VN-chef Ban Ki-moon noemt zijn uitspraak ‘Marokko bezetter van Westelijke Sahara’ een ‘misverstand’

bankimoonVluchtelingenkamp van Tindouf, Algerië, 5 maart 2016. Secretaris-generaal van de VN, Ban Ki-moon spreekt met enkele vrouwelijke leden van de  Sahrawi. 165.000 Sahrawi wonen al sinds 1975 in erbarmelijke leefomstandigheden in vluchtelingenkampen. Het wordt ook wel eens het ‘vergeten’ vluchtelingenprobleem genoemd omdat het zelden de media haalt en blijft mede daardoor één van de oudste humanitaire problemen van de wereld.  [beeldbron: Reuters/Zohra Bensemra]

Er is een grote diplomatieke rel ontstaan omtrent uitspraken van VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon  die hij deed naar aanleiding van zijn bezoek aan de vluchtelingenkampen van de Sahrawi, eerder deze maand. In het kader van de United Nations Mission for the Referendum in Western Sahara (MINURSO) bracht Ban Ki-moon een bezoek aan de vluchtelingenkampen in de hoop om een oplossing te vinden voor het vergeten vluchtelingenprobleem.

Ban Ki-moon valt van zijn paard
Het bezoek van Ban Ki-moon werd door de Sahrawi gemeenschap vooraf aangekondigd als “een sterke boodschap aan de Marokkaanse bezetter die doorgaat met de pogingen te ondermijnen van de internationale gemeenschap om een rechtvaardige en  finale regeling te bereiken voor het 40-jaren durende conflict.”

UN+Islam1Ban had gewaagd het woord “bezetting” te gebruiken om de annexatie te beschrijven van de Westelijke Sahara door Marokko in 1975 toen het dat gebied overnam van de voormalige koloniale macht Spanje. Marokko verdreef de oorspronkelijke bevolking (de Sahrawi) en bouwde een 2700 km lange muur [‘Mur de la Honte’ of ‘Muur van Zand’] rondom het betwiste gebied (zie verder).

Lees verder

Advertenties

Marokkaanse krant toont Hollande als nazi en vergelijkt situatie Franse moslims met Joden in de jaren 1930

hitler-hollande
Het Marokkaanse Arabisch-talige nieuwsblad Al-Watan al-An publiceerde op de omslag van donderdag 29 januari 2015 een foto van de Franse president François Hollande die werd bijgewerkt om te lijken als Adolf Hitler, met een armband met swastika opdruk voorzien van de tekst: “De Fransen heropenen Hitler’s concentratiekampen om de moslims uit te roeien“, aldus een bericht in Newsweek.

Hierom om uitleg bevraagd verdedigde hoofdredacteur van het nieuwsblad Abderrahim Ariri dat hij hiermede de bevoordeeldheid van de Franse regering aan de kaak wilde stelde die wel veel moeite zou doen om haar Joodse gemeenschap te beschermen maar de veiligheid van de Franse moslims totaal zou verwaarlozen. “De regering van Frankrijk kan de veiligheid van de moslimonderdanen van Frankrijk niet garanderen op dezelfde wijze dat het dat voor de Joodse gemeenschap doet,” vertelde Ariri aan het Marokaans Franstalige weeklblad TelQuel.

Tegenover FRANCE 24, deed de hoofdredacteur er nog een flinke schep bovenop en zei dat hij geen spijt heeft van de vergelijking van Hollande met Hitler noch met de timing van de publicatie, amper twee dagen na de 70ste verjaardag van de bevrijding van KZ Auschwitz. Via de telefoon vanuit Casablanca vertelde Abderrahim Ariri:

“Ik heb zelf voor deze fotomontage gekozen en draag er de volledige verantwoordelijkheid voor. Sinds de aanslagen in Parijs heb ik vele emails ontvangen van mede Marokkaanse moslims die in Franrijk leven die me vertellen dat ze doorheen een hel gaan. Ze verkeren in gevaar… Ik wil een stevige boodschap sturen naar de Franse autoriteiten. Ik wil dat François Hollande werk maakt om de veiligheid van moslims te verzekeren, voor hun plaatsen van gebed. Indien dat niet gebeurt zullen er [nog meer] schendingen volgen.”

Blogger Elder of Ziyon reageerde gisteren: “Grappig, ik had geen idee dat de Joodse Gemeenschap zo goed werd beschermd. Immers, in Frankrijk zijn het enkel Joden die worden gedood om redenen van bevooroordeeldheid, geen moslims. En is het niet interessant dat in plaats van bescherming te eisen voor moslims, Abderrahim Ariri impliceert dat er teveel bescherming is voor Joden, die natuurlijk worden bedreigd door de mensen die uit hetzelfde deel van de wereld komen waar Ariri vandaan komt?”

Volgens een rapport van het Franse Observatoire National contre l’Islamophobie [CCIF] werden er in de twee weken die volgende op de bloedige aanslagen in Parijs op de kantoren van Charlie Hebdo en in de Hyper Cacher, 128 anti-moslim daden vastgesteld die plaatsvonden doorheen heel Frankrijk. Let wel, dat zijn anti-moslimaanslagen die ze zelf verzameld (opgesteld of zelf bedacht?) hebben en geen gegevens van incidenten die door de Franse politie werden verstrekt.

Er zullen uiteraard momenteel anti-moslim incidenten plaatsvinden in Frankrijk maar zoals ik hier een paar dagen geleden schreef waren 61% van alle gewelddadige racistische aanvallen die in 2014 in Frankrijk werden geregistreerd [241] gericht tegen Joden, die nochtans minder dan 1 procent van de bevolking van Frankrijk uitmaken. Vergelijk dat even met slechts 55 racistische daden van geweld die anti-moslim waren, nochtans een minderheidsgroep die ruim 7,5 procent [2010] van de Franse bevolking uitmaakt. Dat betekent dat in Frankrijk een Jood bijna 50 keer meer dan een moslim kans heeft om slachtoffer te worden van bevooroordeeld racistisch geweld.

behead_those_who_insult_islam_london1“Voelen moslims in Frankrijk zich dan dermate bedreigd dat ze uit Europa weg zouden willen? Ik bedoel, als zij door een hel leven, zouden sommigen van hen zeker thans terug moet verhuizen naar Algerije of Tunesië of Marokko of Libië, juist? De omslag van het nieuwsblad bereikt drie dingen: het stelt ten onrechte moslims voor als de grootste slachtoffers van racisme in Frankrijk, het trivialiseert de Holocaust en het minimaliseert de zeer reële bedreigingen waarmee Joden in Frankrijk elke dag te maken hebben – vooral veroorzaakt door moslims – dat het gevaar waarin moslims zouden verkeren compleet in de schaduw stelt…”, aldus EoZ.

Terwijl het Joodse leiderschap in Antwerpen om de haverklap herhaalt dat het huidige antisemitische klimaat niet vergelijkbaar is met dat van de jaren 1930 in nazi-Duitsland [“Alhoewel het Forum met nadruk iedere vergelijking met de jaren dertig verder afwijst” – zie bv. hier en hier en hier] hebben de nieuwe [islamitische] antisemieten niet de minste moeite noch de schaamte om dergelijke vergelijking zichzelf toe te eigenen.

door Brabosh.com

Het miserabele leven van de Joden onder de Islam in Marokko anno 1805

Moroccan-Jewish-Life2Joodse familie in Gourrama, ca. 300 km. ten zuiden van Fez in Marokko. Foto dateert uit de 2de helft van de 19de eeuw

Moslims pretenderen graag dat zij de Joden in hun eigen landen doorheen de geschiedenis altijd goed behandeld hebben. In feite – klinkt nogal schamper het dagelijkse narratief in de moslimlanden – had Israël nooit opgericht moeten worden want het was toch allemaal zoveel beter leven onder het regime van de Islam in hun respectievelijke landen.

Zoals we (EoZ) reeds een heel aantal keren herhaald hebben is dat niet helemaal waar. In sommige gevallen werd ze redelijk behandeld in andere gevallen werden ze afschuwelijk slecht behandeld. Dat was ook het geval voor Marokko alwaar vóór 1948 er ca. 350.000 Joden leefden.

Echter vanaf de 19de eeuw kregen de Joden het zwaar te verduren in Marokko. Sinds de Tweede Wereldoorlog en aansluitend de stichting van de Joodse staat Israël op 14 mei 1948, is hun aantal tegenwoordig geslonken naar minder dan 7.000 waarvan er ca. 3.000 in Casablanca wonen.

Vóór de stichting van Israël in 1948 kende Marokko een zeer oude Joodse gemeenschap die teruggaat tot de Romeinse Tijd toen in 70 na Christus de Tweede Tempel werd verwoest en de Joden werden uitgedreven. Zij vluchtten alle kanten en landen uit waarvan velen naar Marokko trokken. Daar kwamen eind 15de eeuw ook nog eens de Joden bij die uit Spanje werden verdreven.

ali-bey2Ali Bey al Abbasi, het pseudoniem van Domènech Badia i Leblich, een reiziger en avonturier afkomstig uit het Spaanse Barcelona die vloeiend Arabisch sprak, ondernam tussen 1803 en 1807 een lange reis doorheen de moslimwereld van in Marokko tot in Mekka. Om ongestoord te kunnen reizen verkleedde hij zich als moslim en gaf zich uit als een West-Abbasidische prins.

Hieronder volgt een kort uittreksel van zijn reizen, meer bepaald over het wel en wee van de Joden in Marokko waar hij meer dan twee jaar verbleef (1803-1805) onder de hoge bescherming van Suleiman, de Sultan van Marokko (1766-1822).

Later bundelde hij zijn reisverhalen in het boek “Travels of Ali Bey: In Morocco, Tripoli, Cyprus, Egypt, Arabia, Syria and Turkey – Between the Years 1803 and 1807” (boekomslag rechts).

Ali Bey over de Joden in Marokko ruim 200 jaar geleden:

De Joden in Marokko verkeren in de meest erbarmelijke staat van slavernij; maar in Tanger is het opmerkelijk dat ze vermengd samenleven met de Moren, zonder dat ze een afzonderlijk kwartier hebben, wat wel het geval is in alle andere plaatsen waar de islamitische religie overheerst.

Dit onderscheid ligt aan de basis van eeuwigdurende meningsverschillen; het wekt geschillen op waarin voor het geval dat indien de Jood verkeerd is, de Moor altijd zijn deel krijgt; en als de Jood gelijk heeft, dan dient hij [de Moor] een klacht in bij de rechter, die altijd beslist in het voordeel van de Muzelman.

Deze schokkende partijdigheid in de toepassing van het Recht tussen individuen van verschillende sekten begint vanaf de wieg; zodat een kind van een moslim een Jood altijd mag beledigen en slaan, ongeacht zijn leeftijd en zwakheden, zonder dat hem wordt toegestaan om te klagen of zelfs om zichzelf te verdedigen.

Deze ongelijkheid heerst zelfs onder de kinderen van deze verschillende godsdiensten; zo heb ik kunnen vaststellen dat moslimkinderen zich vermaakten door het afranselen van kleine Joden, zonder dat de laatsten zich durfden te verdedigen.

De Joden zijn verplicht, in opdracht van de regering, om een bepaalde kledij te dragen die bestaat uit grote onderbroeken, een tuniek die tot aan hun knieën reikt en een soort boernoe of mantel die naar één kant wordt gegooid, slippers en een zeer klein hoofddeksel; elk deel van hun kleding is zwart met uitzondering van het shirt, waarvan de zeer brede en open mouwen erg laag naar beneden hangen.

Wanneer een Jood voorbij een moskee passeert, is hij verplicht om zijn slippers zijn of sandalen uit te doen; Hij moet hetzelfde doen wanneer hij voorbij het huis gaat van de Kaid, de Kadi, of van om het even welke moslim van aanzien. In Fez en in sommige andere steden zijn ze verplicht om blootsvoets te lopen.

Wanneer zij een moslim met een hoge rang tegenkomen zijn zij verplicht zich haastig af te wenden en op een bepaalde afstand aan de linkerkant van de weg te lopen, hun sandalen enkele passen verder op de grond te laten en zich in de meest nederige houding op te stellen, hun hele lichaam licht voorover gebogen, tot de moslim zich op een grote afstand van hem heeft verwijderd; als ze aarzelen om dit te doen, of ze ontkoppelen hun rijdier wanneer zij een moslim ontmoeten, worden ze streng gestraft.

Ik was vaak verplicht om mijn soldaten of personeelsleden te weerhouden om deze arme stakkers te slaan, toen ze zich niet actief genoeg in een bescheiden houding plaatsten op de wijze die hen door mohammedaanse tirannie werd voorgeschreven.

In afwijking van al deze ongemakken, dragen de Joden op aanzienlijke wijze bij tot de handelsactviteiten in Marokko, en hebben zelfs meerdere malen het douanekantoor bemeesterd; maar het gebeurt bijna altijd dat zij uiteindelijk altijd geplunderd worden door de Moren en of door de overheid.

Tijdens mijn aankomst, had ik twee Joden onder mijn dienstknechten: toen ik zag dat zij zo slecht behandeld waren en op verschillende manieren werden gekweld, vroeg ik hen waarom ze niet naar een ander land gaan; zij antwoordden mij dat zij dat niet konden doen omdat ze slaven waren van de sultan.

Jews_in_Jerusalem_1890sIngekleurde foto uit ca. 1890 van oude Joodse mannen in Jeruzalem dat toen bezet werd door de Ottomanen/Turken

door Brabosh.com

naar een hint van EoZ

Hele wereld steunt Palestijnen en zwijgt over Marokkaanse bezetting van Westelijke Sahara

mur-de-la-honte02De Marokaanse Muur, of Le Mur de la Honte vanuit de satelliet. De verdedigingsconstructies bestaan uit zand en stenen muren of bermen van ongeveer drie meter hoog, met bunkers, hekken en bezaaid met landmijnen. Militaire bases, artillerie posten en vliegvelden bewaken de binnenkant achter de muur op gezette tijden. Radar-masten en andere elektronische apparatuur scannen het ganse gebied. Het gebied is verboden voor de internationale pers.

Terwijl strafmaatregelen van de Verenigde Naties uitblijven, vestigt een groeiende groep Marokkanen zich in de bezette Westelijke Sahara. Langs de weg naar Dakhla, een stad in de door Marokko bezette Westelijke Sahara, staat een wit geschilderd overheidsgebouw met op de gevel een portret van de Marokkaanse koning Mohammed VI. Verderop stampen bouwvakkers een nieuwe woonwijk uit de grond.

‘Marokko is erger dan Israël,’ zegt Mohammed, een tiener. ‘De hele wereld spreekt steun uit aan de Palestijnen, maar over de Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara hoor je bijna niemand.’ Mohammed wijst om zich heen en zegt boos: ‘Honderdduizenden Marokkanen hebben zich gevestigd in bezet gebied, en het worden er elk jaar meer. Als je er wat van zegt, dan word je opgepakt.’

De Westelijke Sahara, met zijn grote fosfaatmijnen en visrijke kustwateren, is een oude kolonie van Spanje. Toen dat land het woestijngebied in 1975 onafhankelijk wilde maken, viel Marokko binnen.

De bevrijdingsbeweging Polisario reageerde met gewapende strijd, maar werd verdreven naar buurland Algerije. Om nieuwe aanvallen te voorkomen bouwde Marokko een circa 2.700 kilometer lange wal van aarde, die het gebied – in combinatie met landmijnen en radarapparatuur – moet beschermen.

Inmiddels is de Westelijke Sahara, waar de woestijn direct overloopt in de Atlantische Oceaan, zelfs open voor toeristen: op het strand net buiten Dakhla staan tientallen campers met Europese kentekenplaten.

De Sahrawi, een Arabisch volk dat slechts een paar honderdduizend mensen telt, zijn de oorspronkelijke inwoners van de Westelijke Sahara. Tijdens de oorlog vluchtten deze ‘Palestijnen van Marokko’ massaal naar Algerije, waarmee het gebied een kleine grens deelt. Sindsdien wonen de Sahrawi in vluchtelingenkampen bij de stad Tindouf.

De laatste jaren keren steeds meer van hen terug naar de Westelijke Sahara. Marokko ontvangt ze met open armen, maar de overal aanwezige geheime politie zorgt ervoor dat elke vorm van verzet tegen de Marokkaanse autoriteiten in de kiem wordt gesmoord.

‘De bezetting is rechtmatig,’ vindt Rachid Roussafi, eigenaar van een toeristenresort in de streek. Roussafi, een van de vele Marokkanen die in bezet gebied wonen, benadrukt dat de Westelijke Sahara al eeuwen onder gezag stond van de Marokkaanse sultans voordat het een kolonie werd van Spanje.

Er waren zelfs tijden dat hun imperium zich uitstrekte tot in Timboektoe, in het huidige Mali. ‘Eigenlijk stelt Marokko zich bescheiden op,’ vindt Roussafi. ‘We hebben recht op nog veel meer grondgebied.’

Marokko en Polisario onderhandelen al jaren over een definitieve vrede. Een missie van de Verenigde Naties probeerde een referendum te organiseren voor onafhankelijkheid van het gebied, maar door slinkse sabotage van Marokko is dat nooit van de grond gekomen.

De Verenigde Naties zijn echter niet bereid om strafmaatregelen af te kondigen, en met uitzondering van Algerije uiten ook de individuele landen zelden kritiek. Israël lijkt een makkelijker doelwit.

door Gerbert van der Aa

mur-de-la-honte Marokkaanse Muur der Schaamte

De Israëlische Veiligheidsbarrière, door Israëlbashers en andere antisemieten de Apartheidsmuur genoemd, ligt internationaal permanent onder vuur. Al die andere “Muren” in de wereld zijn dat niet. De ene Veiligheidsmuur is duidelijk de andere niet, dat is wel duidelijk. Zo is er bijvoorbeeld de “Marokkaanse Muur van de Schaamte.” Dat is een zogenaamd defensieve structuur die zich 2.700 kilometer slingert doorheen de Westelijke Sahara en het Zuidoostelijke deel van Marokko. Die scheidingsmuur zou dienen om terroristen van het Polisariofront te beletten om acties uit te voeren op Marokkaans grondgebied.


Met dank aan Tiki S. voor de hint. Bron: Elsevier.nl als “Israël lijkt een makkelijker doelwit dan Marokkaanse bezetters” [lezen]

Gerelateerd:

  1. Vlaamse Vrienden van Israël:
    ♦ Volgens de EU geldt voor de Joodse staat een ander internationaal recht dan voor islamitische staten [lezen]

Marokkaanse journaliste onder vuur in eigen land voor poseren aan de Klaagmuur met Psalmenboek

taibi01a

De Marokkaanse journaliste Ghizlane Taibi heeft het in eigen land verpest door op haar Facebookpagina een aantal foto’s van zichzelf prijs te geven waarin ze onder meer poseert aan de Klaagmuur (Kotel) in Jeruzalem met een opengeslagen Hebreeuws Psalmenboek van David.

Verder (onderaan) een voor velen nog meer schokkerende foto die werd getrokken waarin ze uitdagend poseert voor een café in Jeruzalem en een typisch Joods hangertje draagt boven een weinig verhullend topje met het Hebreeuwse woord ‘sjaloom’. Meer foto’s van haar bezoek aan Israël vind je hier.

Marokkaanse Jodenhaat
Taibi, die werkt voor het Franstalige TV-kanaal Soread 2M in Marokko en met haar stunt haar pro-Israëlhouding wilde duidelijk maken, werd hiervoor door vele commentatoren online virtueel afgemaakt, berichtte aldus afgelopen donderdag 29 mei Morocco World News. Haatboodschappen zoals bijvoorbeeld deze: “Varkens keren terug naar hun oorsprong,” en “De waarheid moet onthuld worden over deze vuiligheid.

Een andere commentator schreef: “Marokko onderhoudt geen formele diplomatieke betrekkingen met Israël maar de banden tussen de twee landen zijn meestal goed. Maar heel veel Marokkanen houden simpelweg niet van Israël en het vergt heel wat moed van iemand zoals Ghizlane Taibi om het taboe te doorbreken tegen de normalisering met de Joodse Staat.”

donkey3Locaal antisemitisch volksvermaak in Rabat, Marokko, 25 maart 2012. Protest tegen normalisatie met Israël. Een Marokkaan gekleed als Jood zit bovenop een andere die een ezelskop draagt en zich als ezel gedraagt om de Arabische regimes uit te beelden die zich naar verluidt zouden laten gijzelen door Israël.

Een onlangs gepubliceerde studie toonde aan dat de Arabieren van alle volkeren op de wereld de Joden het meeste haten. De spits werd afgebeten door de Palestijnse Gebieden op de Westbank en in Gaza met 93 procent Jodenhaters. Marokko prijkte ‘verdienstelijk’ op de 10de plaats met een bevolking waarvan 80 procent toegaf de Joden hartsgrondig te haten. Voor de optimisten onder ons: 20 % van de Marokkanen haten geen Joden.

Ghizlane Taibi, duidelijk geschrokken om zoveel commotie, Jodenhaat en Israëlhaat, reageerde ze: “Ik heb nooit overwogen om te antwoorden op deze triviale en onterechte aanvallen, die werden gepleegd door mensen die niet eens de echte redenenen kennen van mijn bezoek hier en de principes negeren van mijn werk als journaliste.” Taibi, die theoloog van opleiding is, zei dat haar bezoek als achtergrond diende voor een boek over religie.

Blogger Elder of Ziyon merkte hierbij op dat: “Taibi die tevens de (christen) Geboortekerk in Jeruzalem bezocht tijdens haar trip, kreeg helemaal niet dezelfde reacties toen ze poseerde bij christen religieuze objecten zoals ze die wel kreeg bij de foto’s waarin ze poseert met een Hebreeuws Boek der Psalmen. Waaruit meteen blijkt dat haar Marokkaanse critici niet zozeer geschokt waren door haar bezoek aan Israël maar dat in wezen wel waren door alles wat haar associeerde met om het even wat Joods was.”

Kortom: Pure Jodenhaat verscholen onder de vlag van zogeheten Israëlhaat.

Joden in Marokko
Overigens kende Marokko vóór de stichting van Israël in 1948, een zeer oude Joodse gemeenschap die teruggaat tot de Romeinse Tijd toen in 70 na Christus de Tweede Tempel werd verwoest waarvan de Klaagmuur in Oost-Jeruzalem nog een restant is. De Joden werden uitgedreven en vluchtten alle kanten en landen op, zo ook naar Marokko. Daar kwamen dus eind 15de eeuw de verdreven Spaanse Joden bij.

Vóór 1948 leefden er – al naargelang de bronnen – tussen de 250.000 tot 350.000 Joden in het land. Echter vanaf de 19de eeuw kregen ze het zwaar te verduren in Marokko. Sinds de Tweede Werereldoorlog en aansluitend de stichting van de Joodse staat Israël op 14 mei 1948, is hun aantal tegenwoordig geslonken naar minder dan 7.000 waarvan er ca. 3.000 in Casablanca wonen.

Hoewel het enigszins macaber mag klinken is, zoals elders in de wereld het geval is, de liefde voor de levende Joden niet erg groot maar houden ze in Marokko blijkbaar wel veel van de dode Joden <slik>. Zo steunt bijvoorbeeld de Marokkaanse koning Mohammed VI openlijk de Holocausteducatie, via het zogenaamde Aladin Project, en bevindt het enige Joods museum in de Arabische wereld zich in Casablanca, Marokko.

Er rest dus nog hoop voor de Joden van de wereld, tenminste als de wereld wat meer om de levende Joden gaat geven ipv. enkel om de dode.

taibi02aDe Marokkaanse journaliste Ghizlane Taibi poseert hier voor een café in Jeruzalem. Ze draagt een Chai hangertje (Chai is het Hebreeuws voor ‘leven’) en een drie-talig Shalom topje “Vrede”.

door Brabosh.com


Bronnen:

  1. The Algemeiner:♦ Moroccan Journalist Vilified at Home for Posing With Book of Psalms on Jerusalem Visit; door Joshua Levitt [lezen]
  2. Morocco World News:♦ Moroccan Journalist Stirs Controversy after Visiting Israel – A picture of Moroccan journalist and TV news presenter Ghizlane Taibi in Israel recently sparked noteworthy commotion on social media; door Youssef Sourgo [lezen]
  3. Elder of Ziyon Blog:♦ Moroccan journalist vilified for visiting Israel, posing with Hebrew Psalms – Ghislaine Taibi, who works for a French-speaking private Moroccan channel has been harshly criticized by many Moroccans for a recent visit she paid to Israel. A picture of her holding the Torah [sic] while standing adjacent to the Western Wall in the Old City of Jerusalem has set social media ablaze [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • Nederlands-Marokkaanse voetballer vindt Israël een prachtig land [lezen]
  • Marokko: Radicale islamieten mobiliseren tegen Israëlische kunstenares; door Reiner Wandler [lezen]
  • Arabieren in Marokko betogen tegen tentoonstelling omtrent geschiedenis van de Joden in hun land [lezen]
  • Pro-Palestijnse mars in Marokko; door Jom Jom [lezen]
  • Discriminatie van Joden in Marokko in de 19e eeuw +video [lezen]
  • Marokkaanse koning Mohammed VI steunt Holocausteducatie – Aladin Project [lezen]
  • Discriminatie van Joden in Marokko in de 19e eeuw +video [lezen]
  • Joden uit de islamitische landen: De vergeten vluchtelingen van 1948; door Noah Beck [lezen]
  • Homoparade in Jeruzalem en Het verzwegen leven van Marokkaanse homo’s [lezen]