Wanneer Arabieren begonnen met zich ‘Palestijnen’ te noemen

Zicht vanuit het zuid-oosten op de Tempelberg in Jeruzalem. Rechts van de minaret staat de Al Aqsa Moskee met daarnaast de Rotskoepel. Olieverfschilderij van David Roberts uit 1839 ‘Im Heiligen Land’ – Reisebilder von David Roberts’; Uitgeverij RGA-Verlag 1991 [beeldbron]

In het midden van de 19e eeuw begonnen moderne opvattingen over ‘Palestina’ naar voren te komen. De Britse kunstenaar David Roberts volgde het spoor van de oude Israëlieten van Egypte naar hun beloofde land. Zijn prachtige litho’s in Het Heilige Land (1842) wekten belangstelling voor het land en zijn mensen. 

Een jaar later beschreef de Schot Alexander Keith in The Land of Israel ‘een land zonder volk en een volk zonder land’. Het “volk” was Joden en het “land” was hun bijbelse thuisland. Tot nu toe waren er geen identificeerbare of zelf-geïdentificeerde “Palestijnen”.

Pas in het midden van de 20e eeuw – twee decennia na de geboorte van de staat Israël – begonnen de Arabieren in Palestina tekenen te vertonen van een onderscheidende nationale identiteit. 

Het was grotendeels te wijten aan de vernederende Arabische nederlaag in de Zesdaagse Oorlog, die een einde maakte aan de Jordaanse controle over de Arabieren op de Westelijke Jordaanoever. Waarom, vroeg de in Bethlehem wonende Walid Shoebat zich af, “dat ik op 4 juni 1967 een Jordaniër was en van de ene op de andere dag een Palestijn werd.”

Toen Jordanië zijn Westelijke Jordaanoever verloor, begonnen de inwonende Arabieren hun eigen nationale identiteit op te bouwen in een land dat nog nooit was bewoond door een voorheen niet-bestaand “Palestijns” volk. 

Zelfs een lid van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie erkende dat “er geen verschillen zijn tussen Jordaniërs, Palestijnen, Syriërs en Libanezen. We maken allemaal deel uit van één natie [en] het bestaan ​​van een afzonderlijke Palestijnse identiteit dient alleen tactische doeleinden.”

Zonder een eigen geschiedenis, definieerden de Palestijnen zichzelf door de Joodse geschiedenis te plunderen. De oude Kanaänieten werden geïdentificeerd als het oorspronkelijke “Palestijnse” volk. Ze beweerden dat Abrahams zoon Ismaël (kind van zijn dienaar Hagar) de voorouderlijke schakel was met “hun” bijbelse patriarch. 

Jeruzalem, dat niet in de Koran wordt genoemd, werd aangewezen als de op twee na heiligste stad van de islam (na Mekka en Medina). Niet toevallig werden de al-Aksa-moskee en de Rotskoepel gebouwd op de plaats van de Eerste en Tweede Joodse Tempel.

In Hebron werd op dezelfde manier de Machpela-begraafplaats van de bijbelse patriarchen en matriarchen een moskee. Joden werd de toegang ontzegd tot Israëls overwinning in de Zesdaagse Oorlog zeven eeuwen later. Zo ook met het graf van Rachel buiten Bethlehem en het graf van Jozef in Nablus (bijbelse Sichem).

Palestijnse identiteitsdiefstal stopte daar niet.

De “tragedie”, “ramp” of “catastrofe” (nakba) van 1948, toen de Arabieren hun mislukte oorlog lanceerden om de jonge Joodse staat te vernietigen, werd gelijkgesteld met de Holocaust. Hun nageslacht heeft belachelijk beweerd het slachtoffer te zijn van “de grootste gruweldaad van de twintigste eeuw”. 

Het is niet verwonderlijk dat het proefschrift van de leider van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas (nu in het 17e jaar van zijn vierjarige ambtstermijn) het zionisme in verband bracht met het naziregime. 

Evenmin dat de Israëlische Wet op de Terugkeer (1950), die joden overal het recht gaf om het staatsburgerschap van de joodse staat te verwerven, de Palestijnen ertoe aanzette het recht op terugkeer naar het land dat ze in 1948 hadden verlaten, op te eisen.

Maar zoals de geleerde Ruth Wisse nadrukkelijk heeft opgemerkt: “Joden hebben meer gelijktijdige rechten op hun land dan enig ander volk op deze aarde kan claimen: inheemse rechten, goddelijke rechten, wettelijke rechten, internationaal gegarandeerde rechten, pioniersrechten en de rechten van die eeuwige scheidsrechter, oorlog.” 

Palestijnen hebben geen van deze.

Maar Israëli’s aan de politieke linkerzijde hebben het Palestijnse verhaal van verdrijving door kwaadaardige Joden omarmd. Journalist Benny Morris gaf Israël de schuld van de “etnische zuivering” die leidde tot de “onderdrukking” van de Palestijnen. Socioloog Baruch Kimmerling, die het zionisme gelijkstelt aan het kolonialisme, beschuldigde Israël van ‘politieke moord’ tegen Palestijnen. 

Voor de Ben-Gurion Universiteit van de Negev, professor Oren Yiftachel, maakte Israël zich schuldig aan “sluipende apartheid”. De populaire Israëlische schrijver Amos Oz betreurde de terugkeer van de Joden naar hun oude thuisland na de Zesdaagse Oorlog als “bezetting” en “vernietiging”. 

Religieuze zionistische kolonisten maakten zich schuldig aan ‘fanatiek tribalisme’. De niet aflatende demonisering van Israël, schreef de geleerde Edward Alexander, veranderde het “paria-volk” in “de paria-staat”.

De critici van Israël zijn zich niet bewust van het bestaan ​​van een Palestijns huis – in Palestina – dat nu een eeuw oud is. Na de Eerste Wereldoorlog schonk de Britse minister van Koloniën Winston Churchill het land ten oosten van de rivier de Jordaan – tot dan toe een deel van “Palestina”, volgens het mandaat van de Volkenbond – aan de oorlogsbondgenoot Abdullah van Groot-Brittannië voor zijn eigen koninkrijk. 

Inmiddels vormen de Palestijnen een aanzienlijk deel van de Jordaanse bevolking. Historisch, geografisch en demografisch is Jordanië Palestina. Een andere Palestijnse staat zou overbodig zijn.

Bronnen:

  • naar een artikel van Jerold S. Auerbach “When Arabs became Palestinians” van 22 juni 2022 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

2 gedachtes over “Wanneer Arabieren begonnen met zich ‘Palestijnen’ te noemen

  1. Het palestijnse kulverhaal is de grootste leugen uit de moderne geschiedenis maar word aangegrepen door de Westerse “beschavingen” als wapen tégen het Jodendom…..zonder de eigen handen vuil te maken. .

    Zonder een sterk Israel is er géén Jodendom meer mogelijk in deze wereld….té groot is de haat!

    Like

  2. Palestijnen… bedacht door links Europa eind jaren 60 en uitgebreid gemarketeerd door een viespeuk uit Cairo…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.