Een overwinning van Israël op zijn vijanden is een overwinning voor de regio

… wat is ons doel? Ik kan in één woord antwoorden: Victorie. Overwinnen koste wat het kosten moet – Overwinning ondanks alle terreur – Overwinning, hoe lang en hoe zwaar de weg ook mag zijn, want zonder overwinning is er geen overleving.
[Winston Churchill, House of Commons, 13 mei 1940.

Gedurende vele jaren werd een van de meest prominente breuklijnen in het Midden-Oosten gezien als tussen de Joodse staat en de Arabische wereld. Er was een bijna gemakkelijke westerse opvatting dat alle eeuwenoude conflicten in de regio gezien konden worden door het prisma van het 100-jarige conflict tussen Joden en Arabieren in het Land van Israël.

Gelukkig is dit vermoeide idee van ‘koppeling’ al lang ontkracht door de realiteit op het terrein. Er is echter een zeer reële breuklijn in het Midden-Oosten die de afgelopen weken nog grimmiger is geworden.

De situatie in Libanon, waar Hezbollah, de afgevaardigde van Iran, een natie in gijzeling houdt aan zijn grillen en enge politieke en ideologische doelen, creëert daar nieuw begrip en allianties. Dit, in combinatie met de recente aanvallen op de VAE door de door Iran gesteunde Houthi’s uit Jemen, tonen aan dat het Midden-Oosten nu wordt verdeeld door de gematigden die een stabielere en vreedzamere toekomst voor de regio willen, en degenen die chaos willen zaaien , conflicten en bloedvergieten.

De vredes- en normalisatieovereenkomsten tussen Israël en de VAE, Bahrein, Marokko en Soedan, evenals de opwarmende banden rond de soennitische wereld, hebben een historisch begrip getoond van de realiteit dat het Israëlisch-Arabische conflict dood is.

Het resultaat heeft geleid tot economische, veiligheids- en culturele overeenkomsten tussen de Joodse staat en zijn buren.

Toch denk ik dat de tijd rijp is om nog verder te gaan.

Als de Houthi-aanvallen op de VAE een paradigmaverschuiving hebben ondergaan, vertellen de reacties erop ons ook over de vormende partijen in dit nieuwe-oude conflict.

In de Palestijnse arena lijkt grote sympathie en steun te bestaan ​​voor de moorddadige aanvallen van de Houthi’s op hun soennitische broeders.

In Gaza waren er massale vieringen nadat de Houthi’s raketten hadden gelanceerd die een brandstofdepot in Abu Dhabi raakten, waarbij drie mensen omkwamen en een brand ontstond in de buurt van de internationale luchthaven.

Gazanen gingen de straat op terwijl ze “Dood aan het Huis van Saud” scandeerden en zwaaiden met posters van de leider van de Jemenitische Houthi-militie. Ondertussen was de hashtag “#Palestijnen steunen de Houthi’s” trending op sociale media:

Op 22 januari 2022 werden video’s geüpload naar verschillende YouTube-kanalen van demonstraties in Gaza georganiseerd door de Palestijnse Islamitische Jihad (PIJ) ter ondersteuning van de Houthi’s in Jemen die op hun beurt worden gesteund door Iran. De demonstranten scandeerden: ‘Dood aan de Saudi-clan!… Amerika is de Grote Satan!’

Mahmoud Zahar, een topfunctionaris van Hamas, zei dat hij de Houthi-aanvallen op de Verenigde Arabische Emiraten steunt. Toen de VAE wraak namen op de aanslagen, veroordeelden Hamas, de Palestijnse Islamitische Jihad (PIJ) en het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina (PFLP) de aanvallen op de Houthi’s.

Fatah, de partij van de Palestijnse leider Mahmoud Abbas was dubbelzinnig. In een officiële verklaring zei de partij dat de positie van de Palestijns-Arabische leiders altijd is geweest om zich niet te mengen in de interne aangelegenheden van Arabische staten.

Nauwelijks, een spetterende steun voor degenen die hun zaak decennialang hebben gesteund. Met dit in gedachten is het tijd voor Israëlische functionarissen om op te roepen tot een nauwere strategische positie met hun nieuwe Arabische vrienden en bondgenoten.

De Joodse Staat kan en helpt de pragmatische Arabische staten al in hun oorlogen tegen Iran en zijn bondgenoten, maar het is nu tijd voor een duidelijke tegenprestatie. Israël vecht een voortdurend conflict tegen Palestijns-Arabische terroristische groeperingen die de vernietiging ervan nastreven, militair, economisch en diplomatiek.

Van links naar rechts (de gelijkenis is niet toevallig): Embleem van Ansar Allah (Houthi in Jemen), Hezbollah embleem (Libanon, Syrië) en rechts het embleem van de Iraanse Revolutionaire Gardes (IRGC) [beeldbron: Afsaran.ir, 28 maart 2015]

Het zou nu overduidelijk moeten zijn aan wiens kant deze groepen staan. Ze steunen en streven naar het overwicht van Iran in de regio, die zowel Israël als de soennitische naties treft.

Zoals een tweet van een Saoedi duidelijk maakte, kozen de Palestijnse Arabieren de kant van Saddam Hoessein, Hezbollah en nu de Houthi’s. Als we tegen de duivel zouden vechten, zouden ze aan zijn zijde staan, tweette de Saoediër.

Het moet nu duidelijk zijn dat de veldslagen van Israël de veldslagen van Saoedi-Arabië zijn, en vice versa. Dit moet leiden tot een helder en eensgezind denken van de leiders van de regio dat het tijd is voor een paradigmaverschuiving.

Het is tijd voor Arabische leiders, misschien in eerste instantie onder de radar, om Israël actief te helpen bij het bestrijden en verslaan van Palestijns gewelddadige afwijzing. Ze moeten stappen ondernemen om de geldstroom naar de Palestijns-Arabische leiding die weigert aan hun zijde te staan, te stoppen, en geen verdere rol spelen in de aanhoudende delegitimering en juridische en diplomatieke aanvallen op Israël in internationale fora.

Ze zouden Israël hun steun moeten geven om de overwinning op zijn vijanden te behalen.

Zelfs een symbolische militaire hulp zou voldoende kunnen zijn om de Palestijnen te dwingen te begrijpen dat de Arabische wereld waarop ze vertrouwen niet langer aan hun zijde staat. Ook zitten ze niet op het hek, maar kiezen ze de kant van Israël om het conflict voor eens en altijd te beëindigen.

Het verslaan van Hamas, de Islamitische Jihad en de andere terroristische groeperingen die de kant van Iran en zijn handlangers kiezen, zou niet alleen een overwinning zijn voor Israël, maar een overwinning voor de hele regio.

Het zou een signaal zijn aan het leiderschap van de Islamitische Republiek dat het zijn buren niet langer onschendbaar en straffeloos kan aanvallen. Het zou het begin zijn van de nederlaag voor de sjiitische extremistische, hegemonische en kolonialistische onderneming.

Een overwinning van Israël zou dus een overwinning zijn voor alle volkeren in de regio.

Bronnen:

  • naar een artikel van Alex Nachumson “How an Israel Victory Is a Win for the Region” van 24 januari 2022 op de site van The Middle East Forum (MIF)
  • een artikel op deze blogEr is geen politieke oplossing voor Gaza; enkel een Israëlische militaire overwinning” van 8 november 2018 en een artikelAlléén een complete Palestijnse militaire nederlaag kan vrede brengen in het gebied” van 8 juli 2018 en een artikelIn het belang van echte vrede: laat Israël de overwinning behalen” van 24 maart 2019 en een artikelHeeft Israël nog steeds de overwinning nodig? Ja, het biedt de enige weg om een ​​einde te maken aan het Palestijnse rejectionisme” van 14 november 2020 en een artikelDaniel Pipes: Vrede door een Israëlische overwinning en een Palestijnse nederlaag” van 4 januari 2018 en een artikelEen Israëlische militaire overwinning op de Palestijnen is de enige weg naar vrede [Gregg Roman]” van 10 september 2016

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.