Vrede in de taal van de Islam betekent dat er geen Joden meer zijn [Daniel Greenfield]

land_for_peace2De grootste leugen en onmiskenbaar het grootste zelfbedrog in onze tijd, luidt als volgt: “Als de Joden dat stukje grond ter grootte van een konijnenpoot genaamd ‘Israël’ maar eens wilden opgeven en definitief oprotten uit het Midden-Oosten, dan zou de moslimwereld – en de rest van het heelal – spontaan overspoeld worden door een niet te stuiten golf van vrede, verdraagzaamheid en liefde.”

Abdallah Bulgasem Zehaf-Bibeau, de crackgebruiker die Jihadist werd en die werd verwekt toen een Canadese immigratieambtenaar seksueel contact had gehad met een Libische islamitische Jihadist, wilde alleen maar vrede. Hij vertelde een collega: “Er kan geen vrede in de wereld zijn, totdat er alleen maar moslims bestaan”. Toen probeerde hij de vrede op islamitische wijze in te luiden door het vuur te openen in de buurt van het Canadese parlement. Ondertussen ontdekte een verslaggever in Israël, die Arabische islamitische kolonisten in Jeruzalem interviewde, dat ook zij vrede wilden. Op hun voorwaarden. “Ja, we willen vrede,” zei een van hen, “maar vrede betekent dat er geen Joden zijn”.

Bij de onderhandelingen over vrede met andere culturen is het een goed idee om ervoor te zorgen dat de woorden die u gebruikt dezelfde betekenis hebben. De meeste moslims en westerlingen willen vrede. Maar voor westerlingen betekent vrede [naast elkaar] samenleven. Voor moslims betekent vrede het einde van uw bestaan.

Ideeën hebben een zware culturele bagage. Vrede in het Westen roept beelden op van de ‘Wapenstilstandsdag, van het kerstbestand van WO1’, waarin Franse, Duitse en Engelse soldaten maaltijden konden delen en met elkaar gingen voetballen. Het [bestand] draagt in zich de subversieve idee dat beide partijen zich realiseren dat de oorlog het vechten niet waard is. Zo’n subversieve idee heeft geen plaats in de islam. De Jihad bevindt zich in het hart van de islam. Als men aan de heilige oorlog twijfelt, trekt men ook het geloof in twijfel. Als de oorlog religie is, dan is vrede, waarin de oorlog opzij wordt gezet, ketterij.

Het westerse idee van vrede is volledig vreemd aan de islam. In de islam komt er geen vrede, omdat mannen hun verschillen overstijgen, maar er komt vrede door het vernietigen van mensen die anders denken en leven. Dat is de functie van de religieuze politie van onze geallieerde ‘gematigde moslim’ landen, die op zoek gaan naar de gewoontes/gebruiken van andere religies en andere manieren van leven in landen als Saoedi-Arabië en die hun beoefenaars onderdrukken. De islamitische vrede komt niet voort uit diversiteit, uit het aanvaarden van het bestaan van andere naties, religies en volkeren, maar uit eenheid door de islam en het elimineren van zoveel mogelijk verschillen. Als de islam de bron van vrede is, dan is alles wat “niet bij de islam” hoort, de oorzaak van de oorlog. Dood de Joden. Dood de christenen. Dan zal er vrede zijn.

De islamitische idee van vrede werd treffend verwoord door Zehaf-Bibeau en onze anonieme Jihadist in Jeruzalem. Die is niet gebaseerd op erkenning van het mens zijn van de medemens, maar op afwijzing van hun menselijkheid. Zoals Mohammed het kernachtig zegt in missives/officieel schrijven aan de leiders van niet-islamitische landen in de regio, “Aslim, Taslem”. Bekeert u tot de islam en u zult vrede hebben. Hetzelfde bericht is door hedendaagse islamitische leiders naar pausen en presidenten verzonden. Het is een boodschap van vrede op de enige voorwaarde die de islam toestaat.

De islam is de religie van de vrede. Want om vrede te hebben, moet de islam superieur zijn. Binnen het islamitische wereldbeeld wordt het conflict veroorzaakt door het bestaan van afwijkende meningen. De enige manier om vrede te bereiken, is door dwingend de onderwerping van ieder mens aan de juiste richtlijn van de islam op te leggen. ‘Gematigden’ kunnen overeenkomen om Joden en christenen, indien zij zich onderwerpen aan de moslims, te laten leven als minderwaardige tweederangs burgers, ‘extremisten’ zullen meteen overgaan hen te verkrachten en te onthoofden. En zodra die nare zaak is afgehandeld, zal er vrede zijn.

Of er zal vrede zijn zodra de ‘gematigden’ en de ‘extremisten’ klaar zijn met elkaar te vermoorden, zodra de soennieten en de sjiieten klaar zijn met het onthoofden van elkaar, en zodra elke moslim klaar is met het afslachten van elke andere moslim die op enigerlei wijze een afwijkende mening heeft over de islam. Dat is het soort vrede die we vandaag de dag in Irak en Syrië zien. Of in het vredesproces tussen Israël en de Arabische moslims, die werden omgedoopt tot ‘Palestijnen’ om aan dit proces een lokaal smaakje te geven.

De islam verwerpt het idee dat wederzijdse empathie het conflict moet overstijgen. In plaats daarvan is de islam van mening dat de oorlog de mensheid zou moeten overstijgen. Of zoals de koran zegt: “Oorlogvoering wordt u opgedragen, hoewel u die haat; maar het is mogelijk dat u iets haat dat goed voor u is, en het is mogelijk dat u iets lief hebt dat slecht voor u is. Allah weet, wat u niet weet”.

De westerse traditie geeft voorkeur aan vreedzame co-existentie. Die past de logica van wapenstilstand toe op alle gebieden van het leven, wat ertoe leidt dat men pleit voor multiculturalisme en immigratie. John Lennon bracht de verlokking ervan naar voren met zijn lied Imagine, dat opriep tot het beëindigen van de grenzen, de naties, de religies en eigendom/bezit. Haar ideaal van vrede komt voort uit het beëindigen van de structuur waarin de mensen leven en de scheiding die er tussen mensen is.

Het islamitische idee van vrede bevestigt echter [het bestaan van] structuur en scheiding op basis van de koran. Die is van mening dat er vrede zal zijn wanneer iedereen wordt gedwongen om binnen de beperkingen van de islam te leven. En daarom kan er geen echte vrede zijn met niet-moslims, die zich niet aan de islam onderwerpen. Deze twee onverenigbare begrippen van vrede blijven botsen. Stel je voor dat Franse soldaten [uit de loopgraven] naar boven waren geklauterd om te gaan zingen en te gaan voetballen en werden neergeschoten door Duitse soldaten die een fundamenteel ander idee over vrede hadden. Dit was namelijk de manier waarop vorm werd gegeven aan WW2, omdat de zegevierende kant van destijds volgens achterhaalde regels speelde, terwijl nazi-Duitsland, Japan en de USSR waren opgeschoven naar een grondig totalitaire mentaliteit. München was een ramp, omdat Hitler niet de Duitse keizer was. De andere kant was niet langer bereid om welke spelregels dan ook te volgen, zelfs bij diplomatieke onderhandelingen, of om iets wat minder was dan de totale overwinning te accepteren. De geallieerden werden gedwongen om niet onder te doen voor hun vijanden, in een meedogenloze oorlog waarin hele steden werden verwoest. De nazi’s en de communisten waren producten van jarenlange indoctrinatie die hen leerde om tegenstanders te zien als minder dan menselijk en vrede als iets wat men alleen kon krijgen door hen te vernietigen. Japan, dat een langere geschiedenis van ontmenselijking van buitenstaanders had, bleek een nog hardere noot te zijn om te kraken.

De islam heeft een geschiedenis van meer dan duizend jaar van ononderbroken ontmenselijken van niet-moslims en de vrede en de slavernij als een en hetzelfde met elkaar in verband brengen. Het is onmogelijk om in vrede te leven met moslims, die denken dat er geen vrede kan zijn zolang niet-moslims een zelfstandig leven blijven leiden. In het islamitisch wereldbeeld ontstaat oorlog, omdat niet-moslims bestaan. Oorlog wordt veroorzaakt door de ongelovige, de ongelovige en de moslimhuichelaar die niet echt deelneemt aan de praktijk van de islam. De Jihad zuivert de wereld van de niet-moslims; die roeit de ‘gematigde’ moslims, die zijn aangetast door de westerse cultuur, uit. Het is een oorlog van uitroeiing van alles wat onislamitisch is.

Als westerlingen vrede voorstellen, verwerpen moslims hen als huichelaars, omdat zij van vrede spreken maar weigeren om de enige religie die vrede kan brengen te accepteren. Ze voelen zich niet verplicht om vredesakkoorden te accepteren, omdat vrede alleen van de islam kan komen en de westerse afwijzing van de islam bewijst onze bedrieglijkheid en slechte bedoelingen. Deze dynamiek is inherent aan de koran en de hele geschiedenis van de islam. De islam krijgt geen vrede door vrede [vredesakkoorden], maar door oorlog. Hij streeft naar een wereld zonder conflict, door iedereen te doden die het mogelijk niet eens is met zijn totalitaire ideologie.

Een vredesplan van co-existentie [het vreedzaam naast elkaar bestaan] voorleggen aan een ideologie waarin ‘vrede’ zijn eigen suprematie betekent, is een dwaze en gestoorde daad. Onze hulpverlening aan de moslimwereld mist geen gemeenschappelijke taal, maar algemeen aanvaarde ideeën. Beide zijden kunnen spreken van vrede, maar voor de ene partij betekent vrede echt oorlog. Talen bestaan niet alleen uit woorden, maar ook uit waarden. Het is niet genoeg om een woordenboek naar een onderhandeling mee te nemen als in de twee partijen vanuit verschillende morele en ethische tradities wordt geïnterpreteerd. Alleen maar omdat we ‘salaam’ als vrede vertalen en het erover eens zijn dat we beiden vrede willen, betekent dat niet dat we dezelfde opvatting hebben over wat vrede is. Het Westen ziet vrede als het naast elkaar leven met moslims. Moslims zien vrede als het einde van het Westen.

Daniel Greenfield, a Shillman Fellow in de journalistiek aan het Freedom Center en een schrijver in New York die zich richt op de radicale islam. Hij is bezig met een boek dat gaat over de internationale uitdagingen waar Amerika in de 21-ste eeuw voor staat.

door Daniel Greenfield [bron]

in een vertaling uit het Engels door Wachteres & Henk V. voor E.J. Bron blog [bron]

Zweden lost alle problemen van het M-O op door erkenning van Palestina maar wie gaat Zweden redden?

king-sweden2Sundvall, Zweden, 15 augustus 2013. Koning Carl Gustaf en zijn vrouw koningin Sylvia van Zweden poseren met hun Arafatsjaaltje voor de camera’s. Ter gelegenheid van de 40ste verjaardag van hun regeringschap waren ze even in de buurt van Sundvall waar ze van een Irakese migrant handgemaakte keffiyehs kregen als dank voor het hem gunnen van een nieuwe start in Zweden. [bron]

“Zweedse regering moet begrijpen dat de betrekkingen in het Midden-Oosten ingewikkelder zijn dan de doe-het-zelfmeubelen van IKEA.”
[Minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman op 30.10.2014]

Zweden heeft eindelijk alle problemen van het Midden-Oosten opgelost door de “staat Palestina” te erkennen. De instabiliteit van de regio wordt al tientallen jaren verklaard met het ontbreken van een PLO-staat. Politieke deskundigen hebben ons verteld dat alleen een terroristische staat een einde zou kunnen maken aan het terrorisme in het Midden-Oosten.

De onderhandelaar van het Witte Huis voor het Midden-Oosten beweert dat de weigering van Israël om een Palestijnse staat te creëren de oorzaak van de instabiliteit in de regio zou zijn, ook al weigert Abbas, de niet gekozen president van de Palestijnse Autoriteit, over een dergelijke staat te onderhandelen en weigert hij eveneens een einde te maken aan het terrorisme.

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, ontkent dat IS iets met de islam te maken heeft, maar hij geeft Israël de schuld van de rekruteringen van IS.

Maar niet John Kerry heeft het Midden-Oosten uit de instabiliteit gered. Dat heeft Zweden gedaan door een terreurstaat te erkennen. Diens leiders hebben de lastige moeite om verkiezingen te organiseren afgeschaft. Want ze hebben begrepen dat de eurocraten en Obama hen ook met geld overstelpen als hun niet gekozen terroristische leiders met de methode van de Russische roulette gekozen zouden worden.

Het nu door Zweden erkende “Palestina” heeft niet alleen democratische verkiezingen afgeschaft door de regeringszaken door zijn PLO-organisatie te laten afhandelen, maar kan ook geen enkele economische activiteit laten zien. In plaats daarvan benoemt ze een leger mensen, die ervoor betaald worden om een niet bestaand land te controleren met geld, dat uit Amerika, Europa en Japan komt.

Menigeen zegt wellicht dat dit bedrog is, maar het lijkt opmerkelijk op de manier waarop de Europese Unie functioneert.

De “staat Palestina” heeft niet alleen geen gekozen regering en geen economie, hij heeft ook geen controle over Gaza, dat door een andere terroristische groepering, Hamas, geleid wordt. De internationale gemeenschap heeft dit probleem genegeerd. Het geeft immers geen pas dat een failliete terroristische staat als laatste grote hoop voor stabiliteit in het Midden-Oosten gediskwalificeerd wordt, alleen maar omdat het in werkelijkheid gaat om twee met elkaar twistende failliete terreurstaten.

Als de Arabische, islamitische kolonisten op de “Westbank” en in Gaza niet eens een tijdje kunnen ophouden elkaar wederzijds te bestrijden totdat zij zich onder de banier van één anti-Israël-terreurgroep aaneensluiten, dan is alle hoop voor de vrede verloren.

Met de moedige stap van Zweden gloort er een prachtige toekomst voor het Midden-Oosten. De IS-rekrutering zal afnemen en de Canadese en Zweedse Jihadisten zullen vast en zeker begrijpen dat ze ermee kunnen ophouden zich zo te gedragen zoals hun religie zich al meer dan duizend jaar gedragen heeft. Want nu is er een “Palestijnse staat”. Een miljoen karikaturen en duizenden YouTube-video´s kunnen niet meer voor woede bij hen zorgen. Tenzij ze over Mohammed gaan.

In ieder geval heeft Zweden een groot geschenk aan de wereld gegeven. De enige vraag is nu hoe men dit Zweden op gepaste wijze kan compenseren. Als Zweden een micronatie binnen de grenzen van de staat Israël erkent, dan is het alleen maar billijk en juist om eveneens een micronatie binnen de Zweedse grenzen te erkennen. Zweden heeft weliswaar de bezetting van Noorwegen beëindigd, maar het houdt nog steeds kleine naties zoals de Koninklijke republiek Ladonië en de Republiek Jämtland bezet.

Velen van ons kennen Lars Vilks vanwege zijn Mohammed-karikaturen, maar hij heeft ook de Koninklijke republiek Ladonië opgericht, nadat enkele van zijn kunstwerken door de Zweedse autoriteiten werden gecensureerd. De Koninklijke republiek Ladonië werd in 1996 opgericht en is daarmee slechts drie jaar jonger dan de Palestijnse Autoriteit en bovendien veel minder gewelddadig.

In tegenstelling tot “Palestina” houdt Ladonië verkiezinigen, wat het tot een veel legitiemer land maakt. En in tegenstelling tot zowel “Palestina” als Zweden kent Ladonië vrijheid van meningsuiting.

Israël zou de republiek Ladonië moeten erkennen. Dat is de enige hoop om Zweden te stabiliseren, dat voortdurend uitbraken van islamitisch geweld in zijn steden meemaakt.

Nog betere argumenten voor onafhankelijkheid zijn er voor de Republiek Jämtland, die, anders dan “Palestina”, een eigen oude historie bezit. Jämtland was, als voordat de moslims Jeruzalem bezet hebben, een onafhankelijke republiek. Jämtland verklaarde in 1963 zijn onafhankelijkheid, een jaar voordat de PLO werd opgericht, waardoor het zonder twijfel ouder is dan “Palestina”.

Destijds was het gebied, waarin nu de PLO resideert, door Jordanië geannexeerd. De oprichtingsoorkonde van de PLO uit 1964 stelt vast dat de PLO “geen territiriale soevereiniteit over de ´Westbank´ in het Hasjemitische Koninkrijk Jordanië uitoefent, ook niet in de Gazastrook of in het Himmah-gebied.”

Daarentegen heeft de republiek Jämtland zich al onafhankelijk van de Zweedse bezetting verklaard toen de PLO nog de Jordaanse en Egyptische bezetting van Judea en Samaria (“Westbank”) en Gaza ondersteund heeft; die gebieden dus, waarvan de PLO nu zegt dat deze haar eigenlijke thuislanden zouden zijn. Dit gebeurde echter pas nadat Israël deze gebieden van Jordanië terugnam, waarbij Jordanië het land is dat de grootste delen van het Palestijnse mandaatgebied bezet houdt.

Ondanks generaties Zweedse bezetting zijn de Jämtlanders niet overgegaan tot geweld. Er komen tienduizenden bijeen voor vrijheidsfeesten. Hun Jämtlandse republikeinse leger blijft vreedzaam, ook al richt het af en toe zijn eigen douane- en controlepunten in. Ze spreken jämtlands. De vlag van de republiek heeft de kleuren blauw voor de hemel, groen voor de bossen en wit voor de sneeuw. En de Europese Unie en de Zweedse regering worden bekritiseerd en afgewezen.

Gezien de vreedzaamheid en de historische geschiedenis van de republiek Jämtland, haar noemenswaardige bevolking en haar unieke culturele erfgoed, zou een erkenning van deze kleine natie de juiste beslissing zijn. Het wordt tijd dat Zweden een einde maakte aan zijn lange bezetting van de rivieren en bossen van Jämtland (die Zweden alleen voor eigen gebruik benut). Het wordt tijd dat deze dappere republiek haar rechtmatige plaats inneemt onder de vrije en democratische naties van de wereld.

Zweden heeft besloten twee terreurstaten binnen de grenzen van Israël te erkennen. Het zou alleen maar gepast zijn voor alle naties van goede wil om twee volledig vreedzame republieken binnen de Zweedse grenzen te erkennen.

Wanneer, zoals beweerd wordt, de erkenning van deze PLO- en Hamas-terreurstaten het Midden-Oosten zal stabiliseren, hoeveel stabiliteit zal dan wel niet de erkenning van beide vreedzame republieken voor Europa brengen. Welnu, omdat Zweden het probleem van het islamitisch geweld in het Midden-Oosten heeft opgelost, zullen enkele onafhankelijke republieken meehelpen het islamitische geweld in Zweden op te lossen.

door Daniel Greenfield


in een vertaling door Renate voor E.J. Bron blog als “Zweden heeft het Midden-Oosten gered. Misschien kan nu iemand Zweden redden.” [lezen]

Vier linkse mythes over het Arabisch-Israëlisch conflict weerlegd [Daniel Greenfield]

Ahmad-Shukairy

Op 28 mei 1964 kondigde Ahmad Shukairy (plaatje hierboven) in Jeruzalem de oprichting aan van de Palestijnse Bevrijdings Organisatie [PLO]. Na het einde van de Zesdaagse Oorlog van juni 1967 werd hij op 24 december 1967 opgevolgd door Yahya Hammuda. Op 2 februari 1969 kwam Yasser Arafat aan de macht die de PLO onafgebroken leidde tot aan zijn dood op 11 november 2004. Sindsdien is Abu Mazen, nom de guerre van Mahmoud Abbas, aan de rol.

1ste mythe: “Israël werd gesticht omdat Europa zich schuldig voelde voor de Holocaust”

Deze linkse mythe wordt op grote schaal herhaald, meest recent door Desmond Tutu. Terwijl het schaamteloos vals op een niveau blijft hangen, zodat zelfs de meest serieuze anti-Israëlische historicus het kan herkennen, blijft het voortbestaan omdat het haar functie is Israël te delegitimeren als het product van de naoorlogse koloniale schuld, in plaats van het te erkennen als het resultaat van langdurige Israëlische nationale aspiraties.

Israël werd niet opgericht in 1947. In 1947, was Israël al een goed functionerend land met een taal, cultuur, landbouw, universiteiten, kranten en een militaire strijdkracht, die bewezen heeft dat het zich kan verdedigen tegen de legers van verschillende Arabische landen. Het enige dat er na de holocaust gebeurde was een stemming in de Verenigde Naties in 1947 voor een verdeelplan dat nooit werd uitgevoerd omdat de Arabische wereld in de plaats van verkoos om te proberen Israël te vernietigen. Hoe dan ook zou Israël de onafhankelijkheid uitgeroepen en gevochten hebben voor haar eigen voortbestaan met precies dezelfde uitkomst, ongeacht resolutie 181 van de Verenigde Naties. Deze stemming wordt vaak omschreven als het creëren van Israël, maar het was eerder een poging om de grenzen van Israël vast te leggen die mislukte, omdat de Arabische genocidale vijandigheid zich niet enkel keerde in de richting van Israël maar in de richting van de Joden in de Arabische landen.

Lees verder

Hoeveel haat tegen Israël is nodig vooraleer de haatdrempel wordt overschreden? [Daniel Greenfield]

zionism-equals-nazism

De Israël-fobie van links bestrijkt een spectrum van haat wat zich uitstrekt van de alledaagse mainstream media aanvallen, die komen uit de ontelbare columns met het beschuldigen van Israël voor alles wat mis is in het Midden-Oosten tot de Gilad Atzmons en Israëlische Shamirs die beweren dat Israël kwaadaardig is, omdat de Joden duivels zijn.

Binnen dat spectrum is iedereen het erover eens dat Israël echt slecht is en het meest verantwoordelijk is voor het internationale moslimterrorisme, meer dan de moslimterroristen die het daadwerkelijk uitvoeren. Maar deze catechismus van de Israël-phobia progressieven is slechts een oppervlakkige rationalisering voor de onderliggende haat.

Verzet tegen Israël is nooit rationeel of objectief geweest. Het is altijd emotioneel en subjectief.

De linkse oppositie richting het zionisme begon als een giftig mengsel van onverdraagzaamheid en zelfhaat; beïnvloed door alles, van Karl Marx’ verklaring dat Joden de belichaming waren van het kapitalisme, tot aan Lenin’s bekendmaking van de onwettigheid van de Joodse natie.

Antipathie van links tegen de Joden was altijd verbonden met de antipathie tegen Israël. Dat is de reden waarom er geen “nieuw antisemitisme” is. De virulente haat van links voor Israël en de Joden is geen nieuw fenomeen. En net als alle haat heeft het geen dieptepunt.

Lees verder

De wereldvrede bedreigd: Geen enkel wapen is dodelijker dan het Israëlisch huis [Likoed.nl]

huis002Elke Jood die zijn huis bouwt, of dat nu in Jeruzalem is, op de West Bank of eender waar in Israël, vormt een reële bedreiging voor de wereldvrede, ja toch? 😦

Er zijn maar weinig wapens zo dodelijk als het Israëlische huis. Wanneer eenmaal de bakstenen en mortel zijn samengevoegd, is het huis vreselijk gevaarlijk geworden. Of het nu een compleet flatgebouw is of een losse woning, het is veel gevaarlijker dan wat er uit de Iraanse atoomcentrifuges komt. Vergeet de clusterbom en de mijn, de gifgasgranaat en zelfs biologische wapens. Laat Iran zijn atoomwapens krijgen en houden. Israëlische huizen, dat is pas erg!

Islamitisch Soedan kan een genocide met een stapel lijken zo groot als een Afrikaanse berg veroorzaakt hebben, dat kan niet dezelfde aandacht trekken van de wereld als zoiets schandaligs als het bouwen van een huis en dat vullen met joden. Joden die zijn verdreven uit Egyptisch Cairo, Syrisch Aleppo, Irakees Bagdad, Marokkaans Marakesh, en Libisch Tripoli.

Lees verder