Kritiek op Israël is een permanente internationale obsessie geworden

De neiging om Israël te bekritiseren, wat het ook mag doen of niet, lijkt een permanente fixatie te zijn geworden. Of dergelijke kritiek nu betrekking heeft op het interne beleid van Israël, het bestuur van de gebieden en reacties op terreuraanslagen, of situaties zonder duidelijke link met Israël, de obsessie met Israël en zijn vermeende misdrijven komt onvermijdelijk naar voren.

Een dergelijke fixatie bestaat niet met betrekking tot enig ander land. De obsessieven kiezen Israël om welke reden dan ook uit als een mikpunt van kritiek. Het lijkt een diepgeworteld onderdeel te zijn van de psyche van degenen die ervan genieten en elke gelegenheid aangrijpen om de Joodse staat te denigreren en te delegitimeren.

Geen enkele samenleving of land staat buiten rationele kritiek, ook Israël niet. De Israëlische samenleving, de media en de binnenlandse politiek zijn voorbeelden van de openheid en kritische introspectie van het land.

Uit de antisemitisme definitie IHRA:

Hoe vreemd het ook mag lijken, als lid van de wereldgemeenschap heeft Israël nooit geprofiteerd van de gelijkheid waarop elke andere staat recht heeft. Sinds zijn oprichting en aanvaarding door de Verenigde Naties als een volwaardig lid van de internationale gemeenschap, is Israël een van de basisrechten ontzegd die aan alle staten worden gegarandeerd, zoals uiteengezet in de openingsartikelen van het Handvest van de Verenigde Naties – dat van soevereine gelijkheid.

Deze discriminatie, die tot op heden voortduurt, neemt de vorm aan van uitsluiting van regionale VN-groeperingen. Dit verhindert dat Israël het recht uitoefent om zijn kandidatuur en kandidaten voor te leggen aan VN-organen zoals de Veiligheidsraad of het Internationaal Gerechtshof. Aangezien deze discriminatie al meer dan 70 jaar de geaccepteerde norm is, is het geen wonder dat de fixatie op het uitkiezen van Israël internationaal wordt geaccepteerd.

Deze normalisering van de obsessie met Israël strekt zich uit tot politieke en media-entiteiten, zowel nationaal als internationaal, die een agenda hebben die vijandig staat tegenover het bestaan ​​van Israël en zich bezighouden met het delegitimeren van Israël in internationale fora. Deze geobsedeerde critici omvatten ook progressieve en liberale elementen binnen westerse joodse en niet-joodse gemeenschappen.

Een andere voor de hand liggende bron van automatische kritiek bestaat sinds onheuglijke tijden en doordringt de internationale samenleving: antisemitisme.

Dit wordt weerspiegeld in de anti-Israëlische fixatie van Palestijnse en pro-Palestijnse elementen die Israël proberen te delegitimeren in de internationale gemeenschap. De effectiviteit van hun strategie blijkt op hun beurt uit het misbruik en de manipulatie van gerespecteerde internationale instanties zoals het Internationaal Strafhof, de VN-Mensenrechtenraad en de educatieve en culturele VN-organisatie UNESCO.

Zoals algemeen bekend, werd de oprichting van het ICC geïnspireerd door de verschrikkingen van de Holocaust en andere ernstige wreedheden en misdaden die de internationale gemeenschap aangaan, met als doel ervoor te zorgen dat de daders van deze misdaden naar behoren zouden worden gestraft. Joodse en Israëlische advocaten behoorden tot degenen die de oprichting van een dergelijke rechtbank voor ogen hadden en eraan werkten.

De Palestijnen hebben echter geprobeerd de rechtbank te kapen en er een Israëlisch tribunaal van te maken, waarbij ze de oprichtingsstatuut misbruiken en ondermijnen. Een soortgelijk fenomeen deed zich voor met de kaping en het onherstelbare misbruik van de VN-Mensenrechtenraad, wiens verklaarde missie het is “de mensenrechten overal ter wereld te bevorderen en te beschermen”.

Zelfs de ogenschijnlijk professionele UNESCO-organisatie – opgericht om “samenwerking tussen de naties te bevorderen door middel van onderwijs, wetenschap en cultuur om universeel respect voor gerechtigheid, de rechtsstaat en voor de mensenrechten en fundamentele vrijheden die worden bevestigd voor de volkeren van de wereld” – is op dezelfde manier gekaapt, en gaf er de voorkeur aan een obsessie met Israël te ventileren door politiek geïnspireerde resoluties die de band van het Joodse volk met zijn historische heilige plaatsen ontkennen.

Onlangs hebben de Palestijnen hun bezorgdheid geuit dat de internationale gemeenschap meer geïnteresseerd is in de oorlog tussen Rusland en Oekraïne dan in het achtervolgen van Israël. Hun uitingen van verontwaardiging proberen het Israëlische-Palestijnse geschil van lage intensiteit gelijk te stellen aan de openlijke oorlogvoering van Rusland tegen Oekraïne, met zijn massale bombardementen op burgers, het gebruik van illegale wapens en miljoenen vluchtelingen.

Deze poging om een ​​valse vergelijking te bedenken is misplaatst en kwaadaardig, wat wijst op de blindheid die wordt veroorzaakt door de obsessie met het bekritiseren van Israël.

Deze obsessie is ook geuit door de marginale Amerikaanse anti-zionistische organisatie Jewish Voice for Peace, die beweerde: “De Israëlische regering vestigt Joodse Oekraïense vluchtelingen op het land dat het illegaal bezet.”

Evenzo verklaarde de Amerikaans-joodse pro-Palestijnse propagandist en apologeet Peter Beinart in het linkse tijdschrift Jewish Currents :

Oekraïners, een overwegend blank en christelijk volk dat vecht tegen een Amerikaanse vijand, worden als volledig menselijk beschouwd en hebben dus het recht om voor hun vrijheid te vechten. Palestijnen, een overwegend niet-blanke en niet-christelijke bevolking die vecht tegen een Amerikaanse bondgenoot, zijn dat niet.

Soortgelijke kwaadaardige vergelijkingen zijn gemaakt door voormalig Human Rights Watch-directeur Sarah Leah Whitson, voorzitter van de Foundation for Middle East Peace Lara Friedman, voorzitter van het Arab American Institute James Zogby en Brits Labour-parlementslid Julie Elliott.

De pogingen om de onmetelijkheid en dodelijkheid van de oorlog tussen Rusland en Oekraïne gelijk te stellen aan de Palestijnse kwestie zijn vals, misleidend en aanmatigend. Ze geven een verkeerde voorstelling van de aard, geschiedenis en complexiteit van het Israëlisch-Palestijnse geschil, en negeren en ondermijnen het lopende vredesproces in het Midden-Oosten, gesponsord en ondersteund door de internationale gemeenschap.

Bronnen:

  • naar een artikel van Alan Baker “Criticizing Israel has become a permanent obsession” van 28 april 2022 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

Een gedachte over “Kritiek op Israël is een permanente internationale obsessie geworden

  1. Niet eenobsessie, maar een”””” mensenrecht””””. van een vredevolle wereld t.o. het “apartheids & moorzuchtige gevaar….de Joodse staat Israel……LOL!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.