Heeft Israël een Syrische chemische wapenfabriek aangevallen?

Syrisch president Assad: “’t Is al de schuld van de Israël!”

Heeft Israël een Syrische chemische wapenfabriek aangevallen in de nacht van woensdag op donderdag (6/7 augustus ’17)? Volgens berichten in The Jerusalem Post zouden de aanvallen uitgevoerd zijn vanuit het Libanese luchtruim. Dat is op dit ogenblik helemaal niet zeker en Israël zwijgt voorlopig. Maar er zijn wel indicaties dat dit inderdaad het geval zou kunnen zijn.

De Syriërs beschuldigen de Israëlische Luchtmacht (IAF) van het aanvallen van militaire regeringsstellingen terwijl het Syrische Observatorium voor Mensenrechten (SOHR) het doelwit omschreef als een “wetenschappelijk onderzoekscentrum waar chemische wapens worden aangemaakt” (en waarschijnlijk worden geleverd aan Hezbollah?)

Syrië waarschuwde gisteren Israël dat dit “zware consequenties” zou kunnen hebben. Afgelopen nacht heeft de Syrische regering een klacht neergelegd tegen Israël in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties voor “herhaalde agressie tegen het land” en eiste “onmiddelijke maatregelen om [Israël] te stoppen in overeenstemming met de resoluties omtrent de strijd tegen het terrorisme.”

Russisch-Iraanse alliantie
Eerder vertelde de Israëlische premier Benjamin Netanyahu aan de Russische president Vladimir Poetin  op woensdag 23 augustus ’17, dat “Israël voorbereid was om eenzijdig op te treden in Syrië om een uitbreiding van Iraanse militaire aanwezigheid in Syrië te voorkomen.”

Israël vreest dat een eventuele overwinning van Assad  op ISIS en andere oppositiegroepen, Iran de gelegenheid zou bieden om een garnizoen permanent te stationeren in Syrië, waardoor de dreiging wordt versterkt die reeds vele jaren uitgaat van het naburige Libanon in het bijzonder van de door Iran gesteunde Libanese terreurorganisatie Hezbollah.

Rusland kwam in 2015 in de Syrische burgeroorlog tussenbeide ten gunste van de Syrische president Bashar al-Assad en vervoegde er de feitelijke alliantie tussen Iraanse strijdkrachten, de Libanese Hezbollah en andere sjiitische islamitische milities die Damaskus helpen om Islamitische Staat en andere soennitische moslimrebellen te verslaan.

Iran wil nog steeds een nucleaire macht worden in de regio en werkt in het geheim nog steeds verder aan de productie van atoomwapens die het bij herhaling belooft in te zetten in haar eeuwige queeste om “Israël van de aardbol te vegen”…

Tijdens zijn ontmoeting met Poetin in het vakantiecentrum van Sochi aan de Zwarte Zee zei Netanyahu dat “Iran hard werkt om haar invloed in de Golf van de Middellandse Zee te cementeren” en hij vertelde Poetin:

“Iran is al flink op weg om Irak en Jemen te controleren en oefent in grote mate de feitelijke controle uit over Libanon. We mogen geen enkele minuut vergeten dat Iran elke dag dreigt om Israël uit te roeien. Israël verzet zich tegen Iran’s voortdurende verankering in Syrië. We zullen onsezelf verzekeren om ons met alle middelen te verdedigen  tegen deze en om het even welke andere bedreiging.”

Syrische chemische wapens
Het zou de eerste Israëlische luchtaanval zijn in Syrië sinds de VS en Rusland in juli een gedeeltelijk staakt-het-vuren hebben afgesproken – een staakt-het-vuren afspraak waarin overigens Israël  niet in betrokken werd.

De aanval vond tevens plaats een dag nadat een rapport van de Verenigde Naties werd gepubliceerd waarin de regeringstroepen van Assad worden beschuldigd van het meer dan twee dozijn keer inzetten van chemische wapens.

In hun 14de rapport sinds het begin van de Syrische burgeroorlog in 2011, zeiden de VN onderzoekers dat ze in totaal 33 aanvallen met chemische wapens hebben. Zevenentwintig daarvan werden uitgevoerd door de regering van president Bashar al-Assad, waaronder zeven tussen 1 maart en 7 juli. De daders waren nog niet geïdentificeerd in zes andere aanvallen, zeiden ze.

De gepensioneerde generaal van de Israëlische Luchtmacht (IAF) Amos Yadlin, Uitvoerend Directeur van het Instituut van Studies voor Nationale Veiligheid aan de universiteit van Tel Aviv, verwees gisterochtend naar de laatste aanval op een site van het Syrische regeringsleger waarvan het beweert dat dit werk was van de Israëlische luchtmacht, en hij merkte in een reeks tweets op dat:

“De gerapporteerde luchtaanval is geen routine. Die richtte zich tegen een Syrisch militair wetenschappelijk centrum voor de ontwikkeling en fabricage van onder andere precisie-raketten, die een belangrijke rol zullen spelen in de volgende ronde van conflicten. De fabriek die geviseerd werd in Masyaf, produceert chemische wapens en vaatbommen die duizenden Syrische burgers hebben gedood. Als de aanval door Israël werd uitgevoerd, zou het een lovenswaardige en morele daad zijn van Israël jegens de aan de gang zijnde slachting in Syrië.

De aanval stuurde 3 belangrijke boodschappen. 1: Israël laat geen versterking en productie van strategische wapens toe. 2: Israël is voornemens zijn rode lijnen af te dwingen, ondanks het feit dat de grootmachten ze negeren. 3: De aanwezigheid van de Russische luchtverdediging voorkomt geen luchtaanvallen die aan Israël worden toegeschreven. Nu is het belangrijk om de escalatie in de gaten te houden en zich voor te bereiden op een Syrisch-Iraans-Hezbollah-reactie en zelfs tegenstand van Rusland.”

Advertenties

Palestijnen van Syrië: een jaar van moord en marteling [Khaled Abu Toameh]

Palestijnen vluchten uit het Yarmouk-vluchtelingenkamp, in de buurt van Damascus, na hevige gevechten in september 2015 [beeldbron: RT video screenshot]

2016 was een moeilijk jaar voor de Palestijnen. Het was moeilijk, niet alleen om te wonen in de West Bank onder het regime van de Palestijnse Autoriteit (PA), of in de Gazastrook onder Hamas. Wanneer westerlingen horen spreken over het “lot” en “lijden” van de Palestijnen, veronderstellen zij direct dat het gesprek gaat over de bewoners van de Westelijke Jordaanoever of de Gazastrook. Zelden zal de internationale gemeenschap horen over wat er gebeurt met de Palestijnen in de Arabische landen. Dit is ongetwijfeld zo omdat de ellende van de Palestijnen in de Arabische landen moeilijk te verwijten is aan Israël.

De internationale gemeenschap en de mainstream journalisten weten alleen iets van de Palestijnen die wonen in de Westelijke Jordaanoever of de Gazastrook. Natuurlijk is leven onder de Palestijnse Autoriteit en Hamas niet makkelijk, hoewel dit lastige feit wellicht nogal onaangenaam in de oren klinkt van westerse journalisten en mensenrechten-organisaties.

Mainstream media-kanalen lijken er in ieder geval de voorkeur aan te geven blind te zijn voor de benarde situatie van de Palestijnen in de Arabische landen. Dit wegduiken schaadt vooral de Palestijnen zelf en laat de Arabische regeringen toe om te volharden in hun beleid van vervolging en onderdrukking.

Lees verder

Palestijnse terroristen vechten als huurlingen aan de zijde van president Assad in Syrië

saidi-funeral4Gaza, 9 februari 2014. Leden van de Abu Ali Mustafa Brigades, het doodseskader van het marxistische Volksfront voor de Bevrijding van Palestina (PFLP), dragen hun gesneuvelde militant Ibrahim Mohammad Saidi ten grave. [beeldbron: website van de PFLP]

In de afgelopen eeuw, hebben verschillende Palestijnse leiders allianties bevorderd die ofwel niet erg  succesvol waren voor hen of niet bijzonder nuttig bleken .

Neem de alliantie gevormd door de grootmoefti van Jeruzalem tijdens de periode van het Britse mandaat, Hajj Amin al-Husseini (1895-1973), die tijdens de Tweede Wereldoorlog supporterde voor Adolf Hitler en het Derde Rijk. Al-Husseini hoopte dat de Duitsers de oorlog zouden winnen en dat  Hitler de führer van het Midden-Oosten zou worden. Nadat de nazi’s de oorlog verloren, zal het Westen de misstap van al-Husseini niet vergeven, die de Palestijnse zaak voor meer dan twee decennia zwaar had beschadigd.

De leider van de Palestijnse Bevrijdings Organisatie (PLO) Yasser Arafat vergist zich in 1990 toen hij Irak steunde in haar invasie van Koeweit. De Palestijnse publieke steun voor de invasie veroorzaakte veel leed onder de honderdduizenden Palestijnen die toen in Koeweit en in de Perzische Golf leefden en die een zware prijs betaalden voor Arafat’s steun aan de tirannieke Saddam Hussein.

Ahmed JibrilVandaag de dag, handhaaft de president van de Palestijnse Autoriteit, onduidelijkheid ten aanzien van de Syrische oorlog, waarbij hij vermijdt om het regime de Syrische president Bashar Assad openlijk te steunen of te bekristiseren. Het lijkt dat Abbas lessen heeft getrokken uit de geschiedenis. Echter, tienduizenden Palestijnen vechten blijkbaar namens de Syrische dictator en offeren zelfs hun leven op voor hem. Deze Palestijnen, die de afgelopen decennia naar Syrië trokken, helpen het Syrische volk afslachten dat vecht voor zijn vrijheid. De gast heeft zich ontpopt tot een moordenaar.

Onder de Palestijnen, behoren de meest fervente Assad supporters tot het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina Algemeen Commando (PFLP-GC), onder leiding van Ahmed Jibril. De organisatie heeft haar hoofdkantoor in Damascus en bestaat uit duizenden strijders;  Jibril heeft nooit getwijfeld aan zijn loyaliteit aan het Assad-regime  Zijn strijders nemen deel aan de oorlogsinspanning, zelfs tegen hun eigen volk, hun eigen vlees en bloed. In één voorbeeld, toen het leger van Assad het Palestijnse vluchtelingenkamp van Yarmouk belegerde, waren het Jibril’s strijders die het regime voorzagen van inlichtingen en grondsteun.

Liwa-logoDe Palestijnse terreurgroep Liwa al-Quds (aka “de Jeruzalem Brigade”) werd opgericht in 2013 en opereert in de Aleppo sector. Het omvat drie bataljons: de Leeuwen van al-Quds; het bataljon Afschrikking en het bataljon de Leeuwen van al-Shahba, genaamd naar een gebied in Aleppo. De brigade werd opgericht door een Palestijnse ingenieur, Muhammad al-Sa’eed, ook bekend als “De Ingenieur”.

Sinds 2013 heeft zij deelgenomen aan elke campagne in Aleppo, meestal met Russische coördinatie en ondersteuning. Sommige van zijn strijders zijn zelfs bekroond met citaties door het Russische leger voor hun succesvolle acties in Aleppo, met inbegrip van de recente bevrijding. De brigade ontvangt richtlijnen van het leger van Assad en vecht zelfs samen met Hezbollah en Iraanse strijdkrachten tegen andere rebellengroepen en de Islamitische Staat. Hoewel het precieze aantal vechters in haar gelederen onduidelijk is, wordt hun aantal in de duizenden geschat. Assad’s leger stuurt de brigade naar het front, dat is waarom deze groep het meeste slachtoffers telt: sinds 2013 zijn ongeveer 300 van zijn strijders zijn gedood en 600 raakten gewond.

mallahEen andere Palestijnse factie die vecht voor Assad is het Leger van Galilea of de Galilea Brigade – de militaire vleugel van de Terugkeerbeweging van de Palestijnse Jeugd geleid door Fadi al-Mallah (plaatje rechts), ook gekend onder zijn nom de guerre Abu al-Fidaa. Deze brigade werd opgericht in mei 2011, kort na het uitbreken van de Syrische burgeroorlog, in het vluchtelingekamp Khan Danon in het zuiden van Damascus. Het doel van de organisatie is voor Assad te vechten wiens geld al-Mallah hielp om honderden Palestijnse strijders te recruteren.

Op dit moment vechten duizenden Palestijnen in Syrië namens Assad. Veel Palestijnse leiders hebben aan de verkeerde kant van de geschiedenis gestaan en aan de verkeerde kant van de moraal, met name het voeren van oorlog tegen de belegerde bevolking van Syrië. Deze Palestijnen werden opgenomen en getraind door het Syrische volk, die hun financiering, onderdak en bescherming gaven. Vandaag zijn het precies deze ‘gasten’ die hun gastheren helpen afslachten.

Om wat voor reden dan ook, de internationale gemeenschap, die enkel radeloos wordt bij de bespreking van de ‘arme Palestijnen in Israël,’ negeert dit feit net zoals het voorbije gaat aan de genocide die plaatsvindt in Syrië, enkele kilometers van de Israëlische grens, gepleegd met de hulp van de Palestijnen.

door Edy Cohen

Opm. van Brabosh.com: Waarover iedereen zwijgt. Tijdens de eerste vijf jaren van de Syrische burgeroorlog werden 5.073 Palestijnen gedood, of zijn vermist of gevangen in Syrië. Volgens cijfers van de Action Group for Palestinians of Syria werden tussen 15 maart 2011 en 6 maart 2016 in de Syrische burgeroorlog 3.730 Palestijnen gedood, waarvan 3.180 burgers en 550 Palestijnse militieleden die werden gedood toen ze actief deelnamen aan de gevechten. De meeste Palestijnse burgers komen uit Yarmoek, het grootste Palestijnse vluchtelingenkamp nabij Damascus. Daarnaast worden nog eens 282 Palestijnen vermist en werden 1.061 Palestijnen gevangen genomen die voor het merendeel werden opgesloten in gevangenissen van het Syrische regime van Assad. 


Bron: in een vertaling uit het Engels door Brabosh.com van een artikel van Edy Cohen op de site van Israel Hayom van 2 januari 2017

Video: Barack Obama en John Kerry outen hun obsessieve fixatie voor Israël

Activist Ezri Tubi wijst op de hypocrisie in de regering Barack Obama en bij zijn minister John Kerry omtrent hun obsessieve fixatie voor Israël, terwijl zij de slachting in het buurland van de Joodse staat compleet negeren. Tenslotte zijn er daar maar 500.000 mensen vermoord en in Palestina… eh, hoeveel weer? Maar het wordt nu wel pijnlijk duidelijk voor iedereen: Het Syrische bloed is kennelijk niet rood genoeg voor Obama.

Engels gesproken met Hebreeuwse ondertiteling.

Chanoeka 2016: Een half miljoen dode Syriërs… rachmanim bnei rachmanim [Terry Davids]

mediaJeruzalem, 4 december 2016. Israël’s president Reuven ‘Ruby’ Rivlin spreekt de Jewish Media Summit 2016 toe [beeldbron: Mark Neiman/GPO]

Secretaris-generaal Ban Ki-moon gaf in zijn afscheidsrede voor de VN Veiligheidsraad voor het eerst de disproportionele vooroordelen van zijn organisatie tegenover de staat Israël toe. Die toegeving, net voordat hij zijn ambt verlaat, komt wel rijkelijk laat.

Ik geef u graag even een schokkend voorbeeld mee: in de 10 jaar dat hij de VN leidde werden er maar liefst 223 resoluties tegen Israël gestemd en slechts 8 (!!) tegen het geweld in Syrië. Laten we ook de schandalige reactie van UNESCO niet vergeten – pas enkele weken geleden – waarbij elke historische band tussen Jeruzalem en het Jodendom werd tenietgedaan.

De Israëlische minister van Binnenlandse Zaken, Aryeh Deri drong er bij zijn premier op aan om de VN Veiligheidsraad bijeen te roepen over de vele burgerslachtoffers en massamoorden in Aleppo. “Tijdens de Holocaust werden 6 miljoen Joden vermoord en de wereld zweeg, wij kunnen niet stilzwijgend toekijken naar de verschrikkingen van de laatste zes jaar tegenover het Syrische volk.”

Het ultraorthodoxe weekblad Hamodia poneert dat het Joodse volk, voor wie medelijden en barmhartigheid troef zijn, niet stilzwijgend voorbij kan gaan aan moordpartijen en verminkingen van een half miljoen burgers. Alhoewel Syrië de vijand is van de Joodse staat, en vele van de doden en gewonden in deze burgeroorlog sympathisanten zijn van IS, die de Joden niet bepaald een warm hart toedraagt, ligt het in de aard van de Thora en in onze traditie om de pijn te voelen van anderen, ook van onze vijanden. Of zoals het geschreven staat zijn wij “rachmanim bnei rachmanim” wij zijn de kinderen van barmhartige en meelevende mensen.

Dat werd mij deze maand nog eens duidelijk toen ik de grensovergang van Israël met Gaza bezocht. Ik was in Jeruzalem waar de Jewish Media Summit 2016 plaatsvond. Meer dan 50 vertegenwoordigers van de Joodse media, waaronder Joods Actueel, bogen zich gedurende 4 dagen over de actuele problemen waarmee Israël en de Joodse gemeenschappen te kampen hebben. Ook de situatie van de Joodse pers werd uitvoerig belicht.

Tijdens het bezoek aan de grens met Gaza hielden we halt aan de Kerem Shalom grensovergang van waaruit dit jaar reeds 190.000 vrachtwagens (!) met goederen vanuit Israël naar Gaza zijn vertrokken. Dagelijks is dit goed voor zo’n 800 vrachtwagens gevuld met goederen, variërend van voedsel tot bouwmaterialen, die de oversteek maken.

General manager Ami Shaked vertelde ons dat hier 200 Israëli’s werken en 75 Gazanen. Ze hebben geen enkel rechtstreeks contact met elkaar wegens te gevaarlijk aangezien men weet dat Gaza door Hamas bestuurd wordt…

“… maar, we doen dit werk voor het volk, voor de grotendeels onschuldige bevolking die ook slachtoffer is van het regime van Hamas. Zelfs tijdens de Gaza-oorlog gingen de transporten gewoon door: het volk lijdt reeds genoeg, al is het hun eigen fout door voor Harnas te stemmen.”

Een levensgevaarlijke job is het hier: de Kerem Shalom grensoversteek is slechts op 15 minuten wandelafstand van Gaza verwijderd. Wanneer één van de sirenes voor de zoveelste keer afgaat om te waarschuwen voor een inkomende raket, hebben werknemers slechts vijf seconden de tijd om dekking te zoeken. “Ik kan er niet zeker van zijn dat ik morgen niet in het ziekenhuis zal liggen of dood zal zijn, maar we doen toch voort;’ aldus een strijdvaardige Shaked.

Dit, beste lezer, is ook mijn boodschap voor Chanoeka dit jaar. Dat we onze harten laten spreken, en onze barmhartigheid in deze donkere winterdagen fel laten schijnen, net als de kaarsjes van de kandelaar. Laten wij een voorbeeld nemen aan onze Joodse medestanders die pleiten voor het beschermen van de onschuldige burgers in Syrië, in Gaza of waar ook ter wereld dat zij zich mogen bevinden.

chanoeka3Chanoeka sameach, een vrolijk chanoeka.

door Terry Davids


Bron: voorwoord van Terry Davids, Algemeen Directeur van Joods Actueel, in het maandmagazine Joods Actueel nr. 115 van december 2016