Hamas benadrukt: ‘Gewapende vleugel niet ter discussie in verzoeningsgesprekken’

Gaza, 14 december 2014. De militaire vleugel van Hamas, de [Iz al-Din al-] Qassam Brigades, tonen hun wapenarsenaal naar aanleiding van de 27ste verjaardag van de stichting van de Gazaanse terreurgroep [beeldbron: Haaretz]

Een woordvoerder van Hamas onderstreepte op zaterdag 7 oktober ’17 dat de toekomst van de gewapende vleugel [aka de Al Qassam Brigades] niet ter discussie staat in de aanstaande verzoeningsgesprekken tussen Hamas in Gaza en de Fatahbeweging, die de Palestijnse Autoriteit controleert, die volgende week dinsdag worden hervat in de Egyptische hoofdstad Caïro.

Hazem QassemHazem Qassem vertelde aan het Palestijnse persagentschap Ma’an News Agency dat “de wapens van de weerstand zijn legaal. Ze zijn hier om de Palestijnen te beschermen en hun gronden te bevrijden [van Israëlische bezetting], vandaar dat zij niet het voorwerp van discussie zouden mogen zijn.” De woordvoerder van Hamas zei dat wat in feite wél besproken zou moeten worden, de uitbreiding is van de macht van Hamas als een gewapende weerstandsbeweging.

Hoe dan ook zei Qassem dat alle kwesties die “verzoening in de weg staan” volgende dinsdag zullen besproken worden, met inbegrip van de National Consensus Government die de controle overneemt van de Gazastrook; en later de focus van verzoening zal verleggen van Gaza naar de West Bank; en uiteindelijk presidentiële verkiezingen zal organiseren, algemene verkiezingen en verkiezingen voor de Nationale Raad, die beide partijen in de bezette gebieden (OPT) zal besturen.

Hamas ‘controle over veiligheid en zijn aard als een gewapende verzetbeweging, vormt echter een ernstig obstakel voor de Palestijnse Autoriteit die met Israël samenwerkt omtrent veiligheidsgerelateerde zaken, zoals wordt uiteengezet in de Oslo-akkoorden – een beleid dat Hamas herhaaldelijk heeft veroordeeld en de PA ervan beschuldigt dat het Hamas-leden viseert en vervolgt op de Westelijke Jordaanoever via politiek gemotiveerde arrestaties in coördinatie met Israël.

Aangezien Hamas de consensusregering heeft uitgenodigd om de controle over Gaza uit te oefenen, heeft PA-president Mahmoud Abbas gezegd dat hij niet bereid zou zijn om Hamas te aanvaarden om zijn militaire vleugel, de Izz al-Din al-Qassam Brigades, te behouden. “Ik zal een kopij van de Hezbollah-ervaring in Libanon niet accepteren” in Gaza, zei Abbas in een interview met de Egyptische media. Zoials bekend maakt Hezbollah deel uit van de Libanese regering, maar behoudt zijn eigen leger.

Abbas zei dat ondanks zijn “sterke wens om deze verzoening te doen slagen”, dit niet gaat gebeuren tenzij de PA de Gazastrook controleert net zaols het dat doet op de Westelijke Jordaanoever. “De grensovergangen, veiligheid en alle ministeries moeten onder onze controle staan”, werd hij geciteerd. Hamas heeft echter meerdere keren gezegd dat het opgeven van wapens niet ter discussie staan in het verzoeningsproces.

Eén wet één wapen
De Israëlische nieuwssite Independent Media Review Analysis [IMRA] vroeg enkele dagen geleden aan Majdi Khalidi, de adviseur inzake Diplomatieke Zaken aan Mahmoud Abbas, wat de positie is van de Palestijnse Autoriteit (PA) ten aanzien van de raketten en missiles die Hamas momenteel bezit, in het bijzonder indien de PA zou eisen dat Hamas de raketten en missiles  zou overdragen aan de strijdkrachten van de PA.

Majdi Khalidi legde uit dat momenteel alles wordt onderhandeld met Hamas en dat het onderliggende principe van de positie van de PA is dat er zou moeten zijn “één wet één wapen”. IMRA merkte op dat er in het kader van de Oslo Akkoorden, die de PA met Israël heeft ondertekend in 1993 (Washington) en 1995 (Taba), er onder “wapens”, nergens raketten en missiles werden vernoemd. Khalidi antwoordde dat hij niet dieper wil ingaan op de details zeggende dat de onderhandelingen met Hamas nog aan de gang zijn.

Advertenties

Stoeltjesdans binnen Hamas brengt Saleh al-Arouri aan de top van de terreurgroep

Beiroet, Libanon, 6 september 2016. De nieuwe nummers 1 & 2 van het buitenlands Politburo van Hamas: Ismail Haniyeh (links), die zich toen klaar maakte om op bedevaart naar Mekka te vertrekken (hajj) en Saleh al-Arouri (rechts) [beeldbron: A-news]

Sinds eind vorig jaar zijn er een reeks herschikkingen aan de gang binnen de top van Hamas. Alles heeft natuurlijk te maken met de jarenlange pogingen om een eenheidsregering tot stand te brengen tussen Hamas in Gaza en Al Fatah op de Westelijke Jordaanoever. Beide politieke facties liggen al ruim 10 jaar met elkaar in de clinch. Volgende week, dinsdag 10 oktober ’17, zouden de onderhandelingen tussen Hamas en Fatah – onder bemiddeling van Egypte – worden verdergezet en naar verluidt zou de eenheidsregering zelfs voltooid worden.

Een en ander wordt door Israël met lede ogen aanzien. Premier Binyamin Netanyahu sprak deze week op dinsdag 3 oktober op een vergadering van de Likoed factie in Maaleh Adumim en zei het volgende over de nakende verzoening tussen de Palestijnse Autoriteit (geleid door Mahmoud Abbas’ factie Al Fatah) en Hamas in Gaza:

“Wij verwachten dat iedereen die praat over een vredesproces om de staat Israël te erkennen en uiteraard een Joodse staat te erkennen en we zijn niet bereid om een imaginaire verzoening te aanvaarden, waarin de Palestijnse kant vermoedelijk [interne] verzoening bereikt die ten koste gaat van onze overleving. Voor degenen die verzoening willen bereiken, is onze boodschap heel simpel: erken de staat Israël, ontmantel de militaire vleugel van Hamas, ontkoppel de relatie met Iran om ons te vernietigen, enzovoort. Dit zijn zeer duidelijke dingen, en deze dingen worden ook hard en duidelijk gezegd.”

Stoeltjesdans binnen Hamas
Aan die stoeltjesdans binnen de Gazaanse terreurorganisatie werd enkele dagen geleden en nieuw hoofdstuk toegevoegd met de benoeming van Saleh al-Arouri (51 j.) als de nieuwe nummer 2 van het Politburo van Hamas. Arouri is een medeoprichter en commandant van de [Izz a-Din al-] Qassam Brigades, het doodseskader van Hamas. Hij volgt hiermee Moussa Abu Marzouk op. Het besluit om al-Arouri te benoemen werd enkele weken geleden genomen in Caïro na een vergadering met Egyptische ambtenaren en andere kopstukken van Hamas.

Eerder werd op 6 mei 2017 de nummer 1 van het Politburo, Khaled Meshaal, opgevolgd door de voormalige premier van Gaza Ismail Haniyeh (54 j.). Haniyeh werd in die functie in februari 2017 opgevolgd door Yahya Sinwar als de nieuwe chef van Hamas in Gaza. Khalil al-Hayya, een ander lid van het Politburo en parlementslid, werd verkozen als zijn vice-premier in Gaza.

Het Politburo van Hamas bevindt zich traditioneel in het buitenland dat lange tijd zetelde in de Syrische hoofdstad Damaskus. Maar bij het uitbreken van de burgeroorlog verkastte het Politburo naar Turkije en werd wat later verplaatst naar Doha, Qatar. Echter, in juni jongstleden diende het Politburo, onder druk gezet door de Arabische landen, Qatar te verlaten en zetelt het sindsdien in Libanon, onder de vleugels van de Libanese terreurgroep Hezbollah geleid door Hassan Nasrallah.

Saleh al-Arouri
De voorbije jaren leidde al-Arouri de operaties van Hamas in Judea & Samaria en werd aldus algemeen beschouwd als “de militaire commandant van de West Bank.” Echter, hij werd ook verscheidene malen gevangen genomen voor zijn terroristisch leiderschap. Arouri werd minstens drie keer door Israël gearresteerd, veroordeeld en gevangen gezet.

In 1990 zat hij zes maanden opgesloten in een Israëlische cel. In 1992 werd hij door een Israëlische militaire rechtbank veroordeelt tot 15 jaar opsluiting en na zijn vrijlating werd hij in 2007 opnieuw gearresteerd en veroordeeld tot drie jaar opsluiting voor diverse terroristische activiteiten. Zijn laatste vrijlating uit een Israëlische gevangenis gebeurde op voorwaarde dat hij gedeporteerd werd uit Gaza omdat zijn aanwezigheid een permanente bedreiging bleef vormen voor Israël.

Als lid van het Politburo van Hamas zat hij vanaf 2009 in de Syrische hoofdstad Damaskus waar hij de volgende drie jaren zal resideren. In die periode was al-Arouri  voor Hamas actief in Turkije waar hij vanachter de schermen mede organisator was van de acties van de Free Gaza Beweging. Tot zich op 31 mei 2010 in open zee voor de kust van Gaza het incident met de Mavi Marmara afspeelde waarbij 9 Turkse terroristen omkwamen. Deze openlijke confrontatie van Israël met de Free Gaza Beweging leidde tot grote woede van de Turkse president Recip Erdogan die sindsdien openlijk de kant van Hamas kiest.

Echter, op 15 maart 2011 begon de Arabische Lente in Syrië, die later werd hernoemd naar de Syrische Burgeroorlog. De leiding van Hamas beging toen de kapitale ‘fout’ om zich te keren tegen de Syrische president Bahshar al-Assad en openlijk de zijde van de rebellen te kiezen. Daarop werd Politburo van Hamas (met inbegrip van al-Arouri) in 2012 door president Assad gedwongen om Syrië te verlaten en trok naar Turkije (en wat later naar Doha, Qatar en in juni ’17 verder door naar Libanon).

Twee jaar later, in juni 2014, bleek al-Arouri het meesterbrein te zijn achter de ontvoering van drie Joodse studenten Eyal Yifrah, Gilad Shayar en Naftali Frenkel in Gush Etzion, Judea. Drie weken later, volgend op de onknoping van die ontvoering met de moord op de drie ontvoerde Joodse jongens, begon Israël op 8 juli 2014 Operation Protective Edge, aka de 51 dagen durende contra-terreuroperatie gericht tegen Hamas in Gaza, waarbij 67 Israëlische soldaten werden gedood, bijna vijfhoderd werden gewond en tevens een aantal burgers om het leven kwamen..

Het Politburo van Hamas, al-Arouri en een aantal van de Hamas operatieven, resideren tegenwoordig in Libanon, aan de zijde van Hezbollah, waar al-Arouri en de zijnen vorige maand nog een ontmoeting hadden met ambtenaren van Iran, waarbij de banden tussen Iran en Hamas opnieuw werden aangezwengeld, nadat die eerder in 2011/2012 bekoeld waren toen Hamas zich tegen het regime van president Assad had gekeerd, dat zoals bekend militair en logistiek wordt gesteund door Rusland en Iran.

door Brabosh.com

Beiroet, Libanon, 31 juli 2017. Hamasleider Saleh al-Arouri (L) ontmoet de Iraanse afgevaardigde Hossein Amir Abdollahian (R) [beeldbron: The Times of Israel]

Arbeidsongeval in Gaza: Twee Hamas terroristen sterven in ingestorte terreurtunnel

Gaza Stad, 15 september 2017. Twee leden van de [Ezzedeen] al-Qassam Brigades, de moordbrigade van Hamas, zijn omgekomen toen enkele terreurtunnels het begaven [beeldbron: Hamas website/Maan News Agency]

De Palestijnse terreur heeft er weer twee shahids (‘martelaren’) bij. In de nacht van donderdag op vrijdag kwamen twee terroristen van de Qassam Brigades van Hamas om het leven in twee aparte instortingen van tunnels in de Gazastrook, berichtte de groep zelf volgens Ma’an News Agency en Arutz Sheva.

De 32-jarige Khalil al-Dimyati en de 22-jarige Yusef Abu Abed (plaatje hierboven) kwamen om toen twee “tunnels van het verzet” instorten, berichtte Hamas, verwijzend naar de tunnels die “voor militaire doeleinden worden gebruikt”, een Palestijns eufemisme voor geweld en terreur. Hamas bevestigt dat de twee doden leden waren van de al-Qassam Brigades. De ene tunnel die instortte bevond zich in Gaza Stad en de andere nabij de stad Khan Younis.

al-Qasami Moaz Abu-NimahDe laatste jihadist van de al-Qassam Brigades die omkwam in een “arbeidsongeval” was de 22-jarige Omar Abu Nimah uit Rafah. Toen hij op 27 juli 2017 aan het werk was in een van de tunnels van Hamas, werd hij geëlektrocuteerd en overleed even later aan zijn verwondingen. “Zijn getuigenis volgde na een grote en eerbare jihad. Na [een leven van] hard labeur, jihad en zelfopoffering, beschouwen wij hem als een martelaar en vragen noch God noch iemand anders,” luidens een bericht van de Qassam Brigades op hun (Arabisch-talige) website.

Kostprijs: 120 miljoen dollars
Sinds Israël’s meest recente contra-terreur offensief Operation Protective Edge in 2014, werkt Hamas naarstig verder aan de heropbouw en uitbreiding van het netwerk van terreur- en aanvalstunnels, waarvan velen diep reiken onder Israël’s grondgebied. Een ambtenaar van de Israëlische veiligheidsdiensten vertelde in juli 2016 aan The Jeruzalem Post dat de terreurgroep Hamas maandelijks ruim 10 km tunnels aanlegt die naar Israël leiden.

Het IDF en het Israël Agentschap voor Veiligheid (ISA of Shin Bet) onthulden onlangs een belangrijke infrastructuur van Hamas in Gaza, met inbegrip van terroristische tunnels die bestemd zijn om te worden gebruikt als schuilplaatsen voor terroristen en voor de opslag van wapens, mortiergranaten, raketten en munitie. De groep heeft dan blatant ontkend dat er  zich onder de huizen van burgers in Gaza terreurtunnels bevinden. Volgens beweringen zijn dit niets anders dan “leugens en geruchten”.

Sinds het einde van Operation Protective Edge in augustus 2014 heeft de terreurorganisatie Hamas ongeveer 120 miljoen dollars (ongeveer 42,5 miljoen dollar jaarlijks) geïnvesteerd in de constructie van terreur- en aanvalstunnels. Dat gestolen geld komt uiteraard van de gulle schenkingen van westerse donoren dat beter zou besteed worden aan de heropbouw van Gaza en de verbetering van de leefomstandigheden van de Palestijnse verpauperde bevolking in Gaza:

“In de Gazastrook zijn tienduizenden door oorlogsgeweld verwoeste woningen nog niet hersteld. Veel van de binnenkomende hulpgelden worden gebruikt om beschadigde moskeeën te herstellen en zelfs om nieuwe moskeeën te bouwen. Er is geen geld voor de herbouw van huizen in Gaza, maar er worden wel smokkeltunnels gebouwd.”[bron: Tilly Dodds, 10 mei 2016, Nederlands Dagblad]

Tunnelgravers worden eigen-grafdelvers
De “arbeidsongevallen” in de smokkel- en aanvalstunnels van Hamas rijgen zich in snel tempo aan elkaar. Het Instituut voor Palestijnse Studies (IPS) berichtte in 2012 dat de autoriteiten van Hamas meer dan 160 doden had geteld die stierven in de tunnels sinds de Israëlische blokkade begon in 2007 en in augustus 2014 berichtte Al Jazeera dat dit cijfer intussen was opgelopen tot meer dan 400 doden.

Meer recente arbeidsongevallen. Een Arabier van de Palestijnse Autoriteit werd op donderdag 29 september 2016 gedood. Het “arbeidsongeval” vond plaats toen hij aan het werk was in een militaire aanvalstunnel van de Al-Quds Brigades, het moordcommando van de terreurorganisatie Palestijnse Islamitische Jihad (PIJ). Het bericht werd bevestigd door het Palestijnse nieuwsagentschap Ma’an News Agency.

Eerder werd Abdel Al-Batniji, een commandant van de Qassam Brigades, het moordeskader van Hamas, gedood toen een smokkeltunnel onder de grens van Gaza richting Egypte instortte. Op donderdag 10 maart ’17, werden 7 Palestijnse tunnelgravers bedolven toen onverwacht een tunnel instortte. Vijf van hen konden gered worden maar twee anderen kwamen om het leven. Een week eerder werd de 31-jarige Mohammed Mussa al-Astal, een tunnelgraver van Hamas, gedood toen een tunnel instortte.

In februari werden op korte tijd ca. 11 Gazanen gedood door instortingen bij het uitgraven van tunnels. Een maand geleden kwam een tunnelgraver om het leven toen een smokkeltunnel tussen Egypte en de Gazastrook instortte. Een dag later, 9 februari raakte de 27-jarige Marwan Barham Marouf uit Khan Younis, een terrorist van de Qassam Brigades van Hamas, bij een soortgelijk incident gedood.

VS zeggen dat Iran ‘kleur bekent’ door haar banden met Hamas te herstellen

Teheran, 7 augustus 2017. Een delegatie van Hamas had in Teheran een ontmoeting met Muhammad Javad Zarif, de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken. De delegatie bestond onder meer uit Ezzat al-Resheq, Osama Hamdan, Saleh al-Arouri en Zaher Jabarin [beeldbron: Group194]

De Amerikaanse afgevaardigde aan de Verenigde Naties Nikki Haley zei op donderdag dat Iran zijn ‘ware kleuren’ heeft getoond door zijn banden met de Palestijnse militante groep Hamas te herstellen en moet daar door de internationale gemeenschap rekenschap voor afleggen, aldus een bericht in Israel Hayom van 1 september ’17.

Yahiya Sinwar, die sinds februari van dit jaar de nieuwe leider is van Hamas, zei op maandag:

“Iran is thans de grootste sponsor van de gewapende vleugel van Hamas [de Al Qassam Brigades], zowel op militair als financieel gebied. Met de hulp van Iran verhoogt Hamas haar militaire macht ter voorbereiding van een slag om de bevrijding van Palestina.

De Iraanse militaire steun aan Hamas en al-Qassam is strategisch. Onze relaties zijn fantastisch geworden en teruggekeerd naar zoals het vroeger was. Elke dag bouwen we raketten en gaan door met onze militaire oefeningen. Duizenden mensen werken dag en nacht om ons voor te bereiden voor het volgende conflict.”

Hamas verspeelde zes jaar geleden de steun van Teheran na jaren van spanningen omtrent de burgeroorlog in Syrië. Hamas had Iran boos gemaakt doordat de terreurgroep had geweigerd om Iran’s bondgenoot, de Syrische president Bashar Al Assad, te steunen in de zes jaar durende burgeroorlog.

Haley beschreef de verklaring van de Hamas-leider als een “schokkende bekentenis”. Iran is onderworpen aan een wapenembargo, met uitzonderingen die alleen worden toegekend in gevallen waarin de VN Veiligheidsraad de goedkeuring heeft ontvangen voor invoer of uitvoer:

“Iran toont zijn ware aard. Iran moet beslissen of het een lid van de gemeenschap van naties wil zijn waarvan mag verwacht worden dat het haar internationale verplichtingen ernstig zal nemen of dat het de leider wil zijn van een jihadistische terroristische beweging. Het kan niet beide zijn. De tijd is reeds lang verstreken voor de internationale gemeenschap om Iran dezelfde standaard voor te houden die alle landen die vrede en veiligheid waarderen aanhouden.”

Noch Hamas noch Iran hebben de volledige omvang van de steun van Teheran onthuld. Maar regionale diplomaten hebben gezegd dat de financiële steun van Iran voor de islamistische beweging in de afgelopen jaren dramatisch is verminderd en naar de Izzedine al-Qassam Brigades ging, eerder dan naar de politieke instellingen van Hamas.

10de verjaardag oorlog tussen Hamas en Al Fatah aka de Strijd om Palestina

Door de summiere berichtgeving door de westerse pers, zijn slechts bijzonder weinig mensen op de hoogte van het interne conflict tussen de verscheidene Palestijnse politieke facties, en in het bijzonder wat betreft de Palestijnse Burgeroorlog (2006-2007). De reden voor dat gebrek aan westerse aandacht is simpel: het was een conflict onder Arabieren waarbij de Joodse Staat Israël nauwelijks of niet in betrokken was. Wanneer Arabieren elkaar afslachten en er is geen enkele Jood in betrokken, heeft dat in het Westen nu eenmaal geen enkele nieuwswaarde. Raar maar waar.

Zo bijvoorbeeld haalde de burgeroorlog in Syrië pas in het najaar van 2015 de westerse pers nadat de vluchtelingen van dat conflict massaal Europa’s grenzen overspoelden. Nochtans was die burgeroorlog, die begon in maart 2011, toen al 4 ½ jaar aan de gang en had al aan bijna een half miljoen mensen het leven gekost. De westerse pers had, wat het Midden-Oosten betreft, enkel en alleen aandacht toen Israël enkele keren toesloeg in Gaza om de terreurgroep Hamas en het dozijn geallieerde terreurgroepen van zich af te slagen (Op. Pillar of Defense, november 2012 en Op. Protective Edge, zomer 2014). Maar wat er zich net over de grens van Israël, met name in Syrië afspeelde, liet iedereen steenkoud.

Palestijnse burgeroorlog 2006-2007
Na de dood in november 2004 van de in Caïro geboren aartsterrorist Yasser Arafat, die conform de Oslo Akkoorden van 1993 en 1994 (Oslo II) de eerste president van de Palestijnse Autoriteit was geworden, ontstond er in de Palestijnse gebieden een machtsvacuüm en werd besloten om verkiezingen te organiseren. Op 25 januari 2006 betwisten Fatah en Hamas de macht over ‘Palestina’ in de stembus.

Tot ieders verbazing werden de parlementaire verkiezingen gewonnen door Hamas, dat zowel in de Palestijnse gebieden in Judea en Samaria (aka de West Bank)  als in de Gazastrook. Hamas behaalde 44,45% van de stemmen, wat hen 74 op de 132 zetels in het PA-parlement opleverde en de partij van Mahmoud Abbas’ Al Fatah behaalde 41,43% van de stemmen die hen slechts 45 zetels opleverde. Aldus werd Hamasleider Ismail Haniyeh de nieuwe premier van ‘Palestina’ (PA) en Mahmoud Abbas bleef president in afwachting van nieuwe presidentsverkiezingen, die er nooit zijn gekomen.

Leden van de internationale gemeenschap, met in begrip van Egypte, Israël en de Verenigde Staten, verwierpen de verkiezingsresultaten en legden sancties op aan de door Hamas geleide Palestijnse Autoirteit (PA). Ook Al Fatah, geleid door Mahmoud Abbas verwierp het resultaat en weigerde om met Hamas in een coalitie te stappen. De VS, Israël en Egypte begonnen prompt Al Fatah te bewapenen in een poging om Hamas met geweld van de macht te verdrijven.

De Palestijnse Burgeroorlog, ook gekend als de Wakseh (Arabisch voor ‘zichzelf aangedane ruïne’ of ‘vernedering’) begon vrijwel meteen nadat de verkiezingen van januari 2006 en zal zijn ontknoping krijgen in juni 2007. In januari en februari 2007 nam het geweld tussen de politieke facties Fatah en Hamas zienderogen toe. In het bijzonder door ontvoeringen door Hamas van een reeks figuren van Al Fatah en van de Palestijnse Autoriteit. Diegenen die werden ontvoerd werden vaak afgeranseld en in sommige gevallen “door hun knieschijven geschoten om ze blijvend fysiek te immobiliseren”.

De wreedheden onder de Palestijnse facties bleven voortduren en de Saoedi-Arabische sjeik Abdullah Ben Abdul Aziz, trachtte beide partijen met elkaar te verzoenen. Op 8 februari 2007 accepteerden Fatah en Hamas de Mekka Akkoorden, die door Saoedi-Arabië waren bemiddeld. Beide partijen beloofden de wapens neer te leggen en een eenheidsregering te vormen. Dat gebeurde op 17 maart 2007 met Ismail Haniyeh van Hamas als de nieuwe premier die nauwelijks drie maanden zal aanblijven. Hieronder de inhoud van de Mekka Akkoorden samengevat:

Echter, de Mekka Akkoorden konden niet verhinderen dat de gevechten oplaaiden. Alleen al in maart 2007, de maand dat het akkoord werd ondertekend, werden naar verluidt 46 burgers in Gaza ontvoerd en een 25-tal anderen gedood. Om de haverklap braken er felle vuurgevechten uit die met machinegeweren werden beslecht en die werden verergerd door voortdurende explosies van zelfgemaakte bommen en andere projectielen. Een mensenrechtenactivist rapporteerde destijds dat “Gaza erger is geworden dan Somalië” en Yasir Abed Rabbo, een lid van het uitvoerend comité van de PLO beschreef de situatie als pure “anarchie”.

Hamas was vooral geschokt door de dood van Ibrahim Suleiman Maniya, de 45 jarige leider van de Al Qassam Brigades (de moordbrigade van Hamas). Maniya werd op 15 mei 2007 van dichtbij met een pistool in de borst geschoten tijdens een gevecht met Al Fatah. Hamas sloeg diezelfde dag keihard terug en nam wraak door een dozijn Palestijnse militieleden van Fatah te ontvoeren. Zeven van hen werden later teruggevonden. Ze werden door Hamas van dichtbij met een kogel door het hoofd afgemaakt.

Aan beide zijden vielen vele slachtoffers. Alleen al tijdens die ene week van gevechten in mei 2007 sneuvelden er aan beide zijden zowat 47 Palestijnen en honderden anderen raakten gewond, overwegend geen-strijders.

Het slotoffensief van Hamas
Op 7 juni 2007 lanceerde Hamas een militair offensief om de Gaza te veroveren. Volgens een bericht van het AP-agentschap op dat moment, vuurden honderden Hamas-strijders raketten en mortiergaranten af gericht tegen het hoofdkwartier van de Fatah-geallieerde veiligheidsdiensten in Noord-Gaza, en behaalde daarmee de belangrijkste overwinning in de bloedige strijd om de controle te verkrijgen over de kuststrook. De confrontaties waren verselijk brutaal, Fatah-mannen werden in executiestijl gedood in de straten, anderen werden in het ziekenhuis neergekogeld of afgemaakt en sommige werden levend van de daken gegooid. Om erover te waken dat de gewonden niet konden terugkeren naar het slagveld, schoot Hamas vanaf armlengte tientallen van hun vijanden in armen en benen waardoor velen voor het leven kreupel  zouden blijven.

Het AP citeerde een overlevende vande Hamas aanval die vertelde dat de strijders van Fatah bij bosjes werden neergeschooten en dat de versterkingen nooit aankwamen. “We werden bestookt met mortiergranaten, granaten en granaten,” vertelde de strijders Amjad van Al Fatah. “Ze kenden geen genade. Het ging van bang, bang. Ze hadden raketten die bijna de helft van het coomplex van Fatah konden raken.” Ook de Palestijnse mensenrechtenorganisatie PCHR (Palestinian Center for Human Rights) was geschokt door de gruwelijkheden en beschuldigde beide facties Hamas en Fatah van wederzijds brutaal en willekeurig geweld en van de grootste minachting voor om het even welke conventie omtrent oorlogsvoering:

Tegen 13 juni controleerde de militie van Hamas de straten van Gaza Stad alsmede de gebouwen van Al Fatah, met inbegrip van het presidentiële complex van Mahmoud Abbas. Op 14 juni 2007 was het pleit beslecht. De finale veldslag om Gaza had amper zes dagen geduurd. Tijdens die veldslag in juni 2007 werden op zes dagen tijd 161 Palestijnen vermoord waaronder 7 kinderen en 11 vrouwen en werden er meer dan 700 gewond.

In het totaal werden tussen januari 2006 en juni 2007 meer dan 600 Palestijnen gedood tijdens de burgeroorlog en vele duizenden anderen werden gewond. Vele duizenden  werden ontheemd waarvan de meesten met de hulp van Israël konden ontvluchten naar Judea & Samaria aka de Westelijke Jordaanoever.

Twee ‘Palestijnse’ Statenoplossing
Aldus had Mahmoud Abbas het pleit verloren tegen Hamas en, nadat het stof van de Wakseh was neergedaald, bleef hem niets anders over dan op 15 juni 2007 het Palestijnse parlement te ontbinden. Premier Ismail Haniyeh van Hamas werd afgezet en vervangen door Salam Fayyat, die op zijn beurt op 2 juni 2013 werd opgevolgd door de huidige premier van de PA Dr. Rami Hamdallah.

In Gaza bleef Ismail Haniyeh zich de legitieme vertegenwoordiger van het Palestijnse volk noemen en zetelen als de officiële premier van de Palestijnse regering. In februari 2017 werd hij als premier opgevolgd door Yahiya Sinwar, een voormalige commandant van de Qassam Brigades. Oud-premier van de PA Haniyeh volgde op zijn beurt Khaled Meshaal op als chef van het Politburo van Hamas.

Mahmoud Abbas blijft sindsdien de gebruikelijke mantras herhalen: een onafhankelijke Palestijnse staat met Jeruzalem als haar hoofdstad, het recht op terugkeer van de meer dan 5 miljoen nakomelingen van Palestijnse ‘vluchtelingen’, de vrijlating van de ca. 6500 Palestijnse gevangen uit Israëlische cellen en de verwijdering van al de nederzettingen voorbij de Groene Lijn, de staakt-het-vurenlijn van april 1949 (aka pre-1967 grens). Intussen tracht Abbas Hamas op de knieën te krijgen door de electriciteitstoevoer te verminderen en de donorgelden vanuit het buitenland aan Gaza systematisch af te bouwen.

Het Palestijnse volk leeft sinds 15 juni 2007 gescheiden van elkaar in twee aparte islamistische regimes. In Gaza gaan zowat 1,5 miljoen Palestijnen gebukt onder de islamistische dictatuur van Hamas en in de gebieden van Judea & Samaria ondergaan ca. 2,5 miljoen Palestijnen de dictatuur van Al Fatah. In beide ‘Palestina’s’ werd afgerekend met de oppositie, wederzijdse kranten en persbureaus werden gesloten, berichten over marteling en executies zijn dagelijkse kost in beide Palestijnse gebieden.

En, o ja, de schuld voor die onderlinge Palestijnse split (Wakseh) wordt door beide partijen eendrachtig in de schoenen van Israël geschoven. “Het is allemaal de schuld van de Zionisten,” dondert het credo eensgezind doorheen de Palestijnse straten en vanaf de daken in zowel de Gazastrook (West-Palestina) als in Ramallah (Oost-Palestina). Toch iets waarover de Palestijnen het uiteindelijk eens zijn…

door Brabosh.com