Netanyahu belooft nieuwe woonruimte in Hebron en andere Joodse ‘nederzettingen’

De Israëlische minister-president Benjamin Netanyahu heeft toestemming gegeven voor de bouw van nieuwe wooneenheden voor joodse “nederzettingen” op de zogenaamde “Westelijke Jordaanoever”. Daar mogen binnenkort 3800 woningen gebouwd worden, ook in omstreden gebieden zoals de joodse “nederzetting” in Hebron.

De toestemming werd gegeven na overleg met de Amerikaanse regering. Een overeenkomst met de regering-Trump voorziet erin dat Israël iedere drie tot vier maanden een grote hoeveelheid bouwvergunningen mag afgeven in plaats van iedere paar weken slechts enkele individuele bouwplannen.

Deze overeenkomst bezegelt het einde van de Amerikaanse veroordeling van Israël voor bouwactiviteiten in de omstreden gebieden. Bovendien zou niet langer onderscheid worden gemaakt tussen bouwprojecten in grote, al bestaande “nederzettingen” en kleinere, afgelegen “nederzettingen”. In de joodse “nederzetting” in Hebron wordt nu toestemming verwacht voor de bouw van 30 wooneenheden. Voor de bewoners betekent dit een enorme stap, want in de afgelopen 20 jaar mochten er maar vier huizen gebouwd worden.

door NAI Redaktion


bron-logoIn een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel “Neuer Wohnraum in Jüdischen Siedlungen” op Israel Heute van 10 oktober 2017.

Advertenties

Amerikaans ambassadeur Friedman: ‘De nederzettingen maken deel uit van Israël’

David Friedman (links), de Amerikaanse ambassadeur aan Israël, zei op donderdag 28 september ’17 dat hij gelooft dat de Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria deel zijn van Israël, zei Friedman in een interview met de hebreeuws-talige website Walla. 

Het interview komt er op een ogenblik dat de regering van president Trump opnieuw tracht de  sinds 2014 geblokkeerde vredesonderhandelingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit weer op gang te trekken.  

Ambassadeur David Friedman:

“Ik denk dat de nederzettingen deel uitmaken van Israël. Ik denk dat dat altijd de verwachting was toen Resolutie 242 in 1967 werd aangenomen. Het blijft vandaag de enige inhoudelijke resolutie die door iedereen werd aanvaard.

Het idee was dat Israël recht had op grensoverschrijdende grenzen. De bestaande grenzen, de grenzen van 1967, werden door iedereen beschouwd als niet beveiligd, zodat Israël een zinvol deel van de Westelijke Jordaanoever behield en het zou dat deel teruggeven dat het niet nodig had voor vrede en veiligheid.

Dus er was altijd een idee van uitbreiding op de Westelijke Jordaanoever, maar niet noodzakelijkerwijs uitbreiding naar de hele Westelijke Jordaanoever. En ik denk dat dat precies is wat je weet dat Israël heeft gedaan. Ik bedoel, ze bezetten slechts twee procent van de Westelijke Jordaanoever.

De Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria hebben een belangrijke nationalistische, historische en religieuze betekenis. Ik denk dat de kolonisten zich zien als Israëliërs en dat Israël de kolonisten beschouwt als Israëliërs.”

De ambassadeur vertelde ook aan Walla dat een door de regering Trump voorgesteld vredesplan waarschijnlijk binnen enkele maanden openbaar zal worden. “Ik zou binnen enkele maanden speculeren, maar we houden ons niet aan een harde deadline. We zullen proberen het goed te doen en niet te overhaast”, zei hij.

De bewoning van Samaria is noodzakelijk voor de veiligheid van Israël

Israël ’s minister voor Bouw en Huisvesting, Yoav Galant (Kulanu partij), nam op donderdagavond 14 september 2017 deel aan de eerstesteenlegging ceremonie voor de bouw van 650 eengezinswoningen in de locale raad van Beit Arye-Ofarim in het westen van Samaria. Bulldozers zijn gisteren reeds begonnen aan de constructie die werd goedgekeurd door de Israëlische regering. Later worden er nog eens 450 bijkomende woningen bijgebouwd [beeldbron: Barak Shaked/Arutz Sheva].

De locale raad van Beit Arye-Ofarim in het westen van Samaria bestaat in feite uit twee Israëlische gemeenten (aka “nederzettingen”). Beit Arye werd gesticht in 1981 en telt ca. 3900 inwoners (2011). Ongeveer 1 km zuidelijker van Beit Arye werd in 1988 Ofarim gesticht en telt ca. 870 inwoners (2011). Beit Arye-Ofarim, voorbij de Groene Lijn (aka pre-1967 lijn, de staakt-het-vurenlijn van april 1949), ligt in vogelvlucht nauwelijks op 15 km van de luchthaven Ben-Goerion.

Avi Naim, burgemeester van Beit Arye, zei dat:

Avi Naim

“Dit is een historische gebeurtenis voor de locale raad van Beit Arye-Ofarim en voor de [Israëlische] bewoning van Samaria. De honderden jonge gezinnen die hier hun huizen zullen bouwen, zullen deel uitmaken van de grondslagen van de staat Israël, de nederzettingen en de waarde van de Joodse mensen die terugkeren naar hun huizen. We zijn niet van plan om ook maar even te stoppen of te rusten. We plaveien wegen, bouwen huizen en planten hier wijngaarden in het kloppende hart van het Land van Israël.”

Minister voor Bouw en Huisvesting  Yoav Galant wees erop dat Beit Arye op amper 10 minuten rijden ligt van het centrum van het land en benadrukte dat bewoning van Samaria door Joodse Israëliërs noodzakelijk is voor Israël ’s veiligheid. Hij zei dat:

“Beit Arye en de heuvels van Samaria zijn essentieel voor de veiligheid van de kustvlakte en er wordt veel belang gehecht aan het momentum van de bouw in Judea en Samaria om de veiligheid van Israël te versterken. Wij hoeven niet te kiezen tussen Dimona of Amona, tussen Beit Arye of Beit Shean. Het is beide. We zijn bezig met massale woningbouw in heel Israël en werken aan de oplossing van de woningcrisis voor jonge koppels in Israël. Ik roep de jongeren op: kom deelnemen aan de vervulling van het Zionisme, terwijl je je levenskwaliteit behoudt.”

Yoav Galant

Minister Yoav Galant is een gepensioneerde majoor-generaal (aluf) van de Israëlische Marine (officieel Zeekorps van Israël). Ten tijde van Operation Cast Lead (27 dec. 2008 – 18 jan. 2009), de eerste van drie Israëlische contra-terreuroperaties tegen Hamas en Co in Gaza, was hij als bevelhebber van het Zuidelijk Commando van het IDF, rechtstreeks betrokken in de strijd tegen de Palestijnse islamistische terreur. Sindsdien staat hij op een Arabische zwarte lijst van gezochte Israëlische “oorlogsmisdadigers”.

In januari 2015 stapte Galant in de politiek en sloot hij zich aan bij de pas opgerichte Kulanu partij van Moshe Kahlon, die voordien minister was voor de Likoedpartij onder premier Benyamin Netanyahu. Tijdens de Israëlische verkiezingen van 2015, was hij één van de tien verkozenen voor de kersverse Kulanu partij in de Knesset.

Premier Netanyahu: In Judea & Samaria worden geen nederzettingen meer opgedoekt

Premier Binyamin Netanyahu verklaarde op maandag 28 augustus 2017 dat er geen Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria meer zullen worden ontworteld.

Sprekend op een evenement dat werd gehouden in de Regionale Raad van Samaria naar aanleiding van de 50ste verjaardag van de terugkeer van het Joodse volk naar Judea & Samaria, zei Netanyahu dat:

“Geen enkele regering heeft de Joodse gemeenschappen in het oude Joodse hartland meer gesteund dan de huidige regering. Mijn vrienden, ik moet u vertellen dat we door een moeilijke periode zijn gegaan. Maar thas is het momentum aangebroken voor de ontwikkeling en constructie in Judea en Samaria. Wij ondernemen samen deze grootste onderneming. Er is geen enkele regering die meer gedaan heeft voor het heil van de nederzettingen dan de regering die ik voorzit.

In het Land van Israël zullen geen gemeenschappen meer worden ontworteld. Het is bewezen dat dit de vrede niet vooruit helpt. Wij hebben [in het verleden] gemeenschappen ontworteld en hebben [in ruil] enkel raketten gekregen. Dat zal niet meer gebeuren. Wij zullen voor deze plek blijven zorgen en waken en dit beschermt ook ons en is een strategische troef voor Israël.”

Reacties
De voorzitter van de Arabische Liga, Ahmed Abul Gheit, heeft een dag later uitgehaald naar premier Netanyahu naar aanleiding van zijn uitspraken dat er geen gemeenschappen in Judea & Samaria zullen worden ontworteld. De Arabische Liga steunt de eis van de Palestijnse Autoriteit dat er “enkel vrede met Israël kan komen op voorwaarde dat een Palestijnse staat zal opgericht worden langsheen de pre-1967 grenzen, met Oost-Jeruzalem als haar hoofdstad.”

Abul Gheit verwees naar het Arabische Vredesinitiatief van 2002 dat opnieuw werd opgerakeld tijdens de bijeenkomst van de Arabisch Liga in 2007, waarin gesteld wordt dat de 22 Arabische leden van de Arabische Liga de banden met Israël zullen normaliseren op voorwaarde dat Israël zich terugtrekt uit Judea & Samaria (en de Golan en Oost-Jeruzalem).

Israël heeft dit plan vrijwel meteen verworpen omwille van het feit dat in het Plan van Israël wordt geëist dat het het “recht op terugkeer” accepteert van de miljoenen nakomellingen van Arabieren die voor, tijdens en na de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog (1947-1949) het grondgebied hebben verlaten, omdat voor Israël een dergelijke Arabische demografische overrompeling het einde zou betekenen van de Joodse staat.

Ook dit jaar werd datzelfde “vredes” voorstel opnieuw uit de kast gehaald. Op woensdag 29 maart 2017 tijdens de Arabische Bijeenkomst die dit jaar werd gehouden in Amman, Jordanië, werd in een officiële verklaring benadrukt dat “de Arabische wereld bereid is om een vredesakkoord met Israël te promten op basis van het Vredesinitiatief van de Arabische Liga uit 2002. “

Disengagement Plan van 2005 mbt.Samaria
Twaalf jaar geleden werden in Samaria nog enkele Joodse nederzettingen ontuimd. Wijlen premier Ariel Sharon stelde op 18 december 2003 tijdens de Vierde Conferentie in Herzliya zijn disengagement plan voor. Onder zware Amerikaanse druk werd in dat plan Sharon besloten om de 21 nederzettingen in de Gazastrook op te doeken en de bevolking over te brengen binnen Israël’s officiële grenzen.

Wat weinigen weten is dat in dit disengagement plan van Sharon ook vier nederzettingen nabij Jenin in Samaria (in het noorden van de Westelijke Jordaanoever) werden geviseerd en tot verdwijnen gedoemd: Kadim (ca. 200 inwoners); Ganim, gesticht in 1983 (105 inwoners); Homesh, gesticht in 1978 (70 families); en Sa-Nur (43 families).

Tegelijk met de Gazaanse Joden in Gush Katif werden in Samaria ook deze vier nederzettingen ontruimd. De uitvoering van het plan gebeurde in de zomer van 2005 en de uitdrijving van de Joodse bevolking in Gaza en Samaria werd voltooid in augustus 2005. Bulldozers van het IDF verwoestten daarop de woningen en boerderijen van de Joodse eigenaars.

Niet de nederzettingen zijn obstakel voor vrede maar wel de Arabisch islamitische overheersingsdrang

Leden van de Hashomer, een Joodse verdedigingsorganisatie die in 1909 werd opgericht om de Zionistische nederzettingen te beschermen, poseren hier met hun geweren in de Joodse gemeenschap van Rehovot tijdens de Ottomaans (= Turkse) bezetting van wat later de Staat Israël zal worden. Hashomer zal in 1920 opgaan in de Haganah dat zelf in 1948 opging in het IDF (Israëlische Leger). Rehovot werd in 1890 tijdens de Eerste Aliyah (1882–1903) opgericht door Poolse Joden op braakliggende grond, zonder bomen, noch huizen, noch water. Grond die gekocht werd van een christen Arabier. In 1931 woonden er al 3.193 mensen echter in 2015 reeds 132.671 [!] [beeldbron: Vintage Everyday]

Een van de grondbeginselen van de huidige conventionele wijsheid is dat “de nederzettingen het obstakel zijn voor de vrede”, alsof zonder de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en Gaza plotseling de vrede zou neerdalen op de aarde. We weten dat voorafgaand aan de oorlog van 1967, er geen Israëlische nederzettingen waren, met uitzondering dan van de Israëlische steden en dorpen in Israël, en ook die werden nooit erkend door de Arabieren, waarvan zij beweerden [en nog steeds beweren] dat ook die ‘bezet gebied’ waren [en nog zijn].

De grote zegen van de huidige nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza is, dat ze het etiket van ‘bezette gebieden’ verwijderd hebben, die hun voorgangers gaven aan de oude gevestigde nederzettingen in Israël zelf, behalve dan in de ogen van Hamas, de PLO en andere Arabische partijen, die nog steeds hun volk aanleren dat beide gebieden ‘bezet’ worden gehouden [door de Joden]. Zo klinkt aldus de huidige internationale psychose “dat vrede nakend is vanaf het ogenblik dat elke nederzettingsactiviteit wordt gestaakt,” zo hol als een slechte grap, maar in wezen veel minder grappig dus.

Met andere woorden, met of zonder nederzettingen, is de negatieve houding van de Arabieren tegenover Israël nooit afhankelijk geweest van de lotgevallen van een of andere Joodse nederzetting in gelijk welk deel van het land. Onder gelijk welke omstandigheden en binnen eender welke grenzen, was het altijd het Joodse hard labeur op het land dat aan de Arabische aanwezigheid resoluut de totale afwijzing genereerde.

Lees verder