Palestijnse leiders begraven hun eigen droom

De ontmoeting van vorige week  tussen de Israëlische minister van Defensie Benny Gantz en de leider van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, kreeg harde kritiek, zowel in Israël als van het Palestijnse publiek. Maar het lijkt erop dat de kritiek Abbas, en mogelijk ook zijn gastheer, ten goede kwam, omdat het hen allebei enige relevantie gaf – zo niet ter plaatse, dan toch in de media.

Het terugbrengen van Abbas uit de dood verandert echter niets aan de realiteit: de PA mist het vermogen om te regeren of te beïnvloeden, en krijgt blijkbaar ook geen echte steun van de Palestijnen. In ieder geval kan en wil zij blijkbaar niet dienen als een echte partner voor Israël bij het vinden van een oplossing die een einde zou maken aan het Israëlisch-Palestijnse conflict.

Dit jaar is het 100 jaar geleden dat het Britse mandaat werd opgericht. De oprichting van het mandaat sneed de Arabieren af ​​van wat Israël zou worden van hun broeders in de Arabische wereld, en diende zo als een startpunt – ground zero – voor de groei van een nationale Palestijnse beweging, die het land van Israël voor zichzelf opeiste. Iedereen die zichzelf eerder als een Arabier of Syriër had gezien, werd nu een ‘Palestijn’, dankzij de willekeur van de Britten.

Maar 100 jaar later gaan de Palestijnen terug naar waar ze begonnen, nadat hun campagne om een ​​natie op te bouwen en een staat te vinden eindigde in een crash. In dit tempo zou 2022 wel eens het jaar kunnen worden waarin de weinige overblijfselen van het idee van Palestijns nationalisme worden begraven.

Dit falen is voor een groot deel het werk van de Palestijnen zelf, die door de jaren heen elk compromis hebben afgewezen en vasthielden aan het idee van “het hele Palestina”, waarin geen ruimte is voor een Joodse staat. Ironisch genoeg zijn het de Israëlische regeringen – en de huidige verschilt niet van zijn voorgangers – die de Palestijnse droom leven blijven inblazen, voornamelijk vanwege tactische politieke overwegingen en de wens om moeilijke beslissingen te vermijden.

Dit is de situatie in Judea en Samaria, waar Israël de PA sponsort en eraan werkt om haar te versterken in de ijdele hoop dat het zal functioneren als een soort gemeentebestuur met extra autoriteiten, dat de vuilnisophaaldienst op zich neemt en gezondheidszorg en educatieve diensten verleent aan de bewoners. De eersten die dit bluf noemen, zijn natuurlijk de Palestijnen zelf, die de PA-heerschappij beu zijn en die ook het idee van Palestijnse onafhankelijkheid hebben opgegeven. De meesten van hen lijken bereid het Israëlische staatsburgerschap te aanvaarden.

Hetzelfde geldt voor de Gazastrook, die stilaan een alternatief thuisland voor de Palestijnen wordt, mede door de beslissingen en acties van Israël. In 2005 was het Israël dat besloot zich terug te trekken uit Gaza, en in de afgelopen jaren heeft Hamas zijn controle daar versterkt. 

Nu worden de gebaren en concessies die Israël doet beantwoord met dreigementen en ophitsing en zelfs raketbeschietingen, die de valse hoop dat Hamas getemd kan worden en omgevormd kan worden tot een verbeterde PA die in gedeeltelijke onafhankelijkheid bestaat en in ruil daarvoor de zaken stil houdt langs de grens, hebben doen verdwijnen.

Maar net zoals gebeurde in Judea en Samaria, zou het moment kunnen komen dat Israël opnieuw Gaza moet binnentrekken en de controle, zeker de militaire controle, effectief zal moeten heroveren. Dat zal de laatste nagel aan de doodskist zijn van het idee van Palestijnse onafhankelijkheid en een Palestijns thuisland.

Bronnen:

  • naar een artikel van Eyal Zisser “Palestinian leaders are burying their own dream” van 2 januari 2022 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

Een gedachte over “Palestijnse leiders begraven hun eigen droom

  1. Er is geen Israelisch – palestijns conflict maar enkel een palestijns – Israelisch conflict.

    Dit kunstmatige conflict is de mutatie van het ooit bestaande Arabische-Israelische conflict wat al lang door de realiteit is ingehaald.

    De énige reden dat dit conflict zo lang kan dooretteren is de morele & financiele hulp van het Westen aan hun palestijnse pionnen/frontsoldaten om hiermee te proberen de “fout” van 1948 teniet te doen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.