Anti-Israëlische zedenprediker uit Denemarken verwikkeld in reusachtig corruptieschandaal

Zo nu en dan onthullen belangrijke nieuwsberichten, die schijnbaar niet relevant zijn voor Israël, bij nader inzien toch wezenlijke informatie met het oog op Israël. Danske Bank, de grootste bank van Denemarken, gaf onlangs toe de sluis voor een reusachtig corruptieprogramma van de regering van Azerbeidzjan geweest te zijn. De Deense krant “Berlingske Tidende” mocht enkele documenten over dit schandaal inzien.

Volgens informatie van de Britse krant “The Guardian”, die zich beroept op doorgesijpelde informatie, gebruikte de regering van Azerbeidzjan de bank om een geheim programma met een omvang van $ 2,9 miljard te financieren, waarmee ze via een netwerk van Britse ondernemingen bekende Europeanen betaalde. “The Guardian” beweert dat er tussen 2012 en 2014 meer dan 16.000 geheime betalingen via de vestiging van de Danske Bank in Estland werden gedaan. Een deel van dit geld werd blijkbaar in het kader van lobbyactiviteiten aan politici en journalisten betaald. In de genoemde periode lag Azerbeidzjan vanwege de arrestatie van mensenrechtenactivisten en journalisten en vanwege de manipulatie van verkiezingen onder vuur. De top van het olierijke land wilde een positief imago bevorderen.
Lees verder

Advertenties

Wat motiveert Palestijnse zelfmoordenaressen? [Manfred Gerstenfeld]

De eerste Palestijnse zelfmoordenares was Wafa Idris, die zichzelf opblies tijdens de tweede Intifada in 2002 in Jeruzalem. Ze doodde een oude man en verwondde 100 mensen. Daarvoor al bedreven verschillende Palestijnse vrouwen anti-Israëlisch terrorisme. Leila Khaled was lid van een team dat in 1969 een vliegtuig kaapte. Dalal Mughrabi behoorde tot de terroristen die in 1978 het kustweg-bloedbad veroorzaakten, waarbij 38 Israëlische burgers werden gedood, onder wie 13 kinderen.

Na de tweede Intifada vonden er in 2006 twee zelfmoordaanslagen door vrouwen plaats. Deze stopten, toen zelfmoordaanslagen met bommen in het algemeen minder frequent werden. Vanaf dat moment besloten de Palestijnen andere tactieken in de strijd tegen Israël toe te passen.

Rachel Avraham (foto boven) werd in Washington DC geboren en woont sinds 2009 in Israël. Ze heeft een Bachelor in regeringswerk en politiek van de Universiteit Maryland. Avraham ontwikkelde haar Master scriptie in Midden-Oostenstudies aan de Ben Gurion-Universiteit tot een boek met de titel “Women and Jihad”. Ze is Senior Media Research Analyst aan het “Center for Near East Policy Research” en correspondente van het “Israel Resource News Agency”.

Lees verder

Drie verschillende Duitslanden [Manfred Gerstenfeld]

Is dit een jihadist van Hamas of Hezbollah? Nee hoor, het is de foto van een Duitse neonazi in het voormalige communistische Oost-Duitse Leipzig! Comme les extrêmes se touchent

Het moderne Duitsland manifesteert zich op drie manieren: het oude Duitsland, het nieuwe Duitsland en het “gemuteerde” Duitsland. Veel gebeurtenissen in Europa bezitten voor Israël, Joden en/of het begrijpen van de effecten van de Holocaust relevante aspecten. In Duitsland is dit vaker het geval dan in andere Europese landen.

Het jongste extreme geweld door anarchisten uit een hele serie landen voor en tijdens de G20-top van wereldleiders in Hamburg is een typisch voorbeeld. Al voor de ontmoeting stichtten relschoppers brand, staken auto´s in brand, sloegen winkelruiten kapot en gooiden met molotovcocktails. Daarbij raakten meer dan 600 politieagenten gewond.

Je vraagt je af of 20.000 politieagenten, die later door nog meer agenten ondersteund werden, dit geweld niet zouden hebben kunnen verhinderen door energieker ingrijpen tegenover de relschoppers. In Duitsland, waar de enorme misdaad van de Holocaust vaak in het bewustzijn en vermoedelijk nog meer in het onderbewustzijn voorhanden is, laat men liever burgers onder openbare onlusten lijden in plaats van de abusievelijke dood van een relschopper te riskeren.

Gesterkt door radicaal andere ervaringen gaat Israël anders met deze dingen om. In de Tweede Wereldoorlog werden zes miljoen Joden door Duitsers vermoord. De Israëlische regering vindt de veiligheid van haar soldaten belangrijker dan die van degenen die hen aanvallen.

Op het eerste gezicht is de Duitse houding tegenover relschoppers niet uniek. Tijdens de plunderingen en rellen door immigrantenjongeren uit islamitische landen in de herfst van 2005 in Frankrijk raakte de regering meerdere dagen lang de controle kwijt. Geweldplegers staken auto´s, winkels en openbare gebouwen in brand. De redenen voor het feit dat de Franse regering terughoudend was in haar optreden tegenover de hooligans verschillen van die van de Duitsers. Als er in Duitsland een relschopper gedood werd, dan zouden nog meer meutes jongeren zich hebben kunnen aansluiten bij het geweld en de plunderingen. Ook al was er in verschillende linkse kringen sympathie voor de hooligans, de relschoppers in Hamburg hadden geen significante versterking op de achterhand.

De jongste sterke immigratie van “vluchtelingen” uit islamitische landen naar Duitsland heeft zowel “Holocaust-invloed” als joodse aspecten. Door meer dan een miljoen, hoofdzakelijk islamitische, “vluchtelingen” naar Duitsland te halen, probeerde bondskanselier Angela Merkel de wereld te laten zien dat er een nieuw Duitsland bestaat. De boodschap was helder: in tegenstelling tot het oude Duitsland, dat de joodse minderheid vermoordde, heette het nieuwe Duitsland een groot aantal leden van een andere minderheid, moslims, welkom.

Er schuilt echter een addertje onder ´t gras. Veel van de nieuwe immigranten komen uit landen, waarin sprake is van een wijdverbreide, extreme indoctrinatie met Jodenhaat. Het nieuwe Duitsland maakte zodoende de enorme immigratie van antisemieten mogelijk. Het is niet de enige prijs die betaald werd. Tijdens Oud & Nieuw 2015/2016 vonden er in verschillende steden seksuele overvallen door immigranten uit islamitische landen op honderden vrouwen plaats. Datzelfde gebeurde ook in enkele andere Europese steden.

Daarom zou men het nieuwe Duitsland iets nauwkeuriger moeten onderzoeken. Het welkom voor Russisch-joodse immigranten in de afgelopen decennia is een indicator van een nieuw Duitsland. Evenals de vele Holocaust-gedenkplaatsen in het hele land. Om dan gigantische aantallen antisemieten onder de immigranten binnen te halen, werpt echter een schaduw op dit nieuwe Duitsland. Het gedrag van de meest extreme moslims zou de emigratie van enkele Duitse Joden kunnen veroorzaken.

Er zijn ook enkele nieuwe versies van het oude Duitsland overgebleven. Een klein percentage van de bevolking is neonazi. Zij zijn niet alleen klassieke antisemieten wat betreft Joden, maar ze haten Israël ook. Bovendien bestaat er een andere belangrijke groep, die je “het gemuteerde Duitsland” zou kunnen noemen. Deze mensen hebben het demoniseren van de Joden vervangen door het demoniseren van Israël.

Zeven van de in 2004 tot 2015 door de Universiteit Bielefeld respectievelijk de Bertelsmann-Stiftung uitgevoerde studies onderzochten het deel van de Duitsers dat het ermee eens was dat Israël net zo omgaat met de Palestijnen als de nazi´s met de Joden omgingen. In de peiling uit 2004 was 51% het hiermee eens. In 2015 bedroeg dit percentage 41%. De Duitse media hebben bij deze demonisering een sleutelrol gespeeld. Meer dan 70 jaar na de Holocaust bestaan er genoeg aanwijzingen dat de huidige Duitse democratie nog altijd enorme donkere vlekken bezit.

Om drie verschillende Duitslanden te definiëren, is van nature een brede categorisatie. Als instrument kan het behulpzaam zijn om veel verschillende gebeurtenissen op te helderen die in het land plaatsvinden – of er in ieder geval goed gedefinieerde vragen over te stellen.

Bij moslims bestaan er bijvoorbeeld segmenten die heel dichtbij het oude Duitsland in de buurt komen. Hun meest zichtbare ophitsers marcheren ieder jaar op Al-Quds-dag in Berlijn. Deze demonstratie is een bedenksel van het Iraanse ayatollah-regime, dat streeft naar de verdwijning van Israël, die alleen maar bereikt kan worden door middel van volkerenmoord.

Een ander voorbeeld levert een studie van de Britse denktank “Chatham House”, die aantoont dat 51% van de Duitsers graag wil dat het land niet nog meer islamitische immigranten opneemt. Je kunt redelijkerwijs aannemen dat de “oude Duitsers”, d.w.z. neonazi´s, tot diegenen behoren die tegen immigratie zijn. Het zou echter verhelderend zijn wanneer er een opiniepeiling zou worden uitgevoerd die aantoont hoeveel van de rest dichterbij het “nieuwe Duitsland” staan en wie tot het gemuteerde Duitsland behoort.

Dit zijn slechts twee voorbeelden van hoe het analytische middel van de drie Duitslanden zich als nuttig bewijst. Men riskeert niet veel door te voorspellen dat er de komende jaren veel gebeurtenissen zullen plaatsvinden waarbij het gebruik van deze classificatie analisten in staat zal stellen hen beter te begrijpen.

door Dr. Manfred Gerstenfeld


bron-logoBron: in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel van Dr. Gerstenfeld op de site van Heplev van 24 juli 2017

Trump versus Obama – spreken en zwijgen zijn belangrijk [Manfred Gerstenfeld]

Ongeacht hetgeen hij privé tegen de Israëlische minister-president Benjamin Netanyahu en Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit zei, zijn de openbare uitspraken van de Amerikaanse president Donald Trump tijdens zijn bezoek aan Israël belangrijk. Dit des temeer vanwege de schade die een groot aantal uitspraken van zijn voorganger Barack Obama – of diens fouten – en de voormalige Amerikaanse regering voor Israël hebben aangericht.

Er is in de VS rijkelijk kritiek op president Trump en zijn onberekenbaarheid. Deze kritiek is hoofdzakelijk afkomstig van diegenen die wilden en verwachtten dat zijn tegenstander Hillary Clinton de verkiezingen zou winnen. De aanvallen op de huidige president verminderen het belang van zijn woorden in Israël echter niet. De uitlatingen van de huidige president zijn des te belangrijker, omdat men – in tegenstelling tot zijn voorganger – bij Trump “krijgt wat je ziet”.

Obama´s verdraaide, al te positieve kijk op de islamitische wereld was al vroeg in het begin van zijn ambtsperiode duidelijk. Tijdens zijn eerste buitenlandse reis ging hij in 2009 naar het niet-democratische Egypte, waar hij werd ontvangen door president Hosni Moebarak. Het bericht van “Freedom House” uit het jaar 2008 kwalificeerde Egypte als niet vrij land met een beoordeling van 5,5 op een schaal van 1 (beste) tot 7 (slechtste). In het rapport wordt gezegd: “Egypte kreeg een pijltje naar beneden vanwege zijn onderdrukking van oppositiegroeperingen en het aannemen van grondwetswijzigingen die het vermogen van justitie beperken om excessen van de uitvoerende macht te compenseren.”

Op deze reis omzeilde Obama doelbewust de Amerikaanse bondgenoot Israël, de enige democratie in het Midden-Oosten. De Amerikaanse president laakte het ondemocratische karakter van het Egyptische regime niet. In plaats daarvan verontschuldigde hij zich in 2009 in zijn rede in Caïro voor westers “kolonialisme”. Zijn sympathie hielp de Amerikaanse bondgenoot Moebarak tijdens de “Arabische Lente” niet, want Obama stak hem in de rug en zette hem onder druk om concessies te doen.

Obama argumenteerde schijnheilig dat zijn kritiek op Netanyahu hem geloofwaardigheid zou geven wanneer hij de joodse staat op het wereldtoneel verdedigt. De regering-Obama bekritiseerde Israël echter regelmatig vanwege de bouw van “nederzettingen” evenals met andere onderwerpen.

Dat staat in schril contrast met het feit dat Obama het vermeed om terreuraanslagen met de islam in verband te brengen. Hij noemde ook nooit de brede ondersteuning in de islamitische wereld voor ondemocratisch gedrag. Obama gaf toe af te zien van het gebruik van de woorden “islamitische terreur” wanneer hij extremisme van het Midden-Oosten omschreef. De regering-Obama verwees naar terreuraanslagen door moslims als “aanslagen van eenzame wolven” en wees het af het begrip “radicale islam” te gebruiken. De begrippen “islam”, “Jihad”, “islamitisch extremisme”, “radicaalislamitisch terrorisme” en “radicale islam” werden uit Amerikaanse veiligheidsdocumenten verbannen.

De VS zijn sinds lange tijd Israël´s belangrijkste bondgenoot. Wanneer een Amerikaanse regering op een dergelijke manier herhaaldelijk kritisch is tegenover Israël, terwijl zij over het criminele gedrag van zijn vijanden zwijgt, kan dat als signaal naar andere landen toe geïnterpreteerd worden. Het heeft een negatief multiplicatoreffect. De Europeanen werden hoogstwaarschijnlijk door Obama´s eenzijdige houding aangemoedigd om nog meer te doen dan alleen Israël te bekritiseren. Het kenmerken van goederen uit de “bezette gebieden”, terwijl dit niet gebeurt met welke andere gebieden in de wereld dan ook, is hiervan een voorbeeld. Toen Trump al tot president was gekozen, liet Obama Israël met nog een signaal van aanmoediging aan zijn vijanden in de steek. De VS onthielden zich bij resolutie nr. 2334 in de VN-veiligheidsraad, die een einde eiste van de Israëlische “nederzettingen”, van stemming. Trump had verzocht een veto te gebruiken tegen de resolutie.

Men zou hebben kunnen verwachten dat de internationale media deze dingen na het bezoek van Trump aan het Midden-Oosten enigszins zouden analyseren. Als je dit onderwerp controleert met Google, dan concentreren veel berichten zich op een vergelijking van de notities die beide presidenten in Yad Vashem schreven. Dit zijdelingse thema werd het eerste belangrijke thema van een lang artikel in de “Washington Post”. Het droeg de kop: “The huge contrast between Obama´s and Trump´s visit tot Israel´s Holocaust memorial.”

Trump noemde in zijn toespraken de “twee-staten-“oplossing” niet. Waarom zou een Amerikaanse president een voorschot moeten nemen op het resultaat van rechtstreekse Israëlisch-Palestijnse onderhandelingen? Of de oprichting van een tweede Palestijnse staat naast Jordanië beloven? Onder leiding van de Palestijnse Autoriteit zou deze staat nog een corrupte Arabische constructie met de aanzienlijke mogelijkheid om te mislukken zijn. Een andere logische reden om de twee-staten-“oplossing” niet te noemen, is erin gelegen dat de Palestijnse Autoriteit de Gazastrook niet controleert.

Ook de “nederzettingen” noemde Trump niet. Er was geen reden dit te doen. Hij concentreerde zich in zijn toespraken op de strijd tegen de terreur als centraal onderwerp. Het loont de moeite om vast te houden dat Trump dit ook tegenover de Palestijnen niet noemde, dat ze zouden moeten stoppen met het verheerlijken van terroristische moordenaars van burgers, waartoe vaak ook Amerikanen behoren.

Tijdens zijn bezoek in Europa ging Trump ermee door de dingen in het juiste licht te plaatsen. Hij berispte de regeringschefs van de NAVO in Brussel met de uitspraak dat 23 van de 28 hun financiële verplichtingen tegenover de organisatie niet nakomen. Hij zei: “Dat is unfair tegenover het volk en de belastingbetalers van de Verenigde Staten.” Dat was een eufemisme in plaats van te zeggen dat ze zich tegenover de VS als parasieten gedragen. De EU en meerdere Europese landen hebben Israël al jarenlang heel arrogant verteld hoe het zijn zaakjes op orde moet brengen. Het idee dat vooraanstaande politici van de EU verteld wordt hun verplichtingen na te komen, wordt door veel Europese leidende krachten als onaangenaam beschouwd. Vanuit Israëlisch oogpunt is het zeer positief dat Trump hen wegens hun nalatigheden een uitbrander geeft.

Na Trump´s bezoek zullen veel Europese leidende politici waarschijnlijk met weemoed terugdenken aan Obama, die er deels voor verantwoordelijk was dat de chaos in het Midden-Oosten zich kon ontwikkelen en het aanzien van de VS in de wereld afnam. Zoals echter Alan Dershowitz, net zoals Barack Obama een examinandus van een rechtenstudie in Harvard, over hem zei: men zal zich hem herinneren als “een van de ergste presidenten op het buitenlandse politieke toneel, die een ´vreselijk conflict´ voor mensen creëerde die andere principes van zijn politiek delen.”

door Dr. Manfred Gerstenfeld


bron-logoBron: in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel van Dr. Gerstenfeld op de site van Heplev van 5 juni 2017

Holocaust-misbruik: opnieuw een jaar [Manfred Gerstenfeld]

Schaamteloos Holocaust-misbruik inzake de Palestijnse kwestie

In een toenemend chaotische wereld is het misbruik van de Holocaust en de daaraan verbonden vragen in het verloop van de afgelopen twaalf maanden verder toegenomen. Valse morele gelijkstellingen van gebeurtenissen en onderwerpen over Auschwitz, Hitler, de nazi´s of het lijden van de Joden zijn zo gebruikelijk geworden dat het niet langer mogelijk is om hierover een behoorlijk nauwgezet overzicht te schrijven.

Deze vergelijkingen zijn fenomenen van het verval. Diegenen die hen zien, proberen de aandacht van de publieke opinie op zich te vestigen om hun ego of persoon te vergroten. Dat is het duidelijkst zichtbaar bij de Hitler-vergelijkingen. De verkiezing van Donald Trump tot president van Amerika heeft tot een serie van zulke beledigingen geleid. “Om Trump met Hitler te vergelijken, is de ergste soort van hatespeech”, luidt de titel van een artikel van een artikel van de columnist en schrijver Marshall Crotty. Hij schrijft: “Deze vergelijkingen met Hitler en de Holocaust zijn grof onverantwoordelijk.” In werkelijkheid is dat een understatement. Deze vergelijkingen zijn kwaadaardig.

Lees verder