De Palestijnse Autoriteit is dood. Lang leve… wat?

Sinds de akkoorden van Oslo bijna 30 jaar geleden werden ondertekend, is de tweestatenoplossing de steunpilaar van het westerse beleid geweest.

Volgens haar voorwaarden treedt de Palestijnse Autoriteit eerst op als onderhandelaar en verandert ze vervolgens in een staat. In het kielzog volgden miljarden ponden hulp.

Maar deze maand heeft het JC bewijs gepubliceerd van brutaliteit en corruptie die gemakkelijke veronderstellingen ondermijnt dat de PA een verantwoordelijke wachtende regering is en een adequate partner voor vrede.

In een reeks onderzoeken hebben we onthuld hoe de door de PA geschoolde veiligheidstroepen routinematig wreedheid gebruiken en een mensenrechtenactivist doodslaan; en hoe de PA bezaaid is met corruptie, waarbij zelfs medische patiënten gedwongen worden steekpenningen te betalen voor behandeling.

Deze week onderzoeken we of de PA nog levensvatbaar is als fundament voor een Palestijnse staat. Moet het zo toegewijd blijven worden gesteund door de internationale gemeenschap? En zo nee, wat zijn de alternatieven?

Radi Jarai, die tot 2011 als PA-minister diende en nu ontslag heeft genomen bij Fatah, de regerende partij van de PA, kwam met een sombere beoordeling.

“Het geloof in de PA is nog nooit zo laag geweest”, zei hij tegen de JC. “Het bepaalt het dagelijks leven van mensen, maar het geeft de Palestijnen geen uitzicht van hoop. Mensen praten elke dag over corruptie, maar de PA doet er niets aan.”

De moord op mensenrechtenactivist Nazir Banat was een keerpunt, voegde hij eraan toe. “Het zorgt ervoor dat mensen de PA echt haten. Als Banat de wet had overtreden, had hij voor de rechtbank moeten verschijnen, niet vermoord omdat hij [PA-president Mahmoud] Abbas bekritiseerde.”

Sprekend op voorwaarde van anonimiteit, was een hoge ambtenaar van Ramallah het daarmee eens. “Dit is de slechtste periode van de PA sinds haar oprichting”, zei hij. “Er is een algemene verzwakking van de legitimiteit van de Autoriteit en haar agentschappen.

“Ik heb mijn carrière aan de PA gegeven om een ​​Palestijnse staat te bereiken, maar ik voel me verward. Ik heb een gevoel van schaamte en desillusie, net als mijn collega’s. Mijn salaris is de enige reden geworden om op het werk te verschijnen.”

De druk opvoeren is een dreigende fiscale catastrofe. In 2018 leidde de onthulling dat de PA ongeveer £ 160 miljoen per jaar uitgeeft aan salarissen voor de families van terroristen – het zogenaamde “pay for slay”-beleid – ertoe dat president Trump de directe Amerikaanse hulp aan de PA-schatkist stopzette.

Groot-Brittannië bleef tot vorig jaar salarissen betalen voor gezondheids- en onderwijspersoneel van de PA. Maar na in vier jaar tijd £ 138 miljoen aan belastinggeld te hebben uitgegeven, is ook dit gestopt.

Volgens functionarissen van het Israëlische overheidsorgaan COGAT (Coördinatie van Overheidsactiviteiten in de Gebieden), is de PA nu bijna volledig afhankelijk van belastinginkomsten die namens haar door Israël worden geïnd, waardoor het een tekort heeft dat met de maand groeit.

Het maandelijkse inkomen van de PA is ongeveer £ 200 miljoen, maar de salarisrekening alleen al loopt op tot £ 240 miljoen, met de kosten van gebouwen, voertuigen, medische benodigdheden en transfers naar Israëlische ziekenhuizen die oplopen tot vele miljoenen meer.

Toch gaat het pay-for-slay-beleid door, met geld dat aan de families van terroristen wordt verstrekt via een speciaal netwerk van geldautomaten die aan de postkantoren van de Westelijke Jordaanoever zijn bevestigd.

Maurice Hirsch, juridisch directeur bij de Jerusalem NGO Palestijnse Media Watch, vertelde de JC dat het analyseren van het maandbudget van de PA moeilijk is.

“Er is altijd heel weinig transparantie geweest, en dus was het moeilijk om erachter te komen hoeveel er echt in en uit stroomde”, zei hij. Nu is het echter bijna onmogelijk geworden; begin 2022 stopte de PA met het publiceren van cijfers.

Voor een goede reden. Zelfs in de veiligheidsdiensten, waar agenten hun leven op het spel zetten, krijgt het personeel niet langer hun volledige salaris en moeten ze enorme bedragen betalen.

Als gevolg hiervan nemen duizenden PA-medewerkers lange perioden onbetaald verlof om handarbeid te verrichten in Israël of Israëlische nederzettingen.

“Het ziekteverzuim is het ergst onder de politie en veiligheidsdiensten, ongeveer 30 procent”, zei een hoge PA-functionaris. “Dat maakt het moeilijk om elementaire wetshandhaving uit te voeren, en de misdaad neemt toe, moord en drugs.”

Corruptie is wijdverbreid. Een studie uit 2019 van de NGO Transparency International meldde dat 17 procent van de Palestijnen in de afgelopen 12 maanden steekpenningen had betaald aan een PA-functionaris.

Negenendertig procent had zijn toevlucht genomen tot wasta, een Arabisch woord dat ruwweg vertaald wordt als ‘nepotisme’. Tweeënzestig procent dacht dat corruptie het afgelopen jaar was toegenomen.

Er is een toenemende bezorgdheid dat de PA hierdoor geen partner voor vrede wordt, maar een stimulans voor aanhoudende conflicten. Hirsch zei: “Hoe meer Abbas wordt gehaat vanwege corruptie, hoe meer hij zich moet concentreren op een externe vijand, Israël.”

Maar in plaats van te proberen haar legitimiteit te herstellen, lijkt de PA te ondermijnen wat er nog van over is. De overwinning van Hamas bij de verkiezingen van 2006 betekende een keerpunt, waarna het Palestijnse parlement al jaren niet meer bijeenkwam.

In plaats van wetten die met democratische middelen zijn uitgevaardigd, heeft president Abbas een lange stroom decreten uitgevaardigd, waardoor de basiswet van de PA, die in theorie de mensenrechten en de vrijheid van meningsuiting waarborgt, ernstig wordt verzwakt.

Het was via een van deze dictaten dat hij eerder dit jaar stilletjes elke limiet afschafte aan de tijdsduur waarin een gevangene zonder aanklacht kon worden vastgehouden.

Abbas is nu 12 jaar voorbij wat het einde van zijn ambtstermijn had moeten zijn. Nieuwe Palestijnse verkiezingen zijn onwaarschijnlijk, maar op 87-jarige leeftijd moet het einde van zijn politieke carrière spoedig komen.

Dit jaar zalfde Abbas een opvolger, de 61-jarige Hussein al-Sheikh, en benoemde hem tot secretaris-generaal van de PLO

Wat dan? Dit jaar zalfde Abbas een opvolger, Hussein al-Sheikh, 61, en benoemde hem tot secretaris-generaal van de PLO.

Als topfunctionaris van de PA die zich bezighoudt met Israël, verantwoordelijk voor Israëlische werkvergunningen en de overdracht van goederen, zou al-Sheikh de continuïteit vertegenwoordigen. Hij bezit ook bedrijven en eigendommen waarvan wordt gezegd dat ze miljoenen waard zijn.

Uit een opiniepeiling in juni bleek echter dat slechts drie procent van de Palestijnen wilde dat hij hun volgende president zou worden. Wanneer een regime is aangetast door corruptie, is continuïteit misschien geen troef.

In werkelijkheid is de PA een systeem van nationale regering dat wordt opgelegd aan een lappendeken van lokale stamleiders, velen met een veiligheidsachtergrond. Ze hebben duidelijk gemaakt dat ze de opvolging van al-Sheikh zouden aanvechten.

“In de Arabische wereld is de hamoula, de clan, veel belangrijker dan de staat”, zegt Mordechai Kedar, een veteraan van de militaire inlichtingendienst en expert op het gebied van de Arabische cultuur.

“Er zijn minstens vijf rivaliserende groepen onder leiding van dominante persoonlijkheden die al de middelen verwerven – wapens en strijders – om hun belangen te beschermen.
“De vraag is: wat gebeurt er een minuut nadat Abbas vertrekt? Zullen ze echt met elkaar vechten?”

In een interview met de JC bevestigde Ashraf Jaberi, een leider van de machtige Jaberi-familie, die een enorme invloed uitoefent in Hebron, de grootste stad van de Westelijke Jordaanoever: “Hier in de buurt is deze clan belangrijker dan de PA.”

Hij was vroeger een hoge officier bij de Preventive Security Organization, de dienst die wordt beschuldigd van de moord op de heer Banat. Maar toen besloot hij te vertrekken.

“Mijn grootste probleem was dat ik geen wapen kon richten tegen een lid van mijn clan”, zei hij. “Een persoon kan de PA vele jaren dienen, maar hij zal altijd teruggaan naar zijn familie.”

Ook hij is geleidelijk gedesillusioneerd geraakt door de PA. “Het begon legitiem en sterk”, zei hij. “Maar toen begonnen de leiders persoonlijke voordelen te plukken. De ontwikkeling van een dictatoriaal eenpartijstelsel heeft het verzwakt. [Vermoorde mensenrechtenactivist] Nizar Banat vertelde de waarheid.”

Zoals alle Palestijnse clans bouwen de Jaberis wapenvoorraden op in afwachting van een machtsstrijd, zei hij. “Er zijn cellen en cellen van gewapende mensen. Abbas is het laatste stuk lijm dat de PA bij elkaar houdt, en als hij gaat, zal er chaos zijn.”

Bronnen:

  • naar een artikel van David Rose “The Palestinian Authority is dead. Long live… what?” van 8 september 2022 op de site van The Jewish Chronicle (JC)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.