Bereidt de NAVO zich voor op een conventionele oorlog tegen Rusland?

Groot-Brittannië is de nummer één van de Russische president Vladimir Poetin. In maart noemde het Kremlin de Britse premier Boris Johnson de meest actieve anti-Russische leider. 

Een paar dagen geleden op televisie suggereerde Poetins propagandist Dmitry Kiselyov fantasievol dat Rusland Groot-Brittannië zou moeten verdrinken in een radioactieve tsunami gecreëerd door Poseidon-nucleaire torpedo’s die overlevenden in “een radioactieve woestijn zou achterlaten, voor een zeer lange tijd ongeschikt”.

Poetin is boos over de houding van Groot-Brittannië ten opzichte van Oekraïne, dat Europa en een groot deel van de wereld leidt in agressieve sancties tegen Rusland; en het storten van financiële en militaire hulp plus beslissende geheime inlichtingen om Kiev in de strijd te houden.

Onnodig te zeggen dat de frontliniestaten die tegenover Rusland staan, het tegenovergestelde standpunt innemen ten opzichte van het VK. Tijdens de bezoeken aan Polen en Finland in de afgelopen twee weken was het enthousiasme voor Groot-Brittannië voelbaar – zowel onder politici, militairen als gewone mensen. Als Brit kan ik me nergens ter wereld zo’n warm onthaal herinneren, behalve misschien in de VS toen we in de nasleep van 9/11 stevig aan hun zijde stonden.

Polen, Finnen, Letten, Litouwers en andere naaste buren van de Russische bullebak waarderen ook de vooruitstrevende rol van het VK bij de preventieve inzet van de NAVO, door meer strijdkrachten op hun grondgebied te positioneren naast andere bondgenoten, voornamelijk de VS.

Beloften van NAVO-leiders dat Poetin de gevolgen onder ogen zal zien als een van zijn soldaten ook maar een neus op NAVO-grond zet, stelt natuurlijk deze belegerde landen gerust. Maar geven we ze valse hoop? Kunnen oostelijke staten er echt op vertrouwen dat de VS en West-Europese NAVO-leden hen te hulp komen als ze in gevecht raken met Rusland? Zouden we onze jonge mannen en vrouwen eigenlijk tegen de stoomwals van Poetin gooien – zelfs de nogal bouwvallige stoomwals die zich een weg baant door Oekraïne?

Als er inderdaad NAVO-bloed zou worden vergoten als Rusland Polen of de Baltische staten zou binnenvallen, waarom hebben we dan het vooruitzicht om het te verspillen om Oekraïne te helpen beschermen tegen de massamoorden, martelingen, verkrachtingen en vernietiging van Poetin volkomen afgewezen? 

Oekraïne is geen NAVO-lid en NAVO-staten hebben geen verdragsverplichting om haar te verdedigen zoals ze dat doen voor elkaar. Maar dat is zeker slechts een technisch detail, een paar regels op een pagina. Er is geen praktisch of moreel verschil tussen het beschermen van een vriend die lid is van de alliantie en een vriend die dat niet is.

Een Duitse generaal, ooit hoofd van de Bundeswehr, vertelde me onlangs dat hij gelooft dat de NAVO als geheel zal vechten als het erop aankomt. Hij citeerde de eenheid die werd getoond in de luchtcampagne in Kosovo in 1999 en de operaties tegen de Taliban in Afghanistan na 2003. Beide, vooral Afghanistan, brachten het leven van de NAVO-soldaten in gevaar, maar ze zouden nooit zoiets oplopen als de omvang van het aantal te verliezen slachtoffers die kunnen verwacht worden in een oorlog met Rusland. 

Hoewel er geen nauwkeurige statistieken beschikbaar zijn, is het waarschijnlijk dat de Oekraïners die in bijna drie maanden oorlog zijn omgekomen en gewond, alle NAVO-slachtoffers hebben overschreden in alle conflicten waarbij NAVO-troepen ooit betrokken zijn geweest, inclusief Irak, Afghanistan, Kosovo en Afrika.

Ook heeft geen van deze eerdere conflicten ooit enig risico gelopen op conventionele, in tegenstelling tot terroristische, aanvallen op de thuislanden van NAVO-leden. Er was nooit enig vooruitzicht op luchtaanvallen op Berlijn, Parijs of Londen zoals die zouden zijn als we oorlog zouden voeren met Rusland. Door eerdere conflicten aan te halen, vergelijken we niet met hetzelfde.

Dan is er de nucleaire dreiging. In het geval van een bredere oorlog tussen de NAVO en Rusland, is het onwaarschijnlijk dat dit werkelijkheid wordt, maar het zou kunnen, en die kleine mogelijkheid alleen al maakt de NAVO-leiders begrijpelijkerwijs bang. Net als de honden van Pavlov vallen ze over elkaar heen om af te zien van elk voornemen tot militair engagement in Oekraïne, elke keer dat Poetin op zijn te veel gebruikte nucleaire fluit blaast. 

Zijn dreigementen zijn eigenlijk heel handig voor de NAVO-leiders, omdat het laatste wat ze willen doen is vechten in of voor Oekraïne en bijna niemand twijfelt aan de wijsheid om geen actie te ondernemen die een Armageddon zou kunnen uitlokken.

Maar als nucleaire terreur van toepassing is op Oekraïne, waarom is het dan niet van toepassing op elk NAVO-land dat het doelwit wordt van Russische militaire agressie? Waarom zouden de NAVO-leiders de kernwapens van Poetin minder vrezen als hij een hap uit Polen of de Baltische staten neemt? 

De realiteit is dat als het waar is dat de NAVO geen interventie in Oekraïne zou kunnen riskeren uit angst voor Russische nucleaire vergelding, zij om dezelfde reden geen interventie in bijvoorbeeld Letland zou kunnen riskeren. Of rechtvaardigen een paar regels op een pagina eigenlijk het risico van een nucleaire oorlog over een “ruzie in een ver land, tussen mensen van wie we niets weten” (om de woorden van Chamberlain uit de jaren 30 te lenen)?

Augustus 2021. De schandelijke aftocht van Joe Biden’s leger uit Afghanistan. Hij bracht duizenden Amerikanen in gevaar en heeft onze vijanden sterker gemaakt. Bidens incompetentie is een schande voor de Verenigde Staten.

De NAVO toonde zich vorig jaar een onbetrouwbare bondgenoot. Toen de Amerikaanse . president Joe Biden de rampzalige beslissing nam om de Amerikaanse strijdkrachten zonder voorwaarden terug te trekken uit Afghanistan, beweert de Britse minister van Defensie alle andere NAVO-landen te hebben benaderd met de aldaar gestationeerde troepen, met het verzoek te overwegen om na de terugtrekking van de VS in een door het VK geleide troepenmacht te blijven. Hij zei dat er geen kopers waren. Geen enkel land was bereid zijn verplichtingen jegens de Afghaanse regering en het Afghaanse volk na te komen.

De afschuwelijke overgave en vernedering van de NAVO in Afghanistan, verergerd door toegeeflijkheid aan de Duitse Nord Stream 2-gaspijpleiding, met inbegrip van Bidens omkering van de oppositie van Trump ertegen, en vroege garanties van de VS dat er geen militaire interventie zou plaatsvinden als Rusland zou aanvallen, leidden rechtstreeks tot Poetins invasie van Oekraïne. Terwijl de “speciale militaire operatie” zich ontvouwde, moedigde de aanhoudende smeekbede van de NAVO dat ze geen actie tegen Rusland zouden ondernemen, behalve sancties en wapenleveringen, Poetin nog meer moed in, wat hem geruststelde dat er geen direct militair risico van de NAVO is.

Hoe verschrikkelijk, fantastisch, ongelooflijk is het dat we hier loopgraven moeten graven en gasmaskers moeten passen vanwege een ruzie in een ver land, tussen mensen van wie we niets weten” (Neville Chamberlain in de jaren’30)

Naast de angst voor kernwapens zijn er langgewortelde structurele problemen die ook de vraag doen rijzen of de NAVO collectief zou vechten als een van haar lidstaten zou worden aangevallen. Generatie na generatie zijn de West-Europese NAVO-landen zeer comfortabel geworden, om niet te zeggen zelfgenoegzaam, met decennia van vrijwel onbetwiste vrede en welvaart. 

In elk land, in de meeste politieke partijen, domineert een sterke pacifistische cultuur, met de overtuiging dat alle conflicten kunnen worden opgelost door met redenen omkleed argument, compromissen en appeasement in plaats van gewelddadige militaire macht. Het is onwaarschijnlijk dat zelfs de verschrikkingen die vandaag in Oekraïne zijn waargenomen, deze diepgewortelde en wijdverbreide verwaandheid hebben doen wankelen.

Bovendien heeft elk land in het Westen gecapituleerd voor een gezamenlijke en systematische aanval op zijn geschiedenis, zijn deugdzaamheid en zijn eigenwaarde. Glorie uit het verleden wordt gedenigreerd omdat ze niet in overeenstemming zijn met het wokeïsme van de 21e eeuw. 

Beelden van nationale helden van weleer worden afgebroken. Elke gunstige vermelding op sociale media, bijvoorbeeld van Winston Churchill, die meer dan wie ook deed om de wereld te redden van de nazi’s van Hitler, zal als reactie daarop gegarandeerd een spervuur ​​van vitriool krijgen. Regeringen, waaronder ministeries van Defensie en Buitenlandse Zaken, de mensen die elke strijd tegen de Russische aanval moeten leiden, zijn in die mate aan deze ziekte bezweken dat ze zelfs hun eigen verleden afzweren en hun eigen heden verwerpen.

Ondertussen hebben de Europese Unie en haar cheerleaders, bij het nastreven van een superstaat, hun uiterste best gedaan om de nationale of patriottische geest in de lidstaten openlijk te ondermijnen en teniet te doen, door overal vurig hun eigen vlaggen te pleisteren, van autonummerplaten tot gemeentehuizen en miljoenen uitgegeven aan propaganda die jongeren indoctrineert in de deugden van de EU, van basisschool tot universiteit en daarbuiten.

Kunnen we van Europeanen verwachten dat ze vechten en sterven voor landen waarvan de geschiedenis en het moderne gevoel van eigenwaarde ronduit aan de kaak zijn gesteld en veroordeeld door hun eigen leiders? Zullen ze vechten voor het bureaucratische agglomeraat dat de EU is? Patriottisme – van het soort dat miljoenen mensen over de hele wereld ertoe bracht om zich vrijwillig aan te melden voor de strijd tegen de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog – vereist emotionele investeringen in je eigen land.

Een dergelijk gevoel bestaat niet voor de EU, ook al probeert ze de nationale loyaliteit te vervangen. Trouw aan Brussel is een transactie en slechts in één richting. Mensen vragen niet wat ze voor de EU kunnen doen, maar wat de EU voor hen kan doen. Natuurlijk zouden veel van onze jonge mensen voor hun land vechten – met net zoveel moed en toewijding als hun voorouders ooit hebben gedaan – en we zijn hiervan getuige wanneer we ze de strijd in sturen. Maar wanneer de tijd komt om onze strijdkrachten uit te breiden, hoeveel meer zullen dan gehoor geven aan de oproep nadat ze zijn opgeleid om hun eigen land te verachten en het idee om ervoor te vechten? Het Britse leger, bijvoorbeeld, worstelt al tientallen jaren om zijn steeds kleiner wordende gelederen te vullen met een steeds groeiende bevolking.

Als op de een of andere manier de politieke en populaire wil om de NAVO-lidstaten te verdedigen werkelijkheid zou worden, waarmee zouden Europese landen dan vechten? Voortdurend uitbreidende sociale welzijnsprogramma’s hebben het leger over het hele continent van de markt verdreven. De strijdkrachten van elk land zijn ontoereikend om samen of alleen een echte oorlog te voeren.

In de afgelopen decennia hebben opeenvolgende Amerikaanse presidenten geprobeerd leiders van Europese NAVO-landen over te halen hun minimale defensie-uitgavenverplichtingen na te komen. Ze zijn grotendeels genegeerd. Het is waar dat de Duitse bondskanselier Olaf Scholz, geschokt door de Russische plunderingen in Oekraïne, 100 miljard euro in 10 jaar tijd heeft aangekondigd om de strijdkrachten die zijn voorganger, Angela Merkel, opzettelijk heeft verwaarloosd, nieuw leven in te blazen. Maar dat zal nauwelijks aan de oppervlakte komen, zelfs als het beloofde geld daadwerkelijk wordt gerealiseerd, wat nog moet blijken.

Ondertussen voert Groot-Brittannië, dat militair gezien als de machtigste en meest betrouwbare natie van Europa wordt beschouwd, nog steeds vrolijk de bezuinigingen door die vorig jaar zijn overeengekomen. Zelfs voordat de laatste reducties werden bedacht, bevond de Britse strijdkrachten zich op een gevaarlijk laag niveau, ongekend in eeuwen van geschiedenis. 

Bijna drie maanden van verpletterende objectlessen over waarom we onze strijdkrachten zouden moeten herbouwen, hebben de regering niet de suggestie gewekt dat de defensiebeoordeling van vorig jaar misschien slecht beoordeeld was – niet zozeer gehannes terwijl Rome brandt als wel benzine op de vlammen gooien.

Kijkend naar Europa komt men in de verleiding te denken: kan niet vechten, wil niet vechten. Hoe zit het met Amerika? Zal de president die zelfs het relatief milde conflict in Afghanistan uit de weg ging en Poetin er wanhopig van probeert te overtuigen dat de VS niet voor Oekraïne zullen vechten, Amerikaanse jongens sturen om in Europa te vechten en te sterven voor landen waar veel Amerikanen nog nooit van hebben gehoord? Hoe dan ook, hoe kon hij dat doen als Europese naties niet op het bord zouden stappen om hun eigen achtertuin te verdedigen?

Poetin weet dit alles ondanks zijn belachelijke retoriek over zich bedreigd voelen door de oostelijke opmars van de NAVO naar Rusland – wat in feite betekent dat de defensieve alliantie lidmaatschapsaanvragen accepteert van voormalige Warschaupact-landen die opnieuw bang zijn voor hun voormalige opperheren in Moskou. Vooral met het onwelkome vooruitzicht dat Zweden en Finland lid worden van de NAVO, zal Poetin in de verleiding komen om het bondgenootschap te blijven testen, onder meer door intensieve cyberoorlogen en militaire invallen tegen de soevereiniteit van de lidstaten.

Terwijl hij in het Kremlin blijft, is het doel van Poetin de neutralisatie van de NAVO. Hij weet dat het falen van de alliantie om onder zijn provocatie voor zichzelf te vechten, haar definitieve vernedering zou betekenen en het einde zou betekenen van de door de VS geleide wereldorde. Voor de vrijheid, welvaart en veiligheid van toekomstige generaties mag dit niet gebeuren. 

Het zal niet gemakkelijk of snel zijn om generaties van zelfgeobsedeerde zelfgenoegzaamheid, diepgeworteld pacifisme, opzettelijke ondermijning van de patriottische geest en weigering om harde offers te brengen in het nationale belang ongedaan te maken. Er is vooral sterk leiderschap voor nodig van het soort dat tegenwoordig in geen enkel NAVO-land te onderscheiden is. Of dit een mission impossible is, hangt af van het tijdschema van Poetin en hoe snel Europese landen hun nationale staal kunnen hersmeden.

Dit is geen repetitie; het is een voorproefje van de veel grotere dreiging die zal komen van de Chinese Communistische Partij van president Xi Jinping.

Bronnen:

  • naar een artikel van Richard Kemp “Will NATO Fight?” van 10 mei 2022 op de site van The Gatestone Institute

Een gedachte over “Bereidt de NAVO zich voor op een conventionele oorlog tegen Rusland?

  1. Uitstekend relaas van Kemp, alleen vergeet hij ( moedwillig? ) enkele belangrijke feiten/afspraken mbt NAVO & VS.
    De Oekraïne was gewoon een van de vele “ administratieve “ landen in het grote Sovjet Rijk. Vergelijk het een beetje met de States in de VS.
    Het Krim schiereiland was Russisch sinds de Tsaren in ergens late 1780? de Ottomaanse Turken daar hadden verdreven. Door Sovjet PM Nikita C werd in
    1954? de administratie overgedragen aan de Oekraïne. Dat maakte destijds absoluut NIETS uit. Het bleef gewoon een onderdeel van het Sovjet Unie gebeuren.
    De meerderheid der bevolking is Russisch en Tartaars. Men spreekt er Russisch.

    President Zelensky doet het goed in de EU en VS. Puike PR figuur.
    Edoch Zelensky is GEEN Democraat!!
    Ondanks de aanbidding van het westen.

    De afspraak met de Sovjets was als volgt:
    Zij zouden hun oost Europese vazal Staten los laten en de VS en NAVO zouden “ not one inch to the East “ oprukken.
    Per uitspraak minister James Baker op
    1994!
    Duidelijk toch?
    Kemp zegt dat we daar niet zo moeilijk over moeten doen…..
    Wat deed de VS en NAVO gedurende de Joegoslavië oorlog met Serajewo in Servië?
    Plat bombarderen! Vielen de Serven de EU aan of de VS? Ik denk het niet?
    De napalm en carpet bombings in Vietnam? Vielen de Vietminh de VS of EU aan? De Korea oorlog ?
    Laten we dus bescheiden zijn met Poetin aan te vallen.
    Ook wij waren geen helden met onze oorlogen…..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.