De échte Nakba is de verdrijving in 1948 van bijna 1 miljoen Joden uit de Arabische wereld

“Nakba??? Israël gaat niet rouwen om jullie falen om ons uit te roeien in 1948”

Wie in het Midden-Oosten is niet getraumatiseerd door de omwentelingen van de vorige eeuw? We vieren allemaal de geschiedenis van onze families en koesteren de plaatsen waar we hebben gewoond, maar alleen het Palestijnse leiderschap heeft de herinnering aan ontheemding bewapend en getransformeerd in een ideologie van genocide. 

“Nakba Day”, die elk jaar op 15 mei plaatsvindt, werd in 1998 ingesteld door de voormalige leider van de Palestijnse Autoriteit – en internationaal terroristisch meesterbrein – Yasser Arafat om van Israëls Onafhankelijkheidsdag een feest van grieven te maken. 

Het feit zelf van het bestaan ​​van Israël werd als een “catastrofe” gebrandmerkt – nakba in het Arabisch – maar niet de ontheming die beide partijen trof in de daaropvolgende oorlog, waaronder de etnische zuivering van alle Joden van wat de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem werd. 

En tijdens en na Israëls Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 werden honderdduizenden Joden uit Arabische landen verdreven; dat is in feite de ware nakba.

Tijdens de oorlog in wat het Britse Mandaat Palestina was geweest, werden Joodse gemeenschappen ontworteld en verdreven uit hun huizen in Gush Etzion en Atarot op de huidige Westelijke Jordaanoever door het Transjordaanse Arabische Legioen onder Brits bevel.

De oude Joodse gemeenschap van Hebron, waar de Grot van de Patriarchen – de begraafplaats van de bijbelse voorvaderen Abraham, Izaäk en Jacob – zich bevindt, was al verdreven door een Arabische opstand in 1929 en verhinderd terug te keren door de Britse autoriteiten.

Bagdad was in het begin van de 20e eeuw voor een derde joods, en net als de Tempelberg vandaag, waren er veel plaatsen die werden gedeeld door zowel Joodse als moslimaanbidders, zoals het graf van de profeet Ezechiël in al-Kifl, waar al eeuwenlang beide een moskee en een synagoge. 

In 1941, tijdens de korte door de nazi’s gesteunde staatsgreep onder leiding van Rashid Ali al-Gailani, mocht een antisemitische bende leden van de Joodse gemeenschap in Bagdad vermoorden en verkrachten in een pogrom genaamd de Farhud. Irak vervolgde ook zijn Joodse gemeenschap na de onafhankelijkheid van Israël en tegen 1951 had Israël bijna de hele Iraakse Joodse bevolking per luchtbrug gered in “Operatie Ezra en Nehemia“.

De Joodse gemeenschap in Jemen werd ook gered door de embryonale Joodse staat in 1948-49, binnen een jaar na de onafhankelijkheid van Israël, in “Operatie Wings of Eagles“. Volgens de legende hadden veel Jemenitische Joden nog nooit een vliegtuig gezien en namen ze mee als een letterlijke vervulling van de bijbelse belofte dat “zij die wachten op de Heer … zullen opstijgen met vleugels als arenden” (Jesaja 40:31).

In totaal werden meer dan 850.000 Joden gedwongen om Arabische landen te ontvluchten voor Israël, gevolgd door meer dan 70.000 Joden uit Iran na de Islamitische Revolutie van 1979. Net als Irak was Iran de thuisbasis van multi-confessionele locaties die door beide religies werden geëerd, zoals het graf van koningin Esther in Hamadan, Iran. Op “Nakba-dag” 2020 heeft een vandaal delen van het heiligdom in brand gestoken in een waarschijnlijke haatmisdaad.

De Arabische wereld heeft meer ontheemding gekend dan bijna elke andere regio, zoals de moderne vluchtelingenpopulaties uit Irak en Syrië kunnen bevestigen. Hoewel mijn familie moslim is, ben ik geboren in de Joodse wijk van de oude stad van Jeruzalem, toen onder Jordaanse controle. In 1966, toen ik 8 jaar oud was, verhuisde de Jordaanse regering mijn familie ten noorden van Jeruzalem naar het Shuafat vluchtelingenkamp. Het was de regering van Jordanië, niet de regering van Israël, die van mij een vluchteling maakte.

Het verschil tussen een Palestijnse cultuur die wordt geleerd om grieven te vieren en een Israëlische cultuur die vrijheid idealiseert, is groot. De christelijke minderheidsbevolking, bijvoorbeeld, is gekelderd in het door de Palestijnse Autoriteit gecontroleerde gebied. Alleen al in Bethlehem is het de afgelopen tien jaar gedaald van 84% naar 22%. Ondertussen speelt een partij met islamitische stichtingen een cruciale rol in de huidige regering van Israël, en het Israëlische Hooggerechtshof heeft onlangs zijn eerste moslimrechter, Khaled Kabub, aangesteld .

Palestijnen zouden ons rijke erfgoed moeten vieren en, net als onze Joodse neven, onze verliezen moeten rouwen. Maar nu is het tijd voor verzoening via onderhandelingen, niet voor het voortbestaan ​​van generaties oud slachtofferschap. 

“Nakba Dag” maakt deel uit van het probleem van het slachtofferschap, niet van de toekomstgerichte oplossing. Verzoening vindt alleen plaats wanneer beide partijen een stap terug doen en gezamenlijk lijden erkennen. “Nakba-dag” doet het omgekeerde. 

Terwijl Israël de Palestijnen drie keer vrede, waardigheid en onafhankelijkheid heeft geboden, lanceerde Yasser Arafat – en Mahmoud Abbas heeft deze niet in bedwang gehouden – de gewelddadige openbare cultuur van de Tweede Intifada 2000-05, waarvoor de instelling van “Nakba-dag” in 1998 kan worden begrepen als opbouw.

De fetisjisering van het bestaan ​​van Israël als een catastrofe is een vervorming die onze kinderen verwondt en hen tot oorlog en zelfmoordaanslagen leidt. Bijna 1 miljoen Joden in islamitische landen stonden na de onafhankelijkheid van Israël tegenover hun eigen Nakba. Als meer Palestijnen dit zouden begrijpen, zouden we misschien onze Israëlische buren beter begrijpen.

We moeten onze kinderen leren over onze buren, begrip zoeken en opkomen voor vrede. Het Palestijnse leiderschap zou de koers moeten omkeren wat betreft het ophitsen tegen Israël en de Joden – inclusief de verspreiding van antisemitische stereotypen – in het openbaar onderwijs en de media. 

In plaats daarvan zouden Palestijnse schoolkinderen en burgers de geschiedenis, de vreugden en de trauma’s moeten leren van onze buren, de Israëli’s, met wie we veel gemeen hebben. Door dit te doen, kunnen we de basis leggen voor een nieuw Midden-Oosten, en kunnen steden zoals mijn geboorteland Jericho in de Jordaanvallei tot bloei komen als knooppunten van internationale samenwerking en handel. 

Dit kan alleen worden bereikt als we het verdriet van onze buren leren begrijpen, niet dat van onszelf verergeren. “Nakba-dag” doet het tegenovergestelde en moet worden afgeschaft.

Bronnen:

  • naar een artikel van Bassem Eid “Abolish ‘Nakba Day’” van 12 mei 2022 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)
  • naar een artikel van Eli E. Hertz “Nakba, The Arab Self-Inflicted Catastrophe” van 27 maart 2018 op de site van Myths and Facts

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.