De schande van het Britse Witboek van 1939 waardoor Joodse immigratie tijdens de Holocaust naar ‘Palestina’ werd beperkt

Jeruzalem, 3 mei 1946. Joodse vluchtelingen protesteren aan het Britse hoofdkwartier tegen de beperkingsmaatregelen op Joodse immigratie voor, tijdens en na de Holocaust. De Joodse onvrede bereikt langzaam en gestaag het kookpunt

In 1929 organiseerden de leiders van het Arabische nationalisme een pogrom tegen de Joodse bevolking van Palestina. De Britten reageerden precies op dit bloedbad zoals de Arabieren hadden gehoopt: er werd een Witboek van de Britse regering gepubliceerd dat het mandaat Palestina bijna volledig afsloot voor Joodse immigratie. 

Dit was niet alleen een crisis voor het zionisme, maar ook een persoonlijke crisis voor één persoon: Chaim Weizmann, die erin slaagde het vertrouwen van de Britten te winnen in de mate dat ze in 1917 de Balfour-verklaring uitvaardigden en hem het land van zijn voorouders aanboden.

Weizmann was een gevangene van zijn eigen dankbaarheid geworden, omdat de prijs voor de vervulling van het zionisme een kans was om een ​​adelstand van het rijk te krijgen, wat betekende dat hij de kroon niet de oorlog kon verklaren. 

Voor hem was het Witboek het eerste verraad van Groot-Brittannië, en hij zou geleidelijk worden gebroken door opeenvolgende crises in de relatie tussen het zionisme en Groot-Brittannië, samen met het conflict tussen de liefde die hij voelde voor zijn land en zijn loyaliteit aan degenen die het hadden gegeven aan het Joodse volk door zijn handen.

De zionisten zagen hem niettemin als een man van compromissen – iemand zonder de moed om in opstand te komen. Ben Gurion daarentegen nam een ​​vastberaden standpunt in. De publicatie in 1939 van het nieuwe Witboek, dat de immigratiebeperkingen verscherpte, bracht hem ertoe de oorlog aan de Britten te verklaren.

Het Macdonald Witboek

Het MacDonald White Paper is een Brits witboek uit 1939 waarin de Britse politiek ten aanzien van het Britse Mandaatgebied Palestina werd bepaald. Dit witboek werd opgesteld door Malcolm MacDonald, de Britse staatssecretaris voor koloniën en gepubliceerd op 21 mei 1939.

Naar aanleiding van de conclusies van de Peel en Woodhead Commissies en discussies op de St. James Conferentie , evenals de lopende Arabische Opstand verwierp de krant het idee van opdeling en stelde voor om binnen 10 jaar een onafhankelijke staat in Palestina te vestigen, met Arabieren en Joden die de regering delen. 

Het concludeerde ook dat Joodse immigratie naar Palestina moest worden beperkt door zowel de economische capaciteit van het land als de politieke gevolgen, waardoor de Joodse bevolking in vijf jaar op ongeveer een derde van het totaal komt, waarna verdere immigratie Arabische toestemming vereist. Het riep verder op tot beperkingen op de aankoop van land door Joden die inderdaad in 1940 werden ingevoerd .

Het witboek bestond uit drie onderdelen:

  1. Het idee van verdeling van Palestina in een Joods en een Arabisch deel werd verlaten. In 1949 zou Palestina zelfbestuur moeten krijgen, en in dat bestuur zouden zowel Arabieren als Joden naar rato van hun aandeel in de bevolking vertegenwoordigd moeten zijn.
  2. Het aantal Joden dat mocht immigreren werd beperkt tot 75.000: 10.000 per jaar voor de jaren 1940 tot en met 1944 en 25.000 extra voor de opvang van Joodse vluchtelingen. Na 1944 werd verdere immigratie afhankelijk gemaakt van de toestemming van de Arabische meerderheid van de bevolking.
  3. De mogelijkheden van aankoop van land door Joden werden sterk beperkt.

Het witboek werd door het Britse Lagerhuis met 268 tegen 179 stemmen aangenomen.

Tegelijkertijd werd de wereld zich echter bewust van een ander conflict: de Tweede Wereldoorlog was uitgebroken. Tijdens de strijd tegen het nazisme aarzelden de zionistische leiders niet om samen met Groot-Brittannië te vechten, hoewel ze hun eigen privéoorlog tegen de Kroon nooit vergaten. 

Ben Gurion definieerde zijn politieke standpunt in een van zijn beroemdste uitspraken die jarenlang het motto van de Yishuv werd:

“We zullen de oorlog voeren alsof er geen Witboek is, en we zullen het Witboek bevechten alsof er geen oorlog is.”

Hoofdstuk Immigration punt 14 leest:

Na de Tweede Wereldoorlog vroeg president Truman in augustus 1945 om de toelating van 100.000 overlevenden van de Holocaust in Palestina, maar de Britten weigerden en verwezen hooghartig naar het Witboek van 1939.

Volgens historicus Raul Hilberg zouden geo-politieke redenen bij het witboek van MacDonald de doorslag hebben gegeven. Groot-Brittannië kon in de te verwachten strijd tegen nazi-Duitsland zonder meer uitgaan van Joodse steun. Steun van de Arabieren was minder vanzelfsprekend: vanuit de moslimwereld werden goede contacten onderhouden met Italië en Duitsland.

Door de zionisten werd het witboek gezien als een breuk met de Balfour-verklaring: te verwachten was dat Joodse immigratie vanaf 1944 door de Arabische meerderheid van Palestina zou worden verboden. Tevens zou er ook geen vorm van zelfbestuur voor de Joden zijn, wat in de plannen van de commissie-Peel nog wél voorkwam.

Video: Het Witboek uit 1939 en de tragische gevolgen ervan:

Bronnen:

  • naar een artikelBritish White Paper of 1939 on Palestine (MacDonald White Paper)” van 8 september 2014 op de site van The ECF
  • naar een artikelThe White Paper of 1939” op de site van The Jewish Agency for Israel
  • naar een artikelText of the British White Paper of 1939” op de site van My Jewish Learning

Een gedachte over “De schande van het Britse Witboek van 1939 waardoor Joodse immigratie tijdens de Holocaust naar ‘Palestina’ werd beperkt

  1. Ach ja….de Britten en hun ‘antipathie’ tegen Joden die naar het door het Britse Coloniaal bewind bezette palestina wilden komen om aan hun leven te redden.

    Nee, erg fraai is de Britse geschiedenis niet….ondanks alle pronk & praal.

    Het is toch raar dat zovéél Joden precies naar dat gebied vluchten, een klein gebied in een zee van vijandige Arabische/Moslim landen.

    Dit zegt toch iets over alle “”waarheden” van de anti Israel bashers dat Joden niets met Israel te maken hebben en dat “”palestijnen”” het land toebehoort.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.