Nieuw Holocaustmonument in Canada ‘vergeet’ Joden te vermelden

Het nieuwe Holocaust monument in Ottawa, Canada, naar een ontwerp van Daniel Libeskind.  Dit is in Canada het eerste monument dat werd opgedragen aan de Holocaust. Het besluit tot het bouwen van dit monument werd genomen in het Canadese Parlement op 25 maart 2011, maar werd meer dan zes jaar later afgewerkt. Het werd officieel ingehuldigd op 27 september 2017, bijna 72 jaar na de Judeocide tijdens WOII. Beter laat dan nooit… [beeldbron: Arch20]

Laat ik u de plaquette tonen van het nieuwe Holocaust-gedenkteken in Ottawa. De bouw ervan gebeurde in opdracht van de toenmalige premier Stephen Harper, maar de afgelopen week werd het door de huidige premier Justin Trudeau onthuld. Op de plaquette wordt nergens en helemaal niet het woord ‘Jood’ of ‘Joods’ genoemd.

Maar, was dat nu net niet wat de Holocaust was, ja toch? Over die zes miljoen Joden die werden vermoord? Als je andere minderheden wilt vermelden die samen met de Joden werden afgeslacht, dan kon ik het nog begrijpen. Maar niets – helemaal niemand – wordt genoemd. Het spreekt enkel over “miljoenen mannen vrouwen en kinderen.” Niet het aantal van zes miljoen, want dat zou te Joods klinken.

Wat is de les dan van het monument? De plaquette leest:

“Staande bewaker tegen haat, onverdraagzaamheid en discriminatie”
[Orig.: “Standing guard against hate, intolerance and discrimination”]

Echter, de Holocaust ging niét over haat tegen Joden. Het ging over het vermoorden van Joden!

De Commissie van de Nationale Hoofdstad (Ottawa) is het overheidsagentschap dat verantwoordelijk is voor deze projecten. Op hun website luidt het net hetzelfde: “Canada’s National Holocaust Monument will bring Canadians of all faiths together to remember the millions of innocent men, women, and children counted among Holocaust victims.”

Maar er is meer bewijs van wat er tussen Harper’s commissie en Trudeau’s onthulling is veranderd, zoals ik je later zal aantonen. Overigens, denk je dat wanneer Justin Trudeau op een dag een miljard dollar zou aankondigen voor zijn nieuwe islamofobie museum, dat hij zou vergeten om de moslims bij naam te noemen?

door Ezra Levant [bron: The Rebel]

Video: Ezra Levant: “Canada’s new Holocaust monument doesn’t mention Jews”

Advertenties

Eenzijdige geschiedenisboeken in Nederland omtrent de Holocaust

Seattle, VS, 11 maart 2017. De gevel van de synagoge Temple De Hirsch Sinai, één van de grootste synagoges van Seattle, werd besmeurd met antisemitische graffiti die de Holocaust ontkent. De “S” in de tekst werd telkens als een dollarteken afgebeeld [beeldbron: NBC News]

In zijn promotieonderzoek stuitte historicus Marc van Berkel op schrikbarend weinig informatie over Joden in het overvloedige lesmateriaal over de Holocaust in Nederland.

Marc van Berkel promoveert op 14 september aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam op het onderzoek Plotlines of Victimhood. The Holocaust in German and Dutch History Textbooks 1960-2010. Hij bestudeerde informatie over de Holocaust in de Nederlandse geschiedenisboeken voor voortgezet onderwijs en in die uit de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen.

“Ondanks het ruime aanbod aan geschiedenislesboeken wordt daarin tot op de dag van vandaag vrijwel geen antwoord gegeven op wat het Joodse slachtofferschap tijdens de oorlog precies inhield,” stelt hij. “Wat voor mensen waren de Joden die vervolgd werden, hoe verliepen de uitroeiingsprocessen, waarom gebeurde dat, op welke plekken, wat betekende het voor de betrokken families, hoe was het voor de overlevenden die terugkeerden en voor hun nabestaanden direct na de oorlog?”

De Holocaust, vervolgt Van Berkel, wordt beschreven als iets tussen nazi’s en Joden, waar de Nederlanders helemaal niet bij betrokken waren. “Alsof een paar topnazi’s dat allemaal hadden geregeld. Anne Frank wordt niet zozeer als Joods voorgesteld, maar eerder als zinnebeeld van de Nederlandse onschuld: ‘kijk eens wat ze met onze kinderen hebben gedaan’.

Nederlandse scholieren leren niks over de betrokkenheid van politie, NS en bedrijfsleven bij de deportaties. De verzetsmythe wordt in stand gehouden, Nederland was een klein neutraal land dat werd aangevallen en het ergste was de Hongerwinter. Onduidelijk blijft hoe Joden blijkbaar makkelijk te identificeren waren en dat er veel Nederlanders bij hun vervolging betrokken waren.

Auschwitz wordt vaak genoemd, Sobibor nauwelijks of niet. Net alsof Auschwitz staat voor de hele Holocaust. De ‘Holocaust by bullets’, de massamoord op Joden uit Oost-Europa, krijgt geen aandacht. In Duitsland sijpelt daar wel wat over door in de geschiedenisboeken. Bovendien wordt in met name de Nederlandse schoolboeken de naziterminologie een-op-een overgenomen, zoals het woord Endlösung.

Daar wordt wel bij verteld dat onder dit eufemistische motto Joden werden vermoord, de term wordt tussen aanhalingstekens gezet, maar niet meteen uitgelegd als zijnde de verhullende beschrijving van een massamoord. Zonder die uitleg gaan kinderen denken: ‘O, vreselijk allemaal, maar er was dus blijkbaar een probleem met de Joden dat moest worden opgelost’. Ook vormt de Holocaust bijna nergens een apart hoofdstuk in de Nederlandse geschiedenislesboeken, dat zegt iets over hoe je deze massamoord ziet: als bijproduct van de Tweede Wereldoorlog.”

[..]

door David de Leeuw


Lees dit artikel verder op de website van het Nieuw Israëlitisch Weekblad (NIW) van 11 september 2017.

Met dank aan Tiki S. voor de hint: “Voor de “beschaafde” Hollanders is de waarheid en hun eigen miezerige rol daarin net een brug te ver.”

Holocaust-misbruik: opnieuw een jaar [Manfred Gerstenfeld]

Schaamteloos Holocaust-misbruik inzake de Palestijnse kwestie

In een toenemend chaotische wereld is het misbruik van de Holocaust en de daaraan verbonden vragen in het verloop van de afgelopen twaalf maanden verder toegenomen. Valse morele gelijkstellingen van gebeurtenissen en onderwerpen over Auschwitz, Hitler, de nazi´s of het lijden van de Joden zijn zo gebruikelijk geworden dat het niet langer mogelijk is om hierover een behoorlijk nauwgezet overzicht te schrijven.

Deze vergelijkingen zijn fenomenen van het verval. Diegenen die hen zien, proberen de aandacht van de publieke opinie op zich te vestigen om hun ego of persoon te vergroten. Dat is het duidelijkst zichtbaar bij de Hitler-vergelijkingen. De verkiezing van Donald Trump tot president van Amerika heeft tot een serie van zulke beledigingen geleid. “Om Trump met Hitler te vergelijken, is de ergste soort van hatespeech”, luidt de titel van een artikel van een artikel van de columnist en schrijver Marshall Crotty. Hij schrijft: “Deze vergelijkingen met Hitler en de Holocaust zijn grof onverantwoordelijk.” In werkelijkheid is dat een understatement. Deze vergelijkingen zijn kwaadaardig.

Lees verder

VIDEO: Het Joodse verzet tegen hun nazibeulen (Warschau 1943)

Jewish Resistance During the Holocaust
Yad Vashem

Een veel voorkomende vraag wanneer wij de Holocaust bestuderen  is “Waarom hebben de Joden zich niet verzet?” Maar dat deden ze wel. In deze video bespreken we de verschillende vormen en soorten van verzet, zowel geestelijk als gewapend.

In de ongekende onmenselijkheid van de Holocaust waren er Joden die de kracht en de moed hadden, zowel lichamelijk als geestelijk, om hun menselijkheid te behouden en te weerstaan ​​aan de hopeloosheid en ontmenselijking. Het verhaal van hun verzet is een menselijk verhaal dat de hoogten laat zien die de mens kan bereiken, zelfs in de diepten van wanhoop.

Een uitgave van Echoes and Reflections, – Lesson 6: Resistance.


Met dank aan E.J. Bron voor de hint.

De effecten van de Holocaust in de naoorlogse samenlevingen [Manfred Gerstenfeld]

auschwitz-540x304

De Holocaust heeft op veel terreinen van de westerse naoorlogse samenlevingen belangrijke effecten. De Internationale Holocaust Herdenkingsdag is een toepasselijke gelegenheid om dit thema te evalueren.

Een belangrijke reden voor het feit dat de omvang van deze post-Holocaust-effecten grotendeels verborgen is, is erin gelegen dat ze door de Holocaust zelf overschaduwd zijn. Diens geschiedenis is met bloed doordrenkt, industriële massamoord, genocide moordenaars met vele nationaliteiten en miljoenen slachtoffers. Tegen deze extreem gewelddadige en tragische achtergrond krijgt de vakoverstijgende post-Holocaust-invloed met zijn moeilijk te resumerende, talrijke facetten veel minder aandacht. De vele thema´s en terreinen van de post-Holocaust-effecten rechtvaardigen het echter om nader bekeken te worden.

Hoewel gedomineerd door de Holocaust, wordt in veel geïsoleerde thema´s van de post-Holocaust-studies onderzoek gedaan. Er werd een enorm aantal verschillende boeken en onderzoeken over de aspecten van de invloed van de Holocaust op naoorlogse samenlevingen gepubliceerd. Er bestaan ook nog andere aanzienlijke effecten op post-Holocaust-gebied. De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens is een rechtstreeks resultaat van de Holocaust, evenals de genociden-conventie van de Verenigde Naties.

Een belangrijk effect van de Holocaust is de verandering in de standpunten van de religieuze wereld. Sinds de Tweede Wereldoorlog veranderde de Rooms-katholieke kerk zijn houding tegenover de Joden radicaal. In 1965 legde een verklaring van paus Paulus VI., Nostra Aetate, de verandering in de theologische houding van de kerk tegenover de Joden vast; deze kan vertaald worden als “in onze tijd”. Verschillende pausen hebben zich in de afgelopen 50 jaar heel anders over Joden uitgelaten dan hun voorgangers voor de oorlog dit deden. In gelijke mate heeft zich een serie protestantse kerken voor hun houding tegenover de Joden voor en tijdens de oorlog verontschuldigd.

De Holocaust heeft vele ethische vragen opgeroepen. Bijvoorbeeld de ethiek van de gehoorzaamheid. Veel nazimisdadigers beweerden dat zij alleen maar bevelen opvolgden. Dat heeft fundamentele vragen opgeroepen over wat mensen ertoe brengt om misdadige bevelen van hun meerderen uit te voeren en in welke mate dit in de toekomst kan worden verhinderd.

De vele traumatische ervaringen van Holocaustoverlevenden hebben tot vooruitgang op het gebied van psychosociale behandeling geleid, ook bij trauma´s die niet veroorzaakt werden door de Holocaust. Epigenetici onderzoeken nu of de Holocausttrauma´s vaak genetisch aan de volgende generaties werden doorgegeven.

Er bestaat een grote hoeveelheid andere thema´s die de overlevenden betreffen. Daartoe behoort hun bijdrage aan de joodse wereld evenals aan samenlevingen in het algemeen.

Schadevergoeding en hoe deze gehandhaafd werd kan beschouwd worden als prisma van de veelzijdige opvattingen van landen die door Duitsland bezet waren. Een onderzoek van Sidney Zabludoff toont aan dat slechts 20% van de van Joden voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog gestolen vermogen werd teruggegeven. Bovendien kan er nauwelijks sprake zijn van een debat over schadevergoeding zonder daarbij de schuld te betrekken. Je kunt je afvragen waarom veel van de door de Duitsers bezette landen pas gedurende de laatste decennia bereid waren om zich voor hun gedrag tegenover de Joden tijdens de oorlog te verontschuldigen. Anderen, zoals Frankrijk, hebben zich er in hun inspanningen toe beperkt om hun verleden van de oorlogstijd naar waarheid te omschrijven. Onder de West-Europese landen is het alleen Nederland dat constant geweigerd heeft om iedere vorm van schuld ook maar toe te geven.

Om hetgeen te herdenken wat er tijdens de Tweede Wereldoorlog gebeurde, is ook een belangrijk aspect van de post-Holocaust. Veel van de oorspronkelijke monumenten en gedenktekens voor joodse slachtoffers bevonden zich oorspronkelijk in synagogen, joodse centra of op begraafplaatsen. Pas tientallen jaren later kregen ze steeds meer hun plek in het openbaar. Bovendien bestonden er boeken over het ontwerp en de architectuur van Holocaustgedenktekens en Holocaustmusea. Een opmerkelijk punt is dat er in de communistische wereld geen differentiatie tussen joodse en niet-joodse slachtoffers was toegestaan. Ook de resterende gebouwen van de kampen zelf houden verband met de herinnering. In het vernietigingskamp Sobibor onderzoekende archeologen hebben de gaskamers aan het licht gebracht.

De filosofie is nog een door de post-Holocaust beïnvloede discipline. Is “Nooit meer” een lege leuze geworden? De vooraanstaande Holocaustfilosoof Emil Fackenheim heeft gezegd dat er naast de 613 geboden van de joodse wet nog een 614de bestaat – de plicht van de Joden om te overleven. Desondanks zegt de filosoof Shmuel Trigano dat de manier waarop in Frankrijk aan de Holocaust herinnerd wordt, leidt tot een structurele vervalsing van de identiteit van de Joden. En hoe komt het dat het noemen van de Holocaust, in plaats van weg te sterven, de afgelopen jaren in de publieke discussie is toegenomen?

De vervorming van de Holocaust is een belangrijk thema geworden in de naoorlogse samenleving. Vaak ligt de focus van de discussies op Holocaustontkenning. Veel belangrijker is de omkering van de Holocaust – het gelijkschakelen van Israël met de nazi-staat. Minstens 150 miljoen burgers van de Europese Unie zijn het eens met de absurde bewering dat Israël een vernietigingsoorlog tegen de Palestijnen voert.

Veel romans hebben zich op verhalen in verband met de Holocaust geconcentreerd. Het bekendste gedicht over de Holocaust is waarschijnlijk Paul Celan´s “Deathfugue” met de indringende zin “this Death is a master from Deutschland”. Bovendien bestaan er literaire analyses van Holocaustromans.

Dit alles is slechts een klein gedeelte van een veld waarvan geen overzicht bestaat. Pas wanneer een serie universiteiten ermee begint om post-Holocaust-studies in zijn totaliteit systematisch te bekijken, zullen we belangrijke extra instrumenten krijgen waarmee we enkele moderne ontwikkelingen in een in toenemende mate chaotische wereld zullen begrijpen.

door Dr. Manfred Gerstenfeld


bron-logoBron: in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel van Dr. Gerstenfeld op de site van Heplev-Abseits von Mainstream van 30 januari 2017