en in de rest van het heelal?!!) voor flink wat opschudding gezorgd en diverse buitenlandse waarnemers denken dat de VS thans willen afstappen van het 2-statenmodel als oplossing voor Israël’s conflict met de Arabische- en de Moslimwereld in het algemeen en de Palestijnen in het bijzonder. Echter, niets is minder waar. Ook voor de Amerikanen (onder Trump) is de tweestatenoplossing nog steeds springlevend en blijft dienen als basismodel voor vrede in het M-O.

Vandaar dat Nikki Haley, de Amerikaanse ambassadeur aan de Verenigde Naties, op donderdag 16 februari ’17 bij haar eerste optreden namens de VS in de Veiligheidsraad, zich haastte om de plooien weer glad te strijken en de twijfels weg te nemen die Trump had gezaaid in het Westen, het M-O en onder de Palestijnen. Haley stelde onomwonden in de VN: “We absolutely support a two-state solution” voor het Israëlisch-Palestijns conflict en “iedereen die denkt van niet is verkeerd”.

nikkiNikki Haley achtte het bijgevolg noodzakelijk om wat toelichting te verstrekken bij de uitspraken van Trump die tijdens de persconferentie met Netanyahu had gezegd: “I’m looking at two-state and one-state, and I like the one that both parties like. I can live with either one.”

Volgens Haley bedoelde Trump  simpelweg: laat Israëli’s en Palestijnen zélf kiezen in welk voorstel ze elkaar kunnen vinden; dat hoeft niet per se de 2-statenoplossing zijn maar kan ook iets anders zijn, dan is dat voor mij geen enkel probleem.

De commentaren van Nikki Haley waren alleszins veel duidelijker dan de mistige uitspraken van haar chef Donald Trump die enkel maar voor verwarring zorgden:

“We denken evengoed out of the box, dat wil zeggen: Wat is er nodig om deze twee kanten aan de tafel te brengen? Wat hebben we nodig waarover ze het eens kunnen worden? Begrijp dat de Verenigde Staten de twee-staten-oplossing ondersteunen. Dat heeft nog nooit gewankeld.

Wat wij zeggen is, OK, laten we niet enkel praten over de oude manier van doen. Kom naar de tafel in deze verse atmosfeer en met de perspectieven die we nu hebben, laten we nadenken, OK, wat kunnen we doen voelen met al die  factoren die we kennen, te weten waar we vandaag zitten en hoe kunnen we vooruit. Dat is wat we in feite zeggen aan beide kanten.

Ik denk in de eerste plaats dat een twee-staten-oplossing is wat we steunen. Iedereen die wil beweren dat de Verenigde Staten een twee-staten-oplossing niet meer ondersteunen, die heeft het verkeerd voor. Laten we een pauze nemen. We zijn gewoon onbevooroordeeld. Breng ze naar de tafel en zegt: OK, we gaan dit of dat doen.”

Trump had er bij de Israëlische premier Benjamin Netanyahu, tijdens hun gezamenlijke persconferentie in het Witte Huis op woensdag, tevens op aangedrongen om “zich wat in te houden” omtrent de bouw van Joodse ‘nederzettingen’ op het grondgebied dat de Palestijnen claimen voor hun toekomstige staat, om alzo te trachten de onderhandelingen te vergemakkelijken. Ambassadeur Nikki Haley zei hierover gisteren:

“Wat de president heeft gezegd en waarover wij het eens zijn, is dat de uitbreiding van de nederzettingen op dit punt niet behulpzaam is. Dat is eigenlijk wat wij tegen beide kanten zeggen. Laten we even een pauze nemen. We gaan proberen om een aantal constructieve maatregelen te vergemakkelijken.”

Aldus steunen de VS nog altijd voluit het “twee staten voor twee volkeren” -voorstel dat al sinds Resolutie 181 van november 1947 op tafel ligt. Ondanks het feit dat de 2-statenoplossing al van in den beginne werd verworpen door de Arabieren en nadien bij herhaling door de Palestijnse Arabieren, van Yasser Arafat tot Mahmoud Abbas. En toch blijft de wereld met inbegrip van de VS, zich tegen beter weten in vastklampen aan dat Verdeelplan uit 1947 dat niemand in de moslimwereld wil accepteren behalve Israël dat het in 1947 wèl accepteerde.

In Resolutie 181 (aka het VN Verdeelplan in twee aparte staten van 1947) wordt het begrip Joodse Staat, in het Engels “Jewish State“, maar liefst 21 maal letterlijk geciteerd. Omwille van het feit dat deze oplossing (en alle andere voorstellen die later zullen volgen) de feitelijke erkenning inhoudt van een Joodse Staat (later ‘Israël’ genoemd) is dat voor de  Palestijnen nog steeds een brug te ver. Dat is ook voor de Arabieren de enige en werkelijke reden waarom Resolutie 181 werd afgewezen.

Met de geboorte van de Joodse staat werd het Arabische rejectionisme geboren dat nadien klakkeloos werd overgenomen door de Palestijnen: “Israël erkennen? Misschien. Een Joodse Staat erkennen? Dàt nooit!” luidt het credo al bijna zeventig jaren. Het Arabische èn Palestijnse rejectionisme is het echte obstakel dat vrede met Israël in de weg staat. Israël’s nederzettingenbeleid dient enkel als een smoes.

Brabosh.com

abbas-vrede

Stop met werken aan de creatie van een Palestijnse staat en ga door met de bouw van de Joodse

twostate2

Wanneer iemand u zou vertellen dat alles wat u bezit van hem is, en dat hij het zal krijgen en het u zal afnemen ongeacht hoe lang het ook duurt, zou u hem dan voorstellen dat hij nu al de helft mag nemen in naam van de vrede?

Ik wordt altijd op het verkeerde been gezet telkens Amerikaanse en Europese media verwijzen naar Israël ’s huidige regering als zou die er een zijn van ‘hardleerse en rechts-radicalen’, die zich echter toch maar gebonden heeft aan de ‘tweestatenoplossing’ met de PLO als partner, de PLO die meer Joden heeft vermoord dan eender welke organisatie sinds de nazi-partij. Wat is er dan zo ‘hardlijnig’ of rechts-extremistisch aan?

De regering wordt een ‘hardliner’ genoemd omdat zij de bouw van flats voor Joden heeft aangekondigd in plaatsen zoals in het “E-1”-gebied die nochtans volgens de Akkoorden van Oslo volledig onder Israëlische controle staan (hoewel de PLO zijn minachting voor die akkoorden heeft getoond door zich eenzijdig tot de Verenigde Naties te wenden voor erkenning als ‘staat’), alsmede nieuwbouw in zijn hoofdstad Jeruzalem.

Maar sinds de PLO al deze plaatsen ziet als deel van een Jodenvrije staat (de media, die normaliter overgevoelig zijn voor de minste glimp racisme, lijken dit nooit op te merken), dan worden deze aankondigingen beschouwd als ‘obstakels voor de vrede’.

Natuurlijk is het allergrootste obstakel voor de vrede, de Palestijnse intentie om een Arabische staat te stichten van de rivier tot aan de zee, niet naast maar in de plaats van Israël en bij voorkeur zonder Joden.

In 1993 heeft de Israëlische Linkerzijde de toenmalige regering kunnen overhalen om de PLO te laten terugkeren en sindsdien werd de snel slinkende Linkerzijde (tegenwoordig vrijwel beperkt tot wat academici en de redactieleden van het dagblad Haaretz) vervoegd door de Europeanen en de Amerikanen, in een poging om Israël te dwingen de eerste veroveringsfase van de PLO te implementeren door Judea en Samaria op te geven en de helft van zijn hoofdstad.

De V.S. en de Europeanen worden beïnvloed door de economische druk van Arabische olieproducenten, de politieke spierballen van de toenemende moslimbevolking in Europa, de ingegraven Saoedi-Arabische invloed op de Verenigde Staten en last but not least de alom gekende Jodenhaat uit de oude doos. De Israëlische Linkerzijde wordt ook als zodanig betaald (linkse anti-Israëlische NGO ’s worden gefinancierd door de Europeanen en de in de VS gebaseerde NIF), of verkeren in een terminale fase onder het Oslo Syndroom.

Ik heb tot in den treuren toe herhaald dat de tweestatenoplossing geen oplossing biedt aan niets, het zou eerder een ramp voor de veiligheid worden, en dat er geen enkele reden bestaat om toegevingen te doen aan de Palestijnen, zolang hun einddoel de vernietiging van de Joodse staat blijft.

Iedereen die vertrouwd is met de situatie weet dat. En zeker de Netanjahoe regering beseft dat beter dan de meesten. Dus waarom dan blijven doorgaan met lippendienst te bewijzen aan het destructieve idee dat er vrede zou kunnen komen door toegevingen te doen aan de PLO?

In een artikel over Naftali Bennett van de partij ‘Joods Huis’, die algemeen als hardleerser en meer rechts wordt beschouwd dan Netanjahoe, schrijft David Horovitz het volgende:

“[Bennett] klaagt erover dat de politiek van Netanjahoe’s regering met betrekking tot de nederzettingen en de Palestijnen van ‘schizofrenie’ getuigt, waarmee hij blijkbaar bedoelt dat de eersteminister veel praat over een belangrijke uitbreiding van de nieuwbouw voorbij de Groene Lijn, terwijl hij tezelfdertijd de nadruk legt dat hij verder vooruitgang [van het vredesproces] wil maken met de Palestijnen, posities inneemt die niet alleen de internationale gemeenschap op stang jagen maar ook de Palestijnen, de kolonisten en ongeveer iedereen die zich daar tussenin bevind.”

Is het dan rechts-extremisme om een consequente houding te verwachten? Ik denk van niet.

Het is tijd om de gebruikelijke knieval af te schaffen ten behoeve van een Palestijnse staat en door te gaan met de bouw van de Joodse.

door Fresnozionism


Bron: in een vertaling door Brabosh.com van een artikel van 21 december 2012 op de site van Fresnozionism.org

Israël’s minister Bennett lobbyt bij Trump’s regering om tweestatenoplossing te dumpen

twostate2Ook premier Netanjahoe heeft uiteindelijk de tweestatenoplossing aanvaard, waarbij twee staten zij-aan-zij in vrede en harmonie naast elkaar leven… in de VS 😉 [cartoon van Mike Luckovich]

Het kabinet van de premier heeft op maandag een richtlijn uitgevaardigd waarbij hij de ministers van zijn regering sommeert om geen contacten te leggen met de aankomende regering van president-elect Donald Trump.

Deze richtlijn komt amper twee dagen nadat Naftali Bennett, van de Joods Huispartij en minister van Opvoeding, een ontmoeting had met enkele naaste medewerkers van Donald Trump. Met betrekking tot deze richtlijn zei de secretaris van de coalitie:

“In overeenstemming met de richtlijn van de eersteminister [Netanyahu] worden de ministers en vice-ministers enkel gemachtigd om onder het even welke vorm contact te nemen [indienen zij dat zouden wensen] met de regering van Trump, maar dat enkel via het kabinet van de premier of via de Israëlische ambassade in Washington.”

Voorafgaand aan deze richtlijn had de premier zijn kabinetsmedewerkers gesommeerd om geen publieke verklaringen af te leggen tijdens de Amerikaanse presidentscampagne en na de afloop van de verkiezingen [die werden gewonnen door Trump] zich te onthouden van commentaren op de resultaten van de president-elect.

palestina2De reden daarvoor is vrij duidelijk. Trump zal pas om 20 januari 2017 beëdigd worden als de 45ste president van de VS en tot aan die datum is Obama nog steeds op post. De vrees bestaat dat Obama alsnog een anti-Israël motie of actie zal ondernemen die de Joodse Staat zou kunnen beschadigen. Het uiten van enig prematuur optimisme omwille van de verkiezing van een Republikeinse president wordt tot dan afgeraden.

Op zondag 20 november ’16 had minister Bennett een ontmoeting met drie stafmedewerkers van Trump, bericht de linkse Israëlische krant Haaretz deze dinsdagochtend. Tijdens deze ontmoeting heeft de minister van Opvoeding de aankomende regering opgeroepen om de tweestatenoplossing niet langer te steunen maar om voorzichtig alternatieve voorstellen te onderzoeken waaronder ook de zijne [lees in dat verband hier, hier en hier].

Volgens Bennett’s plan, zou Israël Area C annexeren dat ruwweg 60 procent van het grondgebied van Judea en Samaria beslaat en waar momenteel amper 4 procent Palestijnse Arabieren wonen. Areas A en B zouden onder controle blijven van de Palestijnse Autroiteit. De Gazastrook zou aan Egypte worden overgedragen en onder hun controle vallen, net zoals dat ook het geval was tussen 1948 en 1967 toen de Gaza werd bezet door Egypte.

Hoewel premier Netanyahu officieel geen commentaar leverde op Bennett’s ontmoeting met Trump’s stafmedewerkers zou hij, althans volgens diegenen die dit vertelden aan Arutz Sheva, woedend zijn geweest op het initiatief van zijn minister van Opvoeding, vandaar dat deze richtlijn werd uitgegeven door het kabinet van de premier.

Arabische vluchtelingen opgesloten in een kamp in Gaza tijdens de Egyptische bezetting van de Strook [1948-1967]. Martha Gellhorn schreef over die Egyptische bezetting in Atlantic Monthly in oktober 1961: “De Gazastrook is geen afschuwelijk oord, noch een zichtbare ramp. Het is erger. Het is een gevangenis.” – orig.: “The Gaza Strip is not a hell-hole, not a visible disaster. It is worse. It is a jail.“ [Bron foto: Crethi Plethi Arab Refugees]

Geen vrede zolang de Palestijnen zich kanten tegen de tweestatenoplossing [Efraim Karsh]

Naarmate de jaren verstrijken hoe groter de sleutels worden. De sleutel staat hier symbool voor de terugkeer van de ‘Palestijnen’ [naar Israël], een eufemisme voor de vernietiging van Israël door middel van demografische subversie. Tegelijk blijft de Mythe van de Nakba nog immer aanzwellen. Er wordt beweerd dat ca. 5 miljoen nazaten van de in 1948 gevluchte Arabieren ‘terug naar huis’ willen. Echter, wanneer de algemene internationale bepalingen van de UNHCR van kracht zouden zijn op de ‘Palestijnse’ vluchtelingen, zouden er vandaag hooguit 20.000 bejaarde authentieke vluchtelingen meer over blijven die eventueel in aanmerking komen voor ‘terugkeer’.

“Twee staten, die naast elkaar leven in vrede en veiligheid.” Dit, in de woorden van president Barack Obama, is de oplossing voor de eeuwenlange strijd tussen Joden en Palestijnse Arabieren in het Midden-Oosten. Washington staat volledig en vastberaden achter deze oplossing. En zo zijn ook de Europeanen dat. De Verenigde Naties en de ‘internationale gemeenschap’ zingen luidkeels mee in het koor. Opeenvolgende regeringen van de staat Israël hebben hun steun geuit voor het idee. Tot dusver is er – net zoals dat overigens altijd al het geval is geweest – maar één dwarsligger.

Het verhaal begint lang geleden. In april 1920, installeerde de pas gevormde Volkenbond Groot-Brittannië als de gemandateerde macht in Palestina. De Britten verbonden zich ertoe, via de Balfour-verklaring, de oprichting van een Joods nationaal tehuis in Palestina te vergemakkelijken. Maar ze werden herhaaldelijk geconfronteerd met een gewelddadige Arabische oppositie, die ze bij herhaling trachtte te kalmeren. Al in maart 1921, trokken zij het uitgestrekte en dunbevolkte gebied ten oosten van de Jordaan (“Trans-Jordanië”) uit het kandidaatgebied voor het Joods nationaal thuis en maakten Abdoellah, de emir van Mekka, als de effectieve heerser van die nieuwe staat. In 1922 en 1930 gaven de Britten twee White Papers uit waarin de Joodse immigratie naar Palestina werd beperkt en strenge beperkingen werden opgelegd op de verkoop van grond aan Joden.

Lees verder

De fundamentele fout van de tweestatenoplossing [Tsvi Sadan]

kotel-antwerpen3De Klaagmuur (Kotel) aka de westelijke muur van de Tempelberg in Jeruzalem; een schilderij uit 1899 van de Antwerpse kunstschilder Pierre Jean Van der Ouderaa (1841-1915) [beeldbron: Cultured.com]

Het bestuur van de VN-organisatie voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (UNESCO) heeft een document goedgekeurd betreffende ‘bezet Palestina’, waarin de Joodse historie van Jeruzalem onder het tapijt wordt geveegd. Het werd opgesteld door Algerije, Egypte, Libanon, Marokko, Oman, Qatar en Soedan.

De vooroordelen van de UNESCO tegen Israël zijn zo ernstig, dat Jeruzalem geen visum verleent aan vertegenwoordigers van deze organisatie. Het genoemde document laat weer zien dat daar een goede reden voor is, omdat het ‘ernstig betreurt’, ‘zeer bedroefd is over’ en ‘met klem veroordeelt’ dat de ‘bezettende mogendheid’ soevereiniteit uitoefent over de Tempelberg en de Oude Stad van Jeruzalem.

Lees verder