Rabbi Rudin over rabbijnen, nonnen, priesters, pausen en presidenten

Paus Benedictus XVI schudt de opperrabbijn van Rome, Riccardo Di Segni, de hand in de belangrijkste synagoge van Rome, 17 januari 2010 (Reuters)

Op 17 april 2008 belegde paus Benedictus XVI (de Christen titel van de Duitse kardinaal Joseph Ratzinger) tijdens zijn eerste bezoek aan de Verenigde Staten een historische interreligieuze bijeenkomst in Washington, DC.

Door de paus uitgenodigd in het Johannes Paulus II Centrum, niet ver van het Capitool van de VS, waren leiders en vertegenwoordigers van Amerika’s vele geloofsgroepen, waaronder boeddhisten, katholieken, hindoes, joden, moslims, protestanten en sikhs. Een van de belangrijkste doelen van de bijeenkomst was, zoals de paus zei, om “gemeenschappelijke punten te ontdekken” en “onze verschillen kalm en duidelijk te bespreken”.

Het bleek ook dat 17 april, een donderdag, slechts 48 uur voor de achtdaagse Joodse feestdag Pesach viel – een logistiek probleem voor de grote delegatie rabbijnen van alle denominaties uit New York City.

Tijdens het evenement werd besloten dat paus Benedictus een speciale privébijeenkomst zou houden met de verzamelde Joodse leiders om hen een Chag Sameach of een fijne vakantie te wensen, gezien de speciale band tussen de twee religies die worden gesymboliseerd door Pesach en Pasen. 

(De datum voor Pasen is nauw verbonden met de datum van Pesach, aangezien Jezus in Jeruzalem was met zijn discipelen om het Feest van Ongezuurde Broden te vieren ten tijde van zijn kruisiging door de Romeinse gouverneur Pontius Pilatus, en de opstanding op zondag, volgens de Christen traditie.)

Als de nationale directeur van Interreligieuze Zaken voor de in New York gevestigde Anti-Defamation League (ADL), was ik uitgenodigd voor de buitengewone DC-bijeenkomst van paus Benedictus, maar ik had ook stilletjes overleg gepleegd met de organisatoren over verschillende interreligieuze kwesties. 

Tijdens een pauze in de procedure vroeg een van de belangrijkste organisatoren, een prominente priester van de Conferentie van Katholieke Bisschoppen van de Verenigde Staten, mij welke van de vele aanwezige rabbijnen gekozen moest worden om te reageren op de toespraak van de paus tot de Joodse leiders.

Er was echt geen twijfel mogelijk, zei ik: Rabbi James Rudin, de ervaren adviseur voor Interreligieuze Zaken voor het in New York gevestigde Amerikaans-Joodse Comité.

Pater Dennis McManus, destijds directeur van Oecumenische Zaken van het aartsbisdom New York, knikte goedkeurend. Hij deed een snelle peiling onder rabbijnen in de kamer en iedereen was het ermee eens. 

(In werkelijkheid zou er een andere kandidaat zijn geweest die met Rudin ‘concurreerde’: mijn andere mentor, vriend en voorganger, ADL’s geliefde Interreligieuze directeur Rabbi Leon Klenicki, die destijds helaas ernstig ziek was en enkele maanden later overleed.)

Deze aflevering vat de visionaire rol en plaats samen die Rudin geniet onder zowel joodse als katholieke interreligieuze beoefenaars gedurende zijn 50 jaar en het tellen van dienstbaarheid om positieve relaties tussen joden en christenen te bevorderen, en met de bredere multireligieuze wereld.

Veel inzichtelijke en vermakelijke verhalen over de ontwikkeling en het belang van deze nieuwe wereld van interreligieuze relaties zijn vastgelegd in Rudins nieuwe boek en memoires, “The People in the Room: Rabbis, Nuns, Pastors, Popes and Presidents” (iPubGlobal Connection LLC).

In deze goed gemaakte pageturner leren lezers niet alleen over Rudins bescheiden begin in Pittsburgh en Arlington, Virginia en zijn dienst als aalmoezenier van de Amerikaanse luchtmacht in Korea, maar ook hoe hij opklom tot een van ’s werelds toonaangevende joodse interreligieuze deskundigen. 

Hij hielp een Vaticaans document uit 1965, genaamd “Nostra Aetate”, van een ambitieuze tekst tot een levende gids over hoe 2000 jaar dodelijke geschiedenis voor joden door toedoen van de katholieke kerk kan worden omgezet in een positieve dialoog op basis van begrip, respect en onderwijs.

In zijn geestige en toegankelijke stijl vervoert het boek de lezer van New York naar Korea naar Polen, Rome en Jeruzalem. We zijn in de kamer terwijl Rudin de Amerikaanse presidenten ontmoet, van Harry Truman tot George W. Bush; pausen Johannes Paulus II en Benedictus XVI; en veel katholieke kardinalen, protestantse predikanten, evangelische predikanten en leiders van zwarte kerken om te leren hoe ze ingebed antisemitisme in hun gemeenschappen kunnen tegengaan en hoe ze kunnen samenwerken om de menselijke conditie te verbeteren.

Rudin schuwt de gespannen momenten niet bij het harde werk van het opbouwen van relaties en het streven naar een eerlijke dialoog. We leren over zijn betrokkenheid bij de Amerikaanse burgerrechtenbeweging en zijn bijdragen aan de vrijheidsstrijd voor het Sovjet-jodendom. 

Hij vertelt over de internationale controverse tussen joodse leiders en een groep karmelietessen over een klooster op het terrein van het beruchte nazi-vernietigingskamp in Auschwitz, die alleen paus Johannes Paulus II kon oplossen.

Hij beschrijft zijn rol in “The Battle of Camp David” over religieuze rechten op de vakantieplaats van de president van de Verenigde Staten – een voorafschaduwing van de strijd om het christendom op het openbare plein die vandaag wordt gevoerd.

En Rabbi Rudin neemt ons mee naar Oberammegau, Duitsland – de thuisbasis van ’s werelds oudste en meest problematische Passion Play. Geprezen als een inspiratiebron door Adolf Hitler, is deze eeuwenoude productie – die om de 10 jaar wordt gepresenteerd – gevuld met verachtelijke, antisemitische woorden en beelden en is het verantwoordelijk voor het overbrengen van haat tegen Joden voor generaties. 

Rudin werkte vier decennia samen met de katholieke regisseur en producent van het stuk om de valse, hatelijke afbeeldingen van joden te verminderen. Ik had het voorrecht om in 2010 in Oberammergau met hem samen te werken en verwonderde me over het grote respect dat de scheidsrechters hadden voor zijn aanbevelingen en oplossingen.

Ten slotte vertelt het boek over Rudins ‘romantische wonder’ met Marcia, zijn vrouw van meer dan 50 jaar, en avonturen met zijn twee dochters, de ene een rabbijn en de andere een bekende Hollywood-casting director.

Tegenwoordig is Rudin nog steeds een vaste columnist voor Religion News Service en is hij een veelgevraagd spreker over interreligieuze kwesties met zijn oude vrienden die priesters en ministers zijn.

En als ze een kamer binnenlopen, is dat geen grap.

Bronnen:

  • naar een artikel van Eric J. Greenberg “A Rabbi, Priest and Minister Walk Into a Bar — and It’s No Joke” van 15 april 2022 op de site van The Algemeiner

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.