Boerkini-debat: Voor het beknotten van de religieuze vrijheden betalen de Joden het gelag

israel-burkini2In Israël stoort niemand zich dat moslima’s volledig gekleed of in boerkini in zee gaan

“In Israel kijken veel mensen met verbazing naar het boerkini-debat in Frankrijk, echter in de Joodse staat kijkt niemand op van een boerkini waar het volstrekt normaal is dat moslima’s gekleed zwemmen en op het strand liggen. 20 procent van de inwoners van Israël is Arabisch, de meesten van hen zijn moslim. Dat is al zo sinds de stichting van de staat in 1948. Veel Palestijnen vluchtten, maar een deel bleef. De Israëliërs zijn dus al een tijd gewend aan een fenomeen dat nieuw lijkt voor Frankrijk”, schreef redactrice Monique van Hoogstraten op 26 augustus 2016 op de site van NOS.nl.

In Israël lijkt een meerderheid van de bevolking reeds lang geleden vrede te hebben genomen met religieuze tradities en gebruiken die moslims eigen zijn. In Israël wordt dan ook de vrijheid van [beleving] van religie gerespecteerd en nageleefd.

Israëliërs kibbelen eerder onder elkaar over de religieuze excessen van ultra-orthodoxe Joden ten aanzien van minder religieuze  of zelfs seculiere Joden, ultra-religieuzen die helaas soms de neiging hebben om hun eigen leefregels aan anderen op te dringen. Echter, dat debat over de identiteit van de Joodse staat, overvloedig gestoffeerd met wederzijdse argumenten en verwijten, wordt al sinds de stichting van Israël gevoerd en het populaire gezegde “Twee Joden, drie meningen” staat garant dat deze discussie wellicht nooit zal eindigen.

Ook de Joodse gemeenschappen in de Diaspora lijken hopeloos verdeeld in het actuele boerkini-debat met als voorlopig hoogtepunt (of dieptepunt) zowat 30 Franse badsteden die momenteel een boerkini-verbod handhaven. Het lijkt wel of Frankrijk, en ook België en Nederland waar het debat gaande is, geïnspireerd wordt door de vrees van een islamisering van hun traditioneel christen maatschappijen.

Toch lijkt stilaan het gezond verstand weer te keren. Sommige critici van het boerkini-verbod waarschuwen er voor dat dit verbod kan leiden tot verdere beknotting van religieuze vrijheden met inbegrip van deze van Orthodoxe Joodse vrouwen die, zoals vele van hun islamitische tegenhangers en om haast gelijkaardige redenen, zichzelf verplicht voelen om hun lichaam zo volledig mogelijk te bedekken in overeenstemming met de religieuze wetten omtrent zedigheid en bescheidenheid.

religieusstrand

Sommigen gaan daar in hun religieuze devotie vrij ver. Het plaatje hierboven toont hoe een klein deel van het strand in Tel Aviv werd afgebakend tot een “Religieus Strand” (Nordau Beach) met een hoge schutting eromheen om orthodoxe Joden de kans te geven ongestoord te baden zonder dat ze door anderen “gezien worden”. Het stukje strand wordt op bepaalde dagen voorbehouden voor vrouwen en kleine kinderen en op andere dagen voor Joodse mannen. Raar maar waar, maar ook dit is Israël.

Het hoeft dan ook niemand te verbazen dat vele Joodse gemeenschappen en organisaties zich nauwelijks of helemaal niet mengen in het boerkini-debat. Omdat zij uit ervaring, maar in het bijzonder om hun kennis van de geschiedenis van Jodenvervolging doorheen alle tijden, beseffen dat religieuze beknotting van om het even welke religie telkens opnieuw als een boemerang weerkeert en als een bliksem inslaat op de locale Joodse minderheid van het desbetreffede land of gemeenschap waar een religieus verbod werd of wordt afgekondigd.

Hoofddoekenverbod
Een voorbeeld hiervan is het verbod op het dragen van uiterlijke tekenen van religie dat in Antwerpen een aantal jaren geleden werd in Antwerpen werd afgekondigd. In mei 2007 verbood de toenmalige socialistische burgemeester van Antwerpen Patrick Janssens het dragen van hoofddoeken voor loketbedienden aan de Stad Antwerpen, een besluit dat een erg tumultueus debat op gang bracht.

Patrick JanssensBurgemeester Janssens zei hierover op 31 mei 2007:

“Het lijkt het me, ondanks mijn begrip, niet gepast om hoofddoeken [of andere religieuze of politieke symbolen] te laten dragen bij de uitoefening van publieke functies, die de neutraliteit van de overheid moeten uitstralen [politie, loketbedienden…]”

Het controversiële aan het hoofddoekenverbod was dat burgemeester Janssens niet enkel het dragen van hoofddoeken verbood voor moslims tijdens de diensturen maar tegelijk ook Joodse hoofddoeken [keppels e.a.] in de ban sloeg, naast deze van om het even welke andere religie. In feite bleek dit een zoveelste aanslag op de Joodse identiteit die het directe gevolg van het beknotten van [het beleven van] de Joodse religie met al haar geboden en verboden.

Rituele slacht en besnijdenis
Hetzelfde geldt omtrent het huidige debat omtrent het verbod op het onverdoofd slachten van dieren waarbij het voor iedereen wel duidelijk is dat hier expliciet moslims worden geviseerd maar impliciet ook de Joden en hun eeuwenoude tradities het slachtoffer van dit verbod zullen worden.

Het doel van dit verbod op onverdoofd slachten is onder meer om voortaan taferelen te vermijden waarbij voorheen moslims in hun achterkeuken met een roestige zaag hun schapen keelden en de ingewanden van het dier schaamteloos bij de buren dumpten of in het riool gooiden. Voor die excessen dreigen de Joden het gelag te betalen.

Ook de traditionele besnijdenis bij moslimmannen ligt op tafel ter discussie, maar bij een eventueel verbod ook de Joden andermaal dreigen opgeofferd te worden op het altaar van de politieke correctheid.

Tot slot
In Frankrijk verklaarde Europarlementslid Jean-Luc Melenchon, tevens boegbeeld van de linkse partij Parti de Gauche, dat in Frankrijk “Joden werden vervolgd, dan Protestanten en vandaag de moslims.” Een vergelijking die uiteraard nergens op slaat.

De enige plek in de wereld waar moslims worden vervolgd, gediscrimineerd, gevangengezet, gefolterd en vermoord omwille van hun geloof, is in de moslimwereld zèlf in het Midden-Oosten waar Soennieten en Sjieten – verzameld en verdeeld over locale terreurfacties – elkaar dagelijks trachten te overtreffen in gruwelijkheid, bloederigheid en moordzucht.

De conclusie omtrent het boerkini-debat ligt dan ook voor de hand. Wil men de radicale Islam bestrijden en de kop afrukken van het islamistisch en antisemitisch monster dat onze kontreien al enkele jaren terroriseert, zal de westerse en de Europese wereld andere wegen moeten zoeken en andere middelen moeten bedenken dan enkel het beknotten van de religieuze vrijheden waarvan het resultaat erg voorspelbaar en haast overmijdelijk zal leiden tot de vernietiging van de Joodse identiteit.

Men viseert thans religieuze moslims, maar als straks het stof is gaan liggen en het tumult voorbij, zal men daarna de doden gaan collecteren en tellen en het zullen enkel Joodse lijken zijn die zullen worden gevonden.

door Brabosh.com

nieuwantisemitisme

Rituele slacht in België onder vuur: Minister Ben Weyts bedreigt voortbestaan Joodse tradities en waarden

ritualRabbijn Sholom H. Adler, een shochet wiens job het is om dieren te slachten op een wijze die kosjer is voor observerende Joden, poseert hier voor een portret in Toronto, Ontario (Canada) op 16 oktober 2013 [beeldbron: Tyler Anderson/National Post]

De (Belgische) Raad van State maakte vandaag haar advies bekend in het debat over ritueel slachten. Volgens de Raad zou een totaalverbod op onverdoofd religieus slachten de godsdienstvrijheid “miskennen” en dus tegen de grondwet ingaan. Er zou dan immers “op een onevenredige wijze afbreuk gedaan worden aan de godsdienstvrijheid”. Met andere woorden, mocht er toch zo’n wet gestemd worden, dan zou die al snel door het Grondwettellijk Hof vernietigd worden.

Controle
De Raad volgt ogenschijnlijk de oproep van onze hoofdredacteur (van Joods Actueel Magazine), Michael Freilich. Die pleitte voor een strikte controle op het religieus slachten en het creëren van verschillende mechanismen om dierenleed te voorkomen of te minimaliseren.

Ben WeytsMinister Ben Weyts (NVA) bedreigt voortbestaan van millenia oude Joodse tradities en waarden: “Eérst het welzijn van de dieren, pas daarna dat van de Joden!”

Freilich pleitte ervoor om de religieuze slacht enkel toe te laten wanneer uitgevoerd door opgeleide slachters:

“Hiermee zou je de excessen uit de wereld helpen, gedaan met het slachten van schapen door jan en alleman en door mensen die geen enkele expertise hebben. Het voordeel hierbij is dat de godsdienstvrijheid niet wordt gefnuikt terwijl er nog steeds koosjer en halalvlees kan worden geproduceerd”.

De Raad van State verwoordt het als volgt: “[er zijn] andere maatregelen denkbaar – bijvoorbeeld inzake de toegepaste slachtmethoden en de controle erop – die het dierenleed kunnen terugdringen, zonder godsdienstvrijheid te miskennen”.

Weyts
Toch lijkt minister van Dierenwelzijn Ben Weyts (N-VA) zich hierbij niet te willen neerleggen. Op Radio 1 verklaarde hij “teleurgesteld” te zijn in het advies (dat is zijn volste recht), maar dat hij er alles aan zou doen om “finaal toch een totaalverbod te krijgen”.

Michael Freilich:

“Als minister Weyts zich niet wil neerleggen bij de wetten van onze grondwet, en de adviezen van het hoogste grondwettelijke rechtscollege van ons land doodleuk naast zich neer legt, dan stel ik mij de vraag of hij niet beter ontslag zou nemen. Eerst was het respect voor de medemens en de godsdienstvrijheid zoek, nu ook nog voor de grondwet en de Raad van State.”

Verharding
Weyts lijkt hier ook een persoonlijke zaak van te maken met een positie die steeds verder verhardt. Enkele maanden geleden ging hij ermee akkoord om dit debat over de volgende verkiezingen heen te tillen. Herinner u nog zijn dure eed: “de N-VA stapt niet in een volgende regering zonder akkoord over een totaalverbod”. Enkele dagen later keerde de minister zijn kar en moest dat totaalverbod er toch per se nu al komen.

Michael Freilich:

“Een minister moet bruggen kunnen bouwen, dat is hier niet het geval. Dierenwelzijn is één zaak maar respect voor de medemens is een andere. Er moet getracht worden om tot een goed compromis te komen, de Raad van State zegt dat het kan en andere landen zoals Duitsland en Nederland tonen dat ook aan. Ik wed dat het met een volgende minister prima zal lukken om tot een goed compromis te komen”.


Bron: een artikel in Joods Actueel Magazine van 29 juni 2016

JA-logo

Israëlische Joden in gevecht met Islam om het behoud van de Graftombe van Jozef

riots

♦ 27 april 2016: Palestijnen hebben in Nabloes Israëlische soldaten aangevallen die een konvooi van Joodse gelovigen begeleidden naar de Westelijke Jordaanoever voor een bezoek aan de Graftombe van Jozef in de stad. Ongeveer 26 busladingen van gelovigen kwamen in de nacht van woensdag op donderdag de begraafplaats van de Joodse patriarch bezoeken. De site is heilig voor moslims, christenen en Joden.

De soldaten werden aangevallen met stenen en brandende banden, volgens rapporten. Er waren geen gewonden gemeld onder de soldaten, die op de rellen reageerde met traangas en stun granaten, berichtte het Palestijnse persagentschap Ma’an News op woensdag 28 april 2016. Ma’an vertelde dat er naar verluidt geen Palestijnen werden gewond. Het bezoek van de Joden aan de Graftombe van Jozef gebeurde op de laatste tussentijdse dag van de Pesach (Joodse Pasen).

Onder de akkoorden van Oslo van 1993 moest de site onder Israëlische controle blijven. Het Israëlische leger evacueerde het terrein in oktober 2000 tijdens de tweede intifada toen de site werd afgebrand door de Palestijnen. Joodse gelovigen houden, in coördinatie met de Israel Defense Forces (IDF), maandelijks nachtelijke bedevaarten naar de site, die werd gerenoveerd en gerestaureerd. De site werd bij herhaling door de Palestijnen aangevallen, verwoest en verbrand, de laatste keer in oktober 2015.

Hierna een beknopte kroniek omtrent het…

Lees verder

Omtrent de Joodse wortels van het volk van Israël [Brabosh.com]

vlagverbrandenMerkwaardig tafereel te Antwerpen, donderdag 10 mei 2012, op de speelplaats van de Satmar Cheider school. Joden verbranden in het openbaar een Israëlische vlag. [bron: Joods Actueel]

In het Nederlandse dagblad Trouw verscheen een artikel van Eildert Mulder getiteld ‘DNA wijzigt joodse geschiedenis’, dat heel wat controversie oproept over de oorsprong van het Joodse volk in en buiten Israël. Blijkbaar hebben veel mensen nog altijd niet door dat de Joden geen ras of een religieuze identiteit zijn, maar een volk.

De verwantschap met een bepaald volk of origine trachten te bewijzen via DNA-onderzoek, na soms 2.000 tot 2.500 jaren omzwervingen in de Diaspora, kan inderdaad tot de ‘vreemdste’ resultaten leiden, en die uit nauwelijks verhulde boosaardigheid gretig gebruikt worden door onderzoekers die Israël niet erg genegen zijn, zoals bijvoorbeeld Eildert Muldert en Jits Van Straaten, die op een pseudo-wetenschappelijke wijze trachten het bestaansrecht van Israël als Joodse staat in vraag te stellen.

Gelukkig voor hen stellen wij het bestaansrecht van een Nederlandse stad zoals bv. Rotterdam nooit in vraag, omwille van het feit dat bijna de helft haar bevolking van ‘vreemde’ origine is. Wat ons betreft blijft dat een door-en-door Nederlandse stad bewoond door allemaal Nederlanders. Want voor ons zijn Nederlanders geen ras, noch een religieuze of etnische identiteit, maar een volk. Wie dat anders wil zien, bezondigt zich aan discriminatie en is een notoire racist.

Joden citeren die zich kanten tegen het bestaansrecht van Israël, of zelfs openlijk een Israëlische vlag verbranden om hun weerzin jegens de Joodse staat te onderstrepen, maakt op mij niet de minste indruk. Tenslotte kent elk volk zijn dwazen en gekken, opportunisten en criminelen, suïcidale of zelfhatende personages. Dus ook het Joodse volk, want dat zijn namelijk allemaal mensen zoals u en ik met elk een eigen mening. Maar dat wist u al. Ja, toch?

jewish33De eeuwenoude kwestie ‘Wie is Jood’ en vooral ‘Wie niet?’ wordt hiermee nieuw leven in geblazen, niet om de vraag te beantwoorden maar om Israël als Joodse staat onderuit te halen. Want waarom citeert Muldert anders Shlomo Sand die ooit heeft gezegd: “Als er één volk verwant is aan de oude Israëlieten dan zijn dat de Palestijnen.

De Palestijnen zullen het graag horen [..], alhoewel die natuurlijk op hun beurt historisch ‘bewijzen’ dat ze afstammen van de Filistijnen, eveneens een potsierlijke mythe die al evenmin de toets van de wetenschap kan doorstaan.

Een en ander in het artikel van Muldert doet mij terugdenken aan wat ooit de paladijnen van Adolf Hitler, Heydrich en Himmler, hebben getracht te ‘bewijzen’, weliswaar niet door DNA-onderzoek maar door bloedonderzoek. Net zoals Jits Van Straaten – geciteerd in het artikel in Trouw – het niet aannemelijk vindt dat Indiase Joden inderdaad Joden zijn omdat “Ze er zo Indiaas uitzien,” en ook “waarom ogen Marokkaanse Joden zo Marokkaans en Chinese Joden zo Chinees?”, kenden de nazi’s eenzelfde probleem met de Duitse Joden “omdat ze er zo Duits uitzagen”.

In hun jacht om ALLE Joden te vervolgen, moesten de nazi’s de ‘als Duits uitziende Joden’ ook dusdanig als Jood kunnen geïdentificeerd worden, want volgens Hitler, zijn NSDAP partij en de SS, vormden volgens de Wetten van Neurenberg uit 1935 de Joden ‘een ras‘ (en niet enkel een religie). Echter, tienduizenden Joden in Duitsland waren zich immers helemaal niet [meer] bewust van hun Joodse afkomst, die soms generaties terugging. Het feit dat de meeste Duitse Joden compleet geïntegreerd waren in de Duitse maatschappij, bemoeilijkte hun opsporing. Een groot aantal onder hen hadden hoge posities bereikt in politiek en leger en waren vooraanstaande Duitse burgers, kunstenaars en wetenschappers waaronder vele Nobelprijswinnaars.

blut-und-boden-37Vele Joden hadden zich tijdens de Eerste Wereldoorlog onderscheiden en liepen bij wijze van spreken krom van de medailles, hun toegekend voor grote moed en zelfopoffering voor het Vaderland. Een aantal onder hen zou zelfs later tijdens het Derde Rijk bij de Waffen-SS dienen en sommigen werden pas later ‘ontdekt’ als Jood toen ze al waren toegetreden tot de SS [!]. Bekend zijn dan ook de vele verhalen van nazi’s die er zich op toelegden om geboortebewijzen en bevolkingsregisters te vervalsen om te beletten dat iemand zou ontdekken dat ze een voorouder van Joodse origine in hun stamboom hadden.

Zelfs wie maar één Joodse grootouder had, moest beschouwd worden als Jood. De partij NSDAP van Hitler weigerde het bestaan van ‘bastaarden’ te erkennen, in tegenstelling tot de Duitse bureaucratie, die een nauwkeuriger definitie verlangde van wie geacht werd Joods te zijn.

Reinhard Heydrich en Heinrich Himmler van de SS gingen bijgevolg naarstig op zoek naar een ‘veilige en zekere methode’ om Joden op te sporen en dachten daarbij aan bloedonderzoek. Het zou niet lang duren vooraleer zijn ‘wetenschappers’ met ontgoochelend nieuws terugkeerden. Uit het bloedonderzoek bij Duitsers was namelijk gebleken dat het bloed van Duitse Joden in het zuiden van Duitsland meer ‘Arischer‘ bleek, dan het bloed van Duitse niet-Joden in het noorden van het Derde Rijk. [Bron: Hitler en de Joden door Philippe Burrin; Van Gennep; 1989]

Een definitie geven wie of wat een Jood is, is geen futiliteit en hoe je die ook definieert, zal je altijd op een groot aantal pijnlijke [Joodse] tenen trappen. Persoonlijk sluit ik mij het nauwste aan bij de definitie van Andrew White, die al bijna even divers is als het Joodse volk zelf:

“De Joden zijn een volk, geen ras. De Joden bestaan uit vele rassen en etnische groepen, die op verschillende wijzen uitdrukking geven aan hun identiteit. Dat kunnen religieuze, seculiere of culturele Joden zijn. Dat kunnen ook ashkenazische of sefardische Joden zijn, conservatieve of liberale Joden, of Joden van uiterst links tot uiterst rechts. Het kunnen ook combinaties zijn van een of meerdere van deze. Voor vele Joden is Judaïsme helemaal geen religieuze identiteit. En voor vele Israëli’s is een ‘Israëli’ zijn, thans de enige vorm van hun Joodse identiteit.”

Eén ‘troost’ misschien voor Eildert Muldert, Jits Van Straaten, Shlomo Sand en Co: Marokkaans, Indiaas of Chinees ‘uitziende’ Joden zouden hoe dan ook, tijdens het Derde Rijk zonder onderscheid allemaal vergast worden in Auschwitz-Birkenau [..]. “Wie Jood is, dat bepaal ik!” zei Rijksmaarschalk Hermann Göring, de 2de man na Hitler. Jodenmoord was de enige ‘zekerheid’ die Joden tijdens het Derde Rijk allemaal gemeen hadden… Allen gingen ze voor de bijl, zelfs diegenen die luidkeels van de daken schreeuwden dat ze Duitser waren: “Aber, ich bin doch ein Volksdeutscher!

door Brabosh.com

eerder gepubliceerd op deze blog op 5 februari 2010