Wat Israël moet leren van de oorlog in Oekraïne: de kracht van afschrikking

President Zelenskyy leidt eigenhandig het Oekraïense verzet tegen het Russische leger

De eerste les die moet worden geleerd (of opnieuw geleerd) van de Russische invasie van Oekraïne is dat het ontbreken van afschrikking fataal kan zijn voor elk land. 

De moed en vastberadenheid van de leiders en burgers van Oekraïne zijn indrukwekkend, maar hebben de aanval van Poetin niet verhinderd. Ondanks de goede bedoelingen en krachtige woorden van steun in het Westen, voornamelijk de Verenigde Staten en de NAVO, was het duidelijk dat er geen geloofwaardig afschrikmiddel was om Poetin af te raden, ook voor het Kremlin.

Het afschrikken van een krachtige en vastberaden tegenstander is inherent complex en onzeker. Tijdens de Koude Oorlog worstelden strategen over de beste manier om te voorkomen dat Moskou de Amerikaanse macht en de NAVO-alliantie zou uitdagen en verzwakken, inclusief MAD – wederzijds verzekerde vernietiging. 

Maar toen de Sovjetstaat instortte en het einde van de geschiedenis werd uitgeroepen, was de afschrikking grotendeels vergeten, waardoor Poetin zijn troepen kon opbouwen zonder inmenging. Tegen de tijd dat de Verenigde Staten en de NAVO wakker werden van de dreiging, had Rusland de volledige controle.

Voor Israël zijn de gebeurtenissen in Oekraïne een belangrijke reality check. Israëli’s erkennen dat er op geen enkele macht van buitenaf, zelfs niet op de Verenigde Staten, kan worden vertrouwd om te overleven bij een krachtige dreiging. 

In 1948, na het verslaan van de gecombineerde Arabische aanval tegen hoge kosten, begreep David Ben-Gurion de noodzaak voor de kleine Joodse staat om zichzelf te kunnen verdedigen tegen toekomstige bedreigingen, zoals in 1967 werd aangetoond. Later, toen Amerika als bondgenoot werd toegevoegd aan Israëlische veiligheid, maar kwam niet in de plaats van de centrale rol van zelfredzaamheid.

Jeruzalem, 7 juni 1967. Na zwaar slag geleverd te hebben met de Arabieren bereikt het Israëlisch leger eindelijk de hoofdstad en wordt de Oude Stad bevrijd. Op het plaatje rusten enkele Israëlische soldaten uit aan de Kotel (Klaagmuur of Westelijke Muur) [foto: IDF: “6 Photos From the 6-Day War You’ve Never Seen Before” Credit: BaMachaneh)

Het resultaat is dat Ben-Gurion, zijn opvolgers en het Israëlische veiligheidsinstituut 74 jaar lang prioriteit blijven geven aan strategische afschrikking. De beste manier om een ​​aanval te voorkomen is door vijanden ervan te overtuigen dat de reactie snel en ondraaglijk zal zijn, en dat door het voortbestaan ​​van Israël in gevaar te brengen, hun eigen bestaan ​​op het spel zou staan.

In de afgelopen jaren zijn de ontsporingen van de afschrikking echter zorgwekkend en moeten ze worden versterkt en versterkt. In het bijzonder, in het licht van aanhoudende bedreigingen van het Iraanse regime en zijn volmachten, en tegen Hamas in Gaza, schieten de Israëlische reacties tekort. 

Tegen de dreigementen om ‘de zionistische entiteit’ van de kaart te vegen, hebben een reeks nauwkeurige en anonieme aanvallen toegeschreven aan de Mossad de pogingen van Teheran om kernwapens te verwerven, niet gestopt. 

En in Libanon verwierf Hezbollah onder de ogen van de Verenigde Naties en de zogenaamde internationale gemeenschap tienduizenden raketten en raketten die waren opgeslagen in burgergebieden en gericht op de Israëlische bevolking. Deze kracht is de voorste arm van de Iraanse dreiging.

Zestien jaar geleden, in 2006, deed de IDF het goed om de afschrikking te herstellen, nadat Hezbollah een aantal soldaten had gedood en twee lichamen had weggerukt om vast te houden voor losgeld. De IDF lanceerde wat werd genoemd een “onevenredige” reactie die vijf weken duurde, inclusief intense bombardementen op het Hezbollah-bolwerk onder de straten van Beiroet, maar eindigde zonder een beslissende knock-out. 

Maar sindsdien heeft Israël de terreurproxy toegestaan ​​om zijn arsenaal aan dodelijke raketten opnieuw op te bouwen en uit te breiden, wat op zijn best resulteerde in een onstabiele situatie van wederzijdse afschrikking, die de leiders van Iran en Hezbollah op elk moment kunnen besluiten te verstoren. En als Iran de nucleaire finishlijn overschrijdt, zal het voor Israël nog moeilijker zijn om deze dodelijke kracht te neutraliseren.

Evenzo heeft Israël Hamas in Gaza toegestaan ​​duizenden raketten te produceren en naar binnen te smokkelen. De oorlogen van 2008/9, 2014 en 2021 hebben de terreurinfrastructuur aanzienlijk beschadigd, terwijl ze probeerden te voorkomen dat de civiele “menselijke schilden” die werden gebruikt om deze wapens en hun operators te beschermen, werden gedood. Maar de terreurgroepen produceerden al snel meer raketten en repareerden de kilometerslange tunnels waardoor ze werden vervoerd en gecontroleerd.

Een belangrijke reden dat Israël is gestopt met het afschrikken of voorkomen van een snel herstel van Hezbollah en Hamas, is de angst voor internationale veroordeling. In de Verenigde Naties en via machtige niet-gouvernementele organisaties (NGO’s) die aanspraak maken op mensenrechten en internationaal recht, werden Israëli’s geboycot, bestempeld als “oorlogsmisdadigers” en bedreigd met onderzoeken door het Internationaal Strafhof. 

Tijdens de Gaza-oorlogen wees de IDF advocaten aan om toezicht te houden op gevechtsoperaties en beperkte tegenaanvallen, in de hoop de aanklager van het ICC te overtuigen om politiek gemotiveerde acties stop te zetten. Deze poging mislukte en, belangrijker nog, verzwakte ook de afschrikking.

Beide situaties laten zien hoe moeilijk het is om terreurorganisaties af te schrikken in tegenstelling tot gevestigde staten met instellingen en middelen die de leiders niet willen verliezen. Maar dit maakt afschrikking wel minder noodzakelijk. 

VN-veroordelingen, campusboycots en pseudo-onderzoeken, hoewel psychologisch pijnlijk, zijn veel minder kostbaar dan de dood en vernietiging van schietoorlogen. In deze belangrijke dimensie zijn de gebeurtenissen in Oekraïne een belangrijke wake-up call.

Januari 2022. Vrouwelijke piloten van de Israëlische luchtmacht (IAF) waken over de veiligheid van de Joodse staat [bron: IDF]

Bronnen:

  • naar een artikel van Gerald M. Steinberg “What Israel Must Learn from Ukraine’s War” van 24 februari 2022 op de site van The Jewish Journal
  • een artikel op deze blogJason Greenblatt: Oekraïne-crisis leert Israël om niet op bondgenoten te vertrouwen” van 26 februari 2022 en een artikelOorlog in Oekraïne herinnert Israël er opnieuw aan: ‘We kunnen alleen op onszelf vertrouwen, niemand zal ons komen helpen’” van 25 februari 2022

Een gedachte over “Wat Israël moet leren van de oorlog in Oekraïne: de kracht van afschrikking

  1. Had het Westen haar solidariteit een maand geleden getoond, toen Zelenski erom vroeg……….dan was de Russische beer in zijn hol gebleven.

    Nu vallen ze over elkaar heen met hun acties & reacties, terwijl de raketten vliegen in de Oekraine.

    De les voor Israel:
    Vertrouw niet op de mooie woorden van het Westen, maar alléén op de daden van Israel.

    Ben Gurion zei dit al meer dan 75 jaar geleden…….
    “Don’t rely on what the gentiles are saying, only what the Jews are doing”!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.