Echte reden onthuld waarom Israël zich in 2005 terugtrok uit Gaza: Onder dwang van de Amerikanen

summit2003aAqaba, Jordanië, 4 juni 2003. Topmeeting in het kader van het vredesproces. Van links naar rechts: De Palestijnse premier Mahmoud Abbas, de Amerikaanse president George W. Bush, de Israëlische premier Ariel Sharon en de Jordaanse koning Abdullah. Een half jaar later, op 18 december 2003, zal Sharon voor het eerst de terugtrekking van Israël uit Gaza en het noorden van Samaria aankondigen tijdens de 4de Conferentie van Herzliya [beeldbron: Getty Images]

“Het kwaad dat mannen doen leeft verder na hun dood; Het goede blijft vaak begraven met hun gebeente”
[Marcus Antonius in ‘Julius Caesar’ van William Shakespeare, 1599]

Ariel Sharon, de bouwer van Joodse gemeenschappen in Gush Katif, Judea en Samaria was getransformeerd in Ariel Sharon, de vernietiger van Gush Katif, de man die zich opmaakte om meer dan tachtig Joodse gemeenschappen te ontmantelen in Judea, Samaria, de Jordaanvallei en de Heuvels van Hebron, ware het niet dat hij geveld werd door een slopende beroerte, exact acht jaar geleden,” schreef David Bedein van Israel Behind the News op 15 januari 2014 naar aanleiding van de dood van oud-premier Sharon enkele dagen voordien.

Shaar-Yashuv CohenVandaag kijkt David Bedein terug naar een donkere periode uit Israël’s recente verleden, dit naar aanleiding van het overlijden van de 89-jarige Shaar-Yashuv Cohen (plaatje rechts) op maandag 5 september ’16.  Cohen was Opperrabbijn Emiritus van Haïfa en de rabbijn die de echte reden vernam waarom wijlen Ariel Sharon Israël liet terugtrekken uit de Joodse gemeenschappen in Gaza en Noord-Samaria, één van de meest bewogen episodes uit de geschiedenis van Israël.

Een ander minder fraai licht op Ariel Sharon. Of, hoe de Held van de Zesdaagse Oorlog, de IJzeren Generaal van het IDF, de Laatste Leeuw van Judea, de conservatieve Havik van de Israëlische politiek, sidderend en bevend door de knieën ging voor de regering van de Amerikaanse Republikeinse president George W. Bush en er de zwaarste prijs voor betaalde, die met zijn leven.


“The rabbi who knew the real reason for Arik Sharon’s “Disengagement”
door David Bedein [bron: Arutz Sheva, 5 sep. 2016]

Rabbijn Shaar-Yashuv Cohen, gewond tijdens de slag om de Oude Stad in Jeruzalem, was de laatste Joodse burger die de Oude Stad verliet nadat ze gevallen was, weggedragen op een draagberrie in gevangenschap… En aan rabbijn Shaar-Yashuv Cohen, die in 1967 vice-burgemeester was van Jeruzalem, werd de eer verstrekt om als eerste burger de Oude Stad van Jeruzalem te betreden ten tijde van de bevrijding van de stad tijdens de Zesdaagse Oorlog.

Toch is er nog een andere missie naar Jeruzalem die weinig bekend is.

In augustus 2005 reisde rabbijn Shaar-Yashuv Cohen naar Jeruzalem om in een laatste smeekbede te trachten de toenmalige premier Ariel (Arik) Sharon ertoe te bewegen om zijn plan tot terugtrekking uit Gush Katif te heroverwegen, dat de ontmanteling inhield van de 21 Joodse gemeenschappan aldaar, waaronder 325 bloeiende Joodse boerderijen en 86 synagogen en Joodse studiecentra. Rabbijn Shaar-Yashuv Cohen vertelde mij destijds dat de verstandhouding tussen Arik Sharon en hemzelves had standgehouden sinds de dagen dat hij gevangen zat tijdens de oorlog van 1948 en dat rabbijn Shaar-Yashuv de enige rabbijn was die bereid was om toen met hem te spreken.

Sharon gaf een duidelijk antwoord aan de rabbijn: “Dit is wat de Amerikanen [van ons] eisen en ik moet het uitvoeren.”

Het maakte niets uit dat de helft van de 9.000 Joden die in Gush Katif leefden, nergens heen konden en dat hun plannen tot hervestiging nog steeds in het luchtledige hingen.

Het maakte niets uit dat de Israëlische regering niet meer dan twee containers ter beschikking kon stellen aan elke familie om hen te helpen hun bezittingen te verwijderen.

Het leek helemaal niets uit te maken dat de deskundigen inzake Israël’s beveiliging waarschuwden dat het resultaat van Israël’s overhaaste aftocht, de creatie zou betekenen van een nieuwe islamitische terreurbasis.

Rabbijn Shaar-Yashuv Cohen luisterde naar Sharon die duidelijk maakte dat hij onder druk werd gezet door de Amerikaanse regering en dat daar niks tegen te beginnen was, en dat in dat opzicht de mythe van een autonome Israëlische beleidsbeslissing niets te maken had met de realiteit.

Inderdaad, een van de gemeenschappelijke aannames was dat het plan van de regering-Sharon om de Joden te verdrijven uit de Gazastrook en Noord-Samaria, en vervolgens eenzijdig het gebied te overhandigen aan een onafhankelijke Palestijnse entiteit, een volledig autonome Israëlische beslissing was geweest.

Maar het was de Amerikaanse regering die er de hele tijd achter stak.

ayalon2In ontmoetingen met bezorgde Amerikaanse burgers, stelde Danny Ayalon (plaatje rechts), destijds Israël’s ambassadeur aan de Verenigde Staten, duidelijk dat Sharon’s Plan tot Terugtrekking [Disengagement Plan] deel uitmaakte van een algemeen Israëlisch-Amerikaanse overeenkomst. Eind juni 2005 had Ayalon een ontmoeting met vertegenwoordigers van de Orthodoxe Unie, één van de grootste contingenten van de Amerikaanse Orthodoxe Joden,  en hij maakte hen erg duidelijk dat “Premier Sharon geen andere keuze heeft. Hij doet precies wat de Amerikanen verwachten dat hij doet.”

In een interview met het Jewish Journal of Greater Los Angeles gepubliceerd op 22 juni 2005, draaide Ayalon eerdere verklaringen van de Israëlische regering terug, zeggende dat Israël niet verwacht dat de Palestijnse Autoriteit haar terroristische infrastructuur zal ontmantelen zolang de geplande aftocht niet is uitgevoerd. Hij zei dat het beëindigen van het terrorisme en de anti-Israel opruiing voorwaarden waren die Israël had gesteld aan de Palestijnse Autoriteit vooraleer het plan zou uitgevoerd worden; hoewel Ayalon had aangegeven dat de overeenkomst met de Verenigde Staten belangrijker was dan een overeenkomst met de Palestijnse Autoriteit.

De Israëlische ambassadeur zei: “Terugtrekking moet bekeken worden in het kader van de betrekkingen tussen Israël en de Verenigde Staten… Deze terugtrekking volgde niet op een overeenkomst met de Palestijnen, maar volgde op iets wat veel belangrijker is: een overeenkomst met de Verenigde Staten. Terugtrekking is iets dat een gemeenschappelijke agenda creëert tussen ons en de Verenigde Staten.”

In het laatste interview dat Benyamin Netanyahu gaf vóór zijn ontslag uit de regering Sharon [op 8 augustus 2005 uit protest tegen de terugtrekking; Brabosh], zei hij dat het huidige politieke beleid van de Israëlische regering moet beschouwd worden als een bedreiging voor de veiligheidsbelangen van de Verenigde Staten en van al de Westerse landen, omdat het een terreurbasis creëert in Gaza en sinds de Palestijnse Autoriteit Hamas en andere Palestijnse terreurorganisaties heeft opgenomen [in de PA-regering] in plaats van hen te ontmantelen.

Toch bleef het directief van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken ongewijzigd: Premier Ariel Sharon moet ontmantelen en elke Israëlische aanwezigheid van elke Joodse gemeenschap in het district Katif in Gaza medio augustus terugtrekken.

Toen Israël doorging met de terugtrekking van het IDF en de verdrijving van de Joodse gemeenschappen van Katif en Noord-Samaria, vertelde rabbijn Shaar-Yashuv Cohen mij dat hij de wereld wilde vertellen dat dit beleid werd geïmplementeerd als gevolg van een duidelijk dictaat dat aan Arik Sharon werd gegeven door de regering van de Verenigde Staten. Dit was niet bedoeld als rationalisatie voor het beleid van Sharon.

Slechts weinig mensen luisterden naar de waarschuwingen van rabbijn Shaar-Yashuv Cohen met name dat het Israëlische beleid vaak vanuit Washington wordt gedicteerd.

door David Bedein


Bron: in een vertaling van Brabosh.com naar een artikel van 6 september 2016 van David Bedein op de site van Arutz Sheva

11de herdenking toen Israël zich terugtrok uit de Gazastrook: ‘Wij zullen nog terugkomen!’

geirushGush Katif, Gaza, augustus 2005: Nadat de Israëlische bewoners door IDF-soldaten manu militari werden verdreven uit hun huizen, werden met de bulldozers van het IDF al de Joodse huizen met inbegrip van de volledige infrastructuur platgewalst en werden nadien de ruïnes formeel overgedragen aan de Palestijnen.

De eenzijdige terugtrekking van Israël uit Gaza – zonder dat er iets tegenover stond en uiteindelijk slechts meer geweld tegen Israël genereerde – heeft diepe wonden geslagen in de Israëlische samenleving. Die Israëlische terugtrekking uit Gaza in de zomer van 2005, deze maand elf jaar geleden, is wellicht één van de grootste blunders geweest in de geschiedenis van de Joodse staat.

Exodus van Gush Katif anno 2005Exodus in Gush Katif

Op donderdagnamiddag, 11 augustus 2016, verzamelden honderden gezinnen, mannen vrouwen en kinderen, aan het veiligheidshekken rondom de Gazastrook, om er de catastrofe van 2005  te herdenken die hen destijds door kortzichtige Israëlische politici werd aangedaan. ’s Namiddags werd er gemanifesteerd en zij scandeerden: “We zullen nog terugkeren naar Gush Katif!” Het is duidelijk dat vele Israëliërs de Gaza nog niet hebben gelost.

De samenkomst begon aan de grensovergang van Kissufim, het punt dat het meeste nabij Gush Katif ligt waar vandaag Israëliërs nog toegang hebben. Honderden familieleden evenals publieke figuren, parlementsleden en rabbijnen, namen deel aan de herdenking. Parlementslid Moti Yogev (Joods Huispartij) zei dat:

“Nog steeds sinds wij het bloeiende Gush ‘disengaged‘, is het tot zand teruggekeerd en dient het als een terreurbasis. Enkel door onze controle [over het gebied] te herstellen, kunnen wij ook onze veiligheid herstellen. De band met de stad Gush Katif is springlevend. Wij zullen terugkeren met het hele volk van Israël naar elke stad en wij zullen ons leven en onze veiligheid herwinnen in de Gazastrook, alsmede contructie en landbouw.”

Vertegenwoordigers van de families zeiden:

“Wij werden door de staat gezonden om de Arabische vijand het hoofd te bieden die ons vermoordde, maar we werden nooit gebroken. Maar de dag toen de staat ons een verschrikkelijke klap uitdeelde, was hetr moeilijk om [hiervan] te herstellen. Ondanks dit, hebben we nieuwe wijken en nieuwe steden opgericht.. vanuit het noorden tot aan het zuiden, en met dit alles, hebben wij op geen enkel ogenblik het land van Gush vergeten en we zullen nog terugkomen.”

Parlementslid Yehuda Glick (Likoed) zei hierover, wellicht met de profetische woorden van Theodor Herzl in het achterhoofd (“If you will it, it is no dream”):

“Wij hebben geleerd dat je niet kan slagen zonder te dromen. En er zijn mensen zijn dromen om weer naar huis terug te keren naar Gush Katif, en ik ben ervan overtuigd dat, als deze mensen blijven dromen, en… dit initiatief blijven promten, is er een goede kans dat ze zullen slagen. Ik denk dat mensen moeten dromen, en dat is de enige manier om dit land, het land van Israël, op te bouwen.”

Gush Katif in Gaza, augustus 2005: voor en na de ontruiming door het IDFgush

10 jaar later wordt Gush Katif door Hamas gebruikt als opleidingskamp voor terroristen

prc01Militanten van de Volksverzet Comitées [PRC] op training in de duinen van Gush Katif, Gaza. Het nederzettingenblok werd tien jaar geleden door Israël manu militari ontruimd in ruil voor vrede met de Palestijnen. Sindsdien wonen er geen Joden meer in Gaza. De voomalige Joodse site wordt thans door de Palestijnse terreurorganisaties Hamas, Islamitische Jihad, PRC enz. gebruikt als opleidingskamp en als uitvalsbasis voor de toekomstige oorlog tegen Israël [beeldbron: The Palestine Times]

Onder de vele attracties die beschikbaar zijn voor Palestijnse kinderen in het gebied dat vroeger bekend was als Gush Katif bevinden zich een thema park, water glijbanen, een dierentuin en… een trainingskamp voor de terroristen van Hamas en Co.

Hier worden honderden Palestijnse tieners vanaf 12 jaar door Hamas opgeleid als de toekomstige strijders van haar militaire vleugel, de beruchte [Izz ad-Din al-] Qassam Brigades. De tieners leren er met scherp schieten, leren hoe kaart te lezen en eerste hulp te verstrekken en leren er tevens hoe ze soldaten van het Israëlische leger (IDF) kunnen ontvoeren.

Wat eens Gush Katif was is ver van Gaza’s Disneyland. Nadat Hamas de Gazastrook overnam, twee jaar later na de Israëlische terugtrekking, heeft Hamas er drie grote trainingskampen gebouwd in de geëvacueerde gebieden. Het eerste kamp bevindt zich in de Hof Aza Regional Council, waar zich eens de bloeiende Joodse gemeenten Elei Sinai, Dugit en Nisanit bevonden.

reuzeradHet tweede trainingskamp bevindt zich in de Netzarim corridor. Het derde kamp, en het belangrijkste van de drie, werd gebouwd op de ruïnes van Gush Katif. Dit complex heeft zelfs een bijnaam gekregen “Hamas’ Tze’elim“, een Hamas versie van de grote opleidingsbasis van het IDF in het zuiden van Israël.

Niet ver van het reuzenrad (plaatje rechts in Netzarim), stoomt Hamas haar militanten klaar voor de volgende confrontatie met Israël.

Dit is tevens de plaats waar Hamas haar lange-afstandsraketten uittest en waar de tunnelbouwactiviteiten gecentreerd zijn, met vrachtwagens en cementfabrieken bij de hand. Dit complex – omgeven door een hek, staat onder zware beveiliging en verboden gebied voor journalisten – is waar de organisatie haar activiteiten voor onderzoek en ontwikkeling uitvoert.

Het belang van dit complex is in het afgelopen jaar toegenomen sinds de bijna volledige sluiting door de Egyptische autoriteiten van de grensovergang ter hoogte van Rafah, waardoor de aanvoer van wapens, munitie en granaten naar de Gazastrook nagenoeg volledig werd stilgelegd [door Egypte].

In plaats daarvan produceert Hamas zelf de raketten in een faciliteit die gevestigd is in het voormalige Gush Katif voert van daaruit ook experimenten in de lancering van raketten richting Middellandse Zee.

iron3Deze experimenten zijn het afgelopen jaar nog toegenomen, zowel in een poging om het bereik van de raketten te verhogen en om manieren te zoeken om Israël’s befaamde raket-afweersysteem Iron Dome (plaatje rechts) te omzeilen, die een slagingspercentage heeft van 89 procent in het onderscheppen van raketten die door Hamas en Co werden – en nog steeds worden – afgevuurd op bebouwde gebieden.

Hamas bouwde er tevens een site compleet met een grenshek en uitgegraven tunnels bij wijze van oefenterrein waar haar militanten aldus praktijk kunnen opdoen hoe Israël via de ondergrond te infiltreren.

Terwijl Hamas lijkt geïnteresseerd te zijn in een langdurige wapenstilstand en Israëlische hulp accepteert in de sanering van de Gazastrook, heeft het niet opgegeven om haar macht vergroten. Het is daar, op de ruïnes van de nederzettingen van Gush Katif dat zij zich opmaken voor de volgende confrontatie met de Joodse staat.

door Yossi Yehoshua

Gush Katif, Gaza (1968-2005), in betere tijden….

gush3


In een vrije vertaling door Brabosh.com van een artikel op Ynet News van 12 juni 2015

Geen heropbouw, eerst wapens en raketten: Hamas test andermaal raketten uit overzee

qassam10

Terwijl het stof en de kruitdampen van de recente zomeroorlog van Hamas tegen Israël amper zijn neergeslagen en duizenden huizen in de Gazastrook in puin liggen, bereidt Hamas reeds zijn volgende offensief tegen de Joodse staat voor. Kosten noch middelen worden gespaard om de geslonken wapenvoorraad weer aan te vullen, al het geleverde cement wordt gebruikt om het zwaar beschadigde tunnelnetwerk te herstellen en verder uit te breiden richting Israëlisch grondgebied.

Echter, van een heropbouw van Gaza wil Hamas voorlopig niets weten. Het volk van Gaza krepeert, maar de jihadis van Gaza hebben duidelijk hun prioriteiten elders gelegd: Eerst Israël vernietigen en dan… is er vrede? Nou ja, niet echt. Maar wie kan het wat schelen hoe het met het gewone volk van Gaza gaat? Westerlingen zijn er het hart van in maar in Gaza aan de top zelf? Niemand. Intussen gaat Hamas verder met het uittesten van nieuwe raketten, maar dan wel voorlopig richting Middellandse Zee.

Sinds op 26 augustus 2014 een voorlopig staakt-het-vuren werd bereikt met Israël en aldus een einde maakte aan Operation Protective Edge, zijn Hamas en confrater in de terreur de (Palestijnse) Islamitische Jihad en uiteraard with a little help from Qatar, Turkije en Iran, nieuwe lange-afstandsraketten beginnen uittesten om de ballistische capaciteiten ervan te verbeteren ter voorbereiding van de volgende  aanvalsoorlog tegen Israël.

duganit-nisanitEen vrij cynisch facet aan dat testprogramma is dat de lanceringen richting Middellandse Zee gebeuren vanuit enkele voormalige Joodse kolonies van Gush Katif, die er sinds de ontruiming in 2005 in ruïnes bijliggen.

De puinen van de eens zo prachtige Israëlische dorpen Dugit en Nisanit (zie plaatjes onderaan) dienen thans als oefenterrein voor de terroristenmilities van Hamas en Islamitische Jihad en in het bijzonder als lanceerterrein voor hun raketten met inbegrip van de M-75 lange afstandsraket.

Gisteren, maandag 26 januari 2015, werden minstens 10 van dergelijke raketten afgevuurd naar de zee. Tijdens Operation Protective Edge bereikten enkele raketten van het type M-75 de buitenwijken van Haïfa met name in Hadera helemaal in het noorden van Israël. Vorige maand midden-december ’14 vuurde Hamas eveneens twee raketten af richting zee en testte verschillende andere projectielen uit.

Uiteraard wordt een en ander nauwgezet gevolgd door het IDF en de Israëlische veiligheidsdiensten. Vorig jaar vertelde een hoge officier van de Israëlische Marine aan The Jerusalem Post dat Hamas routinematig experimenten uitvoert en hun raketten controleert. “Dit maakt deel uit van hun eigen wapenproductie. Wij hebben aan het einde van de [zomer] oorlog geen ogenblik getwijfeld dat hun focus zou liggen bij het maken van [nog] meer wapens. Wij monitoren elke dergelijke lancering en noteren de kwaliteit van de raket en zijn bereik,” zei de officier.

Echter, Hamas voert niet enkel testen uit. Sinds in augustus het staakt-het-vuren inging hebben terroristen van Hamas en/of gelieerde Palestijnse terreurorganisaties tot driemaal toe het bestand gebroken door raketten en mortiergranaten af te vuren naar Israël, hoewel Hamas ontkende hiervoor aansprakelijk te zijn. De meest recente aanval gebeurde vorige maand, enkele dagen voor de laatste raketlanceertest en een dag nadat Hamas zijn grootste militaire oefeningen hield op de puinen van de voormalige Israëlische dorpjes Dugit en Nisanit [!]

door Brabosh.com

Hieronder twee plaatjes van de Joodse ‘kolonie’ Nisanit, die in 1984 in Gaza werd gesticht en waar ca. 900 Joodse mensen, zowel orthodoxen als seculieren, samenleefden en het land in ontwikkeling brachten. Nisanit was daarmee de grootste Joodse gemeente in het noorden van de Gazastrook kort aan de grens met Israël. Het eerste plaatje toont hoe Nisanit eruit zag vóór de gedwongen ontruiming. Het volgende plaatje toont de ruïnes van Nisanit nadat op 21 augustus 2005 het IDF het dorp ontruimde en de sleutels overhandigde aan Hamas. Het verschil tussen een land mét of een zónder Joden is voor iedereen duidelijk…

nisanit01
nisanit02

Hamas verdiende ca. 37 miljoen euro aan ‘taks’ heffingen op Israëlische invoer

Kerem-Shalom-CrossingOorlog of geen oorlog: Doorlopend staan dagelijks tientallen vrachtwagens volgepakt met ladingen voeding, zuivelproducten,  bouwmaterialen, textielproducten e.a. bestemd voor Gaza, in lange rijen aan te schuiven aan de Gazaanse/Israëlische grens ter hoogte van de Kerem Shalom grensovergang. Dat u daar niks over hoort, is niet onze schuld maar uw westerse anti-Israël en anti-Joods gezinde media die het systematisch vertikken om positief te berichten over de Joodse staat.

“Veel Gazanen zouden niets liever wensen dan dat het IDF Hamas uit de Strook zou schoppen en de Joden terugkeren naar Gush Katif.”
[Shalom Bear, 2 januari 2015 in JP – bron]

Ondanks wat verondersteld werd te zijn een volledige terugtrekking uit de Gazastrook en het feit van de directe grensovergang met Egypte, krijgt Israël nog steeds de voorkeur en blijft soms de enige keuze voor de inwoners van Gaza die goederen en koopwaar willen importeren en exporteren. En Hamas terroristen verdienen een aardig bedrag aan deze hele handel, volgens een bericht van het Israëlische dagblad Makor Rishon.

Nadat Israël in 2005 alle Joden volledig had geëvacueerd uit de Gazastrook en Gush Katif ontruimde, nam de Palestijnse Autoriteit de hele zaak over. Maar in 2007 nam Hamas met veel geweld de Gazastrook over en slachtten hun politieke tegenstanders af. Sinds de staatsgreep van de terreurgroep Hamas, heeft deze organisatie alles voor het zeggen in de Gazastrook. Ondanks het feit dat Hamas sindsdien onafgebroken aan de macht is, is de civiele handel met Israël gewoon blijven verder draaien.

Lees verder