VN boss Antonio Gutteres: ‘Er bestaat geen plan B voor de tweestatenoplossing’

De secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Portugese socialist António Guterres, vertelde op dinsdag 29 augustus 2017 tegenover zijn Palestijnse gastheren in Ramallah, Samaria, dat er “geen plan B bestaat voor de tweestatenoplossing.”

Guterres herhaalde dat de traditionele positie van de Verenigde Naties is dat de Israëlische nederzettingen in Judea en Samaria illegaal zijn volgens het internationaal recht en dat zij “een obstakel vormen dat moet plaats maken voor de mogelijkheid van een tweestatenoplossing zodat deze adequaat kan geimplementeerd worden,” berichtte het Palestijnse persagentschap Ma’an News Agency op dinsdag.

Deze uitspraken staan in schril contrast met de uitspraken die premier Netanyahu de dag voordien deed toen hij zei “we zijn hier en we blijven hier voor altijd.” En hij zei ook: “In het Land van Israël zullen geen [Joodse] gemeenschappen meer worden ontworteld. Het is bewezen dat dit de vrede niet vooruit helpt. Wij hebben [in het verleden] gemeenschappen ontworteld en hebben [in ruil] enkel raketten gekregen. Dat zal niet meer gebeuren.”

Guterres, van zijn kant, verwierp openlijk de suggestie van de Amerikaanse president Trump dat de kansen op vrede moeten beginnen met het verbeteren van de ecoomische situatie van de Arabische inwoners van de Palestijnse Autoriteit en dat Israël een aantal van haar beperkingen opheft. De secretaris-generaal benadrukte dat verbeteringen van het economische en sociale leven van de PA Aarbieren geen substituut zijn voor de tweestatenoplossing.

Gerommel in Ramallah
Even was er in Ramallah een aanvaring tussen Guterres en PA ambtenaren. De Palestijnse chef van het Palestijnse Comité voor Gevangenen Kwesties, Issa Qaraqe, haalde uit naar de secretaris-generaal omdat hij een ontmoeting had met de Israëlische families van wie de stoffelijke resten van hun gesneuvelde zonen in Gaza worden vastgehouden door Hamas.

Qarage vroeg zich hardop af waarom Guterres geen ontmoeting had met de families van de 6.128 Arabieren die opgesloten zitten in Israëlische gevangenen, waarvan 450 in administratieve detentie zijn.

Omdat het criminele terroristen zijn? Dàt zou de reden kunnen zijn.

Diezelfde Issa Qaraqe, verklaarde eerder op woensdag 14 juni 2017, dat de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO)  niet stopt met het uitbetalen van salarissen aan families van gevangenen die worden vastgehouden in Israël en niet de intentie heeft om daarmee op te houden. Tegenover The Times of Israël zei Qarage toen:

“Er komt geen einde aan de uitbetalingen. Wij verwerpen het stopzetten van de subsidies aan de gevangenen en families van martelaren. Wij zullen ons daar niet voor verontschuldigen. De Amerikaanse en Israëlische druk is een agressie tegenover het Palestijnse volk en de Palestijnse Autoriteit. Bijne elk huishouden van het Palestijnse volk is familie van een gevangene of martelaar.”


Bron: naar een artikel van David Israel in The Jewish Press.

Advertenties

Jared Kushner heeft gelijk: er is geen oplossing

“En ze piesten in een plas en het bleef lijk het was…”
[Een cartoon van de Israëlische tekenaar Ronny Gordon in Arutz Sheva]

Toen de adviseur van de Amerikaanse president Donald Trump, Jared Kushner, onlangs in een privégesprek zei “dat het zou kunnen zijn dat er voor het conflict tussen de Palestijnse Arabieren en Israël geen oplossing is”, sprak hij alleen maar uit wat duidelijk is.

Bijna honderd jaar lang hebben zelfbenoemde wijze mannen beweerd de oplossing te hebben, maar al hun voorstellen bleken een fata morgana te zijn.

De Britten dachten in 1922 de oplossing te hebben, toen ze het oostelijke deel van het mandaat Palestina – 78% van het oorspronkelijke mandaatgebied – afscheidden en daar een Arabisch koninkrijk stichtten, dat men intussen kent als “Jordanië”. Je zou denken dat het schenken van 78% van het land aan de Palestijnse Arabieren zou volstaan om hen ervan te overtuigen de resterende 22% aan de Joden te laten. Hoezo!

Engeland probeerde het 15 jaar later opnieuw. Het delingsplan van de Peel-commissie van 1937 stelde voor de resterende 22% van het land op te delen. De Arabieren zouden er drie vierde deel van moeten krijgen. De Britten zouden Jeruzalem en Bethlehem houden. De dwergstaat van de Joden zou uit Galilea en een smalle strook land langs de kust bestaan. De vooraanstaande joodse krachten waren, wanhopig uit op een paar zandkorrels, bereid om op basis hiervan te onderhandelen. De Arabieren wezen het voorstel echter af.

In 1947 kwamen de Verenigde Naties met hun eigen “oplossing”. Eens temeer werd aan de Arabieren het merendeel van het resterende territorium aangeboden. Aan de Joden zou een deel van Galilea, een deel van de kust en een deel van de Negev gegeven worden. Zo´n joodse staat zou militair niet te verdedigen zijn geweest, om er maar over te zwijgen dat hij er niet toe in staat zou zijn geweest een groot aantal immigranten op te nemen. Maar de vooraanstaande joodse krachten, inmiddels als gevolg van de Holocaust wanhopig bereid alles aan te nemen, accepteerden. De Arabieren wezen het uiteraard af. Er volgde een bloedige oorlog.

Twee ambtenaren van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, Daniel Kurtzer en Dennis Ross, kwamen in 1989 met een nieuwe “oplossing”. Zij overtuigde de aftredende president Ronald Reagan en de nieuwe president George H.W. Bush ervan dat de oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict er voor de VS in gelegen zou zijn om te doen alsof Yasser Arafat en zijn PLO vrede zouden willen en met hem te onderhandelen. Bush moest de erkenning van Arafat door de VS 18 maanden laten weer intrekken, toen PLO-terroristen op weg naar Tel Aviv betrapt werden, waar zij op het strand Israëli´s wilden afslachten en in de nabijgelegen Amerikaanse ambassade gijzelaars wilden nemen.

Maar Kurtzer en Rosse beleefden hun “oplossing” 12 jaar later opnieuw – en het lukte hen de volgende president Bush op dezelfde wijze te blameren. Ze overtuigden George W. Bush ervan dat Arafat, omdat hij de Akkoorden van Oslo had ondertekend, deze keer echt vrede wilde. Maar in januari 2002 werd Arafat erop betrapt hoe hij probeerde op een schip genaamd “Karine-A” 50 ton wapens het land binnen te smokkelen en nu was de andere Bush aan de beurt om te verklaren dat “de Palestijnen een nieuwe leiding moeten vormen, die niet door terreur bevlekt is”. Zo vader zo zoon!

De Palestijnen namen het advies van Bush niet ter harte. In plaats van een niet terroristische leiding te vormen, maakten ze Arafat´s nummer 2, de terreurveteraan Abu Mazen – die wij kennen als Mahmoud Abbas – tot hun nieuwe leider. En die – was dat zo moeilijk te voorspellen? – zette prompt Arafat´s politiek van de verheerlijking van het terrorisme, de salarissen voor terroristen en het aanmoedigen tot terreuraanslagen voort. Tot zover over de “oplossing” van Kurtzer en Ross.

Twee wanhopige vooraanstaande Israëlische politici, Ehud Barak en Ehud Olmert, kwamen eveneens met “oplossingen”. Door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken aangespoord en onder druk gezet, boden Barak (2000) en Olmert (2008) enorme concessies aan de Palestijnse Autoriteit aan. De Palestijnen accepteerden dat nog steeds niet.

Herinnert iemand zich Dennis Ross´ “oplossing” uit 2010? Hij beweerde dat meer woonruimte voor Palestijnen tot vrede zou leiden. Hij oefende druk uit op Israël om Hamas cement te laten importeren. “Ik ruziede met Israëlische leiders en veiligheidsautoriteiten. Ik zei tegen hen dat ze meer bouwmateriaal, inclusief cement, de Gazastrook moeten binnenlaten, opdat er huizen, scholen en fundamentele infrastructuur gebouwd kunnen worden”, schreef hij later in de “Washington Post”. “Zij antwoordden dat Hamas dit zou misbruiken en ze hadden gelijk”, gaf Ross toe – Hamas gebruikte het cement om “een labyrint van tunnels, bunkers, commandocentrales en schuilplaatsen voor haar leiders, strijders en raketten” te bouwen.

Maar het ministerie van Buitenlandse Zaken wilde niet opgeven. Martin Indyk en zijn assistent David Makovsky kwamen met een eigen “oplossing”, die, zoals gebruikelijk, inhield dat Israël verstrekkende territoriale concessies doet en de Palestijnen een bewapende, soevereine staat deed toekomen, die Israël op de keel werd gezet. Israël moest 104 terroristen vrijlaten (die 70 Israëli´s vermoord hadden), alleen voor het “privilege” om onderhandelingen met de Palestijnse Autoriteit te mogen voeren. Maar toen, midden in de Indyk-gesprekken in 2013/2014, kondigde Abbas plotseling de vorming van een Palestijnse Autoriteit-Hamas-eenheidsregering aan. De Indyk-Makovsky-“oplossing” was achterhaald.

Herkent iemand hier een patroon in? Is het inmiddels niet duidelijk dat iedere “oplossing”, die de duurzame existentie van een joodse staat van welke grootte dan ook bevat, door de Palestijnen nooit serieus geaccepteerd zal worden?

Al die professionele vredesprocessors en zelfbenoemde Midden-Oosten-“deskundigen” schijnen nog altijd een simpel feit niet te begrijpen, dat een bescheiden, tot schoonzoon van een president geworden projectontwikkelaar blijkbaar begrijpt: het conflict tussen Palestijnse Arabieren en Israël heeft geen oplossing. Een eeuw bittere en bloedige ervaring heeft dat pijnlijk duidelijk gemaakt.

door Stephen M. Flatow


bron-logoIn een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel “Jared Kushner hat recht: Es gibt keine Lösung” op de website van Abseits vom Mainstream – Heplev van 8 augustus 2017.

VS in de VN-Veiligheidsraad: Wij ondersteunen nog steeds de 2-statenoplossing

twostates“En ze piesten in een plas en het bleef lijk het was…”
[Een cartoon van de Israëlische tekenaar Ronny Gordon in Arutz Sheva]

De recente uitspraken van president Donald Trump omtrent de tweestatenoplossing hebben in de wereld (en in de rest van het heelal?!!) voor flink wat opschudding gezorgd en diverse buitenlandse waarnemers denken dat de VS thans willen afstappen van het 2-statenmodel als oplossing voor Israël’s conflict met de Arabische- en de Moslimwereld in het algemeen en de Palestijnen in het bijzonder. Echter, niets is minder waar. Ook voor de Amerikanen (onder Trump) is de tweestatenoplossing nog steeds springlevend en blijft dienen als basismodel voor vrede in het M-O.

Vandaar dat Nikki Haley, de Amerikaanse ambassadeur aan de Verenigde Naties, op donderdag 16 februari ’17 bij haar eerste optreden namens de VS in de Veiligheidsraad, zich haastte om de plooien weer glad te strijken en de twijfels weg te nemen die Trump had gezaaid in het Westen, het M-O en onder de Palestijnen. Haley stelde onomwonden in de VN: “We absolutely support a two-state solution” voor het Israëlisch-Palestijns conflict en “iedereen die denkt van niet is verkeerd”.

nikkiNikki Haley achtte het bijgevolg noodzakelijk om wat toelichting te verstrekken bij de uitspraken van Trump die tijdens de persconferentie met Netanyahu had gezegd: “I’m looking at two-state and one-state, and I like the one that both parties like. I can live with either one.”

Volgens Haley bedoelde Trump  simpelweg: laat Israëli’s en Palestijnen zélf kiezen in welk voorstel ze elkaar kunnen vinden; dat hoeft niet per se de 2-statenoplossing zijn maar kan ook iets anders zijn, dan is dat voor mij geen enkel probleem.

De commentaren van Nikki Haley waren alleszins veel duidelijker dan de mistige uitspraken van haar chef Donald Trump die enkel maar voor verwarring zorgden:

“We denken evengoed out of the box, dat wil zeggen: Wat is er nodig om deze twee kanten aan de tafel te brengen? Wat hebben we nodig waarover ze het eens kunnen worden? Begrijp dat de Verenigde Staten de twee-staten-oplossing ondersteunen. Dat heeft nog nooit gewankeld.

Wat wij zeggen is, OK, laten we niet enkel praten over de oude manier van doen. Kom naar de tafel in deze verse atmosfeer en met de perspectieven die we nu hebben, laten we nadenken, OK, wat kunnen we doen voelen met al die  factoren die we kennen, te weten waar we vandaag zitten en hoe kunnen we vooruit. Dat is wat we in feite zeggen aan beide kanten.

Ik denk in de eerste plaats dat een twee-staten-oplossing is wat we steunen. Iedereen die wil beweren dat de Verenigde Staten een twee-staten-oplossing niet meer ondersteunen, die heeft het verkeerd voor. Laten we een pauze nemen. We zijn gewoon onbevooroordeeld. Breng ze naar de tafel en zegt: OK, we gaan dit of dat doen.”

Trump had er bij de Israëlische premier Benjamin Netanyahu, tijdens hun gezamenlijke persconferentie in het Witte Huis op woensdag, tevens op aangedrongen om “zich wat in te houden” omtrent de bouw van Joodse ‘nederzettingen’ op het grondgebied dat de Palestijnen claimen voor hun toekomstige staat, om alzo te trachten de onderhandelingen te vergemakkelijken. Ambassadeur Nikki Haley zei hierover gisteren:

“Wat de president heeft gezegd en waarover wij het eens zijn, is dat de uitbreiding van de nederzettingen op dit punt niet behulpzaam is. Dat is eigenlijk wat wij tegen beide kanten zeggen. Laten we even een pauze nemen. We gaan proberen om een aantal constructieve maatregelen te vergemakkelijken.”

Aldus steunen de VS nog altijd voluit het “twee staten voor twee volkeren” -voorstel dat al sinds Resolutie 181 van november 1947 op tafel ligt. Ondanks het feit dat de 2-statenoplossing al van in den beginne werd verworpen door de Arabieren en nadien bij herhaling door de Palestijnse Arabieren, van Yasser Arafat tot Mahmoud Abbas. En toch blijft de wereld met inbegrip van de VS, zich tegen beter weten in vastklampen aan dat Verdeelplan uit 1947 dat niemand in de moslimwereld wil accepteren behalve Israël dat het in 1947 wèl accepteerde.

In Resolutie 181 (aka het VN Verdeelplan in twee aparte staten van 1947) wordt het begrip Joodse Staat, in het Engels “Jewish State“, maar liefst 21 maal letterlijk geciteerd. Omwille van het feit dat deze oplossing (en alle andere voorstellen die later zullen volgen) de feitelijke erkenning inhoudt van een Joodse Staat (later ‘Israël’ genoemd) is dat voor de  Palestijnen nog steeds een brug te ver. Dat is ook voor de Arabieren de enige en werkelijke reden waarom Resolutie 181 werd afgewezen.

Met de geboorte van de Joodse staat werd het Arabische rejectionisme geboren dat nadien klakkeloos werd overgenomen door de Palestijnen: “Israël erkennen? Misschien. Een Joodse Staat erkennen? Dàt nooit!” luidt het credo al bijna zeventig jaren. Het Arabische èn Palestijnse rejectionisme is het echte obstakel dat vrede met Israël in de weg staat. Israël’s nederzettingenbeleid dient enkel als een smoes.

Brabosh.com

abbas-vrede

Stop met werken aan de creatie van een Palestijnse staat en ga door met de bouw van de Joodse

twostate2

Wanneer iemand u zou vertellen dat alles wat u bezit van hem is, en dat hij het zal krijgen en het u zal afnemen ongeacht hoe lang het ook duurt, zou u hem dan voorstellen dat hij nu al de helft mag nemen in naam van de vrede?

Ik wordt altijd op het verkeerde been gezet telkens Amerikaanse en Europese media verwijzen naar Israël ’s huidige regering als zou die er een zijn van ‘hardleerse en rechts-radicalen’, die zich echter toch maar gebonden heeft aan de ‘tweestatenoplossing’ met de PLO als partner, de PLO die meer Joden heeft vermoord dan eender welke organisatie sinds de nazi-partij. Wat is er dan zo ‘hardlijnig’ of rechts-extremistisch aan?

De regering wordt een ‘hardliner’ genoemd omdat zij de bouw van flats voor Joden heeft aangekondigd in plaatsen zoals in het “E-1”-gebied die nochtans volgens de Akkoorden van Oslo volledig onder Israëlische controle staan (hoewel de PLO zijn minachting voor die akkoorden heeft getoond door zich eenzijdig tot de Verenigde Naties te wenden voor erkenning als ‘staat’), alsmede nieuwbouw in zijn hoofdstad Jeruzalem.

Maar sinds de PLO al deze plaatsen ziet als deel van een Jodenvrije staat (de media, die normaliter overgevoelig zijn voor de minste glimp racisme, lijken dit nooit op te merken), dan worden deze aankondigingen beschouwd als ‘obstakels voor de vrede’.

Natuurlijk is het allergrootste obstakel voor de vrede, de Palestijnse intentie om een Arabische staat te stichten van de rivier tot aan de zee, niet naast maar in de plaats van Israël en bij voorkeur zonder Joden.

In 1993 heeft de Israëlische Linkerzijde de toenmalige regering kunnen overhalen om de PLO te laten terugkeren en sindsdien werd de snel slinkende Linkerzijde (tegenwoordig vrijwel beperkt tot wat academici en de redactieleden van het dagblad Haaretz) vervoegd door de Europeanen en de Amerikanen, in een poging om Israël te dwingen de eerste veroveringsfase van de PLO te implementeren door Judea en Samaria op te geven en de helft van zijn hoofdstad.

De V.S. en de Europeanen worden beïnvloed door de economische druk van Arabische olieproducenten, de politieke spierballen van de toenemende moslimbevolking in Europa, de ingegraven Saoedi-Arabische invloed op de Verenigde Staten en last but not least de alom gekende Jodenhaat uit de oude doos. De Israëlische Linkerzijde wordt ook als zodanig betaald (linkse anti-Israëlische NGO ’s worden gefinancierd door de Europeanen en de in de VS gebaseerde NIF), of verkeren in een terminale fase onder het Oslo Syndroom.

Ik heb tot in den treuren toe herhaald dat de tweestatenoplossing geen oplossing biedt aan niets, het zou eerder een ramp voor de veiligheid worden, en dat er geen enkele reden bestaat om toegevingen te doen aan de Palestijnen, zolang hun einddoel de vernietiging van de Joodse staat blijft.

Iedereen die vertrouwd is met de situatie weet dat. En zeker de Netanjahoe regering beseft dat beter dan de meesten. Dus waarom dan blijven doorgaan met lippendienst te bewijzen aan het destructieve idee dat er vrede zou kunnen komen door toegevingen te doen aan de PLO?

In een artikel over Naftali Bennett van de partij ‘Joods Huis’, die algemeen als hardleerser en meer rechts wordt beschouwd dan Netanjahoe, schrijft David Horovitz het volgende:

“[Bennett] klaagt erover dat de politiek van Netanjahoe’s regering met betrekking tot de nederzettingen en de Palestijnen van ‘schizofrenie’ getuigt, waarmee hij blijkbaar bedoelt dat de eersteminister veel praat over een belangrijke uitbreiding van de nieuwbouw voorbij de Groene Lijn, terwijl hij tezelfdertijd de nadruk legt dat hij verder vooruitgang [van het vredesproces] wil maken met de Palestijnen, posities inneemt die niet alleen de internationale gemeenschap op stang jagen maar ook de Palestijnen, de kolonisten en ongeveer iedereen die zich daar tussenin bevind.”

Is het dan rechts-extremisme om een consequente houding te verwachten? Ik denk van niet.

Het is tijd om de gebruikelijke knieval af te schaffen ten behoeve van een Palestijnse staat en door te gaan met de bouw van de Joodse.

door Fresnozionism


Bron: in een vertaling door Brabosh.com van een artikel van 21 december 2012 op de site van Fresnozionism.org

Israël’s minister Bennett lobbyt bij Trump’s regering om tweestatenoplossing te dumpen

twostate2Ook premier Netanjahoe heeft uiteindelijk de tweestatenoplossing aanvaard, waarbij twee staten zij-aan-zij in vrede en harmonie naast elkaar leven… in de VS 😉 [cartoon van Mike Luckovich]

Het kabinet van de premier heeft op maandag een richtlijn uitgevaardigd waarbij hij de ministers van zijn regering sommeert om geen contacten te leggen met de aankomende regering van president-elect Donald Trump.

Deze richtlijn komt amper twee dagen nadat Naftali Bennett, van de Joods Huispartij en minister van Opvoeding, een ontmoeting had met enkele naaste medewerkers van Donald Trump. Met betrekking tot deze richtlijn zei de secretaris van de coalitie:

“In overeenstemming met de richtlijn van de eersteminister [Netanyahu] worden de ministers en vice-ministers enkel gemachtigd om onder het even welke vorm contact te nemen [indienen zij dat zouden wensen] met de regering van Trump, maar dat enkel via het kabinet van de premier of via de Israëlische ambassade in Washington.”

Voorafgaand aan deze richtlijn had de premier zijn kabinetsmedewerkers gesommeerd om geen publieke verklaringen af te leggen tijdens de Amerikaanse presidentscampagne en na de afloop van de verkiezingen [die werden gewonnen door Trump] zich te onthouden van commentaren op de resultaten van de president-elect.

palestina2De reden daarvoor is vrij duidelijk. Trump zal pas om 20 januari 2017 beëdigd worden als de 45ste president van de VS en tot aan die datum is Obama nog steeds op post. De vrees bestaat dat Obama alsnog een anti-Israël motie of actie zal ondernemen die de Joodse Staat zou kunnen beschadigen. Het uiten van enig prematuur optimisme omwille van de verkiezing van een Republikeinse president wordt tot dan afgeraden.

Op zondag 20 november ’16 had minister Bennett een ontmoeting met drie stafmedewerkers van Trump, bericht de linkse Israëlische krant Haaretz deze dinsdagochtend. Tijdens deze ontmoeting heeft de minister van Opvoeding de aankomende regering opgeroepen om de tweestatenoplossing niet langer te steunen maar om voorzichtig alternatieve voorstellen te onderzoeken waaronder ook de zijne [lees in dat verband hier, hier en hier].

Volgens Bennett’s plan, zou Israël Area C annexeren dat ruwweg 60 procent van het grondgebied van Judea en Samaria beslaat en waar momenteel amper 4 procent Palestijnse Arabieren wonen. Areas A en B zouden onder controle blijven van de Palestijnse Autroiteit. De Gazastrook zou aan Egypte worden overgedragen en onder hun controle vallen, net zoals dat ook het geval was tussen 1948 en 1967 toen de Gaza werd bezet door Egypte.

Hoewel premier Netanyahu officieel geen commentaar leverde op Bennett’s ontmoeting met Trump’s stafmedewerkers zou hij, althans volgens diegenen die dit vertelden aan Arutz Sheva, woedend zijn geweest op het initiatief van zijn minister van Opvoeding, vandaar dat deze richtlijn werd uitgegeven door het kabinet van de premier.

Arabische vluchtelingen opgesloten in een kamp in Gaza tijdens de Egyptische bezetting van de Strook [1948-1967]. Martha Gellhorn schreef over die Egyptische bezetting in Atlantic Monthly in oktober 1961: “De Gazastrook is geen afschuwelijk oord, noch een zichtbare ramp. Het is erger. Het is een gevangenis.” – orig.: “The Gaza Strip is not a hell-hole, not a visible disaster. It is worse. It is a jail.“ [Bron foto: Crethi Plethi Arab Refugees]