Artiesten onder vuur: de BDS-oorlog tegen beroemdheden, Joden en Israël

Onlangs kwam de aankondiging op sociale media: de folkband Big Thief zou niet optreden zoals gepland in Tel Aviv. 

Dat was een volledige ommekeer van de verklaring van de band slechts een week eerder, toen het zijn vastberadenheid aankondigde om “open te blijven” voor opvattingen over Israël en de anti-Israëlische beweging Boycot, Desinvestering en Sancties (BDS), en ook om “buiten onenigheid.”

Het was ook slechts de laatste in een lange reeks culturele evenementen die werden geannuleerd, gedempt of vernietigd door een van de krachtigste en meest effectieve anti-Joodse bewegingen sinds het midden van de twintigste eeuw.

In “Artists Under Fire” (Lioncrest, 2022) legt auteur en activist Lana Melman duidelijk en bondig uit hoe groot de bedreiging van BDS en zijn culturele boycot van Israël is geworden – niet alleen voor Israël, en zelfs niet alleen voor joden wereldwijd, maar voor de bloei van de kunsten overal.

Zoals Melman schrijft:

De BDS-campagne tegen Israël probeert de beroemdheid van artiesten te gebruiken als een instrument om Israël te vernietigen en haat tegen Joden wereldwijd aan te wakkeren … Ze willen dat internationale artiesten optredens in Israël en internationale podia vermijden om uitnodigingen aan Israëlische artiesten in te trekken. Hun retoriek riekt naar klassieke antisemitische stijlfiguren, demoniseert Israël en wekt wereldwijd jodenhaat op.

Antizionisme is antisemitisme

Een deel van het probleem, legt de auteur uit, is de algemene aanvaarding van het zelfverdedigingsargument van de BDS-beweging dat ze niet anti-joods is, maar ‘slechts’ anti-Israël – een protest tegen de politiek van het land, niet tegen de bevolking.

Melman gelooft het niet. 

Er is ons verteld dat antizionisme over Israël gaat, maar in feite is het een aanval op Joden – en veel Joden zien dat niet of worden gepest om niet te accepteren wat ze zien. Antizionisme is antisemitisme. Het handelt in moderne bloedsprookjes (de valse bewering dat joden christenen vermoorden tijdens hun rituelen) en anti-joodse samenzweringstheorieën over geld en macht. Het demoniseert Israël en creëert een omgeving die Jodenhaat wereldwijd acceptabeler maakt. En het wijst het Joodse thuisland uit voor kritiek en verwijten die onevenredig zijn aan zijn fouten.

Hoe gevaarlijk dit is en hoeveel schade BDS al heeft aangericht, blijkt erger te zijn dan je zou denken.

Talloze peilingen die de afgelopen jaren zijn uitgevoerd, hebben een directe correlatie aangetoond tussen antizionisme en antisemitisme, waarbij grote delen van de bevolking de valse beschuldigingen van BDS herhalen. Een peiling van de Action and Protection League (APL) verzamelde 500.000 datapunten van in totaal 16.000 mensen in 16 EU-landen van december 2019 tot januari 2020. Een vierde van de ondervraagden stelde Israëli’s gelijk aan nazi’s en was het ermee eens dat dit een internationale boycot van Israël – en 21 procent spraken hun overtuiging uit dat “er een geheim Joods netwerk is dat politieke en economische zaken in de wereld beïnvloedt”.

Geen wonder dat antisemitische aanvallen de afgelopen jaren erger en frequenter zijn geworden in het grootste deel van Europa, evenals in de Verenigde Staten.

Veel van dit antisemitisme komt niet, zoals velen zouden verwachten, van neonazi’s en extremisten aan extreemrechts, maar eerder van zogenaamde “progressieven” en “strijders voor sociale rechtvaardigheid” aan de linkerkant. Het hecht zich vaak – ironisch genoeg – aan ‘wokeness’, een beweging die theoretisch gebaseerd is op het ondersteunen van de rechten van minderheidsgroepen.

Ondanks het feit dat Israël de enige Joodse staat ter wereld is (ondanks een bevolking die ook moslims, christenen en anderen omvat), omringd door 14 moslimlanden – waarvan er vele geen geheim hebben gemaakt van hun wens om de Israëlische Joden van het gezicht te vegen de planeet – “ontwaakte” BDS-ers beschouwen de Israëlische Joden niettemin als de onderdrukkers en Palestijnse moslims als hun slachtoffers: 

Voorstanders van de culturele boycot-, desinvesterings- en sanctiecampagne tegen Israël beweren dat hun zaak de mensenrechten is en dat hun methoden geweldloos zijn. Ze beheersen de taal van de verlichte linkerzijde, maar krabben aan de oppervlakte en je zult zien dat hun tactieken – samen met hun berichten – allesbehalve vreedzaam zijn.

BDS weigert inderdaad alle mogelijkheden voor vrede in de regio. “Er is geen verklaring voor een tweestatenoplossing. In feite is er geen oproep van BDS voor een democratische Palestijnse natie die in vrede en veiligheid met Israël zou leven”, schrijft Melman.

Hoofdstuk voor hoofdstuk, stap voor stap, bouwt Melman’s krachtige geschriften haar betoog op met eye-openende inzichten in de geschiedenis van de Joden, van Israël, en dienovereenkomstig, de BDS-beweging. Overal blijft haar perspectief helder en evenwichtig; ze is bereid om de acties van de Israëlische regering te bekritiseren zonder Israël zelf te bekritiseren of zijn bestaansrecht in twijfel te trekken. Per slot van rekening, merkt ze op, hebben BDS-ers en hun aanhangers nooit opgeroepen tot de boycot, censuur of vernietiging van Amerikaanse artiesten als ze het niet eens zijn met de Amerikaanse regering, wat velen vaak doen.

Ze citeert een protest van zes Israëlische choreografen nadat ze werden uitgesloten van deelname aan een Noors festival:

Zou je een Spaanse artiest afwijzen voor het Spaanse beleid tegen Caledonië en de Basken? Zou je een Saoedische artiest afwijzen vanwege Saoedische beperkingen op vrouwenrechten? Zou je een Amerikaanse artiest afwijzen vanwege het Amerikaanse beleid met betrekking tot de ‘moslim ban’-regelgeving? Zou u een Syrische artiest afwijzen voor bloedvergieten veroorzaakt door de Syrische regering? Zou je een Iraanse kunstenaar afwijzen vanwege de krachtige reactie op de laatste opstand in het land? Als we moslim-Arabisch-Israëlische artiesten, christelijk-Arabisch-Israëlische artiesten, bedoeïenen-Israëlische artiesten, Circassisch-Israëlische artiesten, Druzen-Israëlische artiesten of Joods-Israëlische artiesten die in het buitenland wonen, zouden we dan ook de deelname aan uw festival zijn ontzegd?

Het was een vernietigend bericht. En in ‘Artists Under Fire’ scheurt Melman op dezelfde manier het masker van de BDS-beweging, haar organisatoren en haar aanhangers, waarmee ze niet alleen hun hypocrisie blootlegt, maar ook hun ware bedoeling: ‘BDS probeert niet op te voeden’, schrijft ze, ‘het wil intimideren.”

Maar die intimidatie bedreigt meer dan alleen het leven en het welzijn van artiesten, van wie een aantal – waaronder zangeres Lana del Rey – zich hebben teruggetrokken uit optredens in Israël uit angst voor hun eigen veiligheid. Het vertegenwoordigt een diepere politieke en culturele dreiging. “De bedreiging van de vrijheid van meningsuiting waar dan ook is een bedreiging voor die vrijheid overal”, stelt Melman. “BDS maakt een handboek voor de repressie van artistieke expressie in democratische samenlevingen. De wereld kijkt met groot gevaar weg.”

Terwijl Melman zich richt op uitvoerende kunstenaars – met name muzikanten als de anti-Israëlische activist Roger Waters van Pink Floyd en Patti Smith – gaat de censuur en de anti-Israëlische boycot verder. Andere kunstenaars wier anti-Israëlische, pro-BDS standpunten hun antisemitische activisme hebben gemotiveerd, zijn onder meer graffitikunstenaar Banksy, actrice Susan Sarandon, schrijvers Alice Walker, Sally Rooney en meer.

Het is waar dat hun vrijheid van meningsuiting niet is aangetast door hun eigen keuze om niet deel te nemen aan de Israëlische cultuur – door bijvoorbeeld te weigeren daar op te treden of hun boeken in het Hebreeuws te laten vertalen, of, in het geval van Banksy, ronduit het steunen van militante Palestijnse propaganda met antisemitische beelden . Maar zoals advocaat en Times of Israel -columnist Craig Emanuel heeft geschreven :

“De acties van de BDS-beweging en soortgelijke organisaties vormen niet alleen een bedreiging voor de samenwerking van internationale artiesten en entertainers. Ze creëren ook wegversperringen tussen mensen uit verschillende culturen die iets gemeen hebben en die open en eerlijke discussies willen aangaan over culturele, politieke en zelfs religieuze verschillen, wat kan leiden tot een beter begrip van zaken die vaak verkeerd worden begrepen.”

En hoe kunnen samenlevingen zonder dat begrip nog floreren? Melman schrijft:

“Martin Luther King, Jr. droomde dat zijn kinderen op een dag niet zouden worden beoordeeld op de kleur van hun huid, maar op de inhoud van hun karakter. Als hij nu zou leven, zou hij misschien dromen van de dag dat Israëlische kunstenaars niet zouden worden beoordeeld op de kaft van hun paspoort, maar op hun bijdragen aan de wereld.”

Bronnen:

  • naar een artikel van Abigail R. Esman “Artists Under Fire: The BDS War Against Celebrities, Jews, and Israel” van 4 juli 2022 op de site van The Algemeiner

Een gedachte over “Artiesten onder vuur: de BDS-oorlog tegen beroemdheden, Joden en Israël

  1. De BDS propaganda “riekt” naar Antisemitisme?

    Nee, het is Antisemitisme!

    Alle artiesten die deze organisatie ondersteunen onderschrijven dit.

    16 000 mensen in 16 landen die de BDS en hun aantijgingen steunen zijn het (volgens de onderzoekers) met hen eens.

    Lijkt mij géén overweldigend succes.

    Laat de haters & hun culturele voorbeelden lekker hun Jodenhaat blijven blazen.

    Israel draait cultureel gewoon door, inclusief de artiesten die zich niet gek laten maken door een stelletje manipulerende mafkezen met een Jodenprobleem.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.