Presbyteriaanse klerk haalt scherp uit naar Israël en de Joden, maar botst op fel weerwerk

Rev. J. Herbert Nelson, een klerk van de Amerikaanse Presbyteriaanse Kerk (PCUSA),

Een van de trieste feiten van het debat over het Palestijns-Israëlische conflict in links-liberale protestantse kerken in de Verenigde Staten, is dat de mensen die Israël demoniseren, de moed hebben op te komen voor hun overtuigingen. 

Ze zeggen hatelijke dingen over de Joodse staat, maar houden stand als ze daar eenmaal op worden aangesproken. Ze zijn onbevreesd in hun haat.

Hun tegenstanders, aan de andere kant, lijken niet in staat om hun moed vast te houden als het tijd is om op te komen tegen anti-Israël propaganda in kerken. Ze zijn steeds meer geïnteresseerd in aardig zijn en zich aan de regels houden.

Het leek erop dat dit fenomeen zich zou gaan voordoen tijdens de recente controverse rond de Martin Luther King Day -preek die werd afgestoken door Rev. J. Herbert Nelson, een klerk van de Amerikaanse Presbyteriaanse Kerk (PCUSA), op maandag 17 januari ’22.

Tijdens zijn toespraak beschuldigde Nelson Israël van “slavernij” in zijn conflict met de Palestijnen. Vervolgens riep hij de Amerikaanse Joodse leiders, die nog aan het bijkomen waren van de gijzeling in Texas, op om zich bij zijn leugenachtige aanval op de Joodse staat aan te sluiten en verklaarde: “Ik zou ook hopen dat de Joodse gemeenschap in de Verenigde Staten de oproep tot sluit je aan bij de Amerikaanse regering om een ​​einde te maken aan de immorele slavernij.”

Hij kreeg behoorlijk wat weerwerk van de Joodse gemeenschap, en zelfs van sommige mensen binnen de denominatie. Presbyterianen voor Vrede in het Midden-Oosten (PFMEP) gaven een verklaring af waarin ze verklaarden dat de uitspraken van Nelson “over de grenzen” waren. Laat op de dag op 20 januari gaf “Pathways for Middle East Peace”, een vooraanstaande protestantse organisatie waarvan het lidmaatschap overlapt met PFMEP, een brandende verklaring af die eindigde met een simpele eis aan Nelson: “Hij moet onmiddellijk ontslag nemen.”

Wauw. De verklaring was door niemand in het bijzonder ondertekend, maar leek de indruk te wekken dat het kwam van de raad van bestuur van de organisatie.

Maar het deerde Nelson helemaal niet. Hij was, om een ​​zin van Tom Petty te lenen, niet op zijn stappen teruggekomen. Integendeel. Op 22 januari gaf hij een verklaring af die volkomen duidelijk maakte dat zijn beschuldiging van slavernij “een heuvel was waarop hij heel graag wilde sterven.” Hij zei het. Hij meende het. Hij stond erbij.

“Hoewel mijn verwijzing naar deze onrechtvaardigheden als ‘slavernij’ voor velen extreem lijkt en, natuurlijk, aanstootgevend voor de meeste Israëli’s,” zei Nelson, “heeft niemand die geïnformeerd is over het gebruik van militaire macht en raciale vooroordelen om de levens van Palestijnse burgers kunnen eerlijk de waarheid van deze situatie vermijden.” 

Vervolgens verklaarde hij namens de PCUSA dat de “realiteit” van het conflict in het Heilige Land “het absoluut noodzakelijk maakt dat wij, als presbyterianen, manieren vinden om het nodige gesprek te voeren met joden die met ons willen praten over de echte tragedie van de Palestijns/Israëlische strijd.”

Nelson maakte ook bezwaar tegen klachten dat hij zijn verklaringen aflegde twee dagen nadat een terrorist vier gijzelaars had genomen in een synagoge in Texas. “Het naast elkaar plaatsen van die twee dingen is strikt toevallig”, zei hij, alsof felle, eenzijdige kritiek op Israël Joden niet als doelwit van extremistisch geweld opwerpt.

Het Israëlisch-Palestina Missienetwerk van de PCUSA kwam hem te hulp en verklaarde met zijn onnavolgbare zelfvoldaanheid dat “de woorden van onze verklaarde griffier en de erfenis van King ons eraan herinneren dat gerechtigheid moeilijk te winnen is, en dat we zelfs onze beste vrienden moeten pushen en uitdagen.”

Op een gegeven moment veranderde Pathways for Middle East Peace, dat zo stoutmoedig had opgeroepen tot het onmiddellijke ontslag van Nelson, zijn verklaring heimelijk. In plaats van vast te houden aan haar krachtige eis dat Nelson ontslag neemt, roept de organisatie nu Nelson op om “onmiddellijk excuses aan te bieden en passende stappen te ondernemen om soortgelijke taal in PCUSA uit te roeien.” Om eerlijk te zijn, bevatte deze verklaring de namen van drie ondertekenaars, allemaal oude en principiële tegenstanders van antizionisme.

Toch is het moeilijk om niet te denken dat de verdedigers van Israël met hun ogen knipperden, en Nelson en zijn medereizigers niet.

Maar deze strijd is nog niet voorbij. Bij lange na niet.

Als reactie op de verdubbeling van Nelson, heeft PFMEP op 25 januari nog een verklaring uitgegeven, die op zichzelf al een brander was. Het zegt gedeeltelijk: “Het is nu meer dan een week geleden sinds de aanval in Colleyville, en in tegenstelling tot onze broeders en zusters in andere belangrijke denominaties, zijn er geen woorden van PCUSA geweest om de aanval te veroordelen, noch woorden van steun voor onze Joodse buren die opnieuw worden aangevallen door antisemitisme.”

De verklaring gaat vervolgens verder met de bewering dat Nelson zich schuldig maakt aan een ‘falen om te leiden’.

PFMEP vervolgt: “In plaats van voort te bouwen op basisrelaties tussen Joodse en Presbyteriaanse gemeenten, ondermijnen de woorden en daden van de staatssecretaris deze relaties en belemmeren ze het goede werk dat plaatselijk wordt gedaan. Presbyterianen verdienen beter leiderschap van ons Louisville-leiderschap ter wille van het evangelie en onze gemeenschappelijke missie met Joodse gemeenten. Een erkenning door de verklaarde griffier dat de woorden die hij schreef schadelijk waren voor de Joodse gemeenschap en dat interreligieus werk nodig is. Nu.”

Het lijkt erop dat de verantwoordelijke mensen in PFMEP een heuvel hebben gevonden waarop ze willen sterven.

Goed voor hen.

Bronnen:

  • naar een artikel van Dexter Van Zile “Presbyterian Clerk Doubles Down Against Israel, But His Critics Man the Barricades” van 26 januari 2022 op de site van The Algemeiner
  • naar een artikel van Ron Kampeas “Top Presbyterian official slammed for equating Israeli occupation with slavery” van 21 januari 2022 op de site van The Times of Israel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.