Over Poetin, de Joden en de toekomst van de wereld

Het Westerse antwoord: “Laat ons onderhandelen!”

Joden en dictators kunnen normaal gesproken niet met elkaar overweg. De geschiedenis is vol met voorbeelden van sterke mannen die de joodse gemeenschappen in hun midden beschimpten. 

Veel van hun namen komen gemakkelijk voor de geest, zoals Hitler, Stalin en Mussolini, samen met de Assads, Saddam Hoesseins en Gaddafi’s van het Midden-Oosten, die allemaal de joden beschouwden als de kern van duivelse samenzweringen tegen hun totalitaire dystopieën.

Meer fundamenteel, samenlevingen die worden geregeerd door onverklaarbare, ondoorzichtige politici, behouden zichzelf door vijanden te vinden waar er geen zijn. Dat is nog een reden waarom Joden, gemakkelijk zichtbaar en praktisch machteloos, gemakkelijk in het frame komen, hoewel andere minderheidsgroepen ook kwetsbaar zijn gebleken voor deze strategie.

Toch is niet elke dictator een antisemiet of jodenhater. De eerste moderne dictator was ongetwijfeld Oliver Cromwell, de ‘Lord Protector’ van Engeland na de omverwerping van de Stuart-monarchie tijdens de Engelse Burgeroorlog van de 17e eeuw. Toen hij eenmaal aan de macht was, viel de fel anti-katholieke Cromwell Ierland binnen en voerde gruwelijke moordpartijen op burgers uit, terwijl hij thuis een sobere puriteinse regel instelde, waaronder een verbod op dansen en kerstvieringen. 

Maar als een godvrezende protestant die de Hebreeuwse Bijbel vereerde, was Cromwell goed gezind tegenover de joden en nodigde hij de gemeenschap uit om terug te keren naar Engeland, bijna 400 jaar nadat ze waren verdreven door een decreet van koning Edward I.

De Russische dictator Vladimir Poetin heeft alle meedogenloosheid van Cromwell – samen met de meedogenloosheid die wordt vertoond door meer hedendaagse autocraten – en hij is even goedaardig in zijn houding tegenover joden, ondanks de heerschappij over de natie die ons de Pale of Settlement, de Black Hundreds, de gefabriceerde ‘Protocollen van de Wijzen van Zion’, het Doktorenplot en talloze andere afleveringen van gewelddadige, gevaarlijke Jodenhaat. 

Maar in plaats van dat draaiboek te kopiëren, is Poetin de tegenovergestelde richting ingeslagen, officieel fronsend over antisemitisme terwijl hij nauwe betrekkingen onderhoudt met zowel Israël als loyale Joodse leiders in Rusland. Wat opvalt is dat deze benadering samengaat met zijn imperiale, agressieve buitenlands beleid.

Hoe is deze situatie ontstaan? Op persoonlijk vlak wordt Poetin zeker niet beïnvloed door de bijbelse hartstocht die Oliver Cromwell ertoe dreef Joden in zijn midden te verwelkomen. In de loop der jaren zijn er verschillende verhalen opgedoken over de positieve invloed van joden met wie Poetin bevriend raakte tijdens zijn carrière, samen met meer bizarre theorieën die beweren dat hij zelf joods is, maar die geven een zeer beperkt en tendentieus begrip van waarom hij joden blijkbaar met gunst beschouwt .

Anti-Jewish Conspiracy Theories in Poetin’s Russia“, een artikel gepubliceerd in de herfst 2019-editie van het academische tijdschrift Antisemitism Studies, biedt waardevollere inzichten in de transformatie van wat de Russen hun “joodse beleid” noemden. “Onder het huidige politieke regime is het verspreiden van antisemitische samenzweringstheorieën uit de mode”, schreef de auteur, Ilya Yablokov.

Bij het overzien van de drie decennia die volgden op de ontbinding van de USSR in 1991, kwam Yablokov tot een kritische observatie. In de jaren negentig, toen Rusland in een economische vrije val verkeerde, maar de liberale democratie in opkomst leek, waren zowel antisemitische verhandelingen als haatmisdrijven gericht tegen joden wijdverbreid. 

Maar in het begin van de jaren 2000, toen Poetin zich al op zijn plaats had genesteld en een autoritair bewind optrad, werd de antisemitische beschimping van de verschillende neo-heidenen, ultranationalisten en communisten die het vorige decennium verspreidden, vervangen door een verschuiving naar samenzweringstheorieën die op het Westen waren gericht. 

Binnen 20 jaar, schreef Yablokov, “waren anti-westerse samenzweringstheorieën een populaire troef om gebeurtenissen zowel in Rusland als wereldwijd te verklaren, om actie tegen de politieke oppositie te rechtvaardigen en om de schuld voor het impopulaire beleid van het Kremlin af te schuiven.”

Het politieke nut van een obsessieve aanval op het Westen, samen met de eigen inzet van het Kremlin om, zoals Jablokov het uitdrukt, “het imago van Rusland te behouden als een natie die zijn multi-etnische karakter koestert”, maakt antisemitisme als mobiliserend instrument in de strijd overbodig. Poetin-tijdperk. Zoals Jablokov stelt, komt dat neer op “zeldzaam goed nieuws uit Rusland”.

Toch volgt hier niet uit dat joden (tenzij ze toevallig in Rusland wonen) in hun houding ten opzichte van Poetin van neutraal tot positief zouden moeten zijn. Na de nederlaag van nazi-Duitsland in 1945 genoten de joden eindelijk van een ongekende bloei, versterkt door de oprichting van een joodse democratische staat en de zelfverzekerde deelname van joodse diaspora-gemeenschappen aan het politieke, culturele en commerciële leven van hun land. 

Zo’n bloei was – en blijft – alleen mogelijk in het kader van liberale democratieën zoals de VS en West-Europa en wel om een ​​heel goede reden: de liberale democratie stelt joden in staat zich als een gemeenschap te organiseren en zich zonder angst uit te spreken, zonder dat er een autoritaire beschermer nodig is om over hen te heersen.

Stereotiepe antisemitische affiches in Rusland

Een beschermer is echter precies wat de 200.000 Joden die in Rusland wonen in Poetin hebben. Daardoor is hun positie veel precairder dan de onze in Amerika. Zoals Yablokov opmerkt, is het antisemitisme in Rusland weliswaar op de achtergrond geraakt onder Poetin, maar het is nog steeds aanwezig – en kan worden ingeroepen als de omstandigheden gunstig zijn. 

Bovendien heeft Poetin al de nare gewoonte om het nazisme en de Holocaust te citeren om zijn agressie tegen Oekraïne te rechtvaardigen, en hij heeft cynisch gewezen op het historische antisemitisme in Oekraïne om zijn delegitimiseringscampagne tegen zijn buurman te versterken. Die retoriek zal zeker toenemen, en elk Joods ongemak met Poetins toe-eigening van de Holocaust voor zijn oorlogsstrategie zal in het Kremlin niet sympathiek worden beschouwd.

Als Joden die in het Westen wonen, zijn we het aan onszelf en onze medeburgers verplicht om ons met elke vezel van ons wezen te verzetten tegen het imperiale project van Poetin. Dit is een gelegenheid waarin we niet naar Israël kunnen kijken voor begeleiding, omdat de Joodse staat zijn eigen belangen heeft die in evenwicht moeten worden gebracht met de Russen; de keiharde realpolitik die het Israëlische buitenlands beleid vaak heeft gekenmerkt, past in deze context immers niet minder. 

Maar gemeenschappen in de diaspora kennen heel goed de voordelen van de liberaal-democratische orde die Rusland en zijn bondgenoot China hebben toegewijd om te vernietigen. Nu we een nieuwe fase van grootmachtsconflict ingaan, moeten we die kennis koesteren in zowel hart als geest, en ernaar handelen.

Een Duits-Oekraïense parade in Ivano-Frankivsk in juli 1941 tijdens de nazi-bezetting. De Oekraïense collaboratie met nazi-Duitsland was totaal

Bronnen:

  • naar een artikel van Ben Cohen “On Putin, the Jews and the Future of the World” van 27 februari 2022 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.