De tijd staat aan de kant van Israël

De operatieve successen van de Arabische strijd tegen Israël zetten de schijnwerpers op de diepte van zijn strategische mislukking. Het regionale isolement van Israël verdwijnt en de belangrijkste olieproducenten vormen een coalitie met Israël.

Er is een positieve dynamiek in de regionale status van Israël aan de gang, zoals blijkt uit de bezoeken van hoge Israëlische functionarissen – waaronder de vorige en huidige premier, en de ministers van Buitenlandse Zaken en Defensie – aan Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Egypte, Jordanië, Bahrein en Marokko, en het bezoek van een militaire delegatie aan Soedan, evenals een militaire vlucht boven het Saoedische luchtruim.

Na de ondertekening van de Abraham-akkoorden is de legitimering van de banden tussen Israël en de Arabische staten veranderd van nauwelijks te rechtvaardigen en alleen in ruil voor de terugkeer van in 1967 veroverde gronden naar de tegenovergestelde pool van nauwe defensiebanden en het gebruik van Israëls kracht, geloofwaardigheid en capaciteit als een belangrijk onderdeel van de Arabische nationale veiligheid. 

De banden en normalisatie die in het “Arabische vredesinitiatief” werden aangeboden als beloning voor de territoriale en politieke dictaten van de Arabieren en de Palestijnen, worden nu gezien als een Israëlische bijdrage aan de verdediging en het welzijn van de Arabieren.

Diepgewortelde nationale conflicten met meerdere generaties, met een zeer emotionele culturele component, worden onderzocht door het prisma van een belangrijke historische component met betrekking tot de perceptie van de partijen over de vraag: “wie heeft de tijd aan zijn kant?” Met andere woorden, wie heeft de overhand in de accumulerende historische trend in het machtsevenwicht: welke partij wordt in de loop van de tijd sterker en welke partij verliest belangrijke onderdelen van haar onderhandelingspositie.

De crux is de motivatie om de strijd voort te zetten: de kant die haar optimale verwachtingen versterkt ziet, trekt daardoor de veerkracht die nodig is voor een resoluut standpunt; de kant die voortdurend faalt, verliest zijn vermogen om het publiek te overtuigen om de kosten van voortdurende mobilisatie te dragen.

De radicale krachten die de afgelopen honderd jaar hebben gewerkt om het Arabische publiek “van de [Atlantische] oceaan tot de [Arabische] Golf” te mobiliseren om tegen Israël te vechten, zijn er jarenlang in geslaagd, ondanks de indrukwekkende prestaties van Israël, de verwachtingen voor een Arabische overwinning, door te putten uit de historische dimensie. Ze vertrouwden voornamelijk op de enorme kloof in middelen tussen de partijen en putten troost uit de diepgewortelde perceptie van de Arabieren als een volk dat van oudsher “bestemd was voor grootsheid”.

Zelfs als de Joden erin waren geslaagd om in 1948 een staat op te richten, deze in 1967 te verdedigen, de verovering van “Palestina” en Jeruzalem te handhaven en een moderne en ontwikkelde staat op te bouwen, waren hun middelen vanuit hun oogpunt nog steeds zielig. in vergelijking met die van de honderden miljoenen Arabieren eromheen, en de Joodse staat was kwetsbaar en de duurzaamheid ervan was van korte duur. De Arabieren bezaten niet alleen olie en internationale status, maar bovenal hadden ze een onbeperkt vermogen om klappen op te vangen en een grenzeloze vastberadenheid.

Na verloop van tijd zou Israël niet in staat zijn het hoofd te bieden aan de vasthoudendheid van de Arabieren om het in de regio te boycotten, de gewelddadige bedreigingen voor het leven van zijn burgers, en zijn overlevingsvermogen in het licht van zijn de-legitimering in de internationale arena en tussen westerse democratieën.

De Arabische strijd kende veel operationele successen. De radicalen zijn er inderdaad in geslaagd om de Arabische landen te mobiliseren om Israël generaties lang te boycotten. Dit ging tientallen jaren door na het revolutionaire vredesakkoord met Egypte en de akkoorden met Jordanië. De olievoorraden van de Arabieren slaagden er vooral in de jaren zeventig in om belangrijke Israëlische belangen te saboteren. De herhaalde oorlogen, het aanhoudende terrorisme en de erkenning dat de existentiële en dagelijkse bedreigingen een permanent onderdeel waren, schaadden en schaadden de Israëlische samenleving en economie.

Delegitimering in internationale organisaties is een uitdaging geweest en wordt steeds erger. De absurde laster van Israël heeft een ontvankelijk publiek gevonden onder de mainstream in Europa, en zelfs onder groepen die zich niet langer in de marge van de Verenigde Staten bevinden.

Maar deze operatieve successen werpen paradoxaal genoeg een licht op de diepte van de strategische mislukking. Het regionale isolement van Israël verdwijnt voor onze ogen in de Golf en Marokko en de betrekkingen met Egypte en Jordanië ondergaan een duidelijke verbetering.

De belangrijkste Arabische olieproducenten zijn de facto leden van een coalitie met Israël. De grote oorlogen zijn tot een einde gekomen, de Iraanse dreiging is ernstig, maar het bedreigt vooral de Arabieren en brengt hen dichter bij Israël. In de ultieme terroristische oorlog (“de Tweede Intifada”) waren het de Palestijnen die de oorlog begonnen die brak. Isolatie in internationale organisaties heeft de stevige positie van Israël onder de landen die de toon zetten in de internationale arena niet aangetast, en de effecten van laster onder de westerse democratieën zijn beperkt.

Bovenal is Israël, in de ogen van zijn inwoners, in de ogen van de leidende landen in de wereld, en in toenemende mate onder de Arabieren zelf, een opmerkelijk succesverhaal dat consequent bewijst dat het in staat is om enorme uitdagingen aan te gaan. De tijd staat daarom aan de kant van Israël.

Bronnen:

  • naar een artikel van Dan Schueftan “Time is on Israel’s side” van 9 februari 2022 op de site van Israel Hayom
  • met dank aan Tiki S. voor de hint

Een gedachte over “De tijd staat aan de kant van Israël

  1. Realiteit begint plaats te maken in de Arabische wereld.

    Samenwerking met “de vijand” Israel i.p.v. oorlog & vernietiging is een pak profitabeler dan achter de palestijnen blijven marcheren.

    Hun plaats is nu ingenomen door de EU. Zij blijven standvastig vasthouden aan het palestijnse vredes model voor de regio = palestina i.p.v. Israel.

    Wat de EU dames & heren niet willen begrijpen is dat de palestijnse issue zóóóóóó vorige eeuw is en waarvan de belanghebbenden in de regio zich allang hebben losgemaakt.

    Europa kan haar 2-staten ‘oplossing’ blijven propageren maar geen mens die er nog notie van neemt.

    Vandaag is het de beurt aan de nieuwe bezem in de kast…..Annalena Baerbock, de Duitse BZ minister op bezoek in Israel en “palestina” en die na een gesprek met de ‘democratisch verkozen palestijnse president’ zéker een hartig woordje zal spreken met de Israelische regering over de ””illegale settlements op bezet palestijns gebied”””

    LOL!!!!!!!!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.