Robert Wistrich over antisemitische obsessies bij politiek Links [boekrecensie Manfred Gerstenfeld]

antisemitism-left

Boekrecensie door Manfred Gerstenfeld

Historicus Robert Wistrich, die de Neuberger leerstoel bezet inzake Hedendaagse Europese en Joodse geschiedenis aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem en het hoofd is van het Vidal Sassoon Internationaal Centrum voor de Studie van antisemitisme, publiceert overvloedig. Zijn recente boeken zijn onder meer Lethal Obsession, die het hedendaagse antisemitisme analyseert in de breedste zin van het woord [1] en een boek in het Duits omtrent islamitisch antisemitisme waarin hij diens gelijkenissen identificeert met het nazi-antisemitisme [2].

betrayalHet nieuwste boek van Wistrich, From Ambivalence to Betrayal: The Left, the Jews, and Israel, is een andere wetenschappelijke krachttoer. De prachtig vormgegeven hoofdstukken kunnen als essays op zichzelf staan. Het boek biedt een fascinerende analyse van de evolutie van de standpunten aan de extreem-linkerzijde en bij de sociaal-democraten op wat bekend is geworden als het ‘Joodse vraagstuk.’

Beginnende in de negentiende eeuw, behandelt Wistrich een lange periode. Deze veelheid aan standpunten maakt het de lezer mogelijk om linkse antisemitische motieven die in de afgelopen decennia opnieuw zijn opgedoken te zien in verscheidene transformaties. Zo bijvoorbeeld honderd jaar vooraleer de Verenigde Naties in 1975 de beruchte resolutie “Zionisme is Racisme” zullen aannemen, brandmerkte Karl Kautsky, de aanvoerende theoreticus van de Duitse sociaal-democraten, het Zionisme als racistisch (pag. 308).

Lees verder

Waarom links geen gelijk heeft als het om Israël gaat [Dan Calic]

Video: De eerste maal dat een tweestatenoplossing werd verdedigd en internationaal met een ruime meerderheid werd goedgekeurd, gebeurde op 27 november 1947, toen de Verenigde Naties het Verdeelplan (Resolutie 181) aannamen, resolutie die voorzag in de oprichting van twee aparte staten op het voormalige territorium van het Britse Mandaat voor Palestina, in een Joodse en een Arabische staat. De Arabieren weigerden de stemming te accepteren en vielen één dag na de onafhankelijkheidsverklaring van Israël op 15 mei 1948 de Joodse staat binnen.

Het werd ooit gezegd dat hetzelfde ding blijven herhalen en toch verschillende resultaten verwachten één definitie is van krankzinnigheid. Men kan er een zaak van maken dat dit eveneens van toepassing is op het Arabisch-Israëlische conflict.

ISRAEL-at-65_132Zo bijvoorbeeld kijken velen nog steeds naar de tweestatenoplossing als de beste manier om het conflict op te lossen. Maar is dit wel een nieuw concept? Het antwoord is nee, want het werd reeds eerder uitgeprobeerd. Dat gebeurde namelijk in 1947 met V.N.-resolutie 181 die twee staten onder twee volkeren verdeelde.

Ondanks dat deze oplossing werd goedgekeurd met een ruime meerderheid van 72 procent, werd de implementatie ter plaatse een sombere mislukking. Waarom? De Arabische naties weigerden om de stemming van de V.N. goed te keuren en vielen Israël nauwelijks één dag na de onafhankelijkheidsverklaring aan.

Lees verder

Wanneer de Palestijnse pers objectiever bericht over het IDF dan de Israëlische linkse Haaretz krant

haaretz2a

“Als Joden of Israëliërs het zèlf gezegd hebben moet het wel waar zijn,” klinkt het steevast in de anti-Israëlische internationale sien wanneer het IDF (Israëlische leger) of Israël weer eens door de mangel wordt gehaald. Eén van hun favoriete bronnen waaruit veelvuldig wordt geciteerd om hun anti-Israël discours te onderbouwen is het extreemlinkse Israëlische dagblad Ha’aretz.

Hoe onbetrouwbaar de berichtgeving van die krant wel is wordt bv. aangetoond door het volgende artikel, dat echter compleet weerlegd wordt door, jawel de Palestijns-Arabische pers zelves!

Op 15 januari 2013 om 20u16 berichtte Ha’aretz het volgende op zijn online krant:

Lees verder

Waarom is de Joodse en de Israëlische linkerzijde zo extreemlinks geworden? [Ronn Torossian]

Washington, in het Witte Huis in 1973. Van L naar R: De linkse Israëlische premier Golda Meir (1898-1978), de “grootmoeder van het Joodse volk” genoemd. Zij was premier van Israël van 17 maart 1969 tot 3 juni 1974. Tijdens haar ambtstermijn kreeg zij te maken met talloze Palestijnse aanslagen en vooral de Jom Kippoeroorlog van oktober 1973. Naast haar de toenmalige Amerikaanse president Richard Nixon.

Terwijl de Arabische naties die aan Israël grenzen geen vrouwen toelaten om te stemmen, was Israël de eerste natie in de wereld om een vrouwelijke premier te hebben: Golda Meir. Beschreven als “vastberaden, rechtuit sprekend, grijs-geworden grootmoeder van het Joodse volk,” leidde Meir de Joodse natie vele jaren.

Terwijl veel van de visies op het economische beleid van Golda Meir vandaag zouden verschillen met die van de huidige premier, omdat zij lid was van de linkse politieke partij Mapai [die in 1968 zal opgaan in de linkse Arbeidspartij; Brabosh.com], vallen haar meningen over veiligheid vandaag volledig samen met die van de leiders van de Israëlische regering.

Tegenwoordig, is de linkerzijde opgeschoven naar het extreme uiterst links, veel verder dan de Zionistische voorvaders van de Staat Israël (Golda Meir was één van 24 ondertekenaars, waarvan twee vrouwen waren, van de Israëlische Onafhankelijkheids Verklaring in 1948). Zij zijn ver buiten de perken van consensus getreden.

De ideeën van Golda Meir in haar eigen woorden:

Lees verder

Moeten linkse media zich niet schamen? [Afshin Ellian]

In het Palestijnse vluchtelingenkamp Jebaliya, in het noorden van de Gazastrook op 6 januari 2011. De Israëli’s hebben weer toegeslagen. Andermaal een slachtoffer van de Zionistische bezetter. Hé? Maar …. verdorie… wacht eens even?!@?!! Wat doen al die camera’s daar?

Moeten linkse media zich niet schamen?

door Afshin Ellian
bron: http://www.elsevier.nl/

Anti-Israël-berichten berichten doen het altijd goed bij linkse journalisten Anti-Israël-berichten berichten doen het altijd goed bij linkse journalisten

Al-Jazeera heeft een aantal geheime diplomatieke documenten openbaar gemaakt over de Palestijnse autoriteit.

Het is verbazingwekkend hoe snel en zonder enig onderzoek sommige Europese journalisten, vooral de Nederlandse linkse media, deze documenten als waarheid hebben aangenomen.

WikiLeaks-publicaties werden al erkend door de Verenigde Staten van Amerika. Dus hoefde de betrouwbaarheid van deze documenten niet te worden onderzocht. Maar hoe zit het met de betrouwbaarheid van Al-Jazeera?

Echtheid
Zijn de documenten van Al-Jazeera betrouwbaar? Vooralsnog is het antwoord nee. Niemand heeft de echtheid van de documenten heeft willen erkennen. Zowel de Palestijnse autoriteit als de Israëlische regering wijst de echtheid af.

Waarom gaan de linkse journalisten er dan zonder enig onderzoek van uit dat deze documenten echt zijn? Omdat deze ‘documenten’ de anti-Israëlische gevoelens van de linkse media bevestigen. En dat is een sterk onderbuikgevoel. Maar deze zogenaamde documenten van Al-Jazeera beogen slechts één zaak: beschadiging van de Palestijnse Autoriteit en de versterking van duistere reactionaire krachten als Hamas.

Moeten de linkse journalisten zich niet schamen? Wederom ontmaskeren sommigen zichzelf als bondgenoten van Hamas. Maar dat is niets nieuws: Europees links verdedigde ooit ook Stalin, Mao en Khomeini. En nu dus Hamas.

Pallywood regisseur: “Nog eventjes wachten graag! Zit iedereen klaar? Camera ’s in de aanslag…. Ok Mohammed, je kan weer. Maar zorg ervoor dat je niemand raakt hé! OK, gooien maar die steen. NU!”

Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees verder