Eerst Oekraïne, daarna Israël?

Voormalig Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken John Kerry en voormalig Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Javad Zarif, 2014

De invasie van Oekraïne heeft Israël een waarschuwingssignaal gegeven en tevens voor een acuut probleem gesteld.

Israël onderhoudt warme betrekkingen met Oekraïne en identificeert het als een kleine staat die wordt aangevallen, simpelweg omdat het bestaat.

Toch is het essentieel dat Israël niets doet om Rusland te provoceren. Want Israël heeft honderden vluchten uitgevoerd tegen Iraanse activa in Syrië. Rusland steunt Iran in Syrië. Rusland heeft echter de andere kant opgekeken terwijl Israël Iraanse doelen bombardeert.

Als Rusland deze stilzwijgende toestemming zou intrekken, zou Israël voor de deur overgeleverd zijn aan Iran.

Evenmin kan Israël op Amerika rekenen als Rusland zijn steun zou intrekken. Dat komt door de vastberadenheid van de Amerikaanse president Joe Biden om een ​​deal met Iran te sluiten.

Deze deal, die schijnbaar bijna rond is, is naar verluidt nog erger dan de deal van 2015 die door Barack Obama werd bemiddeld. Deze zou Iran in staat stellen op legitieme wijze kernwapens te vervaardigen na slechts tweeënhalf jaar vertraging. 

Ondertussen zouden de sancties worden opgeheven, waardoor miljarden dollars naar Teheran zouden worden gesluisd om het terrorisme van het regime, aanvallen op Israël en regionale machtsgrepen te financieren.

Deze overgave aan Teheran vond plaats terwijl het regime de aanvallen op Amerika’s bondgenoten en zelfs Amerikaanse militaire bases opvoerde. Hoe meer de agressie van de Iraniërs toenam, hoe meer de VS hun aanboden.

Dit alles moedigde de Russische president Vladimir Poetin aan om Oekraïne aan te vallen, en concludeerde dat Amerika niets zou doen om hem te stoppen, aangezien Amerika Israël en zijn andere bondgenoten in het Midden-Oosten in de steek liet om naar zijn vijand in Teheran te kruipen. Dus waarom zijn de Bidenieten zo gehecht aan een verschrikkelijke nucleaire deal met Iran? 

Een antwoord is dat ze altijd denken in termen van inperking en nooit in preventie. Ze beweren dat een nucleair Iran een betere optie is dan een militaire confrontatie.

Op de vraag hoe dit mogelijk is, zeggen ze, gezien het vaak gestelde doel van het regime om Israël van de kaart te vegen, dat de wereld dat nooit zal toestaan. Zoals Joden uit bittere ervaring weten – en zoals we kunnen zien aan de gebeurtenissen in Oekraïne – is dit echt dodelijk magisch denken. 

Irina Tsukerman, een geopolitieke en veiligheidsanalist, suggereert een meer sinistere band tussen Oekraïne en de Iran-deal. Biden zou Oekraïne kunnen opofferen om Ruslands medewerking te verzekeren bij het duwen van het weerbarstige Teheran in de richting van een deal, stelt ze. Dit kan Amerika in staat stellen goedkope Iraanse olie veilig te stellen, waardoor de druk op de huishoudbudgetten thuis wordt verlicht.

Erger nog, als de nucleaire deal eenmaal is gesloten, kan Biden proberen Israël in de boeien te slaan om te voorkomen dat het verdere militaire actie onderneemt in Syrië of tegen Iran zelf. Waarom? Nu de VS verslaafd zijn aan Iraanse olie, zou Biden het regime moeten “indammen” en voorkomen dat het de financiële schroef omdraait door de olieprijzen te verhogen.

Het is dus nog belangrijker dat Israël op dit moment geen vijand van Rusland maakt.

Ondertussen volgt de Israëlische premier, Naftali Bennett, een zeer twijfelachtige strategie om te voorkomen dat de regering-Biden Israël onder de bus gooit. Hij heeft besloten Biden niet in het openbaar te bestrijden, maar zich achter gesloten deuren tegen de Iran-deal te verzetten.  

Hij denkt dat in ruil daarvoor een dankbare regering Israël zal bijstaan ​​tegen Iran. Dit is een grove fout.

De voormalige premier van Israël, Benjamin Netanyahu, gebruikte een virtuele megafoon om over de hoofden van de regering-Obama te gaan en het Amerikaanse volk te waarschuwen voor de gevaren van die deal met Iran.

New York, 27 september 2012. Premier Netanjahoe in de Verenigde Naties trekt een rode lijn onder de kernambities van Iran: “Tot daar en niet verder!” In het voorjaar van 2013, uiterlijk tegen de zomer, zal Iran Fase 2 van zijn uraniumverrijking hebben bereik.

Bennett denkt dat dat niet werkte omdat Obama toch doorging; Netanyahu werd slechts een boeman voor de regering-Obama en Israël leed als gevolg daarvan.

Maar Obama was geen vriend van Israël. Hij zou die deal van 2015 hebben gesloten en net zo vijandig zijn geweest, zelfs als Netanyahu had gezwegen. 

Bennett en andere Israëlische topmensen geloven dat het opnieuw opleggen van sancties door Donald Trump ook niet werkte, omdat Iran niet terug in zijn hokje werd gestopt. 

Weer fout. Sancties zetten Iran juist onder enorme druk. Maar vanaf halverwege het presidentschap van Trump wierp de verwachting dat hij de volgende verkiezingen zou verliezen het regime een reddingsboei, aangezien de Democraten herhaaldelijk zeiden dat ze van plan waren terug te keren naar de deal.

Nu betekent Bennetts stilzwijgen over de nieuwe Iran-deal dat het Amerikaanse publiek geen idee heeft hoe dodelijk het is. Er is dus geen druk op het Congres om zich ertegen te verzetten. Amerikaanse politici kunnen immers niet zionistischer zijn dan de Israëlische regering. 

Het beschamende feit is dat alles wat Netanyahu deed, Bennett niet zal doen. Bennett heeft van Israël een Amerikaanse vazal gemaakt door waarschuwingen te negeren om zichzelf niet te laten coöpteren in het Iran-beleid van Biden.

Oekraïne is een rode vlag voor Israël. Afgezien van de late sancties en militaire hulp, heeft het Westen niet veel meer gedaan dan handenwringen. 

Biden’s verwarde opmerking vorige week dat “niemand verwachtte dat de sancties zouden voorkomen dat er iets zou gebeuren” aan Oekraïne suggereerde dat de VS dat land lang geleden afschreven. Het vermoeden is dat het hetzelfde heeft gedaan met Israël over Iran.

Het lot van Oekraïne vertelt ons dat Israël zijn existentiële vijand alleen in Teheran zal moeten bevechten. 

Palestijnse militanten van de Ezzedine al-Qassam Brigades (Hamas), de belangrijkste proxie (huurleger) van Iran in ‘Palestina’, verbranden symbolische kisten met Israëlische vlaggen en een pop die een typische ‘Jood’ moet voorstellen, tijdens een bijeenkomst ter herdenking van de 27ste verjaardag van de oprichting van de islamitische beweging in het vluchtelingenkamp Nuseirat in de centrale Gazastrook op 14 december 2014 [beeldbron: Abed Rahim Khatib/Flash90]

Bronnen:

  • naar een artikel van Melanie Phillips “Ukraine first — Israel next?” van 6 maart 2022 op de site van de auteur
  • met dank aan Tiki S. voor de hint

Een gedachte over “Eerst Oekraïne, daarna Israël?

  1. Er bestaat geen toeval en alles gebeurt met een reden.

    De houding van het Westen & VS t.a.v. de Oekraine (wél humanitaire hulp & sancties ‘als ze onszelf maar niet te veel pijn doen’ maar verder kunnen jullie gewoon dood neervallen want dan helpen wij jullie niet door NAVO troepen te sturen……’want dat mogen/kunnen wij niet en het is bovendien véél te gevaarlijk.

    Wél troepen naar Mali, Irak & Afghanistan, etc……………maar niet naar Oekraine!!!!!!

    Deze verschrikkelijke oorlog is dé belangrijkste oogopener voor Israel om vooral niet op het Westen te vertrouwen maar alléén op zichzelf.

    Mooie praatjes vullen géén gaatjes, redden géén mensenlevens en winnen géén oorlogen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.