Waarom Israël elk gewapend conflict wint maar de propagandaoorlog verliest

Een minderjarige Palestijnse stenengooier toont aan de internationale pers hoe je het best keien mikt naar de Israëlische Joden. De perslui, gehelmd en beschermd (de jongen zou eens kunnen missen), roepen enthousiast de jeugdige crimineel toe: “Komaan Mohammed! Nog één keertje dan staat het er perfect op en kunnen we het plaatsen in onze locale Europese kranten.”

Toen Amerika in de oorlog in Vietnam werd betrokken, zei Ho Chi Min dat het een lange strijd ging worden en dat de communisten [die oorlog] zullen winnen door propaganda te gebruiken in de media en aan de universiteiten. Hij had het juist voor.

Het wordt tijd om de balans op te maken over de oorlog tussen Israël en de Palestijnen en sommige verboden onderwerpen aan te pakken. Israël verliest de propaganda-oorlog [de hasbarah], en dat om een zeer goede reden.

Israël doet niet mee in het spel van de hasbarah, tenzij je een aantal verlate reacties meetelt op de Palestijnse propaganda aanvallen. Pierre Rehov, een Marokkaanse Franse Jood, maakt documentaire films. Hij stelt dat de Palestijnen meer dan 50 propagandafilms hebben gemaakt, terwijl Israël er slechts 8 heeft gemaakt. Van die acht, onthoudt Rehov er slechts zes van.

Waarom willen de Joden en Israël niet omgaan met propaganda? Dat ligt vrij simpel. Dat zou betekenen dat je moet praten over de islam. Joden en Israël moeten de feiten accepteren dat de koran en de soenna (de daden en de woorden van Mohammed) gevuld zijn met scheldwoorden tegen de Joden. In het begin waren het nog vleiende woorden, maar toen de Joden van Medina Mohammed afwezen als de profeet, werden ze allemaal tot slavernij gebracht, verbannen, vermoord en beroofd – allen daden van de jihad. Dit zijn geen historische feiten, maar perfecte voorbeelden van islamitische daden gericht tegen de Joden.– voorbeelden zoals ze werden voorgeschreven voor de moslims en die tot in onze huidige tijd worden opgevolgd. Om de ernst van deze hachelijke situatie te illustreren, wordt statistisch gezien 10,6% van de tekst in de koran gewijd aan Jodenhaat terwijl in Mein Kampf (de ‘bijbel’ van Adolf Hitler) slechts 6,8% aan Jodenhaat wordt besteed.

De taal en de daden van de Palestijnen – en van alle moslims in het algemeen – wordt direct goedgekeurd door de islamitische politieke theologische doctrine. Niet alleen de taal, maar ook het beleid wordt bepaald door de islamitische politieke doctrine. Ik herhaal: politieke doctrine – een politiek theologische doctrine van de jihad tegen alle kafirs.

Toch lijkt het er tot nog toe op dat zowel de Joden als Israël verkiezen om niet vernietigend te praten over de islam. Het is gewoon geen aanvaardbaar onderwerp. Politieke correctheid prevaleert boven het overleven. Helaas, zijn dit suïcidale keuzes. Het is duidelijk dat de ADL (Anti Defamation League) en de Joodse Federaties bijvoorbeeld, slechts twee Joodse organisaties zijn die eenzelfde gemeenschappelijk beleid voeren in het niet bespreken van de islamitische politieke ideologie.

De ADL wil wel toegeven dat er een ‘paar’ radicale moslims bestaan, en houd in het openbaar graag vol dat, behoudens een aantal islamitische extremisten, de islam niet het probleem is. De ADL is de eerste die zal argumenteren dat zowel Joden als christenen elk hun deel van fanatici en gekken tellen en dat ze daarin niet anders zijn dan de moslims. Dat is de ultieme multiculturele visie, die wellicht kan leiden tot een ramp voor Israël en de ondergang van de westerse beschaving behulpzaam is.

Sinds een propaganda-oorlog gaat over hoe intelligentie het best wordt gebruikt, zou men kunnen denken dat de Israëli’s de besten van de wereld zouden zijn en de moslims de slechtsten. Kijk maar naar de Nobelprijzen en dat in het bijzonder in de wetenschappen. Israëliërs winnen ze vergeleken met slechts een handvol voor de Arabische wereld. Maar in de hasbarah, in public relations, zijn de Israëli’s luie gekken en blijken de Palestijnen overijverige genieën te zijn.

Israëlische regeringsambtenaren zullen off the record zeggen dat als overheid, Israël geen propaganda-oorlog kan lanceren tegen de islam. En als Israël een ideologische oorlog zou willen lanceren, wie moet dan de doelgroep worden? Het uiteindelijke slachtoffer zouden de seculiere en liberale Joden zijn van Amerika en Israël, dicht in de buurt van de vijand. Wanneer je een hasbarah campagne zou kunnen lanceren die de ogen van de mensen zou openen, kan je de hele wereld op je hand krijgen. In het andere geval, indien de Israëli’s blijven denken dat ze militaire overwinningen kunnen blijven behalen en door die te winnen tegelijk ook de ideologische oorlog kunnen winnen, moeten ze wel gek zijn of erger nog. Amerika won het Tet-offensief op het slagveld, maar verloor de propaganda-oorlog in de media en de universiteiten, precies zoals Ho Chi Min had voorspeld.

Een schitterend voorbeeld van ideologische oorlogsvoering was andermaal de toespraak van premier Netanyahoe in de Verenigde Naties van 24 september 2009. Hij legde de beschavingsverschillen uit tussen de ontkenners van de Holocaust en Israël. Dezelfde argumenten over beschaving moeten gelden voor de oorlog tussen de Palestijnen en Joden in Israël. Dit komt omdat het Israëlisch-Palestijnse conflict niet anders is dan zoals de jihad in Kashmir, India, de Filippijnen en  op tientallen fronten in Afrika.

Na de terreuraanslag Moembai (Bombay), hield de Joodse gemeenschap in Nashville (Tennessee/VS) een rally in een synagoge. Ze baden voor vrede in Israël. Op dezelfde dag hielden christelijke aanhangers van Israël een rally, en ze baden voor de overwinning van Israël.

Nu, welke van die twee onderhoudt een sterkere positie – de vrede of de overwinning? Vandaag verlangt Israël naar vrede en de Palestijnen dringen aan op de overwinning. Raadt wie het zal winnen? Vrede is voor verliezers. Helaas kiezen de Israëli’s en de Amerikaanse Joden voor de verliezers. De gevolgen zullen echter verpletterend zijn. Uiteindelijk zal Israël haar vrede krijgen, maar die vrede zal pas komen na de overwinning van Jihad.

Ironisch genoeg, zijn de Israëli’s en de Joden in het buitenland niet de enigen die in een staat van ontkenning verkeren over de islamitische politiek; ze wonen nochtans ook toevallig in de frontlinie. Bush heeft na 9 / 11 aangetoond dat ook hij geen idee had hoe hij deze islamitische ideologische oorlog moest bekampen. In plaats van militair geweld te gebruiken tegen onze vijanden, zouden hij en zijn opvolger -president Obama – beter de ideologische oorlog hebben verklaard tegen onze ware vijand – de politieke islam.

Ze lijken hun oorlog te verliezen en zo zal het Israël vergaan, tenzij het met een aantal netelige vragen zal worden geconfronteerd en actie moet worden ondernomen.

door Bill Warner


Bron: naar het artikelLosing Israel” van Bill Warner verschenen op 26 oktober 2009 op de site van American Thinker, vrij vertaald door Brabosh.com op 28 oktober 2009. Bill Warner is directeur van het Centrum voor de Studie van de Politieke Islam.

Advertenties

Facebook sluit tientallen accounts en pagina’s gelieerd aan terreurgroep Hamas

hamas-face2Openingspagina van Hamas op Facebook, 5 juli 2014. In het Hebreeuws en het Arabisch waarschuwt Hamas Israël en “… al de steden die dicht bij Gaza liggen” voor wat komen zal (duizenden bommen en granaten). Enkele dagen later, 8 juli ’14, breekt een nieuwe oorlog uit en start Israël Operation Protective Edge.  [beeldbron]

De Palestijnse terreurorganisatie Hamas, die sinds 2007 de Gazastrook controleert, heeft scherp uitgehaald naar het bestuur van Facebook nadat deze sociale media gigant dozijnen accounts en pagina’s, die deze islamistische beweging steunen en of vertegenwoordigen, heeft afgesloten, aldus een bericht van het Palestijnse persagentschp Ma’an News Agency op zaterdag 7 januari 2016.

Aartsterrorist Yahya Ayyash
Facebook’s hardhandig optreden tegen Hamas-gelieerde pagina’s volgt op de lancering van een social media campagne van de groep, die de acties van aartsterrorist Yahya Ayyash verheerlijkt.  Op 5 januari jl. was het precies 21 jaar geleden dat de 29-jarige Ayyash omkwam in Beit Lahia in de Gazastrook. Ayyash, bijgenaamd De Ingenieur (al-Muhandis), was een Hamas-terrorist en commandant van een bataljon Qassam Brigadisten, die in de jaren 1990 de bommen bouwde die werden gebruikt in een reeks zelfmoordaanslagen van de groep, waarbij tientallen Israëliërs werden gedood. Ayyash bouwde ook bommen voor de rivaliserende Gazaanse terreurgroep Palestijnse Islamitische Jihad (PIJ).

yahya_ayyashDe Israëlische geheime dienst Shin Bet liquideerde Ayyash op 5 januari van 1996 met behulp van een met een explosief geladen mobiele telefoon. Sindsdien wordt de terrorist in de Palestijnse gebieden als een held vereerd. Ook in Judea en Samaria (aka de Westbank). In 2010 werden een straat en een plein in Ramallah naar hem genoemd. De Palestijnse Autoriteit (PA), geleid door de ‘gematigde’ president Mahmoud Abbas, had eerder straten in Jenin en Beit Lahia evenals een plein in Jericho naar Ayyash vernoemd bij wijze van eerbetoon aan de aartsterorist.

Facebook vs. Hamas
Husam Badran, een woordvoerder van Hamas, zei volgens Ma’an News op zaterdag dat Facebook meer dan 90 pagina’s had afgelsoten die Hamas steunen en tevens ca. 30 persoonlijke accounts die met de terreurgroep gelieerd zijn. Badran zei: “Deze vicieuze campagne kwam na de lancering van de 21ste verjaardag van de moord op de eerste ingenieur van de Izz ad-Din Al-Qassam Brigades (Hamas’ gewapende vleugel), Yahya Ayyash.”

In het kader van het jubileum, zijn Hamas supporters gestart met een campagne ter promotie van de acties van Ayyash en hebben de slogan aangenomen ‘Wees zoals Ayyash,’ een weinig omfloerste oproep aan de Palestijnen om nog meer Israëliërs te vermoorden. Waarna het klachten regende en aan Facebook werd gevraagd om meer dan honderd pagina’s en accounts af te sluiten. Badran beschreef de sluiting van Hamas ondersteuningspagina’s als een “permanente heimelijke samenwerking van de Facebook-administratie met de Israëlische bezettingsbeleid,” en drong er bij de Palestijnse Facebook-gebruikers om op zoek te gaan naar andere, efficiëntere alternatieven.

Verdraaiing van Feiten omtrent Israël – Acht categorieën van bevooroordeelde media [Honest Reporting]

media-liesHonest Reporting [*] brengt een interessante videoreeks uit onder de naam “Red Lines: The Eight Categories of Media Bias” omtrent de bevooroordeelde en verdraaide berichtgeving in de internationale media omtrent het Israëlisch-Palestijns conflict. Deze reeks kan u hier terugvinden op het YouTubekanaal van Honest Reporting.

In dit zevende deel dat gebaseerd is op het E-book van HR, vertellen enkele prominente journalisten en media analysten over de wijze waarop het nieuws dikwijls verkeerd of verdraaid wordt gebracht. Aan het woord komen Haviv Rettig Gur van The Times of Israel en Michelle Chabin van USA Today, NY Jewish Week en Religion News Service die hun inzichten geven waarom journalisten soms vervormde feiten publiceren.

Distortion of Facts: HonestReporting’s 8 Categories of Media Bias

[*] Honest Reporting is een pro-Israëlische niet-gouvernementele organisatie die de media controleert voor wat het ziet als vooringenomendheid jegens Israël. De organisatie is een Amerikaanse geregistreerde liefdadigheidsinstelling met hoofdkantoor in Skokie, Illinois, met haar redactie die in Jeruzalem is gevestigd. De NGO heeft filialen in de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Canada, Italië en Brazilië.

Amnesty International vergelijkt Israël met dictatoriale regimes in Egypte en Saoedi-Arabië

sunjeev-beryVS, 1 augustus  2014. Sunjeev Bery van Amnesty International, de mensenrechtenorganisatie die al vele jaren op ramkoers zit met de Joodse Staat, beschreef twee jaar geleden in een anti-Israël panel van CAIR de wijze waarop Israël optreedt in Judea & Samaria als “een racistisch, dualistisch rechtssysteem”. [beeldbron: CAIR Florida]

De mensenrechtengroep Amnesty International heeft enkele dagen geleden de Verenigde Staten beschuldigd van “dodelijke hypocrisie” voor de massieve wapenleveringen aan “repressieve regimes in het Midden-Oosten zoals Israël, Egypte en Saoedi-Arabië, die oorlogsmisdaden hebben begaan en andere schendingen van de mensenrechten.”

travesty intlSunjeev Bery, een zoon van Indische migranten uit Punjab en al enkele jaren voor Amnesty International USA de directeur inzake Midden-Oosten en Noord-Afrika kwesties, gaf op 30 augustus 2016 een interview met de nieuwssite Salon, de mediauitgave van het Amerikaanse Salon Media Group, Inc., waarin Bery de regering van Israël vergeleek met de regimes in Egypte en de shariastaat Saoedi-Arabië en zei:

“Een van de onuitgesproken erfenissen van de regering-Obama zijn de buitengewone hoeveelheden Amerikaanse wapens en enorme sommen aan militaire steun die zij geven aan grote bondgenoten van de V.S. zoals Saoedi-Arabië, Israël en Egypte, die een verschrikkelijke staat van dienst hebben als het gaat om de mensenrechten.

In plaats van wapens te zenden naar regeringen zoals deze in Saoedi-Arabië, Israël en Egypte, zou de Obama regering beter standaarden inzake mensenrechten voorop stellen zodat de kans dat Amerikaanse wapens die thans worden gebruikt door Amerikaanse bondgenoten om burgers aan te vallen, aanzienlijk zou verminderen.

Op dit moment gebeurt precies het tegenovergestelde. Regeringen zoals in Saoedi-Arabië, Israël en Egypte, kunnen over het algemeen rekenen op een constante toestroom van Amerikaanse wapens en militaire hulp, ongeacht wat zij doen in hun eigen landen of aan de naburige bevolkingen.”

Amerikanen trainen en bewapenen ‘Palestina’
Toch merkwaardig dat Amnesty International nooit wat schrijft over de Amerikaanse wapenleveringen en militaire steun aan de Palestijnse Autoriteit, noch over de Amerikaanse militaire opleiding van de Palestijnse politie en zijn veiligheidsdiensten. Sinds het midden van de jaren 1990, direct na het afsluiten van de Oslo Akkoorden, verlenen de Verenigde Staten op allerhande terreinen steun aan de Palestijnse Autoriteit die toen in het verlengde van die Akkoorden werd opgericht.

Sinds 2005 geeft het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken rechtstreekse financiële en persoonlijke assistentie aan de Palestijnse veiligheidsorganisaties nadat zij er het kantoor van de United States Security Coordinator for Israel and the Palestinian Authority (USSC) oprichten, via hun Bureau for International Narcotics and Law Enforcement Affairs (INL).

nsfIn 2007 is een team van de USSC begonnen met de opleiding van een aantal strijdkrachten van de Palestinian Authority Security Forces (PASF) met inbegrip van de Palestinian National Security Forces (NSF) en de Palestijnse Presidentiële Garde (PPG) “met de intentie om 10 garnizoenen van de NSF te trainen en uit te rusten tegen het einde van 2010”.

Palestijnse mensenrechten
De Amerikaanse militaire hulp aan de Palestijnse Autoriteit is de voorbije jaren nog aanzienlijk toegenomen en stuitte regelmatig op kritiek van zowel Amerikaanse, Palestijnse en Israëlische actiegroepen en instellingen. Bovendien is het met de mensenrechten in de Palestijnse gebieden in toenemende mate bergaf gegaan hoewel de schending van de mensenrechten in de Palestijnse gebieden straal genegeerd worden in de westerse media.

Om nog niet over Gaza te spreken waar Hamas stanrechterlijk haar eigen onderdanen in het openbaar executeert en het woord mensnerechten niet eens kunnen uitspreken. Human Rights Watch veroordeelde in een rapport van oktober 2012 de schending van de mensenrechten door Hamas van Palestijnen in Gaza, één van de zeldzame keren dat een mensenrechtenorganisatie dit aandurfde.

Hieronder een voorbeeld hoe het in Saoedi-Arabië met de mensenrechten is gesteld.  Wie de situatie in Israël inzake mensenrechten wil vergelijken met wat er dagelijks gebeurt in Saoedi-Arabië, Egypte en in de Palestijnse gebieden in Judea & Samaria en de Gazastrook moet zich dringend informeren. Een eenvoudig bezoek aan Israël kan misschien verlichting brengen.

door Brabosh.com

zwaard2Saoedi-Arabië, januari 2013. Rizana Nafeek, een gastarbeidster afkomstig uit Sri Lanka die beschuldigd werd om op 22 mei 2005 haar eigen kind te hebben vermoord, werd na een schertsproces ruim zeven jaar later in het openbaar met het zwaard onthoofd [beeldbron: Asia News]

Palestijnen die Israëliërs vermoorden zijn geen terroristen, volgens ‘onze’ internationale politiek correcte media

De subjectieve berichtgeving in de internationale pers omtrent de recente terreuraanslagen in Israël maakt weer overuren. Dat bleek bijvoorbeeld uit deze krantentitel in de Canadese krant The National Post omtrent de aanslag op het 13-jarige meisje Hillel Yafa Ariel.

Het meisje werd op donderdagochtend 30 juni 2016 vermoord in Kiryat Arba nabij Hebron in Judea, toen een 17-jarige Palestijnse terrorist haar huis binnenbrak en het meisje met verscheidene messteken ombracht terwijl ze in haar bed lag te slapen. Een tweede slachtoffer werd zwaar gewond.

natpost

Eh, hoezo “wat Israël een terroristische aanslag noemt” [‘what Israël calls a terrorist attack’]? Hoe moet het dan misschien anders worden aangemerkt door een weldenkend mens? Niet dat The National Post ervoor terugschrikt om de woorden ‘terreur’, ‘terrorisme’ of ‘terroristen’ in de mond te nemen. Nog maar twee dagen eerder bracht The National Post deze krantenkop:

natpost3

Blijkbaar zijn elk van de tien Canadezen die in dat artikel worden genoemd, volgens The National Post duidelijk het slachtoffer van terroristen. Punt, over and out. Echter, de Palestijns Arabische moordenaars en slachters van Israëlische kinderen worden blijkbaar enkel en alleen door die ‘overgevoelige’ Israëliërs beschouwd als terroristen. Begrijpe wie begrijpe kan.

bethemedia2Geloof de mainstream media niet als het over Israël gaat, ga zélf achter de waarheid aan!…


Met dank aan de Amerikaanse blogger EoZ in zijn artikel van 3 juli 2016.