Terwijl Israël een echte Renaissance beleeft, zinkt Europa dieper weg in het moeras [Giulio Meotti]

Koning David is ‘alive and kicking!’ Plaatje: verguld standbeeld van Koning David op de Zion Berg in Jeruzalem net buiten de muren ten zuiden van de Oude Stad. Volgens de hebreeuwse bijbel was David de tweede koning van het Verenigd Koninkrijk van Israël en Judah, aka het Gouden Tijdperk van Israël in de oudheid. Koning David regeerde omstreeks 1.000 v. Chr. en werd na zijn dood opgevolgd door zijn zoon, de legendarische Koning Solomon.

Israël is nooit een republiek geworden of een formele geschreven grondwet aangenomen, alsof dit het tragische lot weerspiegelt van de meest geplaagde democratie in de wereld, die tegen elke logica in overleeft en daarmee bewijst dat geloof en ideeën bergen kunnen laten bewegen. Israël is de enige staat in de wereld die gedijt naast een fanatieke vijand die niet bang is om te sterven om de Joden te vernietigen. (Iran financiert thans Hamas en Hezbollah om de volgende oorlog tegen Israël voor te bereiden.)

Israël is de enige staat in de wereld, die niet enkel verstoken is van vrienden maar ook rijk aan vijanden is, die het maar wat graag op het vuilnisbelt van de geschiedenis willen dumpen. En er zijn er die herhalen dat Israël de Arabische legers van alle kanten druk moeten laten zetten om binnen te komen om hen daarna – eens ze binnen zijn – hen door geweldloosheid en terugtrekkingen te verslaan. Vandaag animeert dit onbestemde gevoel van het willen zien verdwijnen van Israël een groot deel van de internationale publieke opinie.

Ik wandelde de afgelopen week doorheen de straten van Jeruzalem, Tel Aviv en de gemeenschappen van Judea en Samaria. En ik bleef achter met het duidelijke gevoel dat diegene die in de problemen zit niet Israël is, maar Europa. En dat de drukke straten van Europa minder veilig zijn dan de Israëlische straten die door terrorisme worden geteisterd.

De Joodse Staat is een van de meest succesvolle landen in de wereld. Overal in Israël zie je een grote militaire, religieuze, demografische en culturele kracht.

Militair: Israël zal vandaag geen existentiële bedreiging hebben als het kan voorkomen dat Iran nucleaire wapens verkrijgt. Religieus: overal in Israël zie je jonge en oude mensen bidden en studeren, terwijl de yeshivas, de heilige plaatsen en de synagoges altijd vol met mensen zijn. Demografisch: niet alleen de Israëlische religieuze families, maar ook de seculiere Israëlische zijn met veel kinderen gezegend. Cultureel: Israël heeft per capita een van ’s werelds hoogste aantal gepubliceerde boeken, wetenschappelijke publicaties en universitaire diploma’s.

En vergelijk deze cijfers nu maar eens met Europa’s. Het ‘oude continent’ weigert zich te beschermen en rijdt gratuite mee op de rug van de Amerikaanse veiligheid. Religieus is Europa een continent dat gemarkeerd wordt door apathie of, slechter, door een militant anti-religieus gevoel. Demografisch is Europa een steriel en verouderend continent. Cultureel produceert Europa jaarlijks zeer pessimistische boeken over het eigen verval en irrelevantie.

In Israël kan je op elke hoek van de straat het optimisme opsnuiven. En in de Joodse staat voelen de mensen zich gelukkiger dan in de meeste landen van Europa. Het hele Midden-Oosten implodeert, terwijl Israël een echte Renaissance beleeft.

Zoals ik eerder heb gezegd, is Israël het nieuwe Venetië, toen in de 16de eeuw de alliantie tussen Frankrijk en de Sultan eindigde in de Ottomaanse mars op Wenen [het Beleg van Famagusta van 1570/71]. Met één verschil: Israël is niet bereid om hetzelfde einde als Marcantonio Bragadin te ondergaan, de beroemde Venetiaanse bevelhebber die door de Turken levend werd gevild; zijn oren en neus werden afgesneden nadat hij zich 11 maanden had verzet (zijn lichaam wordt thans bewaard in een Venetiaanse kerk).

Europa lijkt, in tegenstelling tot die kleine Joodse staat, te hebben verkozen om samen met zijn vijanden tenonder te gaan. Als je Israël vanuit de ruimte ziet, vooral ’s nachts, dan zie je deze kleine sprankelende enclave, omringd door gitzwarte duisternis en woeste barbarij. Israël is waarschijnlijk de laatste westerse staat.

door Giulio Meotti


Bron: een artikel van 8 september 2017 van Giulio Meotti op de site van Arutz Sheva

Met dank aan Tiki S. voor de hint: “Het enige licht in de duisternis….. Israel!”


De auteur Giulio Meotti, een Italiaanse journalist verbonden aan het dagblad Il Foglio, schrijft een twee-wekelijkse kolom voor Arutz Sheva. Zijn artikels verschijnen om de regelmaat in verscheidene publicaties zoals The Wall Street Journal, Frontpage, The Gatestone Institute, Commentary e.a. Hij is de auteur van het bekende boek “A New Shoah” (2008), waarin een onderzoek werd gedaan naar de persoonlijke verhalen van Israël’s slachtoffers van de terreur, gepubliceerd bij uitgeverij Encounter. Onlangs publiceerde hij een boek omtrent het Vaticaan en Israël onder de titel “The Vatican Against Israel: J’accuse” (2013) uitgebracht bij Mantua Books. Lees hier een interview met de auteur omtrent zijn laatste boek.

Advertenties

De Verenigde Naties verklaren de oorlog aan de Joods-christelijke beschaving [Giulio Meotti]

un-fixation2

2016 is een bloeiend jaar geweest voor de antisemieten bij de Verenigde Naties. De VN-Veiligheidsraad richtte zich alleen tegen de enige democratie in het Midden-Oosten: de Staat Israël. De vertrekkende Obama-regering heeft georkestreerd, wat zelfs Haaretz een “hit and run” campagne noemde, door zich in de VN kleinerend uit te laten over de Joodse staat en het aan zijn lot over te laten in iets waar slechts conflict en haat met elkaar verweven zijn. Dit is een culturele genocide die niet minder gevaarlijk is dan de terroristische aanslagen. Het is gebaseerd op antisemitische leugens en creëert een sfeer die niet goed is voor het bereiken van “vrede”, zoals men huichelachtig beweerde, maar voor het bestendigen van oorlog.

De VN-Veiligheidsraad resolutie 2334 is het hoogtepunt van een duizelingwekkend vruchtbaar jaar voor de antisemieten. In november vorig jaar namen de Commissies van de Algemene Vergadering van de VN op één enkele dag 10 resoluties aan tegen Israël, dat de enige open samenleving in het Midden-Oosten is. Hoeveel resoluties zijn er goedgekeurd tegen Syrië? Eén. Hoeveel tegen de malafide staat van Noord-Korea? Eén. Hoeveel tegen Rusland toen het de Krim annexeerde? Eén.

Hillel Neuer, van UN Watch, nam het volgende waar:

“Zelfs toen de Syrische president Bashar Assad een finale massamoord op zijn eigen volk in Aleppo voorbereidde, nam de VN een resolutie aan – opgesteld en mede gesponsord door Syrië – die (ten onrechte) Israël veroordeelde voor “repressieve maatregelen” tegen de Syrische staatsburgers op de Golan Hoogvlakte. Het is een obsceniteit.”

Geen enkele resolutie werd goedgekeurd tegen staten die echt misbruik maken van de rechten van de mens, zoals Saoedi-Arabië, Turkije, Venezuela, China en Cuba, en niet te vergeten veel van de virtuele tirannieën in heel Afrika. Slechts één resolutie werd goedgekeurd over de “Palestijnse vluchtelingenkampen”, maar zelfs geen enkele vermelding over de bezittingen van de Irakese christenen in Mosul.

Een andere resolutie in dit racistische banket van de Verenigde Naties had betrekking op de “toepassing van het Verdrag van Genève in de bezette gebieden”. Er zijn honderden territoriale geschillen in de wereld, van Tibet tot aan Cyprus, maar alleen Israël verdient het te worden genoemd?

Volgens de leugenaars bij de Verenigde Naties is Israël het meest kwaadaardige land ter wereld. De hoge commissaris van de VN voor de mensenrechten, Zeid Ra’ad en de Jordaanse Prins Zeid al Hussein sponsoren nu zelfs een “zwarte lijst” van internationale ondernemingen die banden hebben met Israëlische bedrijven in Judea, Samaria, Oost-Jeruzalem en de Golanhoogten, ter vergemakkelijking van de boycot van Israël, in de duidelijk hoop te komen tot de economisch uitroeiing van de enige democratie en pluralistische natie in de regio: de Joodse staat.

Lees hier verder op de site van The Gatestone Institute

Giulio Meotti over die obscene Britse passie voor het haten van Israëlische Joden

jeremyJeremy Corbyn (midden met geel hemd), leider van de Britse socialisten, in Londen op een pro-Hamas manifestatie tegen Israël in de zomer van 2014 [beeldbron: i24 News]

Jeremy Corbyn sprak over het rapport omtrent antisemitisme binnen zijn Labour partij:

“Onze Joodse vrienden zijn niet meer verantwoordelijk voor Israël ’s daden dan onze moslimvrienden dat zijn voor de zelfopgemaakte Islamitische Staat”.

Jawel, dat hebben we goed gehoord: Israël is zoals ISIS en premier Netanjahoe is zoals Kalief Baghdadi.

Sinds hij verkozen werd tot secretaris van de Britse Arbeidspartij [Labour], viel Corbyn van het ene antisemitische schandaal in het andere. Die fatale en verschrikkelijke vergelijking tussen Israël en ISIS wordt gedeeld door veel parlementsleden van Labour en door raadsleden die de afgelopen maanden werden geschorst (waaronder de voormalige burgemeester van Londen, Ken Livingstone).

Maar het is niet verrassend voor een andere reden. Wat Corbyn zei wordt gedeeld door de meesten van de humanitaire Britse elite. Het was weer bijster snugger van de Verenigde Naties om Penny Green te willen benoemen als speciale rapporteur voor de Palestijnse gebieden, een hoogleraar recht aan de Queen Mary University of London, die eveneens Israël vergeleek met Islamitische Staat [uiteindelijk kreeg de Canadees Michael Lynk deze functie; Brabosh.com].

Het is een obscene en onaanvaardbare paradox: dat het slachtoffer de dader wordt, dat de Jood de nieuwe Nazi wordt. Tijdens de laatste oorlog in Gaza in de zomer van 2014 schreef The Independent, een links Brits dagblad, dat  Israël een gemeenschap is van ‘kindermoordenaars’.

De Britse intelligentsia verrechtvaardigt al jaren een bloedbad tegen het het Israëlische volk. De dichter Tom Paulin wenste de dood van ‘Joodse kolonisten’ [“they should be shot dead. I think they are Nazis, racists”]; de toneelschrijfster Caryl Churchill schreef een openlijk antisemitisch toneelstuk [Seven Jewish Children].

New_Statesman_cover_January_14,_2002De romanschrijver Iain Banks verkondigde dat zijn boeken nooit mogen vertaald worden in het Hebreeuws; op de omslag van het Britse weekblad de New Statesman stelde het blad “een  kosjere samenzwering” aan de kaak (plaatje hiernaast); de Britse professor Mona Baker ontsloeg twee Israëlische collega’s van een academisch magazine en laureaat voor de Nobelprijs Harold Pinter verklaarde Israël tot “de centrale factor voor de onrust in de wereld”.

De Britse cultuur puilt uit van dergelijke voorbeelden van primitief antisemitisme. Ik vrees dat de duistere, irrationele, oproep om de Joden te verdrukken opnieuw vorrang heeft gekregen in onze samenleving, tegen elke logica in en tegen elke vooruitgang.

yafeEnkele uren nadat Jeremy Corbyn Israël had vergeleken met ISIS, drong een Palestijnse terrorist een woning binnen nabij Hebron waar een Israëlisch meisje lag te slapen en bracht haar met enkele messteken om het leven. Ze zullen het nooit willen toegeven, maar voor de meeste van deze Britse hypocrieten heeft Hallel-Yaffa Ariel dat verdiend.

door Giulio Meotti

zero-toleranceLonden, 31 augustus 2014. Britse Joden en niet-Joden manifesteren aan het Britse Hoogste Gerechtshof en eisen zero tolerantie voor antisemieten [beeldbron: AFP/i24 news]


in een vertaling van Brabosh.com van een artikel in Arutz Sheva [INN] van 3 juli 2016


meotti-boekDe auteur Giulio Meotti, een Italiaanse journalist verbonden aan het dagblad Il Foglio, schrijft een twee-wekelijkse kolom voor Arutz Sheva. Zijn artikels verschijnen om de regelmaat in verscheidene publicaties zoals The Wall Street Journal, Frontpage, Commentary e.a.

Hij is de auteur van het bekende boek “A New Shoah” (2008), waarin een onderzoek werd gedaan naar de persoonlijke verhalen van Israël’s slachtoffers van de terreur, gepubliceerd bij uitgeverij Encounter. Onlangs publiceerde hij een nieuw boek omtrent het Vaticaan en Israël onder de titel “The Vatican Against Israel: J’accuse” (2013) uitgebracht bij Mantua Books. Lees hier een interview met de auteur omtrent zijn laatste boek.

Gaat Israël akkoord met de BDS dat Joden niet in Judea mogen wonen? [Giulio Meotti]

BDS3Giulio Meotti: “De pre- of post-1967 lijnen zijn slechts een alibi. Een van de symbolen en beelden van de BDS toont heel ‘Palestina’, voor en na de Zesdaagse oorlog, omringd met prikkeldraad, alsof heel Israël één enkele nederzetting is die moet ontmanteld worden.

Gaat Israël akkoord met de BDS dat Joden niet in Judea mogen wonen? Daar lijkt het zeker op in het ministerie van buitenlandse zaken en als we kijken hoe de bedrijven in Judea en Samaria reageren.

Het Israëlisch cosmetisch bedrijf Ahava Dead Sea verhuist haar fabriek van Mitzpe Shalem naar een gebied nabij de kibboets van Ein Gedi. De verhuizing is bedoeld om de moeilijkheden en de schade die het bedrijf leed door de BDS te temperen. De relocatie van Ahava is een grote overwinning voor de beweging om de staat Israël te boycotten.

apartheid-abbas2Enkele dagen voor de verhuis, kondigde Sodastream het ontslag aan van al haar 600  Palestijnse Arabische arbeiders nadat het bedrijf verhuisde naar het zuiden van Israël (Sodastream was voordien gevestigd in Mishor Adumim in Judea).

Agrexco werd eveneens geboycot en gesloten omdat het bedrijf enkele boederijen had in de vallei van de Jordaan en in Tekoa, een ‘nederzetting’ aan de rand van de woestijn van Judea.

Lees verder

Israël heeft het recht om zichzelf te verdedigen tegen extremistische NGO’s

ngo2Door Westerse regeringen gesponsorde anti-Israël NGO’s, hameren op de leugens omtrent Israël tot… zij de schijn van waarheid krijgen, een tactiek die we herkennen uit de nazi-tijd. [beeldbron: cartoonist Ronny Gordon in Arutz Sheva]

De regering van Israël streeft de goedkeuring na van een wet inzake transparantie voor NGO’s die in Israël aan het werk zijn. Er is geen schandaal of aanslag op de democratie, zoals de westerse kranten, vol van anti-Israël wrok, in de afgelopen weken hebben herhaald. Het is, eenvoudig gezegd, vragen om transparantie als een NGO bijdragen uit het buitenland ontvangt. Israël wil de groepen aan de kaak stellen die zich ogenschijnlijk uitsluitend wijden aan de kwestie van de burgerrechten, maar die geld ontvangen uit het buitenland, fondsen die zij gebruiken om een oorlog van delegitimizatie te voeren jegens de Joodse staat.

Neem bijvoorbeeld groepen zoals Breaking the Silence, die € 42.000 vanuit Nederland accepteerde na het einde van Operation Cast Lead om er 90 getuigenissen mee te verzamelen van voormalige Israëlische soldaten omtrent vermeende ‘oorlogsmisdaden’ in Gaza (2008-2009). Toen ik verleden jaar Hebron bezocht, zag ik daar Apartheid, maar niet die Breaking the Silence beschreef: Ik zag Joden die verboden werden om bepaalde gebieden te betreden enkel omdat ze Joden waren. Dàt is Apartheid.

Nathan SharanskyDe voormalige Sovjet-dissident Nathan Sharansky (plaatje rechts), die met zijn strijd om uit de gevangenis te worden vrijgelaten en daarin toen de steun kreeg van grote NGO’s zoals Human Rights Watch, zei dat vele van deze organisaties thans “een instrument zijn in de handen van dictatoriale regimes die democratiën bestrijden”. Waarom zou Israël niet ijveren om meer transparantie als de Noorse ambassade in Tel Aviv, de Europese Unie, een Nederlandse associatie of de Saoedische sjeiks bakken geld doneren aan een of andere  NGO om deze te laten propageren dat Israël’s “apartheidstaat” “misdaden tegen de mensheid” zou bedrijven?

Praten over het gedrag van deze NGO’s? In mei vorig jaar werd het Joods Nationaal Fonds (Jewish National Fund), de non-profit organisatie die werd opgericht vóór de Israëlische Staat bestond, de pioniers NGO die onvruchtbaar land regenereerde en 280 miljoen bomen aanplantte, werd in Finland verboden om deel te nemen aan Maailma Kylässä, het World Village festival dat werd georganiseerd door de multiculturele organisatie Kepa, die zowat 300 verschillende NGO’s telt en gesponsord wordt door de Europese Unie en het Internationale Rode Kruis. Echter op het World Village festival van 2014 verdeelde het Palestijnse Forum – en werd door deze NGO’s toegestaan om te verdelen – kaarten van het Midden-Oosten waarop Israël niet eens voorkwam.

Er is geen enkel ander land in de wereld dat het doelwit van manipulatie is door buitenlandse regeringen via zo’n massieve interventie in haar binnenlandse affaires. Het is Israël’s Trojaanse Paard. En de Joden hebben het recht hiertegen te vechten.

door Giulio Meotti


in een vertaling van Brabosh.com van een artikel in Arutz Sheva [INN] van 14 februari 2016


meotti-boekDe auteur Giulio Meotti, een Italiaanse journalist verbonden aan het dagblad Il Foglio, schrijft een twee-wekelijkse kolom voor Arutz Sheva. Zijn artikels verschijnen om de regelmaat in verscheidene publicaties zoals The Wall Street Journal, Frontpage, Commentary e.a.

Hij is de auteur van het bekende boek “A New Shoah” (2008), waarin een onderzoek werd gedaan naar de persoonlijke verhalen van Israël’s slachtoffers van de terreur, gepubliceerd bij uitgeverij Encounter. Onlangs publiceerde hij een nieuw boek omtrent het Vaticaan en Israël onder de titel “The Vatican Against Israel: J’accuse” (2013) uitgebracht bij Mantua Books. Lees hier een interview met de auteur omtrent zijn laatste boek.