Antisemitisme op Britse campussen: hoe het is om daar een ​​Joodse student te zijn

Antisemitisme op Britse universiteitscampussen heeft “recordniveaus” bereikt, met een academicus die deze maand werd beschuldigd van het “belasteren” van een Joodse student .

Hoofddocent dr. Muir Houston heeft het beleid van de Universiteit van Glasgow tegen antisemitisme geschonden nadat hij de student een onderdeel van “the Lobby” had genoemd en beweerde dat het Joodse Labour-parlementslid Louise Ellman werkte in “in opdracht van een buitenlandse mogendheid”.

GLAMOUR sprak met een universiteitsstudent in Londen over haar ervaringen met antisemitisme van zowel haar medestudenten als haar professoren…

Toen ik aan de universiteit begon, keek ik, net als alle studenten, uit naar jaren van vriendschappen sluiten, academische discussies voeren en mijn horizon verbreden. 

Het werd al snel duidelijk dat ik de eerste  Joodse  persoon was die veel van mijn nieuwe vrienden ooit hadden ontmoet. Er waren veel opmerkingen over de grootte van mijn neus – vooral mensen die hun verbazing uitten dat hij niet “zelfs zo groot” was. Ik probeerde het eerst weg te lachen. 

Hoewel ik was opgegroeid in een joodse zeepbel in Oost-Londen, wist ik wat antisemitisme was. Ik was bespuugd omdat ik naar een joodse school ging, en een groot deel van de Poolse kant van mijn familie is omgekomen tijdens de Holocaust. De familie van mijn grootvader was ontsnapt aan de Russische pogroms, maar werd uit Egypte gegooid omdat ze joods waren. 

Pogingen om “grappen” over mijn etniciteit niet serieus te nemen, werden moeilijker naarmate de algemene verkiezingen van 2019 dichterbij kwamen. Net als veel Joodse mensen was ik boos over antisemitisme in de Labour-partij. Mensen begonnen nare opmerkingen te maken als ik dit ter sprake bracht – of zeggen: “je zou misschien denken dat  Corbyn een antisemiet  is, maar hij is zo’n briljante en goede man”. 

Ik voelde me geïsoleerd en omringd door mensen die er niets om gaven om naar een ander perspectief te luisteren, en het werd beangstigend. Ik verloor veel van mijn nieuwe vrienden op de campus al heel vroeg vanwege antisemitisme. 

Toen ik hierover op Twitter schreef en zei dat ik bang was om zelfs maar op de campus te gaan, schreef een persoon op mijn cursus een sarcastische tweet die me vertelde dat ik misschien een “ervaren en gewapende” lijfwacht moest krijgen, betaald door Israël. Het voelde bedreigend. 

Hoe afschuwelijk dit ook was, het meeste antisemitisme dat ik op de campus ben tegengekomen, komt niet van mijn medestudenten, maar van mijn docenten. 

Mijn cursus is internationale  politiek,  maar een grote focus lijkt op Israël te liggen. Zoals veel Joodse mensen, maakt voor mij het zionisme – een geloof dat er een veilige staat zou moeten zijn voor Joodse mensen in ons voorouderlijk thuisland – deel uit van mijn identiteit. 

Maar in mijn universitaire syllabus wordt Israël benadrukt als de slechtst denkbare staat, met oude antisemitische tropen over Joden die bloeddorstig zijn die aan mij en mijn leeftijdsgenoten worden geleerd. Het materiaal voor één cursus, dat uitkwam na de moord op George Floyd, beschuldigde Israël ervan Amerikaanse agenten te leren hoe ze zwarte en bruine mensen moesten vermoorden. 

Een ander zei dat het gebruik van traangas in Amerika ‘door de Verenigde Staten was getest op Palestijnen en ingezet op zwarte en bruine lichamen’. Verbazingwekkend genoeg betekende dit dat het  racisme  van de politie in één land – Amerika – de schuld legde bij de Joden, hoewel het racisme van de Amerikaanse politie dateert van vóór het bestaan ​​van Israël. Dit alles leek bedoeld om Joden af ​​te schilderen als de misbruikers van andere minderheden. 

Ik had niet verwacht dat ik op de campus de mantel van ‘de Israëlische verdediger’ op me zou nemen, maar ik heb niet het gevoel dat ik een keuze heb; Ik moest hiertegen opkomen, ook al was ik bang dat het mijn cijfers zou beïnvloeden. 

Soms word ik in de klas uitgelachen en bespot, terwijl mijn leraren daar maar zitten, maar iemand moet een alternatief standpunt bieden voor wat er wordt onderwezen. Op de campus sta ik nu bekend als “de Jood”. 

Toen ik met mijn tutor en de universiteitsfunctionarissen sprak over het antisemitisme, hoopte ik op een eerlijk proces. In plaats daarvan vertelden ze me dat wat ik wist dat antisemitisme was, niet echt antisemitisme was. Ze zeiden ook dat ik moest stoppen met erover te schrijven op Twitter omdat dat problemen gaf.  

Universiteiten zoals de mijne lijken te denken dat het probleem van antisemitisme eigenlijk problematischer is dan het antisemitisme zelf. Pas nadat ik deze kwesties bleef aankaarten, stemden ze ermee in ervoor te zorgen dat het personeel werd opgeleid om antisemitisme te herkennen. 

Ik weet dat ik niet de enige ben die hiermee te maken heeft op Britse universiteitscampussen. Een joodse student in Glasgow zegt dat ze een “vuile jood” werden genoemd en werd verteld dat ze “jezelf moesten vergassen”. 

Aan de Universiteit van Bristol leerde een professor tot voor kort dat Joodse studenten pionnen van Israël waren en opzettelijk  islamafobie aanwakkerden. Hij verloor zijn baan pas nadat zijn zaak in het parlement aan de orde was gesteld.

Vorige maand sprak ik op een conferentie in Polen voor de European Jewish Association, die getuigenissen verzamelt van Joodse studenten uit heel Europa; antisemitisme is een enorm en groeiend probleem over het hele continent. 

Sommige van de verhalen die ze ontdekten, gaan over een student in Nederland waarbij de politie betrokken was omdat ze doodsbedreigingen had gehad en haar universiteit haar vroeg: “Vind je niet dat je het verdient?” Ze is uiteindelijk vertrokken. Een andere student in Nederland kreeg te horen dat Joden Covid verspreidden. Terwijl een man die in Barcelona studeerde, op de conferentie sprak over hoe al zijn vrienden antisemitische dingen toejuichten op sociale media. 

Hoe raar het ook klinkt, het was eng, maar ook geruststellend om te horen over al deze Jodenhaat op andere campussen. Ik voelde me niet zo alleen; het benadrukte het feit dat mijn ervaring niet ongebruikelijk of zelfs het ergste geval was. 

De Britse minister van Onderwijs, Nadhim Zahawi, was een van de andere politici op de conferentie waar ik sprak, en hij zwoer dat hij zou luisteren en bood aan mij te ontmoeten. 

Vorige week kwam hij zijn belofte na en kwamen we bijeen om antisemitisme op universiteitscampussen te bespreken en het belang van het creëren van initiatieven om het te bestrijden. 

Zahawi heeft toegezegd om UK Lawyers for Israel – een onafhankelijke vereniging van advocaten die een voortrekkersrol speelt bij het aanpakken van dit probleem – te ontmoeten en samen te werken om meer inzicht en advies te krijgen.

Dit is een probleem waar goed naar gekeken moet worden. Universiteiten moeten antisemitisme op hun campussen serieus nemen, in plaats van de andere kant op te kijken of zelfs de Jood de schuld te geven. 

We leven in een tijd waarin minderheden in opstand komen en vragen dat racisme tegen hen serieus wordt genomen. Ik hoop dat universiteiten ooit zullen begrijpen dat dat ook antisemitisme betekent, zodat wij de laatste generatie Joodse studenten zijn die dit moeten meemaken.

Bronnen:

  • naar een artikel van Nicole Lampert “As antisemitism sweeps across UK campuses, this is what it’s really like being a Jewish student right now” van 25 januari 2022 op de site van Glamour
  • naar een artikel van Felix Pope “Revealed: University lecturer smears Jewish student as ‘the Lobby’” van 13 januari 2022 op de site van The Jewish Chronicle (JC)
  • naar een artikel van Anna Behrmann & Thea de Gallier “The students fighting back against anti-Semitism” van 4 juli 2019 op de site van BBC Three
  • met dank aan Tiki S. voor de hint

Een gedachte over “Antisemitisme op Britse campussen: hoe het is om daar een ​​Joodse student te zijn

  1. Jodenhaat op de campus, in de media, in de politiek en op het schoolplein, voetbalveld etc.etc.etc.

    Het drukt onze neus op de feiten!

    De ziektes die de beschaving van de ‘gewone man/vrouw’ beheersen……domheid & haat t.o. Joodse mensen om hun eigen miserabele toestand/bestaan/moraal te verbeteren…..alhoewel 99% van alle hater géén enkele Joods persoon kennen.

    Hierbij zien ze zelfs niet hoe absurd hun acties zijn omdat zijzelf van Joodse afkomst zijn (sorry mensen) en hun acties dus vooral tegen zichzelf gericht zijn.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.