Auerbach: Toen Arabieren op een dag opeens Palestijnen werden

Israëlische troepen kijken uit over het eeuwenoude stadscentrum van Jeruzalem, tijdens de Zesdaagse Oorlog, juni 1967 (Foto: Wikimedia Commons)

Met de recente uitbarsting van Palestijns geweld op de Tempelberg, gevolgd door de moord op drie Israëli’s uit de stad Elad, is het de moeite waard om stil te staan ​​bij de geschiedenis van een tot voor kort onbestaand volk, dat vastbesloten lijkt zichzelf te definiëren door te Joden te vermoorden.

Moderne opvattingen over ‘Palestina’ dateren uit het midden van de 19e eeuw toen de Britse kunstenaar David Roberts het spoor van de oude Israëlieten volgde van Egypte naar hun ‘Heilige Land’. Zijn litho’s boden prachtige vergezichten over Hebron, Jeruzalem, Jericho, Nablus en andere oude Joodse plaatsen. Tot nu toe waren er geen “Palestijnse” locaties om op te nemen. 

Niet lang daarna beschreef de Schotse schrijver Alexander Keith, die het land Israël identificeerde als het ‘Heilige Land’, de Joden als ‘een volk zonder land; net zoals hun eigen land … een land zonder volk is.” De Britse Lord Shaftesbury citeerde “de oude en rechtmatige landheren, de joden!” Palestijnen werden niet genoemd. 

Zicht vanuit het zuid-oosten op de Tempelberg in Jeruzalem. Rechts van de minaret staat de Al Aqsa Moskee met daarnaast de Rotskoepel. Olieverfschilderij van David Roberts uit 1839Im Heiligen Land’ – Reisebilder von David Roberts’; Uitgeverij RGA-Verlag 1991 [beeldbron]

Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog zei Chaim Weizmann, die decennia later de eerste president van Israël zou worden: “Er is een land dat Palestina wordt genoemd, een land zonder volk, en aan de andere kant bestaat er de Joodse mensen, en het heeft geen land.” Wat was er nog meer nodig, vroeg hij zich af, “dan de edelsteen in de ring te passen, dit volk te verenigen met dit land?” 

Hoewel er al eeuwenlang in kleine aantallen Arabieren in Palestina woonden, met welvarende elitefamilies geconcentreerd in Jeruzalem, waren er vóór de Eerste Wereldoorlog geen tekenen van een Arabische nationale identiteit. Ironisch genoeg waren ontluikende tekenen van joods nationalisme, geïdentificeerd als zionisme, de belangrijkste stimulans . Maar het kostte tijd. Kort voordat de staat Israël werd geboren, verklaarde de Arabische historicus Philip Hitti: “Er bestaat niet zoiets als Palestina in de geschiedenis, absoluut niet.” Zonder Palestina zouden er geen Palestijnen zijn.

Pas toen Israël de Arabische landen versloeg en vernederde in de Zesdaagse Oorlog (1967), waarmee een einde kwam aan de Jordaanse controle over de Arabieren op de Westelijke Jordaanoever, begon een kenmerkende Palestijnse identiteit te ontstaan. Waarom, vroeg Walid Shoebat van Bethlehem zich af, “dat ik op 4 juni 1967 een Jordaniër was en van de ene op de andere dag een Palestijn werd.” 

Zuhair Mushin

Zelfs PLO-commandant Zuhair Mushin erkende: “Het Palestijnse volk bestaat niet. De oprichting van een Palestijnse staat is slechts een middel om onze strijd voort te zetten tegen de staat Israël voor onze Arabische eenheid.

In werkelijkheid is er vandaag geen verschil tussen Jordaniërs, Palestijnen, Syriërs en Libanezen. Alleen om politieke en tactische redenen spreken we heden over het bestaan van een Palestijns volk omdat de nationale Arabische belangen vereisen dat we het bestaan poneren van een afzonderlijk ‘Palestijns volk’ om zich te verzetten tegen het Zionisme.”

Zonder een eigen geschiedenis, plunderden de Palestijnen de Joodse geschiedenis om zichzelf te definiëren. De oude Kanaänieten werden geïdentificeerd als de oorspronkelijke „Palestijnen”. Dat gold ook voor de Jebusieten, de bijbelse  inwoners van Jeruzalem. Op basis van deze fantasievolle beweringen werd een denkbeeldige “Palestijnse” geschiedenis van 5000 jaar geïmplanteerd in het Land van Israël. 

Ahmad Shukeiri

Ahmad Shukeiri (1908-1980), destijds de afgevaardigde van de Arabische Liga aan de Verenigde Naties en één van de stichters van de Palestijnse Bevrijdings Organisatie (PLO) en tevens zijn eerste voorzitter (1964-1967), getuigde in 1956 op de Algemene Vergadering van de VN [UNGA]: “Dergelijk creatuur als Palestina bestaat helemaal niet. Dit land is niets anders dan het zuidelijke deel van Groter Syrië…”

De identiteitsdiefstal van Palestijnen heeft vreemde wendingen genomen. Ze hebben de Nakba (ramp) van 1948, toen de Arabieren een oorlog van Joodse uitroeiing lanceerden – en verloren – op absurde wijze gelijkgesteld met de Holocaust. De ontkenning van de Holocaust was inderdaad de kern van het proefschrift van de president van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas. Hij beweerde belachelijk dat zionistische leiders “fundamentele partners” waren van de nazi’s, die samen verantwoordelijk waren voor de slachting van zes miljoen joden.

Al datgene helpt te verklaren waarom Arabische leiders zoals Auni Bey Abdul-Hadi aan de Commissie Peel in 1937 vertelde: “Er bestaat geen land [met die naam] Palestina. Palestina is een term die de Zionisten hebben uitgevonden.” 

In zekere zin klopte dit ook. Nooit in de geschiedenis heeft er een land bestaan genaamd Palestina. Zoals de Arabische historicus Philip Hitti aan het Anglo-Amerikaans Onderzoeks Comité in 1946 vertelde: “Er bestaat niet zoiets als Palestina in de geschiedenis.”

Palestijnen hebben op het model van de Israëlische Wet op Terugkeer vertrouwd om te beweren dat miljoenen “vluchtelingen” – waarvan er minder dan dertigduizend nog in leven zijn – moeten worden toegestaan ​​terug te keren naar het land dat ze in 1947-48 tijdens de Arabische oorlog hebben verlaten om Joden vernietigen. Arabische tienermeisjes hebben geleerd hun benarde situatie gelijk te stellen aan die van  Holocaustslachtoffer Anne Frank. 

Zo is het dat een volk zonder nationale geschiedenis tot ver in de 20e eeuw heeft geprobeerd een goedgelovig wereldpubliek ervan te overtuigen dat de Palestijnen de rechtmatige erfgenamen zijn van de Joodse geschiedenis – en van het land. 

Ironisch genoeg werd zelfs de heilige koran (die veelvuldig melding maakt van joden maar niet van Palestijnen) meer dan een millennium geleden door moslims geïnterpreteerd om te bevestigen dat het land Israël door God aan “de kinderen van Israël” was gegeven als een eeuwigdurend verbond . Het vermoorden van Joden werd niet genoemd. Maar zoals geleerde en romanschrijver Dara Horn haar nieuwe boek treffend noemt, People Love Dead Jews.

Bronnen:

  • naar een artikel van Jerold S. Auerbach “When Arabs Became Palestinians” van 15 mei 2022 op de site van The Algemeiner

Een gedachte over “Auerbach: Toen Arabieren op een dag opeens Palestijnen werden

  1. Het ‘palestijnse volk’ bestaat niet en ‘palestina’ was nooit een onafhankelijke staat.

    Iedereen, van VN/EU/Amnesty/UNESCO/UNHRC/HRW/ Humanitaire NGO’s/ Hollywood idioten/ignorante muzikale performers/ journalisten/ modepopjes & malloten die in deze onzin meegaan maken zich schuldig aan geschiedvervalsing & de grootste leugen uit de moderne geschiedenis.

    Waarom? De vernietiging van het Joodse volk & de staat Israel!

    Pogroms, oorlogen & Holocaust hebben niet het beoogde resultaat en dus proberen ze het op deze manier!

    Gaat ook niet werken!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.