De grote leugen: Grenzen van 1967 hebben geen juridische of historische basis

Dansende Joodse burgers en soldaten aan de Kotel (Klaagmuur) op 2 juli 1967. Negentien jaar lang werd tijdens de Jordaanse bezetting (1948-1967) Joden de toegang tot hun religieuze plaatsen verboden [beeldbron: The Six Day War.org]

Dr. Alan Baker, een expert in internationaal recht, heeft uitgelegd dat zelfs vanuit seculier standpunt Israël het recht heeft om de vestiging van Joden toe te staan in Judea en Samaria, gebieden die we de West Bank noemen en die de Palestijnen als hun soevereine thuisland claimen.

De term ‘grenzen van 1967’, het mantra van de Arabische wereld voor de grenzen van een PA-staat, heeft nooit bestaan, zegt voormalig ambassadeur in Canada Alan Baker in een onderzoekspaper voor het Jerusalem Center for Public Affairs.

Sinds de Arabische buurlanden in 1948 Israël aanvielen toen het voor het eerst in 2000 jaar een onafhankelijk land werd, waren er geen grenzen, alleen tijdelijke militaire lijnen gedefinieerd door de “Wapenstilstandslijnen” van 1949 die, althans formeel, een einde maakten aan de oorlog voor Onafhankelijkheid.

De Arabische wereld heeft de term ‘grenzen van 1967’ echter zo vaak herhaald dat deze door de reguliere media en de meeste internationale leiders als feit is aangenomen. De term verwijst naar de staakt-het-vuren-lijn van 1949 van waaruit Israëlische strijdkrachten oprukten aan het begin van de Zesdaagse Oorlog op 4 juni 1967, en zou “vooroorlogse wapenstilstandslijnen van vóór 1967” of “wapenstilstandslijnen van 1949” moeten worden genoemd. INN, moet worden opgemerkt, heeft die nauwkeurige termen consequent gebruikt.

Zelfs Brazilië, dat onlangs besloot de Palestijnse Autoriteit te ‘erkennen’ op basis van de veronderstelde grenzen van 1967, verklaarde tijdens een VN-debat over resolutie 242 in 1967 waarin werd opgeroepen tot onderhandelingen over grenzen:

“De aanvaarding ervan betekent niet dat grenslijnen niet kunnen worden gecorrigeerd als een resultaat van een overeenkomst die vrijelijk tussen de belanghebbende staten is gesloten. We houden er voortdurend rekening mee dat een rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten noodzakelijkerwijs gebaseerd moet zijn op veilige permanente grenzen waarover de aangrenzende staten vrijelijk zijn overeengekomen en waarover wordt onderhandeld.”

Baker merkte op dat Jordanië, dat ook de misvatting van ‘grenzen van 1967’ heeft overgenomen, in hetzelfde debat zei:

“Er is een wapenstilstandsovereekomst. De overeenkomst stelde geen grenzen; het heeft een demarcatielijn vastgesteld. De overeenkomst deed geen uitspraak over politieke, militaire of andere rechten. Zo ken ik geen territorium; ik ken geen grens; Ik ken een situatie die is bevroren door een wapenstilstandsovereenkomst.”

Hoewel de ‘grenzen van 1967′ scheidingslijnen aangeven, hebben ze geen basis in geschiedenis, wet of feit’, legde Baker uit. “De wapenstilstandsovereenkomsten van 1949 stelden specifiek dat dergelijke lijnen geen politieke of juridische betekenis hebben en geen afbreuk doen aan toekomstige onderhandelingen over grenzen”, vervolgde hij.

“Er zijn geen bepalingen in de overeenkomsten die zijn ondertekend tussen Israël en de Palestijnen die de terugtrekking naar de ‘grenzen van 1967’ vereisen. Er waren nooit geografische imperatieven die de lijnen van 1967 heiligden.”

De “Wapenstilstandslijnen” van 1949 werden bepaald in overeenkomsten ondertekend door Israël, Egypte, Jordanië, Syrië en Libanon. Het waren geen grenzen, merkte Baker op. “De demarcatielijn van de wapenstilstand vertegenwoordigde niets meer dan de voorwaartse inzetlijnen van de strijdkrachten op de dag dat een staakt-het-vuren werd afgekondigd… De lijn werd met een groene stift op de kaart bij de wapenstilstand afgebakend en kreeg daarom de naam ‘Groene Lijn’.

Groene wapenstilstandslijn van juni 1967

“De Veiligheidsraad benadrukte in zijn resolutie het tijdelijke karakter van de wapenstilstandslijnen die moesten worden gehandhaafd ‘tijdens de overgang naar permanente vrede in Palestina’.”

De Wapenstilstandsovereenkomst verklaarde: “Het basisdoel van de Wapenstilstandsgrenzen is om de lijnen af ​​te bakenen waarbuiten de strijdkrachten van de respectieve Partijen niet mogen bewegen. De bepalingen van dit artikel mogen op geen enkele manier worden geïnterpreteerd als nadelig voor een uiteindelijke politieke regeling tussen de partijen bij deze overeenkomst.

“De demarcatielijnen voor wapenstilstand gedefinieerd in … deze overeenkomst worden door de partijen overeengekomen zonder afbreuk te doen aan toekomstige territoriale nederzettingen of grenslijnen of aan claims van een van de partijen in verband daarmee.”

Baker citeerde rechter Steven Schwebel, voormalig president van het Internationaal Gerechtshof, die in 1994 verklaarde: “De wapenstilstandsovereenkomsten van 1949 behielden uitdrukkelijk de territoriale aanspraken van alle partijen en waren niet bedoeld om definitieve grenzen tussen hen vast te stellen.”

De huidige Arabische campagne voor de erkenning van de Palestijnse Autoriteit volgens de vermeende “grenzen van 1967” is ironisch genoeg vaak gebaseerd op de vaak geciteerde VN-resolutie 242.

Dit is de resolutie die Baker opmerkte en in de allereerste paragraaf de nadruk legt op het “… respect voor en erkenning van van de soevereiniteit, territoriale integriteit en politieke onafhankelijkheid van elke staat in het gebied en hun recht om in vrede te leven binnen veilige en erkende grenzen, vrij van bedreigingen of gewelddaden.”

De Palestijnse Autoriteit heeft in eerdere overeenkomsten het concept aanvaard dat er over grenzen zal worden onderhandeld, maar de ‘diplomatieke uitputtingsoorlog’ van de Arabische wereld heeft deze perceptie in de media en in de internationale gemeenschap vrijwel uitgewist. Een overeenkomst uit 1993, ondertekend door Arafat, stelt dat er “overblijvende problemen zijn, waaronder: Jeruzalem, vluchtelingen, nederzettingen, veiligheidsregelingen, grenzen, relaties en samenwerking met andere buren en andere kwesties van gemeenschappelijk belang.”

De PA heeft de afgelopen maanden opgeroepen tot “onderhandelingen”, maar heeft in werkelijkheid geëist dat Israël de zogenaamde “grenzen van 1967” zonder onderhandelingen accepteert, lijnen waarvan Baker’s onderzoekspaper laat zien dat ze geen juridische of historische basis hebben als grenzen.

Terwijl de 55ste verjaardag van de Zesdaagse Oorlog snel dichterbij komt, maakt het Israëlisch ministerie van Buitenlandse Zaken zich op voor de gebeurtenissen die de “terugkeer van Israël markeren naar zijn historische hart” in Judea en Samaria zullen herdenken als het directe resultaat van de oorlog in juni 1967.

Bronnen:

  • naar een artikel van Tzvi Ben Gedalyahu The Big Lie: ‘1967 Borders’ is a Fallacy” van 21 december 2010 op de site van Israel National News (INN)

Een gedachte over “De grote leugen: Grenzen van 1967 hebben geen juridische of historische basis

  1. De “grens van 1967 hoort thuis in hetzelfde scenario als de héle palestijnse leugen en ‘de grootste uit de moderne gechiedenis.

    Het Westen heeft dit scenario geadopteerd omdat het de ideale munitie vormt tegen Israel, in hun ogen ‘de grootste fout uit de moderne geschiedenis.

    Een fout waar zij zich toe gedwongen voelden om het juk van de geindustrialiseerde moord orgie op het Joodse volk te verdoezelen en hun goede naam enigszins terug te krijgen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.