Het verpletteren van de Palestijnse hoop om Israël te vernietigen zou onze enige strategie moeten zijn

Elke gelegenheid moet worden benut om de Palestijnen duidelijk te maken dat hun rejectionisme zal worden verslagen en dat de Joodse staat uiteindelijk als overwinnaar uit de strijd zal komen.
(Alex Nachumson)

Overwinning op de vijand is meestal meer psychologisch dan fysiek. Waarom de nazi’s het tijdens de Tweede Wereldoorlog opgaven, is grotendeels een gissing die aan historici is overgelaten. 

Echter, dat specifieke moment van hun capitulatie – in tegenstelling tot ervoor of erna – vond waarschijnlijk niet plaats als gevolg van een specifieke daad van de geallieerden, maar eerder vanwege de aanvaarding door hun leiderschap dat ze niet langer konden winnen en hun doelen konden bereiken.

Het meer dan 100-jarige conflict met de Palestijnen over het recht van het Joodse volk op soevereiniteit in hun voorouderlijk en inheems thuisland is een veel complexere strijd, zonder duidelijk front. En hoewel geweld daarin altijd een grote rol heeft gespeeld, is het niet altijd voelbaar.

Niettemin hangt het winnen van het conflict af van hetzelfde criterium als dat wat leidde tot de nederlaag van de nazi’s: de ene kant begrijpt dat ze niet langer kan winnen en haar doelen kan bereiken. Voor de Palestijnen is dit moment van bewustzijn duidelijk nog niet aangebroken, en elke beslissing die de staat Israël neemt, zou moeten zijn om de Palestijnen naar een dergelijk besef te duwen.

Helaas zullen veel van de recente – en minder recente – beslissingen die Israëlische functionarissen hebben genomen de Palestijnen er niet van overtuigen dat ze hebben verloren, of zelfs aan het verliezen zijn. Helaas is het tegenovergestelde het geval.

Slechts enkele dagen nadat minister van Defensie Benny Gantz de leider van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas in zijn huis in Rosh Ha’ayin had ontvangen en hem verschillende compromissen had aangeboden, hield Abbas een drie uur durende lezing over de “geschiedenis van de Palestijnse zaak”, waarin hij beweerde dat de Joden geen historische band hebben met Israël en deel uitmaken van een koloniale diefstal van het land.

Volgens Palestijnse Media Watch presenteerde Abbas “de aanwezigen een beknopt historisch overzicht dat intensief inging op het onrecht dat de Palestijnen werd aangedaan toen de wereldmachten – en vooral onder hen de VS en Groot-Brittannië – instemden met de diefstal van het vaderland en land en om ze te schenken als een geschenk aan de zionistische beweging, die een onlosmakelijk onderdeel is van de internationale kolonialistische beweging.”

Zoals dit illustreert, brengen de concessies van Israël de Palestijnen steeds verder weg van de nederlaag en aanvaarding van de duurzaamheid en het recht van het Joodse volk op soevereiniteit, terwijl ze hun gewelddadige afwijzing aanmoedigen.

Een ander voorbeeld van een wind in de rug geven aan degenen die geloven in een ultieme Palestijnse overwinning is het verhaal van Khader Adnan, een lid van de terroristische organisatie Palestijnse Islamitische Jihad. Gearresteerd en in Israëlische administratieve detentie geplaatst, besloot hij in hongerstaking te gaan totdat hij werd vrijgelaten.

Er ontstond een wilsstrijd tussen de Israëlische autoriteiten en Palestijnse gevangenen die sympathie als wapen gebruikten. In plaats van te dienen als een les voor Israël over hoe zo’n wilsoorlog te winnen, verwelkte Israël en kon Adnan zijn vrijlating veiligstellen.

Een andere die zijn eigen vrijlating wint, is de Palestijnse gevangene Hisham Abu Hawash, die een hongerstaking van 140 dagen beëindigde nadat Israël ermee instemde dat hij in februari zou worden vrijgelaten.

Deze tactiek moedigt niet alleen andere Palestijnse gevangenen aan; het brengt het risico met zich mee dat de administratieve detentieregels van Israël, die nodig zijn voor de veiligheid van de Joodse staat, ongeldig en achterhaald worden.

Gekoppeld aan de bezorgdheid van Israël over het potentieel voor slechte publiciteit als een van de gevangenen zou overlijden terwijl hij in hechtenis zit, gaat de vermeende dreiging van geweld van de kant van de Islamitische Jihad, Hamas en andere terroristische groeperingen als een van hun leden sterft. Alsof dit nog niet erg genoeg was, hebben sommige Israëlische functionarissen naar verluidt verklaard dat het nodig was om toe te geven aan de gevangenen om ‘veiligheidsredenen’.

Dit kan voor de korte termijn zinvol zijn, maar het is duidelijk dat het gewelddadige Palestijnse afwijzende en terroristische groeperingen niet zal ontmoedigen of afschrikken. Elke keer dat Israël uit zijn boom klimt, geloven ze dat ze tegenover een papieren tijger staan ​​en hebben ze hernieuwde hoop op de uiteindelijke overwinning.

Dit doet helaas denken aan wat Winston Churchill op beroemde en vooruitziende wijze tegen Neville Chamberlain zei nadat laatstgenoemde dacht dat hij in 1938 een deal had gesloten om oorlog met Hitler en de nazi’s af te wenden: “Je kreeg de keuze tussen oorlog en oneer. Je hebt voor oneer gekozen en je zult oorlog krijgen.

Israël heeft veel keuzes en opties in zijn betrekkingen met de Palestijnen. De geschiedenis van deze betrekkingen in de afgelopen drie decennia heeft ruimschoots aangetoond dat het zoeken naar overeenkomsten, het aanbieden van compromissen of het proberen af ​​te wenden van conflicten het beest van gewelddadig Palestijns afwijzingsvermogen slechts voedt.

Het is tijd voor een andere strategie – een strategie die inhoudt dat men zich terugtrekt tegen de Palestijnse eisen en bedreigingen. Elke gelegenheid moet worden benut om de Palestijnen duidelijk te maken dat hun afwijzing zal worden verslagen en dat Israël uiteindelijk als overwinnaar uit de strijd zal komen.

Zoals de zaken er momenteel voor staan, koesteren de Palestijnen echter hoop op een overwinning. Deze moeten worden verpletterd.

Hiervoor is niet per se een enkele grote manoeuvre of activiteit vereist, maar het betekent wel dat je naar elke interactie moet kijken om vast te stellen of het de Palestijnse hoop op overwinning en een einde aan de Joodse soevereiniteit, of de Israëlische overwinning en een einde aan het conflict verder aanwakkert.

Bronnen:

  • naar een artikel van Alex Nachumson “Crushing Palestinian hopes of destroying Israel should be our only strategy” van 10 januari 2022 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.