De media geven niet om de feiten; Israël is altijd schuldig

Palestijnse journalisten houden een wake bij kaarslicht in de Gazastrook ter nagedachtenis van Al-Jazeera-journalist Shireen Abu Akleh, die werd gedood tijdens een vuurgevecht tussen Palestijnse terroristen en Israëlische soldaten in de stad Jenin in Samaria op 11 mei 2022 (beeldbron: Abed Rahim Khatib/Flash90)

“Als Israël wordt veroordeeld, ongeacht hoe het handelt, is het misschien tijd voor zijn leiders om te stoppen met zich zorgen te maken over wat de wereld denkt en vertel voor een keer gewoon de waarheid zoals het is.”
(Karni Eldad)

Er was geen redactie van de Guardian die de executie op 7 april van drie Israëlisch-joodse burgers in Tel Aviv door een Palestijn uit Jenin, Raad Hazem genaamd, veroordeelde; er was ook geen redactioneel commentaar op een van de terreuraanslagen in Israël en de Westelijke Jordaanoever sinds 22 maart, waarbij 19 doden vielen.

De moord op onschuldige Joden door Palestijnse of Arabische extremisten, vaak geïnspireerd door alomtegenwoordige antisemitische ophitsing door hun leiderschap, is geen morele zorg en is nooit een morele zorg geweest voor The Guardian of zijn lezers.

De moord op Al Jazeera-journalist Shireen Abu Akleh tijdens een vuurgevecht tussen Israëlische soldaten en Palestijnse schutters in Jenin, onder onduidelijke omstandigheden, leidde echter tot een officieel hoofdartikel (“The Guardian view on Shireen Abu Akleh: press freedom under attack” van 13 mei), dat veronderstelt niet alleen Israëlische schuld, maar suggereert oneerlijk dat hun leger opzettelijk journalisten target.

Het hoofdartikel begint met de dood van Abu Akleh te framen als een aanval op de persvrijheid in “het Heilige Land” – een aanklacht die in theorie aanvallen en beperkingen op journalisten door de Palestijnse leiding zou kunnen omvatten , maar op basis van de daaropvolgende tekst duidelijk zich enkel richt op Israël:

Abu Akleh behoorde tot een groep journalisten die verslag deed van een inval door de [IDF] in … Jenin op woensdag toen, volgens aanwezige verslaggevers, soldaten haar in het hoofd schoten … Haar in Qatar gevestigde werkgever beschuldigde Israëlische soldaten van het neerschieten van Abu Akleh “in koelen bloede.”

De term “in koelen bloede” – gebruikt door een outlet die bekend staat als spreekbuis voor de Qatarese koninklijke familie die routinematig radicale islamitische en antisemitische berichten promoot – verwijst naar moorden die opzettelijk zijn. Het hoofdartikel van The Guardian vervolgt met minachting voor elke Israëlische reactie en schrijft dat “Israëls reactie een bekende was: beweren dat de schutter een Palestijn was”, en vervolgens schrijft dat “Israël nu zegt dat zijn troepen haar mogelijk ‘per ongeluk’ hebben neergeschoten.”

Ja, in het vuurgevecht met terroristen in kwestie is het zeker mogelijk, gezien het momenteel beschikbare bewijs, dat Israëlische troepen per ongeluk – in plaats van opzettelijk – de journalist hebben neergeschoten. Maar het is onthutsend dat redacteuren de andere mogelijkheid volledig kunnen afwijzen: dat Palestijnse terroristen het schot hebben afgevuurd waarbij Abu Akleh werd vermoord.

Laten we niet vergeten dat een Palestijnse forensisch arts van het ministerie van Volksgezondheid van de Palestijnse Autoriteit (PA) erkende dat hij niet kon bepalen wie de schuldige was – een feit dat tot op heden niet door The Guardian is vermeld in hun berichtgeving over het incident.

De redactie vervolgt:

Wie Abu Akleh heeft neergeschoten, moet verantwoordelijk worden gehouden. Maar het Israëlische leger dat zichzelf onderzoekt, zal niet het vertrouwen hebben van de Palestijnen of de rest van de wereld.

Dit is uiterst oneerlijk, omdat ze voorbijgaan aan het feit dat Palestijnse leiders Israëlische aanbiedingen om een ​​gezamenlijk onderzoek in te stellen hebben afgewezen.

De meest afschuwelijke passages van de redactie volgen:

Sinds 2000 zijn ten minste 47 journalisten  door Israëlische strijdkrachten vermoord . Palestijnen zijn bijzonder kwetsbaar, worden maar al te vaak niet als onpartijdige waarnemers maar als partizanen behandeld. Ze krijgen zelden officiële erkenning, worden beperkt in hun bewegingen en worden straffeloos aangevallen. Niemand is in Israël ter verantwoording geroepen voor mediadoden.

Het persbericht waarnaar ze verwijzen, is gebaseerd op een rapport van de Internationale Federatie van Journalisten dat zeer gebrekkig is, aangezien het in de telling van door Israëlische troepen vermoorde “journalisten” degenen omvat, zoals Yasser Abd al-Rahman Murtaja, die in werkelijkheid Hamas-agenten .

Als alternatief heeft het Comité voor de bescherming van journalisten een uitgebreide lijst die meldt dat 19 journalisten zijn vermoord in Israël en de Palestijnse gebieden – een regio waar een onevenredig aantal journalisten is gestationeerd – in een database die teruggaat tot 1992. De meesten werden vermoord door “kruisvuur”, met slechts één opzettelijk vermoord – door Palestijnen .

Met andere woorden, in tegenstelling tot de suggestie van The Guardian, is het uiterst zeldzaam dat een journalist in de regio wordt gedood, en degenen die worden gedood zijn meestal het slachtoffer van “kruisvuur” in conflictgebieden.

Als The Guardian zich echt zorgen zou maken over persvrijheid, dan zouden ze Reporters Zonder Grenzen geraadpleegd hebben, dat ‘Palestina’ op de lijst van de slechtste plaatsen voor persvrijheid plaatst , en het op de 170e plaats plaatst van de 180 landen en gebieden die op de lijst staan. 

De internationaal gerespecteerde mensenrechtenorganisatie Freedom House bevestigt dat Israël over het algemeen een gastvrije plek is voor journalisten om hun werk te doen, met een score van drie van de vier, terwijl de Palestijnse gebieden slechts een van de vier zijn.

Het is veelzeggend dat zelfs Al Jazeera heeft gerapporteerd over de toenemende “repressie van journalisten door de PA”, daarbij verwijzend naar het Palestijnse Centrum voor Ontwikkeling en Media Vrijheden dat meldt dat journalisten in toenemende mate “geconfronteerd worden met meer intimidatie, arrestaties en geweld”. 

Alleen al in juni 2021, na de moord op de Palestijnse dissident Nizar Banat, registreerde de groep “69 schendingen van Palestijnse journalisten door verschillende Palestijnse partijen op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza, waaronder 17 gevallen van fysieke aanval en twee arrestaties, 11 inbeslagname en vernietiging van journalisten ‘ apparatuur.”

Maar het onvermogen van Palestijnse leiders om liberale tradities, normen en wetten, een cultuur van transparantie en respect voor de Palestijnse mensenrechten te creëren en te koesteren in de gebieden die zij regeren, is natuurlijk niet het verhaal dat de redacteuren van Guardian zullen vertellen. De rigide ideologische oriëntatie van de media-instelling die de Palestijnse macht ontkent, vereist het wissen van al het bewijs dat het gewenste verhaal compliceert, wat resulteert in rapportage op basis van de veronderstelling van Palestijnse onschuld en Israëlische schuld.

Als je denkt dat we overdrijven, laten we dan niet vergeten dat The Guardian een uitlaatklep is die ooit letterlijk beweerde dat het beter zou zijn geweest voor de wereld als Israël nooit was geboren. De Joodse staat is naar hun mening een staat die niet kan worden hervormd – een volk dat niet alleen een staat niet verdient, maar ook een ‘organisch obstakel voor vrede en vooruitgang’ vertegenwoordigt.

Bronnen:

  • naar een artikel van Adam Levick  “The Media Doesn’t Bother with Facts; Israel Is Always Guilty” van 17 mei 2022 op de site van The Algemeiner
  • naar een artikel van Karni Eldad “Why is Israel presumed guilty until proven innocent?” van 17 mei 2022 op de site van Israel Hayom
  • met dank aan Tiki S. voor de hint

Een gedachte over “De media geven niet om de feiten; Israël is altijd schuldig

  1. De Guardian, New York Times, Washington Post, CNN, CNBC, Vlaamse, Nederlandse, Britse e.a. ‘onafhankelijke’ media’ zijn in feite gewoon pionnen van de palestijnse terreur ‘regering’.

    Totaal gehersenspoeld, zonder énige kennis van de geschiedenis van Israel, Jodendom & “””palestijnen/palestina”” én vaak gefinancierd door Qatar zijn ze wél de directe spreekbuis & activisten voor palestijnse moordenaars & terroristen.

    Eenzijdig & ignorant, arrogant & dom en daarom dus
    totaal beinvloedbaar…..dat is de stand van zaken bij 90% van de huidige journalistiek.

    Israel zou er dus goed aan doen om het vod dat ze verkopen als krant, te gebruiken om intieme plaatsen mee schoon te vegen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.