Conferentie van San Remo – 96 ste verjaardag: Joden mogen zich vestigen van de rivier tot aan de zee

sanremo2010Bij de 90ste verjaardag van de Conferentie van Remo. De 3de persoon van links vooraan, op het plaatje rechts, is Danny Danon, tegenwoordig ambassadeur voor Israël aan de Verenigde Naties; naast hem Eli Hertz (midden) [beeldbron: CILR]

Tijdens dat historische weekeinde van 24-25 april 2010, heeft de Europese Coalitie voor Israël een aantal educatieve seminaries gehouden die werden geleverd door Eli Hertz uit de Verenigde Staten en Salomo Benzimra uit Canada. Zij werden gevolgd door een ceremonie die gehouden werd in San Remo in het zelfde huis (Villa Devanche), waar de ondertekening van de verklaring van San Remo in 1920 plaatsvond. Het evenement trok zowel politici als activisten aan uit heel Europa, de VS en Canada. Lid van de Knesset en vice-voorzitter van het parlement Danny Danon was present en bracht de groeten uit Jeruzalem.

Aan het einde van de herdenking, werd de volgende verklaring uitgegeven:

Lees verder

Advertenties

Israël’s gewettigde soevereiniteit over de Gebieden en Jeruzalem [Manfred Gerstenfeld]

settlers2
Manfred Gerstenfeld interviewt Jacques Gauthier

“Verklaringen met betrekking tot de status van Jeruzalem dienen duidelijk onderscheid maken tussen enerzijds de juridische aspecten van de problematiek en anderzijds de politieke eisen. VN Secretaris-generaal Ban Ki-Moon en andere politieke leiders gebruiken vaak ongefundeerde argumenten wanneer ze uitspraken doen omtrent de soevereiniteit van Israël over Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever.

Dr. Jacques Gauthier“Ik heb 20 jaar onderzoek besteed aan de juridische aspecten van de soevereiniteit van Jeruzalem. Mijn eenduidige conclusie is dat volgens het internationaal recht Israël een gegronde aanspraak heeft op soevereiniteit over Jeruzalem, met inbegrip van de Oude Stad.”

Dr. Jacques Gauthier (plaatje rechts) is een niet-Joodse Canadese jurist die zijn doctoraat behaalde na twintig jaar onderzoek te hebben verricht naar de juridische status van Jeruzalem. Zijn proefschrift bestaat uit zo’n 1300 pagina’s met 3000 voetnoten. Hij heeft onder andere gewerkt als juridisch adviseur voor diverse overheden, waaronder Frankrijk, Spanje, Mexico en Canada.

“De Balfour Declaratie was een verklaring van de Britse regering. In november 1917, bezat Groot-Brittannië echter niet de militaire controle of de wettelijke bevoegdheid om de rechten op Palestina aan anderen over te dragen.

Lees verder

Tien basis punten die de wettelijke rechten samenvatten van Israël in Judea en Samaria

In tegenstelling tot de verklaringen van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry, heeft Israël wel degelijk het internationaal recht aan zijn kant wat betreft de betwiste gebieden in Judea en Samaria, ook bekend als de West Bank of de Westelijke Jordaanoever. De volgende tien basis punten, zoals die werden gepubliceerd op de blog van ambassadeur Alan Baker, sommen de legale wettelijke rechten op van Israël op de Westbank gebieden.

Ambassadeur Alan Baker, een toonaangevend internationaal deskundige inzake rechten, diende als Legal Counsel en plaatsvervangend directeur-generaal van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van Israël. Hij was ambassadeur voor Israël aan Canada en is momenteel de directeur van het Instituut voor Hedendaagse Kwesties in het Jerusalem Center for Public Affairs (JCPA) en het hoofd van de internationale actieve afdeling van het Legal Forum for Israel.

Ten Basic points summarizing Israel’s rights in Judea and Samaria

door Ambassadeur Alan Baker

1. Totdat Israël de controle nam over het gebied in 1967, werden de Regels voor Oorlogsvoering van Den Haag uit 1907 en de Vierde Conventie van Genève (1949) niet als van toepassing beschouwd op het gebied op de Westelijke Jordaanoever (Judea en Samaria), aangezien het Koninkrijk Jordanië, voorafgaand aan 1967, nooit de voorafgaande juridische soeverein was en het in ieder geval sindsdien (31 juli 1988) verzaakt heeft aan elke vordering tot soevereine rechten ten opzichte van het grondgebied.

Lees verder

51 landen van de Verenigde Naties verklaarden in 1922 unaniem: ‘Palestina is Joods’ [Eli Hertz]

jewish-state

Op 24 juli 1922 stelde de Volkenbond het Mandaat voor Palestina vast. Door dit mandaat werd destijds een gebied, Palestina, aangewezen voor het Joodse volk. De voltallige Volkenbond (opgericht op 25 januari 1919 en de directe voorloper van de Verenigde Naties), verklaarde unaniem op 24 juli 1922 aldus [bron]:

“Onder de overweging dat de historische band van het Joodse volk met Palestina wordt erkend, is er daarom reden voor het herstel van hun nationale tehuis in dat gebied.”
“Whereas recognition has been given to the historical connection of the Jewish people with Palestine and to the grounds for reconstituting their national home in that country.”

De 51 lidstaten van de Volkenbond op 24 juli 1922 waren:

Albanië, Argentinië, Australië, België, Bolivië, Brits Indië (Indië), Bulgarije, Canada, Chili, Colombia, Costa Rica, Cuba, Denemarken, El Salvador, Estland, Finland, Frankrijk, G-H Luxembourg, Griekenland, Guatemala, Haïti, Honduras, Italië, Japan, Koninkrijk van Servië, Kroaten en Slovenen (thans aparte staten), Letland, Liberia, Litouwen, Nederland, Nieuw-Zeeland, Nicaragua, Noorwegen, Oostenrijk, Panama, Paraguay, Perzië (Iran), Peru, Polen, Portugal, Republiek China (Volksrepubliek China), Roemenië, Siam (Thaïland), Spanje, Tjecho-Slowakije (thans aparte staten Tsjechië en Slowakije), Unie van Zuid-Afrika, Uruguay, Venezuela, Verenigde Koninkrijk, Zweden en Zwitserland.

Palestina is geen staat, het is de naam van een geografisch gebied
Palestina is een naam die door de Romeinen werd bedacht omstreeks 135 na Chr. en was afgeleid van een zeevolk dat leefde rondom de Egeïsche zee – de Filistijnen – en dat zich in de oudheid vestigde aan de kusten van Kanaän. De naam werd gekozen om de oude naam Judea te vervangen en Philistia stond aldus symbool voor het uitroeien van de Joodse soevereiniteit na de Joodse Opstanden tegen Rome (o.a de Revolte van Bar Kochba 132–136 na Chr.)

In de loop van tijd, werd de Latijnse naam Philistia verder verbasterd naar Palistina of Palestina. Palestina was nooit een soevereine onafhankelijke Arabische staat die niet behoorde tot om het even welk volk, noch onderscheidde een Palestijns volk zich van andere Arabieren gedurende de 1.300 jaar van islamitische heerschappij in Palestina onder het Arabische en Ottomaanse regime.

Historisch, vooraleer de Arabieren het concept van een Palestijns volk fabriceerden als een exclusief Arabisch fenomeen, bestond er geen dergelijke groep. Dit kan worden afgeleid uit de talloze officiële documenten van het Britse Mandaat, die inderdaad spreken over de Joden en de Arabieren van Palestina, maar niét over Joden en Palestijnen.


Bronnen:

  1. Myths and Facts: Palestine is Jewish door Eli E. Hertz [meer]
  2. Netanyahu: VN kan duizenden jaren oude band Joden met Israël nooit verbreken door Xander [meer]

Gerelateerd:

  • Proclamatie van Napoleon (20 april 1799): ‘De Joden zijn de rechtmatige erfgenamen van Palestina’ [meer]
  • San Remo 25 april 1920: de legale rechten van het Joodse volk op Israël [meer]
  • In 1920 werden in San Remo de grenzen van de Joodse staat wettelijk vastgelegd [meer]
  • Joodse staat werd op 25 april 1920 geboren in San Remo met de steun van 51 landen [meer]
  • 90ste verjaardag van de San Remo Conferentie [meer
  • Het wettelijke recht van Israël om te bestaan als een Joodse staat [meer]
  • Wie behoort Jeruzalem? Dr. Jacques Gauthier over de legale status van Jeruzalem [meer]
  • Volgens internationaal recht zijn Joodse nederzettingen in Judea & Samaria legaal en gewettigd [meer]

Geef de vrede een kans – De ‘vergeten’ Conferentie van San Remo, 25 april 1920 [video]

“Geef de vrede een kans

San Remo, 25 april 1920

In deze 15 minuten documentaire wordt een nieuw perspectief op vrede aangeboden tussen Israëliërs en Palestijnen gebaseerd op de ontdekking van de notulen van de vredesconferentie van San Remo van april 1920. Aan het woord komen internationale experten zoals Howard Grief, Jacques Gauthier en Dore Gold. Dit lang verborgen document verklaart de wettige rechten van de Joden alsmede van de Palestijnen. Door terug aan de onderhandelingstafel te keren, met respect voor de historische feiten en internationale wetten, wil deze film ons laten geloven dat er werkelijk vrede kan bestaan tussen Israël en de Palestijnen. De videoclip is een productie van Give Peace A Chance http://givepeaceachance.info/

Dikwijls wordt verwezen naar Resolutie 181, het Verdelingsplan dat het Britse Mandaat Palestina zou verdelen tussen Joden en Arabieren. Die Resolutie werd bij meerderheid goedgekeurd door de Verenigde Naties. Maar, los van het feit dat de Arabieren deze Resolutie verwierpen en prompt een vernietigingsoorlog begonnen tegen het Joodse volk, is er in feite juridisch niet veel te zeggen voor Resolutie 181, die resolutie was niet eens bindend.

Maar wèl bindend is het akkoord dat 51 landen ondertekenden op de Conferentie van 25 april 1920 in San Remo. Waarin de facto de historische rechten van het Joodse volk op het land van Israël internationaal werden erkend. In het licht van de nakende onafhankelijkheidsverklaring van een Palestijnse staat die zich juridisch gesproken op het grondgebied van een andere staat [Israël] wil vestigen, is volgens de internationale wetten deze oprichting van de Palestijnse staat  volkomen illegaal.

Meer weten over de San Remo Conferentie, in de aparte rubriek op deze blog klikken op: https://brabosh.com/category/san-remo-1920/