In de VS zijn meer antisemieten dan er Joden in de wereld zijn [Manfred Gerstenfeld]

In de VS zijn veel meer antisemieten dan er Joden in de wereld zijn. Dat was al voor de actuele vloed aan dreigingen tegen joodse instellingen, schendingen van begraafplaatsen en andere blijken van antisemitisme zeer wel bekend.

Al meerdere jaren lang heeft de Anti-Defamation League in veel landen in de hele wereld opiniepeilingen over antisemitisme gehouden. Aan mensen werden vragen gesteld, die zich bijna volledig op klassiek antisemitisme concentreerden en geen relatie hebben tot het nieuwste type antisemitisme: het anti-Israëlisme.

Het onderzoek van de ADL wilde van de geënquêteerden weten of elf negatieve stereotypen “waarschijnlijk waar” of “mogelijkerwijs fout” zouden zijn. Geënquêteerden die zeiden dat minstens 6 van de 11 uitspraken “waarschijnlijk waar” zouden zijn, werden gekwalificeerd als het bezitten van antisemitische opvattingen. Het onderzoek van de ADL uit 2015 stelde zodoende vast dat er in de VS 24 miljoen volwassen antisemieten zijn, wat overeenkomt met 9% van de bevolking. Er moet aan herinnerd worden dat er in de hele wereld hoogstens 11 miljoen volwassen Joden zijn.

De negatieve opvattingen zijn veel erger als we kijken naar de antwoorden van de peiling. Het meest genoemde stereotype over Joden in de VS luidt: “Joden zijn tegenover Israël loyaler dan tegenover de Verenigde Staten”. De ADL stelde vast dat meer dan 80 miljoen Amerikanen (33%) deze mening delen. Daarna volgden de gebruikelijke stereotypen: “Joden praten nog steeds teveel over de Holocaust” (22%) en “Joden hebben teveel macht in het zakenleven” (18%). In een eerder onderzoek stelde de ADL vast dat 26% van de Amerikaanse bevolking Joden verantwoordelijk maken voor de dood van Jezus.

Ongeveer 7 van de 10 Joden in de VS zeggen dat ze of zeer (30%) of iets (39%) aan Israël hangen, terwijl 8 op de 10 zeggen dat het zich bezighouden met Israël of een fundamenteel belangrijk (43%) of belangrijk (44%) deel zou zijn van hetgeen Jood zijn voor hen persoonlijk betekent. Dat betekent niet dat deze mensen loyaler zijn tegenover Israël dan tegenover de Verenigde Staten. Omdat d elanden nauwe bondgenoten zijn, is hier geen sprake van spanningen.

Om te vragen of het aantreden van de regering-Trump tot meer antisemitisme heeft geleid, is een standaardvraag. Het antwoord is gecompliceerder dan het lijkt. De ervaring laat zien dat Joden in rustige tijden minder met antisemitische problemen te maken krijgen dan in onrustige tijden. De VS maken op dit moment een periode van polarisatie mee. Tijdens de verkiezingscampagne droegen de kampen van Sanders, Trump en Clinton allemaal aan deze polarisatie bij, die na de verkiezing niet verdween.

Er dient ook gezegd te worden dat voor de actuele uitbraak van antisemitisme lang niet alles goed was. Volgens de statistieken van de FBI over haatmisdaden was meer dan de helft van de meer dan 1200 religieus gemotiveerde incidenten tegen Joden gericht, terwijl Joden maar 2% van de Amerikaanse bevolking uitmaken.

Onder de regering-Obama schonken de media veel te weinig aandacht aan andere, gedijende vormen van het antisemitisme. Een onderzoek van het AMCHA-Initiatief uit 2016 liet voor de eerste helft van 2016 tegenover het eerste halfjaar van 2015 een toename van 45% van antisemitisme aan universiteiten zien.

In een opiniepeiling onder joodse studenten door het Center for Modern Jewish Studies van de Brandeis University gaf meer dan de helft van hen aan dat ze in 2014 en 2015 antisemitisme aan den lijve zouden hebben ondervonden of hiervan getuige waren. Meer dan een vierde deel van de bachelor-studenten omschrijft vijandigheid tegenover Israël als een “tamelijk” of “zeer” groot probleem bij hun medestudenten.

Ook andere linkse antisemitische initiatieven bloeiden op onder de regering-Obama. Deze maskeren zichzelf gewoonlijk als anti-Israëlisme. De beweging Black Lives Matter heeft in haar sociale en politieke agenda oprichtingsdocumenten die Israël beschuldigen van “volkerenmoord” en “Apartheid”. De beweging heeft zich bovendien voorstander verklaard van de BDS-campagne (Boycot, Desinvesteringen en Sancties) tegen Israël. Deze campagne is algemener gezegd nog een voorbeeld van antisemitisme dat afkomstig is van politiek links. De BDS-campagne is nadrukkelijk actief tegen Israël om het economisch, cultureel en politiek te isoleren.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft een arbeidsdefinitie voor antisemitisme, evenals de International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA). Hiervoor was de erkenning door d eVS noodzakelijk. Volgens beide definities is BDS antisemitisch.

Op dit moment zien we andere fenomenen van hetgeen vermeend rechts antisemitisme is. Dit soort antisemitisme is al lange tijd voorhanden. Een van de ergste incidenten vond plaats in 2014, toen een blanke racist, de neonazi Frazier Glenn Miller Jr., drie mensen vermoordde – twee voor een joods gemeentecentrum en eentje in bij een bejaardentehuis in Overland Park in Kasas. In Seattle schoot in 2006 de moslim Naveed Afzal Haq op de Jewish Fedration; hij doodde een vrouw en verwondde vijf andere mensen.

Het Simon Wiesenthal Center heeft er bij de Amerikaanse hoofdofficier van Justitie en huidige minister van Justitie, Jeff Sessions, terecht op aangedrongen om een speciale arbeidscommissie in te stellen. Tot dit tijdstip was er sprake van meer dan 100 bommeldingen tegen joodse instellingen. Het is heel belangrijk om erachter te komen wie er achter deze bedreigingen zit, want zelfs al bestaan deze bommen niet echt, ze zorgen ervoor dat het joodse gemeenteleven tot stilstand komt. Tegelijkertijd creëert men door zwak gemotiveerde beschuldigingen alleen maar verwarring in de zaak.

Joden hebben vaak Amerikaans-joodse uniciteit genoemd, hoewel Joden al vele decennia gediscrimineerd worden. In de realiteit van na de oorlog is er veel voor te zeggen dat dit langzamerhand zo is ontstaan. Anders dan in Europese landen zijn de Verenigde Staten multicultureel. Joden zijn daar een “stam” onder velen, terwijl de joden in Europese landen in vergelijking met de dominerende stam een zeer kleine stam zijn.

Het zou fout zijn om te concluderen dat vanwege de jongste gebeurtenissen deze uniciteit niet bestaat. Wat in dit verband hoop geeft, zijn de vele solidariteitsmanifestaties die de joodse gemeenschap in deze benauwde situatie heeft gekregen. Daaronder bevinden zich enkele islamitische groepen. Vicepresident Pence bezocht na de schending van een joodse begraafplaats Missouri en zei: “Wij veroordelen deze afschuwelijke daad van vandalisme, en diegenen die hem begingen, op de meest scherpe wijze.”

door Dr. Manfred Gerstenfeld


bron-logoBron: in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel van Dr. Gerstenfeld op de site van Heplev van 13 maart 2017

Arabische agitators warmen de legende van de rituele moord weer op [Manfred Gerstenfeld]

De mythe van de rituele moord op een plakaat tijdens een anti-Israël manifestatie [beeldbron: Twitter]

Raphael Israeli is emeritus professor voor islamitische en Chinese geschiedenis en voor de geschiedenis van het Midden-Oosten aan de Hebreeuwse Universiteit. Hij heeft meer dan 25 boeken geschreven, waaronder “Blood Libel and Its Derivatives: The Scourge of Antisemitism” (“Rituele moord en zijn aftakkingen: De gesel van het antisemitisme”) en “Poison: Modern Manifestations of a Blood Libel”.

Dr. Manfred Gerstenfeld is publicist en voormalig voorzitter van het bestuur van het Jerusalem Center for Public Affairs. Hij was redacteur van de “Jewish Political Studies Review” en mede-uitgever van de geschriften “Post-Holocaust and Anti-Semitism”. Hij werd onderscheiden met de Lifetime Achievement Award van het “Journal for the Study of Antisemitism”. Dr. Gerstenfeld heeft zich in toenemende mate geprofileerd tot antisemitisme-expert, die de verborgen en openlijke uitdrukkingswijzen van het moderne antisemitisme opspoort en onthult.

Uit zijn gesprek met Raphael Israeli over klassieke antisemitische motieven in de huidige islamitische wereld geeft Manfred Gerstenfeld hieronder enkele significante fragmenten weer:

“In de wereld van de Arabische politiek worden klassieke, extreme antisemitische motieven als politiek instrument ingezet. Deze belasteringen zijn afkomstig uit vele landen, ze zijn zelfs afkomstig van wetenschappers en verschijnen in de vooraanstaande media. Een van deze belastering is de ook wel onder de naam “bloedbeschuldiging” bekende legende van de rituele moord. Dit leugenverhaal beweerde oorspronkelijk dat Joden christelijke kinderen zouden ontvoeren en vermoorden om matses voor het Joodse Paasfeest van te maken. Het verhaal van de rituele moord trad voor het eerst in 1144 in de Britse stad Norwich in verschijning. Sindsdien is het steeds opnieuw opgedoken op verschillende plaatsen in Europa.

Lees verder

Zou een uiteenvallen van de Europese Unie goed zijn voor Israël? [Manfred Gerstenfeld]

Europe-Unionflag

Na het referendum over de “Brexit” kan een uiteenvallen van de Europese Unie via een ineenstorting of vrijwillige ontbinding geen absoluut absurd toekomstscenario meer genoemd worden. Om een denkkader te creëren, loont het de moeite om te beginnen met een analyse van hetgeen dit voor Israël zou kunnen betekenen, ook al zal Israël in de ontwikkeling van dit proces geen enkele rol spelen.

Vooral in de nieuwe eeuw heeft de Europese Unie in meerdere kwesties in toenemende mate een vijandig en af en toe antisemitische standpunt tegen Israël ingenomen. Dat leidde ertoe dat het Simon Wiesenthal Center haar in 2015 op zijn lijst van de wereldwijde bevorderaars van antisemitische en/of anti-Israëlische gebeurtenissen op de derde plaats zette. Als reden wordt daarvoor aangevoerd:

“De Europese Unie heeft besloten uitsluitend producten uit de Golan-hoogten en de omstreden gebieden op de Westbank te labelen en andere bezette en omstreden gebieden in de wereld zoals de Westelijke Sahara, Kasjmir, Tibet en producten uit de door de terroristische Hamas en Hezbollah gecontroleerde gebieden te negeren. Dit toepassen van het meten met twee maten tegen Israël is kenmerkend voor modern anti-Israëlisme en al vele eeuwen lang de kern van antisemitisme.”

Lees verder

De effecten van de Holocaust in de naoorlogse samenlevingen [Manfred Gerstenfeld]

auschwitz-540x304

De Holocaust heeft op veel terreinen van de westerse naoorlogse samenlevingen belangrijke effecten. De Internationale Holocaust Herdenkingsdag is een toepasselijke gelegenheid om dit thema te evalueren.

Een belangrijke reden voor het feit dat de omvang van deze post-Holocaust-effecten grotendeels verborgen is, is erin gelegen dat ze door de Holocaust zelf overschaduwd zijn. Diens geschiedenis is met bloed doordrenkt, industriële massamoord, genocide moordenaars met vele nationaliteiten en miljoenen slachtoffers. Tegen deze extreem gewelddadige en tragische achtergrond krijgt de vakoverstijgende post-Holocaust-invloed met zijn moeilijk te resumerende, talrijke facetten veel minder aandacht. De vele thema´s en terreinen van de post-Holocaust-effecten rechtvaardigen het echter om nader bekeken te worden.

Hoewel gedomineerd door de Holocaust, wordt in veel geïsoleerde thema´s van de post-Holocaust-studies onderzoek gedaan. Er werd een enorm aantal verschillende boeken en onderzoeken over de aspecten van de invloed van de Holocaust op naoorlogse samenlevingen gepubliceerd. Er bestaan ook nog andere aanzienlijke effecten op post-Holocaust-gebied. De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens is een rechtstreeks resultaat van de Holocaust, evenals de genociden-conventie van de Verenigde Naties.

Een belangrijk effect van de Holocaust is de verandering in de standpunten van de religieuze wereld. Sinds de Tweede Wereldoorlog veranderde de Rooms-katholieke kerk zijn houding tegenover de Joden radicaal. In 1965 legde een verklaring van paus Paulus VI., Nostra Aetate, de verandering in de theologische houding van de kerk tegenover de Joden vast; deze kan vertaald worden als “in onze tijd”. Verschillende pausen hebben zich in de afgelopen 50 jaar heel anders over Joden uitgelaten dan hun voorgangers voor de oorlog dit deden. In gelijke mate heeft zich een serie protestantse kerken voor hun houding tegenover de Joden voor en tijdens de oorlog verontschuldigd.

De Holocaust heeft vele ethische vragen opgeroepen. Bijvoorbeeld de ethiek van de gehoorzaamheid. Veel nazimisdadigers beweerden dat zij alleen maar bevelen opvolgden. Dat heeft fundamentele vragen opgeroepen over wat mensen ertoe brengt om misdadige bevelen van hun meerderen uit te voeren en in welke mate dit in de toekomst kan worden verhinderd.

De vele traumatische ervaringen van Holocaustoverlevenden hebben tot vooruitgang op het gebied van psychosociale behandeling geleid, ook bij trauma´s die niet veroorzaakt werden door de Holocaust. Epigenetici onderzoeken nu of de Holocausttrauma´s vaak genetisch aan de volgende generaties werden doorgegeven.

Er bestaat een grote hoeveelheid andere thema´s die de overlevenden betreffen. Daartoe behoort hun bijdrage aan de joodse wereld evenals aan samenlevingen in het algemeen.

Schadevergoeding en hoe deze gehandhaafd werd kan beschouwd worden als prisma van de veelzijdige opvattingen van landen die door Duitsland bezet waren. Een onderzoek van Sidney Zabludoff toont aan dat slechts 20% van de van Joden voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog gestolen vermogen werd teruggegeven. Bovendien kan er nauwelijks sprake zijn van een debat over schadevergoeding zonder daarbij de schuld te betrekken. Je kunt je afvragen waarom veel van de door de Duitsers bezette landen pas gedurende de laatste decennia bereid waren om zich voor hun gedrag tegenover de Joden tijdens de oorlog te verontschuldigen. Anderen, zoals Frankrijk, hebben zich er in hun inspanningen toe beperkt om hun verleden van de oorlogstijd naar waarheid te omschrijven. Onder de West-Europese landen is het alleen Nederland dat constant geweigerd heeft om iedere vorm van schuld ook maar toe te geven.

Om hetgeen te herdenken wat er tijdens de Tweede Wereldoorlog gebeurde, is ook een belangrijk aspect van de post-Holocaust. Veel van de oorspronkelijke monumenten en gedenktekens voor joodse slachtoffers bevonden zich oorspronkelijk in synagogen, joodse centra of op begraafplaatsen. Pas tientallen jaren later kregen ze steeds meer hun plek in het openbaar. Bovendien bestonden er boeken over het ontwerp en de architectuur van Holocaustgedenktekens en Holocaustmusea. Een opmerkelijk punt is dat er in de communistische wereld geen differentiatie tussen joodse en niet-joodse slachtoffers was toegestaan. Ook de resterende gebouwen van de kampen zelf houden verband met de herinnering. In het vernietigingskamp Sobibor onderzoekende archeologen hebben de gaskamers aan het licht gebracht.

De filosofie is nog een door de post-Holocaust beïnvloede discipline. Is “Nooit meer” een lege leuze geworden? De vooraanstaande Holocaustfilosoof Emil Fackenheim heeft gezegd dat er naast de 613 geboden van de joodse wet nog een 614de bestaat – de plicht van de Joden om te overleven. Desondanks zegt de filosoof Shmuel Trigano dat de manier waarop in Frankrijk aan de Holocaust herinnerd wordt, leidt tot een structurele vervalsing van de identiteit van de Joden. En hoe komt het dat het noemen van de Holocaust, in plaats van weg te sterven, de afgelopen jaren in de publieke discussie is toegenomen?

De vervorming van de Holocaust is een belangrijk thema geworden in de naoorlogse samenleving. Vaak ligt de focus van de discussies op Holocaustontkenning. Veel belangrijker is de omkering van de Holocaust – het gelijkschakelen van Israël met de nazi-staat. Minstens 150 miljoen burgers van de Europese Unie zijn het eens met de absurde bewering dat Israël een vernietigingsoorlog tegen de Palestijnen voert.

Veel romans hebben zich op verhalen in verband met de Holocaust geconcentreerd. Het bekendste gedicht over de Holocaust is waarschijnlijk Paul Celan´s “Deathfugue” met de indringende zin “this Death is a master from Deutschland”. Bovendien bestaan er literaire analyses van Holocaustromans.

Dit alles is slechts een klein gedeelte van een veld waarvan geen overzicht bestaat. Pas wanneer een serie universiteiten ermee begint om post-Holocaust-studies in zijn totaliteit systematisch te bekijken, zullen we belangrijke extra instrumenten krijgen waarmee we enkele moderne ontwikkelingen in een in toenemende mate chaotische wereld zullen begrijpen.

door Dr. Manfred Gerstenfeld


bron-logoBron: in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel van Dr. Gerstenfeld op de site van Heplev-Abseits von Mainstream van 30 januari 2017

Het meten met twee maten bij illegale moorden [Manfred Gerstenfeld]

Israel and the WorldDe reacties van democratische regeringen op illegale moorden varieert enorm, afhankelijk van het feit welk land ze uitvoert. Dat kan concreet als volgt weergegeven worden: het toepassen van het meten met twee maten tegen Israël – wat een kernelement van antisemitisme is – is ook wat betreft illegale moorden heel duidelijk te herkennen.

Dat kwam onlangs in een nieuw Frans boek opnieuw op de voorgrond te staan, waarvan de titel met “Dodelijke fouten” vertaald kan worden. De auteur van het boek is de Franse journalist Vincent Nouzille; hij beweert dat de Franse president François Hollande van 2013 tot 2016 voor minstens veertig illegale moorden toestemming zou hebben gegeven. Enkele daarvan werden door het Franse leger of de geheime diensten van het land uitgevoerd, anderen door geallieerde landen op basis van door Frankrijk ter beschikking gestelde informatie van de geheime dienst.

Over deze moorden is in de grote Engelstalige media bijna geen informatie te vinden. Dit relatieve zwijgen verschilt enorm van de immense veroordeling van Israël na de executie van sjeik Ahmed Yassin. In 2004 doodde Israël deze leider van de terreurorganisatie Hamas. Hij was rechtstreeks verantwoordelijk voor zelfmoord bomaanslagen en vele andere dodelijke aanslagen op Israëlische burgers.

Lees verder