Hamas vernietigt in Gaza 4500 jaar oude Kanaänitische archeologische schat

Een luchtopname uit ca. 2000 van de opgravingen in Tel Es-Sakan ten zuiden van Gaza Stad, toont huizen die dateren van 2600-2300 v. Chr. alsook versterkingen uit het einde van het 4de millenium v. Chr. [beeldbron: Pierre de Miroschedji/The Times of Israel]

“Als de archeologische sites in Gaza zouden kunnen spreken, zouden zij het uitschreeuwen om hulp tegenover de vernielingen die door mensenhanden worden aangericht. Sommige [sites] werden gesloopt en nieuwe woningen werden er bovenop of in hun plaats gebouwd. Andere worden geplunderd of verwaarloosd.” [Rasha Abou Jalal, 10 oktober 2013, bron: Al Monitor]

Bijna zes jaar geleden, 1 november 2011, werd ‘Palestina’ opgenomen als volwaardig lid van de UNESCO,  het cultureel agentschap van de Verenigde Naties dat pretendeert te waken over het werelderfgoed en voortaan dus ook het cultureel erfgoed van het Uitgevonden Volk, aka de Palestijnen. Maar dat belet de Palestijnen niet om alles wat niet-Islamitisch erfgoed is, gewoon met bulldozers plat te walsen. En als het Joods erfgoed is, wordt het met de hulp van diezelfde UNESCO simpelweg gestolen, aangeslagen en omgeturnd tot islam of anders botweg vernietigd.

Tel Es-Sakan
Andermaal verdwijnt in Gaza een belangrijke archeologische site die dateert uit de Bronstijd onder de sloophamer van Hamas, een islamistische ent van de Moslim Broederschap. De Palestijnen zijn blijkbaar enkel geïnteresseerd in het behoud van islamitisch erfgoed en vooral in het stelen en zich onrechtmatig toeëigenen van het Joodse en Israëlische erfgoed. Intussen moet al het andere – lees: niet-Joodse erfgoed – plaatsmaken voor de oorlogsinspanningen van Hamas  als deel van hun eeuwigdurende strijd om de vernietiging van de Joodse staat Israël.

Dit keer gaat het om Tel Es-Sakan (Heuvel van Asse) dat “de grootste Kanaänitische stad tussen Palestina en Egypte,” volgens de Palestijnse professor geschiedenis Mouin Sadeq, die drie opgravingen leidde op de archeologische site samen met de Franse archeoloog Pierre de Miroschedji . Deze belangrijke archeologische site werd in 1998 bij toeval ontdekt. De site werd Heuvel van Asse genoemd omwille van de grote hoeveelheden asse die werd aangetroffen tijdens de opgravingen, wat er kan op wijzen dat de stad is afgebrand, op natuurlijke wijze hetzij door oorlog.

Kanaän ca. 3300 jaar geleden in het Laat Bronzen Tijdperk, toen de Israëlieten gestaag het gebied begonnen te veroveren en het koninkrijk Israël en Judea zullen stichten 

Palestijnse en Franse archeologen begonnen zo’n 20 jaar geleden met de opgravingen op de site en onthulden een 4.500 jaar oude zeldzame nederzetting uit de Bronstijd. Zij ontdekten een ca. 10 hektaren grote versterkte nederzetting die eeuwen vóór de faraonische tijd in Egypte en 1000 jaar voor de pyramiden werd gebouwd.

“Het is een van de vroegste plaatsen die de opkomst van het concept ‘stedelijke samenleving’ in het Nabije Oosten markeren, toen gemeenschappen rond 4000 v. Chr. evolueerden in landbouwdorpen. Tel Es-Sakan lag op de handelsroutes tussen Egypte en de Levant,” volgens  de in Jeruzalem woonachtige professor Jean-Baptiste Humbert. Hij is een Franse archeoloog die verbonden is aan de Ecole Biblique et Archéologique Française de Jérusalem, die eerder andere locaties in Gaza had opgegraven. Echter, in 2002 werden de opgravingen tijdelijk stilgelegd omwille van de veiligheid.

Sinds Israël zich in de zomer van 2005 terugtrok uit Gaza en de enclave overliet aan de Palestijnen, worden zowat alle archeologische sites in Gaza bedreigd. En sinds Hamas in 2007 in een gewelddadige staatsgreep de macht greep, heeft het islamistische regime de archeologische werkzaamheden en opgravingen, systematisch geboycot en vernietigd.

Ook de Heuvel van Asse (aka Tel Es-Sakan) ontkwam niet aan de vernielzucht van Hamas en moet thans plaatsmaken voor bouwprojecten en militaire infrastructuren. Voor haar nieuwste project werden door Hamas ter plaatse bulldozers gestuurd die de laatste restanten van deze antieke stad met de grond gelijk hebben gemaakt. “Er is een duidelijke vernietiging van een belangrijke archeologische site aan de gang. Ik heb geen idee wie de vernietiging van deze site heeft goedegekeurd,” zei professor Mouin Sadeq.

In 2009 en 2012 werden bij de uitbreiding van universiteiten de westelijke en noordelijke gevels van Tel El-Sakan vernietigd. Mensen die tijdens de drie oorlogen tussen Hamas en Israël werden ontheemd, zetten tijdelijke woningen aan de oostkant op. Toen Hamas afgelopen maand de recente afvlakking van de site tijdelijk staakte, werd er de dichtstbijzijnde beschikbare expert bijgehaald om toegang te krijgen tot Gaza, met name professor Jean-Baptiste Humber. “Vandaag wordt de volledige zuidelijke gevel van de Tel gewist,” zei Humbert. “Ook in de voorgaande jaren werden façades en borstweringen aan de andere zijden vernietigd. Nu is het vernietiging alom,”, zei een verbouwereerde Humber bij de aanblik van de verwoesting.

Redden wat er te redden valt
Jamal Abu Rida, de directeur voor antiquiteiten van het ministerie zei dat Tel Es-Sakan een beschermde archeologische site is en vertelde dat ze, terwijl de bulldozers het terrein effenden,  een kruik uit de vroege Bronstijd hebben gevonden. Ook Fadel al-Outul, een archeoloog uit Gaza, kon enkele fragmenten redden en daaruit later tweederde deel van een andere kruik samenstellen.  Hij vond ook een vuurstenen mesblad.

Maar zij konden niet beletten dat de meer machtige Land Autoriteit van het Hamasregime andermaal 1,2 hektare platwalsden. De werken gingen ook vorige week verder. Op amateurvideo’s is te zien hoe de  wallen van de site onder het geweld van de bulldozers worden verpulverd. De borstwering van de zuidelijke façade werd ook blootgelegd en wordt vernietigd. Bulldozers laadden een vrachtwagen vol met aarde die vele antieke pot- en kruikfragmenten en een onbekend aantal andere artefacten bevatte. 

Toen op de archeologische site de Palestijnse arbeiders onverwachts fotografen met camera’s van het Amerikaanse persagentschap Associated Press (AP) zagen opduiken, maakten zij zich haastig uit de voeten. 

Junaid Sorosh-Wali, een ambtenaar van UNESCO, het cultureel agentschap van de Verenigde Naties dat verondersteld wordt over het werelderfgoed te waken, inspecteerde op dinsdag 3 oktober 2017 de toegebrachte schade aan de archeologische site. Wat er gebeurde was “rampzalig voor de archeologie en het cultureel erfgoed in Palestina,” zei hij. Hij zei dat UNESCO bezorgd was over acties van de “bevoegde autoriteiten”. 

Werelderfgoed in Gaza bedreigd
Voor de Palestijnen is alles wat niet Islam is, pure blasfemie (haram) en mag vernietigd worden net zoals ISIS talrijke historische sites sloopte die niet Islam (niet hallal) of niet ‘voldoende’ Islam waren. In het andere geval worden ze “gestolen” en omgeturnd tot moslimorigine (bv. de Tempelberg in Jeruzalem en de hele omgeving; het Graf van Rachel in Bethlehem; de Tombe van de Patriarchen in Hebron; het Graf van Jozef in Shechem enz.)

Echter, het is niet omdat de Palestijnen niets van zichzelf, hun geschiedenis of cultuur kunnen aantonen (behalve dan terreur en geweld), dat er zich niets van historische waarde bevindt in de Palestijnse gebieden in Judea & Samaria (aka de Westelijke Jordaanoever) en in de Gazastrook. Integendeel. Alleen, ze zijn niet van Palestijnse oorsprong. Dàt is een fabel.

Eerder werd werelderfgoed vernietigd of beschadigd in Gaza. Zo raakte in april 2013 de verwoesting door Hamas bekend van een deel van de antieke site Anthedon, een oude haven van 3000 jaar oud die nota bene op de erfgoedlijst van UNESCO prijkte maar helaas moest plaatsmaken voor een militair oefenterrein [?!] voor de Al Aqsa Brigades. Meer recent was er op 2 april 2016 de vernietiging met bulldozers door Hamas van de pas ontdekte ruïnes van een antieke Byzantijnse Kerk uit de 6de eeuw na Chr. in het centrum van Gaza stad.

Hieronder volgen enkele voorbeelden van niet-Palestijns historisch en cultureel erfgoed in de Gazastrook die spoedig gedoemd zijn om voor eeuwig te verdwijnen, omdat ze voor de Palestijnen niet Islam of niet voldoende Islam zijn zoals: het Fort van Barquq uit 1387 na Chr., het Klooster van Sint Hilarion uit 329 na Chr. en de Haven van Anthedon uit 1200 v. Chr., allen uitermate waardevolle historische sites in Gaza en de facto erfgoed van de wereld.

Lees ook op deze blog: Het eeuwenoude niet-Palestijns erfgoed in de Gazastrook wordt geruïneerd en geplunderd [deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4];

museum03

Op woensdag 18 mei 2016 opende het Uitgevonden Volk in Birzeit nabij Ramallah, Judea, met veel poeha Het Palestijns Museum, kostprijs: 24 miljoen dollars. Slechts één ‘klein’ probleem: er werd helemaal niets tentoongesteld. De Palestijnen hopen om binnen een jaar of zo ergens iets ‘Palestijns’ te vinden waarmee ze de lege zalen kunnen vullen…

Advertenties

Heropbouw van de synagoge van Umm el Kanatir (Golanhoogtes) uit de Byzantijnse tijd

Gerestaureerde synagoge in Umm el Kanatir op de Golan Hoogtes, die gebouwd werd tijdens de Byzantijnse bezetting, waaraan tussen 634 en 641 na Chr. een einde kwam nadat het Land van Israël werd veroverd door de Arabieren die zich net hadden bekeerd tot islam. Umm el Kanatir werd bijna 100 jaar later na de Arabische verovering compleet verwoest tijdens de grote aardbeving van 18 januari 749 na Chr. [beeldbron: Kanatir]

Het strategisch gelegen gebied van de Golanhoogtes werd door Israël heroverd op Syrië op 10 juni 1967, de laatste dag van de Zesdaagse Oorlog van 1967. Vermits Syrië met Israël weigerde te onderhandelen over een vredesakkoord werden de Golanhoogtes op 14 december 1981 officieel  door Israël geannexeerd.

Sindsdien wordt door Israëlische archeologen het gebied doorzocht op zoek naar oude Joodse sites en synagogen, en naar verdwenen dorpen en steden uit de oudheid. Tot zover hebben archeologen op de Golanhoogtes zowat 25 synagogen uit de oudheid ontdekt waardoor onmiskenbaar de Joodse aanwezigheid en bewoning in het gebied wordt bewezen en de aanspraken van Israël op het gebied hierdoor betekenisvol worden ondersteund.

Um El-Kanatir
De grote aardbeving in Galilea van 18 januari 749 verwoestte vele steden, zoals Tiberias, Beit She’an, Hippos en Pella, terwijl vele andere zwaar werden beschadigd. Eén van de verwoestte plaatsen als gevolg van die vreselijke aardbeving van toen is de archeologische site van Umm El-Kanatir, gelegen in de Golan boven de oostelijke oever van het Meer van Galilea.

Umm el-Kanatir, of ook Keshatot Rechavam in het hebreeuws zoals het genoemd werd naar de in 2001 vermoordde Israëlische minister Rechavam Zeevi, was een Joods stadje uit de tijd van de Mishna en de Talmoed. De oorspronkelijke naam van de stad is onbekend, maar het kreeg zijn bijnaam dankzij de drie massieve bogen die staan nabij de waterbron die in het stadje ontspringt.

Dit was wat er overbleef in 2003 vóór de heropbouw van de synagoge van Umm el Kanatir die tijdens de aardbeving van  18 januari 749 na Chr. werd verwoest [beeldbron: Wikipedia]

In Umm el Kanatir bevond zich ook een synagoge uit de Byzantijnse periode (324-638) die vermoedelijk in de 5de eeuw werd gebouwd. In 1991 schreef Tzvi Ilan over deze archeologische vindplaats in zijn boek “Ancient Synagogues in Israel“:

“… deze synagoge, die behoort tot de prachtigste en belangrijkste in de Golan, werd in 1884 ontdekt tijdens een bezoek van L. Oliphant and G. Schumacher. Kohl en Watzinger voerden er in 1905 opgravingen uit en tekenden een plan uit van de synagoge dat tot op vandaag wordt gebruikt als basis voor verder onderzoek. Het gebouw werd in 1932 onderzocht door E. L. Sukenik, in 1968 werd opnieuw een noodonderzoek uitgevoerd en later door ons en D. Urman en meer recent door Z. Ma’oz.”

Reconstructie van de synagoge
Wanneer alles in puin ligt, wat kost het om het allemaal weer in elkaar te zetten? Archeologie werkt van nature uit reeds vernietigend. Het opgravingsproces houdt systematisch het verwijderen in van vele vuil- en puinlagen. De partners Chaim Ben David en Yeshu Dray besloten in Um El-Kanatir tot een andere en erg moderne aanpak. In augustus 2003 startte een project om de oude synagoge weder op te bouwen onder leiding van Yeshu Dray.

Het doel van de Oudheid Autoriteit was om de ruïnes van de oude synagoge te herstellen. De archeologische opgraving gebeurde onder de auspiciën van het Instituut voor Archeologie van de Bar-Ilan Universiteit en de Jordan Valley College. Yeshu Dray is een voormalig interieurontwerper die zijn vaardigheden in de reconstructie van oude technologieën heeft veranderd.

Zijn theorieën werden in de praktijk gebracht door modellen en volledige reconstructies op locatie met behulp van originele materialen, vaak een drastische herziening van wat in de academische wereld wordt geaccepteerd. Een ander pioniersveld van zijn activiteit is het toepassen van een gamma van technologieën om een ​​site uit elkaar te nemen en weer samen te zetten.

Een kraan werd boven de site opgesteld die over spoorlijnen reed, om de zware stenen op te tillen en terug te zetten. Met gebruik van 3D laser scanning werden duizenden stenen genummerd en ingevoerd via microchips om aldus de gevallen stenen op te sporen en weder op te bouwen op hun oorsqpronkelijke locatie. De reconstructie van de synagoge die begon in 2003, zal uiteindelijk meer dan 12 jaren in beslag nemen. Meer dan 2000 stukken (stenen, blokken en pilaren) moesten zoals een puzzel opnieuw in elkaar gepast worden…

“Het heeft 12 jaar geduurd om 50 procent van het oorspronkelijke gebouw te reconstrueren,” schrijft Chaim Ben David in het juli/augustus 2016 nummer van BAR. “Elke steen werd speciaal geplaatst om te passen bij de volgende flankerende steen. Onder leiding van de belangrijkste archeoloog Ilana Gonen Chaim, hebben we het equivalent van ongeveer 600 dagen gewerkt, de helft van de tijd uitgegraven en de andere helft aan reconstructie.”

Oudste actieve synagoge in de wereld
Zoals op het plaatje bovenaan te zien is, is het resultaat van de reconstructie adembenemend: de archeologen hebben de westerse en oostelijke muren van de synagoge hersteld met inbegrip van het Torah heiligdom, een achthoekige vloermosaïek in basaltvlagsteen en kolommen versierd met de zevenarmige menorah.

Bij verder onderzoek werden inscripties in het Aramees aangetroffen, gedecoreerde kolommen, een shofar en nog zoveel meer. De synagoge meet 13 meter breedte, 18 meters in lengte en was oorspronkelijk 12 meters hoog. Het doel van de reconstructie van  Umm el Kanatir is om deze uiteindelijk te maken tot de oudste actieve synagoge in de wereld.

door Brabosh.com


Videobeelden door Rachel Heller van de synagoge van 23 juni 2017

Bronnen:

Yeshuat website van Yeshu DrayYeshu’s current Main Project ‘Umm el-Qanatir’
♦  een artikel in The Jerusalem PostThe Synagogue van Umm El-Kanatir” van 19 februari 2009
♦  een artikel op de website Israel and YouUmm el Kanatir” van 9 januari 2014
een artikel in The TowerDiscovering Jewish History on the Golan Heights” van april 2014
♦ een artikel in Bible History Daily  “Resurrecting a Byzantine Synagogue at Um el-Kanatir” van 26 juli 2016

Verloren Joodse stad ontdekt onder een legerbasis van het IDF in Samaria

Beit El in Samaria, september 2017. Enkele van de bijzondere artefacten die werden opgegraven in een verloren Joodse stad uit de Eerste Tempelperiode onder een voormalige legerbasis van het IDF [beeldbron: The Jewish Press]

Enkele weken geleden arriveerden medewerkers van de afdeling Archeologie van de IDF Civiele Administratie in het gebied van een thans verlaten opleidingsbasis, naast de stad Beit El in Samaria en, gravend onder het oude paradeplein, verbaasden ze zich om er een ​​verborgen Joodse stad te ontdekken, berichtte The Jewish Press op donderdag.

Tijdens de opgravingen werd een Joodse nederzetting blootgelegd die teruggaat naar de Eerste Tempelperiode van Israël’s geschiedenis (960-568 voor Chr.), die volgens de archeologische vondsten vele malen in andere handen is gevallen. De stad was nog bewoond tijdens het oude Israëlische Koninkrijk Juda tot dit in 539 na Chr. onder de macht kwam van de Perzen.

Later werd de nederzetting uitgebreid tijdens de Hellenistische periode – die begon toen Alexander de Grote veel van wat nu Israël is, in zijn enorme rijk absorbeerde. Vervolgens kwam het onder de controle van de Joodse Hasmoneaanse dynastie voordat ze in de handen van de Romeinen viel. De stad werd dan vele jaren verlaten totdat deze in de Byzantijnse periode door een christelijke bevolking werd herbewoond, waaronder monniken die daar een klooster bouwden.

“De vondsten zijn geweldig,” zei professor Yevgeny Aharonovitch, een archeoloog bij de Burgerlijke Administratie. “We vonden een aantal huisdeursleutels van woningen, we vonden allerhande gereedschap dat door de Joden werd gebruikt en zegeltypen die behoren tot de [Joodse] periode.”

Aangenomen wordt dat de Byzantijnse nederzetting floreerde tot halverwege de 7de eeuw na Chr. Nadat in het jaar 637 Jeruzalem werd veroverd door een moslimleger op instructie van kalief Omar ibn al-Khattab van het Rashidun Kalifaat (632–656) met Medina als hoofdstad (in  het tegenwoordige Saoedi-Arabië), werden de christenen verjaagd en of vermoord en werden de populatie vervangen door een moslimbevolking.

Resten uit die periode omvatten een groot aantal containers die werden gebruikt in de handel van olijfolie. Volgens professor Aharonovitch werd de Joodse stad uiteindelijk verwoest als gevolg van een grote aardbeving.

Wellicht wordt hier verwezen naar de aardbeving van 749 na Chr. toen de steden Tiberias, Beit She’an, Hippos en Pella grotendeels werden vernield terwijl vele andere steden doorheen de Levant zwaar werden beschadigd. In Joodse bronnen wordt de aardbeving op de ochtend van 18 januari 749 ook wel “De Aardbeving van het Sabbat Jaar” genoemd, omdat het toeval wil dat het jaar 749 een sabbatjaar (shmita) was.

Beit She’an (Grieks: Scythopolis) was een van de steden die werden verwoest tijdens de aardbeving van 749 na Chr.[beeldbron: Wikipedia]

Opmerkelijk: 8 jarig meisje vindt in Samaria een 2.000 jaar oude halve sjekel munt

Nadat een 8 jarig meisje haar klein zusje ophaalde in de kleuterschool, raapte zij nog een andere kleinigheid van de grond op haar terugweg naar huis, met name een extreem zeldzame 2.000 jaar oude “halve sjekel” munt. De zilveren munt die in Halamish werd gevonden werd geslagen tijdens de Grote Joodse Opstand [tegen de Romeinse bezetter] van 66 tot 70 na Chr. die de verwoesting van de Tweede Tempel voorafging.

Toen keerde ze terug naar haar huis keerde in de Joods enederzetting Halamish die dag afgelopen mei, zocht Hallel Halevy met Google naar “oude munten” en vond iets dat leek op een match. Dus, borg ze de munt op in haar speciale kleine doos waar ze haar erg gewaardeerde spiegeltje en haar favoriete kettinkje bijhield. “Kinderschatten,” lachte Hallel in een interview van donderdag ll. met The Times of Israel.

Hallel Halevy  toont fier haar vondst

En daar bleef de munt tot ongeveer een week geleden, toen haar 11-jarige zus het opmerkte en haar adviseerde om het aan hun vader te laten zien. “Ik herkende dat het een echte oude munt kan zijn”, zei vader Shimon, een advocaat. Maar niet beschikkend over de juiste opleiding om het te bevestigen, nam hij een foto met zijn mobiele telefoon en stuurde deze naar de vrouw van een lokale geleerde, Prof. Zohar Amar die aan de Bar-Ilan Universeit doceert..

Professor Amar vertelde aan Israel National News (Arutz Sheva) dat “de Joden dergelijke munten sloegen tegenover de munten die werden geslagen in Tyrus om de Joodse symboliek en het nationalisme te benadrukken en in de tempel gebruikten ze alleen deze munten omdat ze een zeer hoge kwaliteit van het zilver hadden.”

Volgens archeologist Zachi Dvira van de Temple Mount Sifting Project “Werden deze munten gebruikt om de Tempeltaks te betalen tijdens de periode van de Grote Opstand, die de Tyreense sjkel verving die voordien werd gebruikt. Het lijkt erop dat deze halve-sjekel munten werden geslagen door de Tempel autoriteiten op de Tempelberg zelf.

Het was de eerste keer dat de Joden zilveren munten gebruikten. Later, na de verwoesting van de Tempel in 70 na Chr., raakte zelfs in de diaspora de gewoonte ingeburgerd om een halve sjekel te doneren en het is vandaag de dag de gewoonte om die te geven vóór Poerim. Amar zei dat terwijl deze munten elders in Israël worden gevonden, “de ontdekking in Halamish het belang ervan verhoogt omdat het gebied een zeer groot centrum was en volgens Josephus, Joden hebben deelgenomen aan de opstand en er is bewijs dat dit verslag ondersteunt.”

Halamish aka Neve Tsuf
Gesticht in 1977 bevindt het moderne Halamish (ook gekend als Neve Tsuf) zich in het zuidwesten van Samaria, dat tijdens de Romeinse bezetting van het Heilig Land op een belangrijke verbindingsweg lag tussen Caesarea en Jeruzalem. De archeologische site, gelegen op een paar honderd meter van de plek waar Hallel de munt vond, beschikt over bewijzen van een nederzetting in de Romeinse tijd – die de Joodse opstand periode omvat – tot aan de vroege islamitische periode.

“Dit is een gebied waar de pelgrims doorheen lopen op weg naar Jeruzalem. De Romeinen begrepen dat als ze Jeruzalem wilden veroveren ze eerst de Joden moesten onderdrukken hier op weg naar Jeruzalem,” vertelde Amar aan Israel National News.

De locatie waar Hallel de munt vond is tevens slechts ongeveer 200 meter verwijderd van de plek waar op 21 juli 2017 een Palestijnse aanslag werd gepleegd en waarbij Josef Salomon (70 jr.), zijn dochter Chaya Salomon (46 jr.) en zijn zoon Elad Salomon (36 jr.) met messteken werden vermoord. De dader, de 19-jarige Omar Al-Abed al-Jalil uit Kobar nabij Ramallah die ter plaatse kon ingerekend worden, bekende de feiten en bleek een aanhanger van Hamas te zijn.

“Na alles wat we onlangs hebben meegemaakt, is de ontdekking [van deze zilveren munt] zeer interessant, omdat de Romeinen ons toen wilden doden, maar we kwamen hier terug en dit jaar vieren we de 40ste verjaardag van de stichting van Neve Tsuf”, zegt Amar. Tegenwoordig wonen er 1.278 mensen in Halamish (2015).

Halamish aka Neve Tsuf in Samaria

Duitse archeologen ontdekken antieke ‘zespuntige sterren’ tijdens opgravingen in Elephantine, Egypte

elephantine01
Een team van Duitse en Egyptische archeologen hebben twee zes-puntige sterren ontdekt die Davidsterren kunnen zijn en mogelijk verwijzen naar vroegere Joodse bewoning op het eiland Elephantine in het Aswan district. De Egyptische Autoriteit voor Antiquiteiten heeft een  dringend decreet uitgevaardigd om de bewuste steen met de twee sterren helemaal vrij te maken en te onderwerpen aan uitgebreid onderzoek.

Elephantine is een klein eiland in de rivier de Nijl, gelegen in het zuiden van Egypte, vlak bij het eerste cataract. Van noord naar zuid meet het eiland ongeveer 1,2 km en is op het breedste punt ongeveer 400 meter. Het eiland maakt deel uit van de Egyptische stad Aswan.

De Duitse archeologen weigerden aanvankelijk om de stenen te verwijderen, en wilden het in hun oorsponkelijke locatie behouden, maar ze zwichten onder druk van de Egyptische autoriteiten toen deze dreigden de opgravingen te beëindigen die bedoeld waren om een oude tempel te restaureren op de site.

Lees verder