Frankrijk herdenkt de 80ste verjaardag van de razzia in Parijs ‘Vel d’Hiv’ van 16 juli 1942

Parijs, 16 juli 1942. In de Vélodroom worden duizenden opgepakte Joden samengedreven om nadien naar KZ Auschwitz-Birkenau te worden gedeporteerd. Slechts een paar honderd Joden zullen de gruwelen overleven

De razzia van Vel d’Hiv van 16 juli 1942 was een misdaad in Frankrijk gepleegd door Frankrijk. Geen enkele Duitse soldaat, geen één, werd ingezet tijdens deze operatie
(Franse president François Hollande, 22 juli 2012)

Lazare Pytkowicz was 14 jaar oud toen de Parijse politie op de ochtend van 16 juli 1942 op zijn voordeur klopte. Hij en zijn gezin worden in een bus gepropt en naar het “Vélodrome d’Hiver” (afgekort: Vel d’Hiv) gebracht. 

In de komende twee dagen zullen nog ongeveer 8.000 Joden uit Parijs en de omliggende gemeenschappen naar de fietshal bij de Eiffeltoren worden verscheept . De meesten van hen hebben een buitenlands paspoort omdat de Franse regering de autochtone Fransen nog niet wil uitleveren aan de nazi’s. De detentieomstandigheden zijn erbarmelijk – er is geen water, brood of toiletten. 

Lazare Pytkowicz realiseert zich al snel dat dit niet goed kan aflopen. Hij voelt zijn kans om te ontsnappen als er op 16 juli om 12.00 uur een rel ontstaat bij de ingang: er is een kruidenierswinkel tegenover de hal. 

La rafle du Vel d’Hi : Het verhaal van Lazare Pytkowicz

Moeders die sinds de ochtend geen eten voor hun kinderen hebben, protesteren luid en overtuigen de bewakers om hen melk en water te laten kopen. In het algemene tumult ontsnapt Lazare, scheurt de gele ster van zijn jasje en ontsnapt met rustige stappen naar het metrostation “Grenelle” (sinds 1949 omgedoopt tot “Bir-Hakeim”). 

Hij zal zijn ouders en zus Fajga nooit meer zien. Ze zullen in het concentratiekamp in Auschwitz worden vermoord – net als de vrouwen die naar de supermarkt renden en terugkeerden naar het Vélodrome. 

Van 1 juli tot 7 november 2022 herdenkt het Parijse Holocaustmuseum Mémorial  de la Shoah  de gebeurtenissen van juli 1942 met een speciale tentoonstelling, die de Franse geschiedenisboeken inging onder de naam “La Rafle du Vel d’Hiv”. Het was de grootste massale arrestatie van Joden in Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. 

Op 16 en 17 juli werden in totaal 12.884 mensen – waaronder 4.000 kinderen – gearresteerd: de families werden eerst naar de “Vel d’Hiv” gebracht, individuen werden rechtstreeks naar doorgangskampen gebracht. In de komende weken werden ze allemaal gedeporteerd naar Auschwitz; de meesten van hen werden vermoord in de gaskamers. Slechts een paar honderd volwassenen keerden terug na het einde van de oorlog.

Deze foto toont een herdenkingsbijeenkomst in 1957. Twee jaar later werd het vervallen ‘Vel d’Hiv’ gesloopt

25 jaar later schokt een boek het publiek

Na het einde van de oorlog erkende Frankrijk aanvankelijk niet de verantwoordelijkheid voor de dood van deze mensen. Alleen het boek “La Grande Rafle du Vel d’Hiv”, uitgegeven in 1968 door de voormalige communistische verzetsstrijders Claude Lévy en Paul Tillard, maakte duidelijk wat een leidende rol de  Vichy-regering , die samenwerkte met nazi-Duitsland, en de Franse politie had gespeeld.

De vraag naar het boek was enorm. De populaire krant “Le Nouveau Candide” publiceerde fragmenten en vroeg de toen 29-jarige kunstenaar Jean Cabut, ook bekend als Cabu , om de inval te illustreren, aangezien er maar één foto van haar bekend is.

Het resultaat waren 16 eenvoudige maar indrukwekkende zwart-wittekeningen, die nu voor het eerst in het openbaar worden tentoongesteld. “Tijdens het maken van deze illustraties had hij nachtmerries en bleef hij zijn hele leven getekend”, schrijft zijn vrouw Véronique in het voorwoord van de tentoonstellingscatalogus. Cabu zelf werd gedood bij de islamitische  aanval op de satirische krant Charlie Hebdo in Parijs  op 7 januari 2015.

Cabu volgt het lot van de gedeporteerden

Op basis van de documenten en getuigenissen verzameld door Lévy en Tillard, brengt Cabu het lot van Lazare Pytkowicz en vele andere aan het begin genoemde Joodse mensen tot leven. In één tekening verstopt een klein meisje zich in een deuropening, haar pop stevig vastgeklemd. Op de achtergrond leiden meerdere gewapende politieagenten een man weg. Op een andere foto vlucht een gezin over de daken – de moeder houdt een baby vast, de vader houdt de hand van de dochter vast – terwijl politieagenten een verdieping lager op de voordeur bonzen.

De verantwoordelijkheid van Frankrijk voor de inval in Vél d’Hiv is lange tijd een taboe gebleven. Noch de voormalige verzetsstrijder en toekomstige president  Charles De Gaulle, noch zijn directe opvolgers in het Elysée waren bereid de rol van de Franse autoriteiten bij de deportatie te erkennen. Ze voerden aan dat het Vichy-regime Frankrijk niet vertegenwoordigde. 

Pas op 23 april 1995 erkende toenmalig president Jacques Chirac de “onuitwisbare schuld” van Frankrijk aan de slachtoffers. “De Fransen en de Franse staat” steunden de “criminele waanzin van de bezetters”. 

In de Joodse wijk aan de gevel van een huis in de Rue de la Bretagne nummer 14 hangt een herdenkingsplaat aan de Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tijdens het collaborerende Vichy regime werden ca. 25.000 Joden uit de wijk Le Marais slachtoffers. Deze plaat herdenkt de razzia ‘la Rafle du Vel d’hiv‘ (Rafle du Vélodrome d’Hiver) van 16 juli 1942 [bron]

En vandaag?

Na te zijn ontsnapt uit de Velodrome, belandde Lazare Pytkowicz in Lyon, waar hij zich aansloot bij het verzet. Hij werd voor het einde van de oorlog drie keer gearresteerd door de Gestapo – elke keer wist hij te ontsnappen. 

Na de Tweede Wereldoorlog is hij een van de jongste mensen die door president Charles de Gaulle de “Ordre de la Liberation” heeft gekregen, een eer voor degenen die een verschil hebben gemaakt in de strijd om Frankrijk te bevrijden. Pytkowicz stierf in 2004 in Parijs. 

Het “Vélodrome d’Hiver” wordt in 1959 afgebroken. Tegenwoordig staan ​​op het voormalige terrein aan de Quai des Grenelles woongebouwen en een gebouw van het Franse Ministerie van Binnenlandse Zaken. 

Sinds 1994 herdenkt een gedenkteken de verschrikkelijke gebeurtenissen van 1942. De meeste hedendaagse getuigen zijn inmiddels overleden, maar tentoonstellingen zoals die in het Parijse “Mémorial de la Shoah” houden hun herinneringen levend. 

Documentaire “La Rafle du Vel d’Hiv” van 16 juli 1942:

Bronnen:

  • naar een artikel van Annabelle Steffes-Halmer “Von Paris nach Auschwitz: 80 Jahre nach der Judendeportation” van 16 juli 2022 op de site van Deutsche Welle (DW)
  • naar een artikelIl y a 70 ans, la rafle du Vél d’Hiv” van 15 juli 2012 op de site van Michel Dandelot
  • naar een artikelLa rafle du Vel d’Hiv : l’histoire de Lazare Pytkowicz” van 16 juli 2017 op de site van Les Crises

Een gedachte over “Frankrijk herdenkt de 80ste verjaardag van de razzia in Parijs ‘Vel d’Hiv’ van 16 juli 1942

  1. Bedankt Hugo voor de duidelijke weergave betreffende de feiten! Ook in Nederland werden met hulp van een vrijwel gecorrumpeerde overheid zeker 85 % van de joodse bevolkingsgroep uitgeroeid!! Nog steeds wachten wij op oprechte verontschuldigingen vanwege het nalatige wangedrag van de Nederlandse overheid in en na de tweede Wereldoorlog!!De huidige geïnstitutionaliseerde pharma maffia vaccinazi’s misleiders in Nederland en Europa zijn geen haar beter dan de nationaalsocialistische boevenbende onder Adolf Hitler!! Wederom wordt Europa bedreigd door het totalitaire geïnstitutionaliseerde pharma maffia fascisme!!

    Shalom van Léon van Duren (een roepende in de woestijn van Nederland, Om SIONS wil zal ik niet zwijgen,JEZUS leeft!!)

    Haelen 6081CZ

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.