Van pro naar contra: Hoe de politieke linkerzijde zich compleet keerde tegen Israël

In 1948 genoot de toenmalige ontluikende staat Israël de politieke steun van bijna de hele politieke linkerzijde in de wereld, inclusief – en van cruciaal belang – het Kremlin. Zelfs toen Moskou spoedig daarna terugkeerde naar zijn traditionele anti-Zionistische positie en daarmee degenen in zijn communistische baan meebracht, bleef de rest van de niet- en anti-communistische linkerzijde de Joodse staat in een vriendelijk daglicht zien. In de loop van de decennia vervaagde die warmte echter ook. Een reeks historische evenementen – de overweldigende overwinning van Israël in de Zesdaagse Oorlog van 1967; de opkomst in de nasleep van de ‘revolutionaire’ … Lees verder Van pro naar contra: Hoe de politieke linkerzijde zich compleet keerde tegen Israël

Israël+Jodenhaat komt van links: ‘Brandend van verlangen om Gaza te repliceren in Judea & Samaria’

Plaatje hierboven: Ramallah, 26 augustus 2012. Zehava Gal-On (links), voorzitster van de Israëlische extreemlinkse Meretzpartij en toen nog parlementslid in de Knesset, op visite bij PA-president Mahmoud Abbas. Gal-On vertelde de Palestijnse leider “tweestatenoplossing is enige mogelijke oplossing voor het conflict.” Abbas antwoordde haar toen: “Wij willen  geen eigen staat, wij willen Israël!” Einde onderhoud. [beeldbron: Issam Rimawi/Flash90]. Amnon Abramovich (plaatje rechts), nieuwsanker van de Israëlische TV-zender Kanaal 12 Nieuws, die wellicht de laatste aanhanger is van de verouderde doctrine die oproept tot een ‘Palestijnse staat, leverde in de studio commentaar op de nieuwste escalatie. Het was alsof hij zich … Lees verder Israël+Jodenhaat komt van links: ‘Brandend van verlangen om Gaza te repliceren in Judea & Samaria’

Balshan: ‘Waarom moet een ​​Zionist bang zijn van de politieke linkerzijde?’ +video

De Amerikaans-Israëlische Aaron Balshan over zijn aanklacht in de vorm van een gedicht ‘Why boycott scares Israel‘: “De ongegronde obsessie met Israël in de vorm van de Boycott, Divestment, Sanction (BDS) -beweging is moreel inconsistent en gezien de weerbarstige cijfers van mondiaal antisemitisme is het nogal griezelig. Het heeft een enorm negatieve impact op de hoeveelheid aandacht die andere, meer flagrante mensenrechtenschenders krijgen. Het vervreemdt ook de links progressieve Joden in Israël, het exacte kiesdistrict dat internationaal links zou moeten versterken, als vrede en coëxistentie echt hun doel is. Nu, zonder een ideologische thuis aan de linkerzijde, zijn ik en zoveel … Lees verder Balshan: ‘Waarom moet een ​​Zionist bang zijn van de politieke linkerzijde?’ +video

Westerse linkerzijde heeft de Palestijnse zaak gekaapt voor haar eigen agenda

Plaatje hierboven: Typische graffiti in Palestijnse vluchtelingenkampen: Links de marxistische Argentijnse guerillastrijder Che Guevara naast de Palestijns/Libanese Leila Khaled, een terroriste van de marxistische PFLP. De link tussen beide is niét ‘Palestina’ maar de socialistische internationale [beeldbron: World Nomad] Veel aanhangers beschouwen de Palestijnse zaak als slechts één arena in grotere oorlogen dan diegenen waarvoor ze zelf vechten. Dat omvat onder meer de oorlog tegen imperialisme, seksisme, racisme, kolonialisme, amerikanisme en Jodendom. Zolang de belangen van de buitenstaanders in lijn waren met die van de Palestijnen, werd dergelijke steun over het algemeen verwelkomd. Maar het wordt steeds duidelijker dat sommigen … Lees verder Westerse linkerzijde heeft de Palestijnse zaak gekaapt voor haar eigen agenda

Waarom links houdt van de ‘zwakke’ Diaspora Jood en de moderne sterke Israëliër zo intens haat

Ik ben net terug van een tour van voordrachten door Europa, waar ik werd geconfronteerd met de uitdaging om Israëls acties aan de grens met Gaza te rechtvaardigen en zelfs de legitimiteit van het land als natie tussen naties. De diepe ‘psychologische asymmetrie’ (zoals Dr. Irwin Mansdorf het noemt), in dienst van Hamas en Fatah als een strategisch wapen tegen Israël – werkt. De Palestijnen exploiteren burgers om strategische doelen te bereiken, door ze in gevaar te brengen of ze te veroordelen tot een oneindig vluchtelingenleven. De daaruit voortvloeiende ellende knaagt aan het geweten van goedbedoelende en naïeve waarnemers over … Lees verder Waarom links houdt van de ‘zwakke’ Diaspora Jood en de moderne sterke Israëliër zo intens haat

De lange historie van de progressievelingen en de perversiteit

Veel progressieve organisaties en individuen beweren dat ze zouden werven voor een betere wereld. De perverse elementen onder hen verklaren morele meningen te hebben, terwijl ze zelf immoreel en corrupt zijn. Plaatje hierboven: New York, 12 februari 2017. “Joden steunen onze moslimvrienden”. Manifestatie van de Jewish Rally for Refugees NYC tegen de immigratiepolitiek van president Donald Trump [beeldbron: Reuters/Stephanie Keith] In september 2001 kwam in Durban (Zuid-Afrika) de Wereldconferentie tegen Racisme (WCAR) bijeen. Ze werd de eerste grote manifestatie van een nieuw type progressieve perversiteit in deze eeuw. In de directe nabijheid vond een NGO-conferentie met duizenden deelnemende organisaties plaats, die in … Lees verder De lange historie van de progressievelingen en de perversiteit

Antisemitisch anti-Zionisme en de racistische politieke linkerzijde

De categorieën van hedendaags progressief links racisme kunnen opgedeeld worden in: 1) Anti-Blank racisme; 2) Antisemitisch anti-Zionisme en 3) Humanitair racisme. Terwijl linkse politici in de Verenigde Staten (en in Europa) op zoek zijn naar nazi’s en en KKK-lieden en blanke supremisten en blanke nationalisten en ‘Oud-Rechts’ – wat dat dan ook mag zijn – zich precies onder elk bed verbergen, blijven ze kinderachtig onbewust van het giftige en vijandige racisme dat zich vastbesloten een weg baant door de kern van hun eigen politieke beweging. Tot ongeveer de verkiezing van Barack Obama – voor wie ik in 2008 heb gestemd … Lees verder Antisemitisch anti-Zionisme en de racistische politieke linkerzijde

Europese socialisten – haatpredikers tegen Israël [Manfred Gerstenfeld]

bds-parijsParijs, 13 augustus 2015. Franse linkse demonstranten van de BDS-beweging manifesteren tegen Israël [beeldbron: AFP/Haaretz]

Tientallen jaren lang hebben veel Europese sociaaldemocratische mainstream partijen de verbreiding van extreme anti-Israëlische haat bedreven. Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken is, beginnend ongeveer een half jaar geleden, eindelijk niet meer bereid de Zweedse minister van Buitenlandse Zaken Margot Wallström te ontvangen. Deze sociaaldemocraat heeft een onderzoek geëist naar datgene wat zij bij haar aanvallen Israël´s “illegale doding” van terroristen noemde. Het Simon Wiesenthal Center plaatste haar in 2016 op de lijst van belangrijkste voorstanders van antisemitische en anti-Israëlische voorvallen, omdat zij geen enkele interesse getoond had in onderzoeken over het Palestijnse terrorisme.

Deze extreem anti-Israëlische hetze van Europese vooraanstaande sociaaldemocraten gaat al vele jaren terug. Drie van hen hebben Israël´s handelen met dat van de nazi´s op hetzelfde niveau geplaatst – de Zweedse minister-president Olof Palme, de Franse president François Mitterand en de Griekse minister-president Andreas Papandreou.

Lees verder “Europese socialisten – haatpredikers tegen Israël [Manfred Gerstenfeld]”

Robert Wistrich over antisemitische obsessies bij politiek Links [boekrecensie Manfred Gerstenfeld]

antisemitism-left

Boekrecensie door Manfred Gerstenfeld

Historicus Robert Wistrich, die de Neuberger leerstoel bezet inzake Hedendaagse Europese en Joodse geschiedenis aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem en het hoofd is van het Vidal Sassoon Internationaal Centrum voor de Studie van antisemitisme, publiceert overvloedig. Zijn recente boeken zijn onder meer Lethal Obsession, die het hedendaagse antisemitisme analyseert in de breedste zin van het woord [1] en een boek in het Duits omtrent islamitisch antisemitisme waarin hij diens gelijkenissen identificeert met het nazi-antisemitisme [2].

betrayalHet nieuwste boek van Wistrich, From Ambivalence to Betrayal: The Left, the Jews, and Israel, is een andere wetenschappelijke krachttoer. De prachtig vormgegeven hoofdstukken kunnen als essays op zichzelf staan. Het boek biedt een fascinerende analyse van de evolutie van de standpunten aan de extreem-linkerzijde en bij de sociaal-democraten op wat bekend is geworden als het ‘Joodse vraagstuk.’

Beginnende in de negentiende eeuw, behandelt Wistrich een lange periode. Deze veelheid aan standpunten maakt het de lezer mogelijk om linkse antisemitische motieven die in de afgelopen decennia opnieuw zijn opgedoken te zien in verscheidene transformaties. Zo bijvoorbeeld honderd jaar vooraleer de Verenigde Naties in 1975 de beruchte resolutie “Zionisme is Racisme” zullen aannemen, brandmerkte Karl Kautsky, de aanvoerende theoreticus van de Duitse sociaal-democraten, het Zionisme als racistisch (pag. 308).

Lees verder “Robert Wistrich over antisemitische obsessies bij politiek Links [boekrecensie Manfred Gerstenfeld]”

Waarom links geen gelijk heeft als het om Israël gaat [Dan Calic]

Video: De eerste maal dat een tweestatenoplossing werd verdedigd en internationaal met een ruime meerderheid werd goedgekeurd, gebeurde op 27 november 1947, toen de Verenigde Naties het Verdeelplan (Resolutie 181) aannamen, resolutie die voorzag in de oprichting van twee aparte staten op het voormalige territorium van het Britse Mandaat voor Palestina, in een Joodse en een Arabische staat. De Arabieren weigerden de stemming te accepteren en vielen één dag na de onafhankelijkheidsverklaring van Israël op 15 mei 1948 de Joodse staat binnen.

Het werd ooit gezegd dat hetzelfde ding blijven herhalen en toch verschillende resultaten verwachten één definitie is van krankzinnigheid. Men kan er een zaak van maken dat dit eveneens van toepassing is op het Arabisch-Israëlische conflict.

ISRAEL-at-65_132Zo bijvoorbeeld kijken velen nog steeds naar de tweestatenoplossing als de beste manier om het conflict op te lossen. Maar is dit wel een nieuw concept? Het antwoord is nee, want het werd reeds eerder uitgeprobeerd. Dat gebeurde namelijk in 1947 met V.N.-resolutie 181 die twee staten onder twee volkeren verdeelde.

Ondanks dat deze oplossing werd goedgekeurd met een ruime meerderheid van 72 procent, werd de implementatie ter plaatse een sombere mislukking. Waarom? De Arabische naties weigerden om de stemming van de V.N. goed te keuren en vielen Israël nauwelijks één dag na de onafhankelijkheidsverklaring aan.

Lees verder “Waarom links geen gelijk heeft als het om Israël gaat [Dan Calic]”

Wanneer de Palestijnse pers objectiever bericht over het IDF dan de Israëlische linkse Haaretz krant

haaretz2a

“Als Joden of Israëliërs het zèlf gezegd hebben moet het wel waar zijn,” klinkt het steevast in de anti-Israëlische internationale sien wanneer het IDF (Israëlische leger) of Israël weer eens door de mangel wordt gehaald. Eén van hun favoriete bronnen waaruit veelvuldig wordt geciteerd om hun anti-Israël discours te onderbouwen is het extreemlinkse Israëlische dagblad Ha’aretz.

Hoe onbetrouwbaar de berichtgeving van die krant wel is wordt bv. aangetoond door het volgende artikel, dat echter compleet weerlegd wordt door, jawel de Palestijns-Arabische pers zelves!

Op 15 januari 2013 om 20u16 berichtte Ha’aretz het volgende op zijn online krant:

Lees verder “Wanneer de Palestijnse pers objectiever bericht over het IDF dan de Israëlische linkse Haaretz krant”

Waarom is de Joodse en de Israëlische linkerzijde zo extreemlinks geworden? [Ronn Torossian]

Washington, in het Witte Huis in 1973. Van L naar R: De linkse Israëlische premier Golda Meir (1898-1978), de “grootmoeder van het Joodse volk” genoemd. Zij was premier van Israël van 17 maart 1969 tot 3 juni 1974. Tijdens haar ambtstermijn kreeg zij te maken met talloze Palestijnse aanslagen en vooral de Jom Kippoeroorlog van oktober 1973. Naast haar de toenmalige Amerikaanse president Richard Nixon.

Terwijl de Arabische naties die aan Israël grenzen geen vrouwen toelaten om te stemmen, was Israël de eerste natie in de wereld om een vrouwelijke premier te hebben: Golda Meir. Beschreven als “vastberaden, rechtuit sprekend, grijs-geworden grootmoeder van het Joodse volk,” leidde Meir de Joodse natie vele jaren.

Terwijl veel van de visies op het economische beleid van Golda Meir vandaag zouden verschillen met die van de huidige premier, omdat zij lid was van de linkse politieke partij Mapai [die in 1968 zal opgaan in de linkse Arbeidspartij; Brabosh.com], vallen haar meningen over veiligheid vandaag volledig samen met die van de leiders van de Israëlische regering.

Tegenwoordig, is de linkerzijde opgeschoven naar het extreme uiterst links, veel verder dan de Zionistische voorvaders van de Staat Israël (Golda Meir was één van 24 ondertekenaars, waarvan twee vrouwen waren, van de Israëlische Onafhankelijkheids Verklaring in 1948). Zij zijn ver buiten de perken van consensus getreden.

De ideeën van Golda Meir in haar eigen woorden:

Lees verder “Waarom is de Joodse en de Israëlische linkerzijde zo extreemlinks geworden? [Ronn Torossian]”