De Verenigde Naties verklaren de oorlog aan de Joods-christelijke beschaving [Giulio Meotti]

un-fixation2

2016 is een bloeiend jaar geweest voor de antisemieten bij de Verenigde Naties. De VN-Veiligheidsraad richtte zich alleen tegen de enige democratie in het Midden-Oosten: de Staat Israël. De vertrekkende Obama-regering heeft georkestreerd, wat zelfs Haaretz een “hit and run” campagne noemde, door zich in de VN kleinerend uit te laten over de Joodse staat en het aan zijn lot over te laten in iets waar slechts conflict en haat met elkaar verweven zijn. Dit is een culturele genocide die niet minder gevaarlijk is dan de terroristische aanslagen. Het is gebaseerd op antisemitische leugens en creëert een sfeer die niet goed is voor het bereiken van “vrede”, zoals men huichelachtig beweerde, maar voor het bestendigen van oorlog.

De VN-Veiligheidsraad resolutie 2334 is het hoogtepunt van een duizelingwekkend vruchtbaar jaar voor de antisemieten. In november vorig jaar namen de Commissies van de Algemene Vergadering van de VN op één enkele dag 10 resoluties aan tegen Israël, dat de enige open samenleving in het Midden-Oosten is. Hoeveel resoluties zijn er goedgekeurd tegen Syrië? Eén. Hoeveel tegen de malafide staat van Noord-Korea? Eén. Hoeveel tegen Rusland toen het de Krim annexeerde? Eén.

Hillel Neuer, van UN Watch, nam het volgende waar:

“Zelfs toen de Syrische president Bashar Assad een finale massamoord op zijn eigen volk in Aleppo voorbereidde, nam de VN een resolutie aan – opgesteld en mede gesponsord door Syrië – die (ten onrechte) Israël veroordeelde voor “repressieve maatregelen” tegen de Syrische staatsburgers op de Golan Hoogvlakte. Het is een obsceniteit.”

Geen enkele resolutie werd goedgekeurd tegen staten die echt misbruik maken van de rechten van de mens, zoals Saoedi-Arabië, Turkije, Venezuela, China en Cuba, en niet te vergeten veel van de virtuele tirannieën in heel Afrika. Slechts één resolutie werd goedgekeurd over de “Palestijnse vluchtelingenkampen”, maar zelfs geen enkele vermelding over de bezittingen van de Irakese christenen in Mosul.

Een andere resolutie in dit racistische banket van de Verenigde Naties had betrekking op de “toepassing van het Verdrag van Genève in de bezette gebieden”. Er zijn honderden territoriale geschillen in de wereld, van Tibet tot aan Cyprus, maar alleen Israël verdient het te worden genoemd?

Volgens de leugenaars bij de Verenigde Naties is Israël het meest kwaadaardige land ter wereld. De hoge commissaris van de VN voor de mensenrechten, Zeid Ra’ad en de Jordaanse Prins Zeid al Hussein sponsoren nu zelfs een “zwarte lijst” van internationale ondernemingen die banden hebben met Israëlische bedrijven in Judea, Samaria, Oost-Jeruzalem en de Golanhoogten, ter vergemakkelijking van de boycot van Israël, in de duidelijk hoop te komen tot de economisch uitroeiing van de enige democratie en pluralistische natie in de regio: de Joodse staat.

Lees hier verder op de site van The Gatestone Institute

Giulio Meotti over die obscene Britse passie voor het haten van Israëlische Joden

jeremyJeremy Corbyn (midden met geel hemd), leider van de Britse socialisten, in Londen op een pro-Hamas manifestatie tegen Israël in de zomer van 2014 [beeldbron: i24 News]

Jeremy Corbyn sprak over het rapport omtrent antisemitisme binnen zijn Labour partij:

“Onze Joodse vrienden zijn niet meer verantwoordelijk voor Israël ’s daden dan onze moslimvrienden dat zijn voor de zelfopgemaakte Islamitische Staat”.

Jawel, dat hebben we goed gehoord: Israël is zoals ISIS en premier Netanjahoe is zoals Kalief Baghdadi.

Sinds hij verkozen werd tot secretaris van de Britse Arbeidspartij [Labour], viel Corbyn van het ene antisemitische schandaal in het andere. Die fatale en verschrikkelijke vergelijking tussen Israël en ISIS wordt gedeeld door veel parlementsleden van Labour en door raadsleden die de afgelopen maanden werden geschorst (waaronder de voormalige burgemeester van Londen, Ken Livingstone).

Maar het is niet verrassend voor een andere reden. Wat Corbyn zei wordt gedeeld door de meesten van de humanitaire Britse elite. Het was weer bijster snugger van de Verenigde Naties om Penny Green te willen benoemen als speciale rapporteur voor de Palestijnse gebieden, een hoogleraar recht aan de Queen Mary University of London, die eveneens Israël vergeleek met Islamitische Staat [uiteindelijk kreeg de Canadees Michael Lynk deze functie; Brabosh.com].

Het is een obscene en onaanvaardbare paradox: dat het slachtoffer de dader wordt, dat de Jood de nieuwe Nazi wordt. Tijdens de laatste oorlog in Gaza in de zomer van 2014 schreef The Independent, een links Brits dagblad, dat  Israël een gemeenschap is van ‘kindermoordenaars’.

De Britse intelligentsia verrechtvaardigt al jaren een bloedbad tegen het het Israëlische volk. De dichter Tom Paulin wenste de dood van ‘Joodse kolonisten’ [“they should be shot dead. I think they are Nazis, racists”]; de toneelschrijfster Caryl Churchill schreef een openlijk antisemitisch toneelstuk [Seven Jewish Children].

New_Statesman_cover_January_14,_2002De romanschrijver Iain Banks verkondigde dat zijn boeken nooit mogen vertaald worden in het Hebreeuws; op de omslag van het Britse weekblad de New Statesman stelde het blad “een  kosjere samenzwering” aan de kaak (plaatje hiernaast); de Britse professor Mona Baker ontsloeg twee Israëlische collega’s van een academisch magazine en laureaat voor de Nobelprijs Harold Pinter verklaarde Israël tot “de centrale factor voor de onrust in de wereld”.

De Britse cultuur puilt uit van dergelijke voorbeelden van primitief antisemitisme. Ik vrees dat de duistere, irrationele, oproep om de Joden te verdrukken opnieuw vorrang heeft gekregen in onze samenleving, tegen elke logica in en tegen elke vooruitgang.

yafeEnkele uren nadat Jeremy Corbyn Israël had vergeleken met ISIS, drong een Palestijnse terrorist een woning binnen nabij Hebron waar een Israëlisch meisje lag te slapen en bracht haar met enkele messteken om het leven. Ze zullen het nooit willen toegeven, maar voor de meeste van deze Britse hypocrieten heeft Hallel-Yaffa Ariel dat verdiend.

door Giulio Meotti

zero-toleranceLonden, 31 augustus 2014. Britse Joden en niet-Joden manifesteren aan het Britse Hoogste Gerechtshof en eisen zero tolerantie voor antisemieten [beeldbron: AFP/i24 news]


in een vertaling van Brabosh.com van een artikel in Arutz Sheva [INN] van 3 juli 2016


meotti-boekDe auteur Giulio Meotti, een Italiaanse journalist verbonden aan het dagblad Il Foglio, schrijft een twee-wekelijkse kolom voor Arutz Sheva. Zijn artikels verschijnen om de regelmaat in verscheidene publicaties zoals The Wall Street Journal, Frontpage, Commentary e.a.

Hij is de auteur van het bekende boek “A New Shoah” (2008), waarin een onderzoek werd gedaan naar de persoonlijke verhalen van Israël’s slachtoffers van de terreur, gepubliceerd bij uitgeverij Encounter. Onlangs publiceerde hij een nieuw boek omtrent het Vaticaan en Israël onder de titel “The Vatican Against Israel: J’accuse” (2013) uitgebracht bij Mantua Books. Lees hier een interview met de auteur omtrent zijn laatste boek.

Gaat Israël akkoord met de BDS dat Joden niet in Judea mogen wonen? [Giulio Meotti]

BDS3Giulio Meotti: “De pre- of post-1967 lijnen zijn slechts een alibi. Een van de symbolen en beelden van de BDS toont heel ‘Palestina’, voor en na de Zesdaagse oorlog, omringd met prikkeldraad, alsof heel Israël één enkele nederzetting is die moet ontmanteld worden.

Gaat Israël akkoord met de BDS dat Joden niet in Judea mogen wonen? Daar lijkt het zeker op in het ministerie van buitenlandse zaken en als we kijken hoe de bedrijven in Judea en Samaria reageren.

Het Israëlisch cosmetisch bedrijf Ahava Dead Sea verhuist haar fabriek van Mitzpe Shalem naar een gebied nabij de kibboets van Ein Gedi. De verhuizing is bedoeld om de moeilijkheden en de schade die het bedrijf leed door de BDS te temperen. De relocatie van Ahava is een grote overwinning voor de beweging om de staat Israël te boycotten.

apartheid-abbas2Enkele dagen voor de verhuis, kondigde Sodastream het ontslag aan van al haar 600  Palestijnse Arabische arbeiders nadat het bedrijf verhuisde naar het zuiden van Israël (Sodastream was voordien gevestigd in Mishor Adumim in Judea).

Agrexco werd eveneens geboycot en gesloten omdat het bedrijf enkele boederijen had in de vallei van de Jordaan en in Tekoa, een ‘nederzetting’ aan de rand van de woestijn van Judea.

Lees verder

Israël heeft het recht om zichzelf te verdedigen tegen extremistische NGO’s

ngo2Door Westerse regeringen gesponsorde anti-Israël NGO’s, hameren op de leugens omtrent Israël tot… zij de schijn van waarheid krijgen, een tactiek die we herkennen uit de nazi-tijd. [beeldbron: cartoonist Ronny Gordon in Arutz Sheva]

De regering van Israël streeft de goedkeuring na van een wet inzake transparantie voor NGO’s die in Israël aan het werk zijn. Er is geen schandaal of aanslag op de democratie, zoals de westerse kranten, vol van anti-Israël wrok, in de afgelopen weken hebben herhaald. Het is, eenvoudig gezegd, vragen om transparantie als een NGO bijdragen uit het buitenland ontvangt. Israël wil de groepen aan de kaak stellen die zich ogenschijnlijk uitsluitend wijden aan de kwestie van de burgerrechten, maar die geld ontvangen uit het buitenland, fondsen die zij gebruiken om een oorlog van delegitimizatie te voeren jegens de Joodse staat.

Neem bijvoorbeeld groepen zoals Breaking the Silence, die € 42.000 vanuit Nederland accepteerde na het einde van Operation Cast Lead om er 90 getuigenissen mee te verzamelen van voormalige Israëlische soldaten omtrent vermeende ‘oorlogsmisdaden’ in Gaza (2008-2009). Toen ik verleden jaar Hebron bezocht, zag ik daar Apartheid, maar niet die Breaking the Silence beschreef: Ik zag Joden die verboden werden om bepaalde gebieden te betreden enkel omdat ze Joden waren. Dàt is Apartheid.

Nathan SharanskyDe voormalige Sovjet-dissident Nathan Sharansky (plaatje rechts), die met zijn strijd om uit de gevangenis te worden vrijgelaten en daarin toen de steun kreeg van grote NGO’s zoals Human Rights Watch, zei dat vele van deze organisaties thans “een instrument zijn in de handen van dictatoriale regimes die democratiën bestrijden”. Waarom zou Israël niet ijveren om meer transparantie als de Noorse ambassade in Tel Aviv, de Europese Unie, een Nederlandse associatie of de Saoedische sjeiks bakken geld doneren aan een of andere  NGO om deze te laten propageren dat Israël’s “apartheidstaat” “misdaden tegen de mensheid” zou bedrijven?

Praten over het gedrag van deze NGO’s? In mei vorig jaar werd het Joods Nationaal Fonds (Jewish National Fund), de non-profit organisatie die werd opgericht vóór de Israëlische Staat bestond, de pioniers NGO die onvruchtbaar land regenereerde en 280 miljoen bomen aanplantte, werd in Finland verboden om deel te nemen aan Maailma Kylässä, het World Village festival dat werd georganiseerd door de multiculturele organisatie Kepa, die zowat 300 verschillende NGO’s telt en gesponsord wordt door de Europese Unie en het Internationale Rode Kruis. Echter op het World Village festival van 2014 verdeelde het Palestijnse Forum – en werd door deze NGO’s toegestaan om te verdelen – kaarten van het Midden-Oosten waarop Israël niet eens voorkwam.

Er is geen enkel ander land in de wereld dat het doelwit van manipulatie is door buitenlandse regeringen via zo’n massieve interventie in haar binnenlandse affaires. Het is Israël’s Trojaanse Paard. En de Joden hebben het recht hiertegen te vechten.

door Giulio Meotti


in een vertaling van Brabosh.com van een artikel in Arutz Sheva [INN] van 14 februari 2016


meotti-boekDe auteur Giulio Meotti, een Italiaanse journalist verbonden aan het dagblad Il Foglio, schrijft een twee-wekelijkse kolom voor Arutz Sheva. Zijn artikels verschijnen om de regelmaat in verscheidene publicaties zoals The Wall Street Journal, Frontpage, Commentary e.a.

Hij is de auteur van het bekende boek “A New Shoah” (2008), waarin een onderzoek werd gedaan naar de persoonlijke verhalen van Israël’s slachtoffers van de terreur, gepubliceerd bij uitgeverij Encounter. Onlangs publiceerde hij een nieuw boek omtrent het Vaticaan en Israël onder de titel “The Vatican Against Israel: J’accuse” (2013) uitgebracht bij Mantua Books. Lees hier een interview met de auteur omtrent zijn laatste boek.

Israël, de meest waardevolle bondgenoot van het Westen [Giulio Meotti]

Islam-East-West
Israël symboliseert alles waar westers ethos voor staat.

De islamitische terreur is er succesvol mee bezig de fundamentele waarden van de humaniteit af te schaffen. Dit blijkt uit de uitspraak van de Franse echtgenote van Sami Amimour (plaatje rechts), de dader van het Bataclan Theater in Parijs, die verklaarde dat ze er “trots” op zou zijn en haar man zou “benijden” om hetgeen hij deed: 100 onschuldige mensen afslachten.

Sami AmimourDit bewijst de fatwa waarmee het kalifaat de seksuele slavernij van 3000 Jezidische meisjes rechtvaardigt. Dit blijkt uit de beslissing van de “Islamitische Staat” om gehandicapte baby´s te doden, net zoals de artsen van de nazi´s dit deden. Dit bewijst de beslissing van de “Islamitische Staat” om de organen van niet-moslims te gebruiken – net zoals destijds de artsen van de nazi´s.

Dit blijkt uit het feit dat jonge Franse mensen naar Raqqa zijn gevlucht om bommen als slingers aan hun kinderen te hangen en hen aan Allah aan te bieden als mensenoffer. Dit blijkt uit de liefde – ja, de liefde – die de meeste Palestijnse Arabieren hebben voor vergoten bloed (het grijnzen van Samir Kutter, het glimlachen van de terroristen die de familie Vogel hebben vermoord). Dit is de verklaring voor Beslan.

“Wij houden van de dood zoals jullie van het leven houden”, delen de radicale islamieten ons voortdurend mee. Maar het Westen in zijn cynisme en hedonisme veracht de waarden van het leven en het veracht diegenen die deze bevorderd hebben: de Israëli´s en de westerse idealen als een gemeenschap met een ethos dat ons, in ieder geval tot nu toe, waardigheid en vrijheid heeft gegeven.

Laten we de huidige top-10 lijst van antisemieten eens bekijken, die opgesteld werd door het Simon Wiesenthal Centrum. Daarop bevindt zich de slachter van San Bernardino, bezeten van Jodenhaat; de “Islamitische Staat”, die beloofd heeft geen enkele Jood in “Palestina” in leven te laten; de Iraanse Khamenei, die het zionisme over 25 jaar vernietigd wil zien; en de Holocaust-ontkenner Mahmoud Abbas.

Maar in die lijst vinden we eveneens: een Duitse linkse journalist, die Israël met het fascisme heeft vergeleken; een Spaans muziekfestival, dat een Joodse zanger heeft uitgesloten, en de leider van de op één na grootste politieke partij van Groot-Brittannië, de socialist Jeremy Corbyn.

Daarin bestaat onze huidige en meest verschrikkelijke tragedie. Twee groepen gooien hun duistere schaduw over ons: de islamitische apocalyptische waanzinnigen en de westerse kwaadsprekende relativisten. Diegenen die van de dood houden en diegenen die de civilisatie van het leven verraden.

Er bestaat geen moedige aanvoerder die hen kan confronteren en verslaan: noch Obama, die alleen maar geïnteresseerd is in economie en de rechten van homoseksuele groepen; noch Europa, dat er zo druk mee bezig is om op te treden tegen de Joden.

Het kalifaat dreigt de Joden ermee Israël in een groot graf te veranderen. Misschien lukt het hem om nog dichterbij de grenzen van Israël te komen: maar binnen twee minuten kan de Israëlische luchtmacht het kalifaat verpulveren; en zodoende de ontmoeting van de kalief en zijn schare waanzinnigen met hun 71 maagden bespoedigen.

Ondertussen staat Israël, volgens de VN, op de 18e plaats van 188 landen met betrekking tot levenskwaliteit en vooruitgang en staat daarmee boven de meeste Europese landen.

Er bestaat een diepe kloof tussen de joodse enclave Israël, een lichtpunt onder de naties, en het terroristische uitschot om haar heen, dat gebaseerd is op ellende en onderdrukking. Dit verklaart waarom we dit kleine land, dat nog kleiner is dan de Toscane, als onze grootste en meest waardevolle bondgenoot zouden moeten beschouwen.

door Giulio Meotti


in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel op Politically Incorrect van 2 januari 2016


meotti-boekDe auteur Giulio Meotti, een Italiaanse journalist verbonden aan het dagblad Il Foglio, schrijft een twee-wekelijkse kolom voor Arutz Sheva. Zijn artikels verschijnen om de regelmaat in verscheidene publicaties zoals The Wall Street Journal, Frontpage, Commentary e.a.

Hij is de auteur van het bekende boek “A New Shoah” (2008), waarin een onderzoek werd gedaan naar de persoonlijke verhalen van Israël’s slachtoffers van de terreur, gepubliceerd bij uitgeverij Encounter. Onlangs publiceerde hij een nieuw boek omtrent het Vaticaan en Israël onder de titel “The Vatican Against Israel: J’accuse” (2013) uitgebracht bij Mantua Books. Lees hier</str