RIP Shimon Peres (6): De 57-statenoplossing als opstapje tot Peres’ ‘Nieuwe Midden-Oosten’

perers-2009Jordanië, 17 mei 2009. Shimon Peres, de 9de president van de Joodse Staat, spreekt op het World Economic Forum on the Middle East dat aan de Dode Zee werd gehouden [beeldbron: WEF/Nader Daoud]

Op 15 juli 2007 werd Shimon Peres verkozen tot de 9de president van Israël. Dat gebeurde tijdens de ambtsperiode van Ehud Olmert van de centrumlinkse Kadima partij, die als premier Ariel Sharon was opgevolgd en het land zal leiden vanaf 14 april 2006. Zijn grote rivaal binnen Kadima was Shimon Peres die hij nipt had verslagen. Bij de verkiezingen voor de Knesset van maart 2006 stond Peres op de tweede plaats, onder Ehud Olmert en boven Tzipi Livni. Besturen zal Olmert hij enkel doen tot het najaar van 2008, toen hij op 17 september het voorzitterschap over Kadima moest afgeven aan zijn vice-premier Tzipi Livni, waarna hij officieel zal aftreden op 31 maart 2009 wegens een corruptieschandaal.

Op 27 december 2008 begon Operation Cast Lead, Israël’s verdedigingoffensief tegen Hamas in Gaza om een einde te maken aan de raketbeschietingen. Dat conflict eindigde op 18 januari 2009 waarna op 10 februari 2009 vervroegde verkiezingen werden gehouden die werden gewonnen door Likoed, waarna Benjamin Netanjahoe de nieuwe premier van Israël werd.

Olmert’s Vredesplan
Minder bekend is dat Ehud Olmert van Kadima, met instemming en medeweten van zijn partijgenoot president Shimon Peres, in 2008 achter de schermen onderhandelde met Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit omtrent een voorstel tot een tweestatenoplossing. Olmert had Abbas een nooit gezien verregaand vredesplan aangeboden en toonde Abbas een kaart met een Palestijnse staat die voor 97 procent[!] van de Westelijke Jordaanoever omvatte. Het aanbod was gebaseerd op de afspraken die werden gemaakt op de Annapolis top van 2007 in Maryland en zou worden uitgevoerd in overeenstemming met de routekaart voor de vrede [Roadmap]. Olmert aanvaardde het beginsel  van het ‘recht op terugkeer’ van de Palestijnse vluchtelingen en had Abbas aangeboden om ca. 80.000 Palestijnen te hervestigen in Israël. Tussen Oost-Palestina (Judea & Samaria) en West-Palestina (Gaza) zou een corridor worden aangelegd die beide ‘Palestina’s’ met elkaar zouden verbinden.

Olmert's 2-statenoplossing
Olmert’s 2-statenoplossing

Olmert was ook bereid om Jeruzalem te verdelen tussen door Israël gecontroleerde wijken en door de Palestijnen gecontroleerde buurten. Olmert was tevens bereid om de Israëlische soevereiniteit over de Tempelberg op te geven met inbegrip van heel Oud-Jeruzalem. Het zogeheten “Heilige Bassin” zou worden beheerd door een vijf-leden tellend, niet soeverein internationaal toezichtsorgaan, bestaande uit Israël, de Palestijnse Autoriteit, Jordanië, de Verenigde Staten en Saoedi-Arabië. In het geheel genomen was het vredesplan van Olmert het meest genereuze dat de Palestijnen ooit werd aangeboden, dat zelfs nog verder ging dan de vredesplannen van George Bush en Bill Clinton.

Echter, Abbas hield de boot af, liet zich na zijn laatste gesprek met Olmert op 16 september 2008 niet meer zien en heeft Olmert zelfs nooit geantwoord op diens vredesplan. Aan de vooravond van Operation Cast Lead (de inval in Gaza) in december 2008 was de positie van Olmert intussen onhoudbaar geworden en werd alles weer opgeborgen. Abbas zal veel later erkennen dat hij het vredesvoorstel van Olmert had afgewezen. Net zoals alle andere voorstellen ooit werd ook Olmert’s “Vredesvoorstel 2008” verworpen door het Palestijnse leiderschap.

57-statenoplossing
Nadat Ehud Olmert begin 2009 van het politiek toneel was verdwenen en president  Shimon Peres voortaan met zijn opponent Netanyahu van Likoed het beleid van Israël moest bepalen had Peres zijn vredesplannen niet opgegeven. Integendeel. Enkele maanden nadat Netanyahu in het zadel zat, kwam de Jordaanse koning Abdullah II met een nieuw vredesvoorstel op de proppen.  De koning stelde voor dat 57 landen (de leden van de Arabische Liga) Israël zouden erkennen en dat Israël zich in ruil daarvoor zou terugtrekken uit alle sinds 1967 ‘bezette’ Palestijnse gebieden en uit Syrië (Golan Hoogte) en Libanon. Dat Arabische Vredesinitiatief uit 2002 was nochtans eerder resoluut verworpen door Israël.

Niettegenstaande dat kreeg het plan onmiddellijk de steun van president Peres die openlijk zijn steun uitsprak voor het voorstel van koning Abdullah II. Op 3 juni 2009 riep Shimon Peres de Arabische leiders op om ernstig werk te maken van een vredesplan voor de regio. Bovendien herhaalde Peres dat hij ook het vredesinitiatief van de toenmalige koning Abdallah Ibn Saud van Saoedi-Arabië uit 2002 steunde. “Beide koningen hebben gelijk wat hun definitie van de doelstelling betreft en wat de beste weg is om dat te bereiken. Met de steun van de Egyptische leiders lijkt het mij tijd om voor eens en voor altijd een einde te maken aan het Israëlisch-Arabisch conflict“, aldus de Israëlische president.

Peres zei dat bilaterale onderhandelingen tussen Israël en zijn buren – de Palestijnen, Syrië en Libanon – van vitaal belang zijn, parallel aan een regionaal normaliseringsproces van de betrekkingen tussen Israël en de Arabische staten. ‘”Leiders in de regio moeten zich serieus inzetten (…) en serieuze gesprekken aangaan met het oog op algemene vrede en economische ontwikkeling in de regio“, zo valt in The Times te lezen. Volgens Shimon Peres is het bezoek van Barack Obama aan Saoedi-Arabië en Egypte een “weergave van de behoefte aan een historische verandering in het Midden-Oosten’ en vormt dit bezoek ook een ‘unieke kans om die verandering te bereiken.“

Shimon Peres op 3 juni 2009 over de Jordaanse 57-statenoplossing:

“Various ideas are being discussed. One significant concept is King Abdullah of Saudi Arabia’s peace initiative which was adopted by the Arab League in Beirut. Much wisdom lies also in King Abdullah of Jordan’s proposal of a “57-state solution” to the Arab-Israeli conflict. [..] Many Arab leaders perceive hegemony-seeking Iran as a threat to their existence and identity. For them, the primary challenge is not Israel but the Iranian ayatollahs who seek domination over the Middle East, using terror and threats of unconventional weapons. Israel is increasingly viewed as a part of the new path for a regional solution. A regional security framework will also help Israel to secure its paramount interest of security. [..] This is a unique opportunity for peace in the Middle East. The ship is waiting. It is time to sail.”

Jordanië en Israël ondertekenden op 26 oktober 1994 een vredesverdrag waarbij tegelijkertijd de soevereiniteit van Israël door Jordanië werd erkend. Jordanië werd daarmee het 2de Arabische land ooit – na Egypte op 26 maart 1979 – dat die stap tot op heden heeft gezet. Het zou dan ook voor iedereen al lang zonneklaar moeten zijn dat een oplossing van het Midden-Oostenconflict, niet enkel ligt in de oprichting van een Palestijnse staat naast Israël, maar dat een duurzame vrede in het M-O enkel kan bereikt worden indien de 56 staten van de Arabische Liga èn Iran permanent in het overleg worden betrokken en net zoals Jordanië en Egypte eindelijk overgaan tot de erkenning van de Joodse staat. Met andere woorden, onderhandelen met de Palestijnen over een twee-statenoplossing zou enkel zinvol zijn wanneer die simultaan geschraagd werd door de 57-statenoplossing zoals die door Shimon Peres en de Jordaanse koning Abdullah II werden aangeboden.

Bar-Ilan
Enkele dagen na de interventie van Shimon Peres sprak premier Benjamin Netanjahoe op 14 juni 2009 aan de Bar-Ilan Universiteit in Ramat Gan, Israël, zijn steun uit voor de tweestatenoplossing. Kort voordien, 31 maart 2009, was Netanjahoe premier van Israël geworden. In zijn verklaring van Bar-Ilan onderschreef Netanjahoe expliciet de oprichting van een Palestijnse soevereine staat:

netan1“In mijn visie op vrede zijn er twee vrije volkeren die naast elkaar leven in dit kleine land, met relaties zoals het goede buren betaamt in wederzijds respect, elk met hun vlag, volkslied en regering, die geen van beiden een bedreiging vormen voor de veiligheid en het bestaan van de naaste buur.”

Bij herhaling wordt Netanjahoe sindsdien beschuldigd van het terugkrabbelen op zijn terugkrabbelen. In een interview van 21 maart 2015 met de Amerikaanse zender NBC, antwoordde Netanjahoe op de beschuldiging dat hij “de tweestatenoplossing zou verworpen hebben” als volgt:

“Ik heb mijn beleid niet veranderd. Ik heb nooit mijn toespraak zes jaar geleden aan de Bar-Ilan Universiteit ingetrokken toen ik opriep om een gedemilitariseerde Palestijnse staat die de Joodse staat erkent. Wat veranderd is is de realiteit. [President Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit] weigert de Joodse staat te erkennen… elk grondgebied dat vandaag is vrijgekomen in het Midden-Oosten werd ingenomen door islamistische gewapende strijdkrachten. Wij willen dat dat verandert zodat we de visie van een werkelijke, duurzame vrede kunnen realiseren. Ik wil geen éénstaatoplossing. Ik wil een duurzame, vredevolle tweestatenoplossing, maar daarvoor dienen allereerst de omstandigheden te veranderen.”

RIP Shimon Peres (5): Israëlbashers misbruiken Peres om premier Netanyahu aan te vallen

peres-netanyahuJeruzalem, 16 maart 2013. Premier Benjamin Netanyahu van Likoed op visite in het kantoor van president Shimon Peres om er zijn nieuw gevormde coalitie aan te kondigen met de partijen Yesh Atid, Joods Huis en Hatnua [beeldbron: Kobi Gideon/GPO/FLASH90]

De teneur van de vele eerbetonen die in het buitenland werden gehoord of gepubliceerd naar aanleiding van het overlijden van Shimon Peres, focussen nagenoeg enkel en alleen op zijn noeste inzet voor het bereiken van vrede. Echter, zoals Roger Cohen in een artikel van 29 september 2016 in The New York Times aantoont, is veel van de eer die zijn reputatie opvijzelt als vredesactivist bedoeld als kritiek op premier Benjamin Netanyahu en, impliciet, gericht tegen de meerderheid van de Israëlische stemmers die doorgaan met het verwerpen van het idealistische en ietwat naïeve geloof in het optimisme omtrent de Palestijnse intenties of zelfs dat Iran het politieke beleid van Israël zou moeten dicteren.

Dit is verkeerd, niet alleen omdat de idealen van Peres het niet waard zijn om te loven, maar omdat het mogelijk is om goed te denken van een man, zelfs als de handelingen waarvoor hij het meest herinnerd wordt een regelrechte ramp waren. Terwijl zowel Israëli’s en de Amerikanen unaniem rouwen om Peres, brengen de meesten een hommage aan hem in weerwil tot zijn rol als de belangrijkste architect van de Oslo-Vredesakkoorden; niet omwille van die akkoorden an sich.

Zoals ik gisteren opmerkte, is Peres slechts laat in zijn leven populair geworden. Erkenning van zijn oprechtheid en de reikwijdte van een leven in dienst van de Joodse staat, overwon uiteindelijk een groot deel van de wrok die hij verdiende voor het bepleiten van een beleid dat een kostbare mislukking is gebleken.

Maar voor veel Amerikanen, niet in het minst President Obama, werd Peres een soort vehikel voor hun kritiek op Israël, waarbij haar leiders en hun aanhangers als ongunstig werden voorgesteld vergeleken met hun zogenaamd meer bewonderenswaardige voorgangers. Dit is een thema dat Obama leek te bespelen vorig jaar in zijn toespraak in een synagoge in Washington, waarin hij de Israëliërs berispte voor het niet naleven van hun idealen.

Vanuit dat perspectief gezien staat het tegenwoordige Israël zowel te materialistisch als te ongevoelig tegenover het lot van zijn Arabische buren om vrede te sluiten. Dit is een begrip waarvoor Peres, die een groot voorstander was van de inspanningen van Israël om zijn economie te moderniseren, zelf niet veel geduld voor kon opbrengen. Maar het laat ook zien hoe weinig contact diegenen, die Israël blijven beschuldigen voor het aanhoudende conflict,  hebben met de realiteit van het Midden-Oosten en in het bijzonder met die van een Palestijnse politieke cultuur van de haat die hét obstakel voor de vrede blijft.

Israëliërs begraven de vrede niet samen met Peres. Maar zijn overlijden is een geschikt moment om te merken dat onrealistische ideeën over de Palestijnen die hun eeuwenlange oorlog tegen de Joodse aanwezigheid in alle delen van het land zouden opgeven, niet langer deel uitmaken van de echte pasmunt van de Israëlische politiek. De traditionele partijen aan de linkerzijde die het opnamen voor de idealen van Oslo, zijn marginalen geworden door twee decennialang Palestijns geweld dat het vredesproces heeft gedood, samen met de vele onschuldige slachtoffers van terrorisme.

Het Israël van vandaag de dag is nog steeds een natie die hoopt op vrede, maar is niet langer bereid om het soort risico’s te nemen die Peres nam met Oslo. Tenzij en totdat de Palestijnen laten zien dat ze bereid zijn om de terreur af te zweren en de legitimiteit van een Joodse staat te erkennen, ongeacht waar de grenzen ervan worden getrokken, zullen de Israëli’s geen territoriale toegevingen meer doen. Ze weten ook dat de belangrijkste Arabische landen zoals Egypte en Saoedi-Arabië naar Israël kijken als een potentiële bondgenoot tegen Iran en hebben geen apetijt in de creatie van een andere terroristische staat (dwz. geen onafhankelijke Palestijnse staat als die bestuurd zou worden door Hamas in Gaza) alleen om de wens van de Palestijnen om het conflict verder te zetten te bevredigen.

Shimon Peres’ levenslange zoektocht om van Israël een betere plaats te maken verdient veel lof. Maar zijn herinnering mag niet worden gebruikt als een knuppel om het volk te slaan dat hij diende en om te verhinderen dat de regering-Netanyahu zou herkozen worden. Ze zouden graag hebben willen leven in het “Nieuwe Midden-Oosten” waarvan hij droomde als dat mogelijk was geweest. Maar als een nieuwe generatie van de Israëliërs niet langer bereid is om te leven met illusies, dan is dat niet iets wat mensen die beweren hun vrienden te zijn zouden moeten bekritiseren.

door Jonathan S. Tobin


Bron: vrij vertaald door Brabosh van een artikel van Jonathan S. Tobin van 30 september 2016 op de site van Commentary Magazine:

commentary-logo

RIP Shimon Peres (4): De grote verzoener en vredesduif die zonder Arabische vrienden het graf werd ingedragen

funeralJeruzalem, vrijdag 30 september 2016. Eén behoorlijk ethische en morele smet op de begrafenis van Shimon Peres: de aanwezigheid van Mahmoud Abbas en Saeb Erekat. De vertegenwoordigers van de bron van Israël’s ellende. Bibi hield het koeltjes, maar zijn vrouw Sara leek net iets té aardig (“zo blij dat hij gekomen was… en of hij snel weer eens op bezoek wilde komen bij hen thuis“) Rechts onder komt Saeb Erekat om het hoekje kijken aka de toponderhandelaar voor de PLO in het vredesproces.

De leider van de Palestijnse Autoriteit Abu Mazen, nom de guerre van Mahmoud Abbas, lag gisteren behoorlijk onder vuur door zowel zijn politieke factie Al Fatah als door rivaal Hamas in de Gazastrook voor het bijwonen van de begrafenis van Shimon Peres en in het bijzonder voor zijn handdruk met premier Binyamin ‘Bibi’ Netanyahu, berichtte Arutz Sheva.

De Arabische landen hadden besloten om de begrafenis van Peres te boycotten en haakten massaal af. Enkele landen zonden diplomaten van laag regeringsniveau. Uiteindelijk daagden voor Egypte de minister van Buitenlandse Zaken Sameh Shoukry op en voor Jordanië werd het Jawad Anani, de vice-minister voor Economische Zaken. Egypte en Jordanië zijn de enige Arabische landen die een vredesverdrag met Israël ondertekenden. Turkije zond Feridun Sinirlioğlu, de ondersecretaris van het Turkse ministerie van Buitenlandse Zaken. De Marokaanse koning Mohammed VI vaardigde zijn persoonlijke adviseur af, Andre Azulai, die van Joodse origine is.

Reacties uit Oost-Palestina (Judea & Samaria)
In een artikel op Facebook bekritiseerde Al Fatah het besluit van Abbas om de begrafenis bij te wonen maar zij ook dat

“ondanks ons ongenoegen omtrent het bijwonen van de president van Peres’ begrafenis, wéten wij [dat hij net zo’n patriot is zoals wij] en we beschikken niet over alle informatie. We weten dat velen in het Israëlische publiek de retoriek en het beleid van Abu Mazen ter harte hebben genomen, hun solidariteit met ons verklaarden en in de toekomst druk blijven uitoefenen op hun regering.”

Woordvoerder van Al Fatah Munir al-Jaghoub verrechtvaardigde later het besluit van Abbas om de begrafenis bij te wonen en dat om internationale diplomatieke redenen:

“Wij als Palestijnen moeten realiseren dat zijn deelname [aan Peres’ begrafenis] een sterke Palestijnse boodschap van vrede naar de wereld zond, in het bijzonder op een tijdstip dat de internationale gemeenschap haar verantwoordelijke positie monitoort. [Deze boodschap] zou een van de belangrijkste kunnen zijn onder de deelnemende landen.”

Eerder, op donderdag 29 september 2016, een dag voor Peres’ begrafenis, werd de onderstaande cartoon geplaatst op de officiële Facebookpagina van Al-Fatah, de politieke factie van en voorgezeten door Mahmoud Abbas. De man met de zeis leest “alle zonden van Peres” voor en “dat hij voor eeuwig mag branden in de hel” [beeldbron: PMW]

perescartoon

Reacties uit West-Palestina (Gaza)
Hamas daarentegen wond er geen doekjes om. De rivaal van Al Fatah gebruikte Abbas’ openlijke waardering voor Peres om Abu Mazen af te schilderen als “een verrader van zijn volk“.

Nashat Aqtash, die communicatie doceert aan de Universteit van Birzeit nabij Ramallah en Hamas adviseerde tijdens de [laatste] parlementsverkiezingen van 25 januari 2006 die in de Palestijnse gebieden werden gehouden [en door Hamas werden gewonnen], vertelde tegenover Haaretz dat het bijwonen van Abbas aan de begrafenis

“veroorzaakte bij de Palestijnen het gevoel dat hun president hun gevoeligheden niet respecteert. Palestijnen verachten Peres meer dan zij [voormalig Israël’s premier Ariel] Sharon verachten. Sharon mag de Palestijnen dan wel hebben uitgehongerd, maar Peres belegerde hen met zijn zacht uitgesproken retoriek. Dat is nog erger.”

Hamas had op donderdag eveneens Abbas bekritiseerd en zei in een officiële verklaring dat

“de uitdrukking van medeleven [naar aanleiding van het overlijden van] Peres was een belediging tegenover het bloed van de martelaren en het lijden van het Palestijnse volk. De Palestijnse mensen verheugen zich om de dood van de crimineel Shimon Peres.”

In een aparte verklaring van donderdag ll. heeft woordvoerder van Hamas Sami Abu Zuhri Abbas opgeroepen om zijn besluit om Peres’ begrafenis bij te wonen te herroepen, zeggende dat dit andere Arabische leiders zou aanmoedigen om zijn voorbeeld te volgen (echter de Arabische leiders boycotten de begrafenis en bleven weg). Hij noemde Peres een “crimineel” en voegde eraan toe

“Shimon Peres was een van de laatste stichters van de bezetting. Zijn dood markeert het einde van een tijdperk in de geschiedenis van de Israëlische bezetting.”

Met Hamas gelieerde nieuwsuitgaven op Facebook waren razend om het bijwonen van Abbas van Peres’ begrafenis en in het bijzonder om de handruk met Netanyahu, noteerde Haaretz.

abbas-buigtHet in Gaza gevestigde Shehab News Agency plaatste een screenshot van hoe Abbas het hoofd boog tijdens een van de toespraken (plaatje rechts) samen met de hashtag “deelnemen aan de condoleanties voor Peres is verraad”. Dat plaatje circuleert momenteel doorheen de sociale media met sommigen die beweren dat Abbas hier een traan zou wegpinken.

Quds News Network, een andere populaire Facebookpagina, droeg een artikel op aan de negatieve reacties in de Palestijnse Arabische straat omtrent Abbas’ besluit om de de begrafenis in Jeruzalem bij te wonen. Badran Jaber, een leider van het de terreurgroep het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina [PFLP-GC] zei:

“Hij [Shimon Peres] was de nummer één verspreider van de illusie van een compromis dat hij op de markt bracht en ons verkocht. Het resultaat is het bloed van de martelaren, uitbreiding van de nederzettingen en land-onteigeningen [door Israël].”

28 september 2016. De Egyptische website al-Youm as-Sabi droeg een heel artikel op aan Shimon Peres als “de ingenieur van de genocide op de Arabieren” [beeldbron: Haaretz]
peres-haaretz

RIP Shimon Peres (3): Over zijn historische bijdrage aan de Joodse herbewoning van Judea en Samaria

levinger6Treinstation van Sebastia, Samaria, 8 december 1975. De Israëlische rabbijn Moshe Levinger (links) en rabbijn Hanan Porat (rechts) vieren met hun aanhangers het feit dat de Israëlische overheid voor het eerst het bestaansrecht erkende van een ‘nederzetting’ (Kedumim nabij Nabloes), dankzij de ondertekening van het Sebastia Akkoord door premier Yitzhak Rabin en Shimon Peres, toenmalig minister van Defensie [beeldbron: Moshe Milner/GPO]

Tijdens de Zesdaagse Oorlog van juni 1967 heroverde het Israëlische Leger (IDF/Tsahal) Oud-Jeruzalem, Judea & Samaria en de Golan Hoogte op de Arabieren. Na die overwinning begonnen de Joden, die in 1948 door de Arabieren waren verdreven uit de dorpen en gemeenten waar ze generatieslang hadden gewoond, langzaam terug te keren naar hun heimat voornamelijk in Judea in Hebron en ten zuiden van Bethlehem (Gush Etzion). Daarnaast doken sporadisch de eerste ‘nederzettingen’  op. De Jom Kipoer oorlog van oktober 1973 toen Israël bijna van de kaart werd geveegd in een verrassingsoffensief van Egypte, Syrië, Libanon en Jordanië, gaf een enorme impuls aan de nederzettingenbeweging.

peres-1975Shimon Peres, die van 3 juni 1974 tot 20 juni 1977 minister  van Defensie was onder wijlen premier Yitzhak Rabin, gaf in december 1975 een belangrijke impuls aan de nederzettingenbeweging met zijn ondertekening van het Sebastia Akkoord, waardoor permanente bewoning van de ‘nederzetting’ Kedumim nabij Nabloes in Samaria  door Israël officieel werd toegestaan. Dit akkoord zette meteen het licht op groen voor een enorme expansie van de ‘nederzettingen’ voorbij de Groene Lijn.

De voormalige burgemeester van Kedumim, een Joodse gemeente in Samaria nabij Nabloes,  Daniela Weiss, heeft naar aanleiding van het overlijden van Shimon Peres op woensdag herinnerd aan diens belangrijke bijdrage aan de nederzettingenonderneming in Judea en Samaria. Weiss, een leidster van de Nachala nederzettingenbeweging, vertelde in een gesprek met Arutz Sheva:

weiss“De linkerzijde praat over de zonde van Peres, het begin van de massieve Joodse herbewoning in de gebieden die werden bevrijd tijdens de Zesdaagse Oorlog.

Hoewel de doorbraak gebeurde [in Judea] in Gush Etzion en in Hebron met rabbijn Hanan Porat en rabbijn Moshe Levinger, betekende het ondertekenen van het Sebastia Akkoord door Shimon Peres het feitelijke begin van de massieve herbewoning van [zowel] Judea als Samaria.

Het is niet voor niets dat de linkerzijde verwijst naar het Sebastia Akkoord als de oude zonde van Shimon Peres. Ik herinner me nog hoe we hem een bos bloemen schonken. Hij zette deze historische stap hoewel hij in weze niet instemde met onze aanwezigheid in Judea en Samaria.”

Sebastia Akkoord
Op het einde van 1974 begon een groep Joden van de organisatie Garin Elon Moreh die verbonden was met Gush Emunim, onder leiding van rabbijn Menachem Felix en Benny Katzover, met hun pogingen om een ‘nederzetting’ op te richten op de ruïnes van het treinstation van het Arabisch dorp Sebastia (voorheen de antieke stad Shomrom/Samaria) dat dateerde uit de periode van de Ottomaanse bezetting van het heilig land. Zeven keren beklommen ze de heuveltoppen, stelden er tenten op en trachtten een permanente Joodse bewoning te creëren in Samaria. En zeven keren beval de Israëlische regering het Israëlische Leger (IDF) om hen te verjagen. Een Israëlische resolutie die werd goedgekeurd met 17 tegen 2 stemmen en 3 onthoudingen verklaarde de ‘nederzetting’ illegaal.

Echter tijdens hun achtste poging tijdens Chanoeka in december 1975 keerde opeens het tij in het voordeel van nederzettingenbeweging. De Israëlische regering, geleid door premier Yitzhak Rabin en minister van Defensie Shimon Peres, haalde bakzeil en stemde met het Sebastia Akkoord (zogenoemd naar het treinstation uit de Ottomaanse periode) in om een tijdelijke gemeenschap te vestigen op de site van de militaire basis van Kadum, 11 kilometers ten zuidwesten van Nabloes. Duizenden Joden van over het hele land verzamelden aan het verlaten treinstation van Sebastia om hun overwinning te vieren (plaatje bovenaan). Vijfentwintig Joodse gezinnen werden toegelaten om zich te vestigen in Kadum en ondanks dat het leven er toen extreem moeilijk was en onder primitieve omstandigheden verliep, hielden ze dapper stand.

Het Sebastia Akkoord betekende een keerpunt en opende het noordelijke gebied op de Westelijke Jordaanoever aka Samaria, voor Joodse herbewoning van het land. Van 1977 af, onder de regering van premier Menachim Begin, werd de ‘nederzetting’ van Kedumim stevig geruggesteund. Premier Begin bezocht op 17 mei 1977 Kedumim en verklaarde “Wij staan hier op de grond van het bevrijde Israël.” In juli 1977 verleende Begin volledige legale status aan Kedumim dan toen nauwelijks 100 Joodse bewoners telde. Langzaam veranderde Kadum, dat toen vrijwel uit mobilhomes en stacaravans bestond, in een heuse stad onder de naam Kedumim.  Veertig jaar later telt de stad vandaag ca. 4.510 inwoners en de huidige burgemeester is Hananel Dorani.

Het begin van de Joodse gemeente Kedumim omstreeks 1974. In feite niet meer dan een verzameling stacaravans nabij Nabloes in Samaria
kedumim2

De blunder van Peres
Tezelfdertijd beging minister Shimon Peres (Arbeidspartij) twintig jaar later een reusachtige blunder door het ondertekenen van de Oslo Akkoorden, waar ik rreds gisteren hier naar verwees en die aan de Palestijnen beperkte autonomie verleende in Judea en Samaria.

Daniela Weiss herinnerde aan Peres’ grote blunder en zei hierover gisteren:

“[Peres] droomde van een nieuw Midden-Oosten maar exact het tegenovergestelde gebeurde en Peres maakte een grote blunder. Peres’s bijdrage aan de doorbraak in Samaria, vergeleken tot de schade die werd aangericht met Oslo en de illusie van een nieuw Midden-Oosten, is een historische bijdrage en ik ben gelukkig dat er een nederzetting bestond temidden van de verschrikkelijke chaos van Oslo.

Oslo was een ramp met al de terreur die daarna volgde, maar ik wil niet oordelen op een dag zoals vandaag [nav het overlijden van Peres; Brabosh].  Dank G’d dat de nederzettingenbeweging 40 jaar geleden is begonnen en wij zullen van hieruit enkel maar kunnen groeien.”

Shimon Peres, die van 14 juli 1992 tot 22 november 1995 minister van Buitenlandse Zaken was tijdens de 2de regeringsperiode van premier Yitzhak Rabin (Arbeidspartij), ondertekende in Washington D.C. in 1993 het Oslo I Akkoord en in Taba in 1995 het Oslo II Akkoord. Tussenin, op 26 oktober 1994 ondertekenden beide leiders van de Arbeidspartij het Vredesakkoord tussen Jordanië en Israël, na het akkoord met Egypte, het tweede en voorlopig laatste vredesakkoord dat Israël heeft met een Arabisch land.

nobel-jpgIn december 1994 ontvingen Yitzhak Rabin en Shimon Peres de Nobelprijs voor de Vrede 1994 voor hun vredesinspanningen.

Yitzak Rabin betaalde voor het ondertekenen van de Oslo Akkoorden de zwaarste prijs. Nog geen zes weken na de ondertekening van Oslo II werd hij op 4 november 1995 door de Israëlische ultranationalist Yigal Amir in Tel Aviv op straat doodgeschoten.

Hij werd meteen opgevolgd door Shimon Peres als premier van Israël tot aan de parlementsverkiezingen van 18 juni 1996. Die werden een zware verkiezingingsnederlaag voor zijn Arbeidspartij als gevolg van de ondertekening. Peres werd in 1996 opgevolgd door Benjamin Netanyahu (Likoed).

door Brabosh

RIP Shimon Peres (2): De onnavolgbare typisch Joodse humor van Shimon Peres plus 3 x video


Former Israeli President Shimon Peres Goes Job Hunting

Oud-president Shimon Peres, weet nog steeds niet van ophouden. Hij wil weer aan de slag, om het even wat. Maar heeft hij wel genoeg ervaring op zak? In deze grappige video relativeert hij alles maar vooral zichzelf. De videoclip werd tot op heden reeds 709.465 keer aangeklikt.

De Israëlische president Shimon Peres, legt hier op 7 maart 2013 in de Europese Commissie te Brussel op humoristische wijze uit wat de grootste bijdrage is van het Joodse volk aan de rest van de wereld. Een typisch Joods doordenkertje van  de legende Shimon Peres:

“Wat is de grootste bijdrage van het Joodse volk aan de rest van de wereld?

Mijn antwoord is: ontevredenheid.

Het Joodse volk wil maar niet tevreden zijn. Als hij [de Jood] werkelijk tevreden zou zijn, dan twijfel ik aan zijn Joods-zijn. Waarom zijn wij ontevreden? Omdat wij denken dat het verkeerd is om de huidige situatie te beschouwen als een fait accompli (voltooid feit.)

Wij denken dat de wereld beter kan worden. En dat is de reden waarom wetenschap en creativiteit zo diep in onze DNA verankerd zit omdat wij ons voortdurend moeten aanpassen. En verandering is de bron van creativiteit en uitvindingen.”

President Shimon Peres – Be My Friend For Peace

(Noy Alooshe Remix Video)

De toenmalige  president Shimon Peres van Israël, scoorde met deze nieuwe YouTubehit “Be My Friend For Peace” grote ogen [tot op heden reeds 456.308 maal aangeklikt!]. Een amusante remix gemaakt door de gekende Israëlische DJ Noy Alooshe.

Die deed dat reeds eerder met Netanjahoe in de remix “Bi Bi Pro Americano“. Een hilarische videomanipulatie van premier Benjamin Netanjahoe’s toespraak die hij op dinsdag 24 mei 2011 aflegde in het Amerikaanse Congres. De sfeer was er opperbest en zoals u kan merken was (is nog?) heel Amerika in de ban van Bibi, èn… de liefde was die dag absoluut wederzijds [111.612 hits tot op heden].

Een jaar eerder (februari 2011) had de Israëlische DJ Noy Alooshe een gigantische hit met de remix “Muammar Gaddafi – Zenga Zenga Song“, waarin hij beelden van een schaars geklede danseres toonde die een bijzonder suggestieve dans uitvoerde. Alooshe, combineerde die beelden van de Libische terroristenleider Moeammar Al Gaddafi die als een krankzinnige ergens vanop een balkon zijn aanhangers toespreekt. De persiflage werd een monsterhit met op dit ogenblik meer dan vijf miljoen clicks [5.189.228], waarvan uiteraard de meeste in de Arabische wereld.