De blinde vlek voor antisemitisme bij de Israëlische linkerzijde

Een grote geleerde van antisemitisme vertelde me eens dat er één land was dat hem frustreerde als het ging om zijn begrip van de omvang en diepte van Jodenhaat: Israël.

Hoewel dit misschien klinkt als de kern van een klassieke joodse grap, was mijn gesprekspartner eigenlijk bloedserieus. En zijn punt werd goed opgemerkt: omdat ze in een Joodse staat waren opgegroeid, waren de Israëli’s alleen bekend zijn met antisemitisme door geschiedenislessen en door de verachtelijke propaganda die in hun richting werd uitgezonden vanuit de Arabische en moslimwereld. 

Maar heel weinig Israëli’s hadden de ervaring om aangevallen te worden omdat ze een keppel droegen of omdat ze op een Joodse school kwamen en hakenkruizen op de muren aantroffen, of werden beledigd als Jid op straat. Zelfs als de Israëli’s begrepen dat antisemitisme elders een echt fenomeen was, in termen van dagelijkse routine in Israël, was het er een die bestond in verbeelding en interpretatie, in plaats van door geleefde ervaring.

Toch begrijpen en respecteren de meeste Israëli’s tegenwoordig dat antisemitisme opnieuw een enorme uitdaging is voor Joodse gemeenschappen in de diaspora. De meeste, maar niet allemaal. Vooral bij Israëlisch links is er een arrogante, ongeduldige houding ten opzichte van antisemitisme, dat wordt gezien als een irritante afleiding van de Israëlische bezetting van Palestijnse gebieden – de kwestie die er echt toe doet.

Een recent opiniestuk, gepubliceerd in het dagblad Haaretz door de Israëlische journalist Akiva Eldar, vatte deze houding perfect samen. De titel was hopeloos kinderachtig en aanstootgevend – “Als je uitspreken tegen onrecht antisemitisch is, dan ben ik een antisemiet” – maar voor zover het geen snars uithaalde in het afschilderen van antisemitisme als een list om de belangenbehartiging voor Palestijnse rechten stop te zetten, was het een beknopte samenvatting van het artikel dat volgde.

Volgens Eldar “heeft geen enkele beschuldiging een krachtiger effect dan de beschuldiging van antisemitisme”, en Israëlische politici hebben dit feit voor alles uitgemolken. De voormalige Israëlische premier Benjamin Netanyahu “veranderde steevast elk document dat kritiek durfde te hebben op de bezetting in een nieuwe editie van de ‘ Protocols van de Wijzen van Zion ‘”, schreef Eldar, eraan toevoegend dat dit een tactiek was die nu wordt omarmd door Netanyahu’s rivaal, huidige minister van Buitenlandse Zaken Yair Lapid.

Voor Eldar staat alleen de voortdurende Israëlische aanwezigheid op de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem op het spel. Om het laatste rapport van Amnesty International te bestempelen als ‘antisemitisch’, waarin wordt beweerd dat Israël het apartheidssysteem van rassenscheiding dat het grootste deel van de vorige eeuw in Zuid-Afrika heerste, trouw heeft nagebootst, sloeg volgens Eldar de plank volledig mis.

“Als het beschrijven van de situatie in de gebieden sinds 1967 antisemitisme is, dan ben ik een antisemiet”, schreef hij. “Als zeggen dat Israël steeds meer lijdt onder de symptomen van apartheid, antisemitisme is, dan ben ik een antisemiet.”

In een bittere uithaal naar zijn mede-Israëli’s vervolgde Eldar: ‘En vertel me niet dat veel mensen hier echt om de mensenrechtensituatie in de gebieden geven. Hoeveel lezers weten dat Halav Ha’aretz geitenmelkyoghurt wordt gemaakt in een kolonistenmelkerij op het land van Susiya, een bolwerk van de criminele fanatici van de illegale buitenposten (excuseer me, ik bedoel de ‘helden van het jonge nederzettingenproject ‘)? Het boycotten van Osem-pasta vanwege prijsstijgingen is veel belangrijker.”

Aan het einde van zijn stuk gaf Eldar schoorvoetend toe dat antisemitisme “zeer springlevend” was, maar hij was alleen geïnteresseerd in de impact ervan op de Palestijnse aspiraties. “Hoe lang zal antisemitisme … in staat zijn om de schande van apartheid te verbergen?” hij vroeg.

Maar Eldar verzuimde duidelijk te onthullen dat de beschuldiging van “apartheid” in het geval van Israël niet een nieuw concept is, maar een in diskrediet geraakte stijlfiguur die is bedacht in de propaganda-afdelingen van de oude, onbeklaagde USSR. Israël bestempelen als een “apartheidsstaat” (samen met het beschuldigen van “nazi-achtige misdaden”) was een slimme manier om de binnenlandse Jodenvervolging door de Sovjet-Unie te verkleden – de gemeenschap stigmatiserend als “zionisten” en “ontwortelde kosmopolieten” – zoals een progressief buitenlands beleid dat het Arabische verzet tegen Amerikaanse en Israëlische plannen in de regio ondersteunt.

Eldar hield ook geen rekening met de politieke implicaties van de apartheidsanalogie. Zuid-Afrika werd in 1994 een multiraciale democratie toen de rechteloze zwarte meerderheid eindelijk het kiesrecht won. Het hield niet op te bestaan ​​als soevereine staat, maar zijn innerlijke werking veranderde zodra de geïnstitutionaliseerde dominantie van de blanke minderheid – slechts ongeveer 10 procent van de totale bevolking – werd ontmanteld.

Sommige Israëlische en Joodse linksen geloven dat dit ook de oplossing is voor Israëls versie van “apartheid”, die gemakshalve voorbijgaat aan het feit dat Joden een duidelijke demografische meerderheid vormen in Israël, dat Arabische burgers van Israël volledige gelijkheid genieten, en dat Palestijnen (in tegenstelling tot zwarte Zuid-Afrikanen) omarmden terrorisme als hun belangrijkste methode om Israël te confronteren.

Ingebed in de beschuldiging dat Israël een apartheidsstaat is, is een oproep tot eliminatie ervan. Amnesty International stelt dat een Joodse staat alleen als apartheidsstaat kan bestaan, omdat het noodzakelijkerwijs een koloniaal project is dat wordt uitgevoerd ten koste van de Palestijnen. Uit deze analyse volgt de conclusie dat, aangezien Israël niet vreedzaam kan worden hervormd tot een democratische staat, zijn soevereiniteit als Joodse staat moet worden vernietigd.

Dat was natuurlijk de kernboodschap van de gewelddadige antisemitische demonstraties die plaatsvonden in de Verenigde Staten en internationaal tijdens het 11-daagse conflict afgelopen mei tussen Israël en Hamas in de Gazastrook. 

Voor Joodse gemeenschappen in de diaspora is de beschuldiging van apartheid en de daaruit voortvloeiende slogans als “Free Palestine” en “From the River to the Sea, Palestine Will Be Free” – zowel qua opzet als effect ondubbelzinnig antisemitisch.

Met opzet, want pleiten voor het verwijderen van alleen Israël van de wereldkaart is het uiten van een antisemitisch idee. Effect, want wanneer deze schadelijke ideeën circuleren bij demonstraties en op sociale media, zijn het gewone Joden die lijden onder geweld, misbruik en vandalisme. 

Tijdens het conflict afgelopen mei – toen Hamas en terreurgroeperingen meer dan 4.000 raketten afvuurden op de Israëlische burgerbevolking en Israël terugsloeg – ondergingen haatmisdrijven tegen Joden een astronomische toename: 589 aanvallen in Frankrijk, 661 in het Verenigd Koninkrijk en 305 in de Verenigde Staten in een maand alleen.

Voor Eldar en zijn mededenkers aan de Israëlische linkerzijde ligt de oorzaak van deze aanvallen echter uiteindelijk bij het beleid van de Israëlische regering in de Palestijnse gebieden. Met andere woorden, als diaspora-joden lijden, is de Joodse staat de schuldige.

“Als niet-Jood heb ik de historische verantwoordelijkheid om te vechten tegen Jodenhaat en tegenwoordig dus tegen de haat tegen hun historische thuisland, Israël. Bestrijding van antisemitisme is niet de plicht van de Joden, het is de plicht van de niet-Joden.”
[Pilar Rahola, Spanje – bron]

Bronnen:

  • naar een artikel van Ben Cohen “The Israeli left’s anti-Semitism blind spot” van 11 februari 2022 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

Een gedachte over “De blinde vlek voor antisemitisme bij de Israëlische linkerzijde

  1. Linkse Joden (niet alléén Israeli’s) denken nog stééds dat de rest van de wereld écht van hen houd en hen alléén uitsluit door de Israelische politiek t.o. de palestijnse terreur & haat.

    Gelukkig staat er een internationaal leger Jodenhaters op om hen uit de droom te helpen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.