Desmond Tutu en de Joden

Aartsbisschop Desmond Tutu: “Wij bidden voor alle mensen op aarde, behalve voor de Joden”

Aartsbisschop Desmond Tutu, die zondag stierf, was een Nobelprijswinnaar en een held van de anti-apartheidsbeweging. Maar ondanks al zijn vele kwaliteiten had hij een reëel probleem met joden en de joodse staat. 

Hij had veel joodse vrienden en bewonderaars. Maar zijn schaamteloos antisemitische retoriek, openbaar gemaakt, bewees consequent en eenvoudig dat je een sympathieke, zelfs lieve held kunt zijn en toch een gevaarlijke dwaas kunt zijn.

Ik heb geprobeerd te begrijpen waarom zoveel heel aardige, goede christenen zo’n moeite lijken te hebben met Israël. Is het alleen de sympathie voor de underdog? Of de arrogantie van veel Israëli’s? Is het iets over joden of het jodendom dat hen beledigt?

Mahatma Gandhi, een van de grondleggers van het moderne India, werd als een heilig man beschouwd. Ook hij kon niet sympathiseren met Joodse aspiraties. Gandhi’s grote ideaal was dat van satyagraha: geweldloos verzet tegen het kwaad. Een mooi idee in theorie, en een heel christelijk idee om de andere wang toe te keren, werd meer in de bres waargenomen. 

Over Hitlers kwaadaardigheid zei Gandhi in 1938: “Het berekende geweld van Hitler kan resulteren in een algemeen bloedbad van Joden, maar als hun geest zou kunnen worden voorbereid op vrijwillig lijden, zou het bloedbad kunnen veranderen in een dag van dankzegging en vreugde.”

Dank u, maar nee dank u. Hij bewonderde de grootmoefti van Jeruzalem die Hitler bezocht om ervoor te zorgen dat als hij het Midden-Oosten zou binnenvallen, hij daar ook de joden zou uitroeien. Hij suggereerde zelfs dat “de joden de leer van satyagraha  zouden volgen en zichzelf aan de Arabieren zouden aanbieden om te worden doodgeschoten of in de dode zee te worden gegooid.” Je kunt je afvragen waarom hij satyagraha niet  aan Stalin heeft voorgesteld  .

Er waren twee mannen die ik bewonderde en beiden toegewijde christenen waren en een groot deel van hun leven wijdden aan de strijd tegen apartheid. En toch leden ze niet onder Tutu’s blinde vlek als het ging om sympathie voor de joodse aspiraties voor en het recht om een ​​vaderland te verdedigen. Robert Birley en Trevor Huddleston – beide mannen die ik laat in hun leven had leren kennen door mijn betrokkenheid bij de anti-apartheidsbeweging en goede vrienden.

Robert Birley (1903-1998) werkte tijdens de Tweede Wereldoorlog om de nazi-propaganda tegen te gaan. Hij was van 1949 tot 1963 rector van het Eton College en werd daarna van 1964 tot 1967 gasthoogleraar onderwijs aan de Witwatersrand University in Zuid-Afrika. Daar was hij moedig betrokken bij de anti-apartheidsbeweging. Na zijn pensionering schreef en doceerde hij uitgebreid over onderwijs en mensenrechten. Hij kwam naar Carmel College als onze eregast in 1974. Hij was briljant, waardig en humaan – het model voor een goede Engelse openbare schooldirecteur.

Trevor Huddleston (1913-1998) was ook hoogbegaafd. Hij werd een anglicaanse priester na zijn studie in Oxford. In 1940 nam hij een baan aan in Kaapstad en verhuisde vervolgens naar Johannesburg, waar hij de zwarte township Sophiatown diende, berucht om zijn sloppenwijken, misdaad en armoede. Huddleston wijdde zich aan de mensen daar en was een geliefde priester en een gerespecteerde, onverschrokken anti-apartheidsactivist. Hij begeleidde vele begaafde jonge mannen en vrouwen, waaronder Desmond Tutu.

Huddleston keerde in 1956 terug naar Engeland. Hij zette zijn anti-apartheidswerk voort als voorzitter van de  anti-apartheidsbeweging . Ik ontmoette hem voor het eerst toen ik erevoorzitter was van de Schotse anti-apartheidsbeweging in 1965. In 1994, toen hij betrokken was bij de oprichting van het Living South Africa Memorial, opgedragen aan al degenen die het leven lieten onder politiek geweld, nodigde hij mij uit naar de oprichtingsvergadering en daarna gingen we koffie drinken. Hij verontschuldigde zich voor de manier waarop zijn kerk stelling had genomen tegen Israël; hij zag niet in dat het steunen van Palestijnen het belasteren van Israël vereiste.

Waarom wordt Israël vandaag de dag nog steeds – vooral in de progressieve protestantse kerken – zo gehaat? Sommige mensen de schuld Vervanging  of  Supersess ion theologie. Het idee is dat het oude oude verbond tussen God en Israël door de Joden werd verbroken omdat ze God ongehoorzaam waren. Het Oude Testament werd vervangen door het Nieuwe. Christenen werden het nieuwe uitverkoren volk. 

Als straf werden Joden veroordeeld om in ballingschap te lijden en alleen de wederkomst van de christelijke messias kon hun smet uitwissen. Als ze eerder naar hun land terugkeerden, dan tartten ze (zoals sommige van onze eigen gekken denken), God. Dit is de reden waarom je zelfs vandaag de dag nog in het openbaar zult horen zeggen dat Joden de Poorten van de Hemel niet zullen kunnen betreden (niet dat dat me erg verontrust).

De katholieke kerk heeft sinds paus Johannes de 23ste een lange weg afgelegd in het heroverwegen van vervangingstheologie. Toch zijn er nog genoeg, vooral linkse protestantse christenen die deze ontwikkeling nog niet hebben overgenomen. Zelfs in Groot-Brittannië krijgt Israël tegenwoordig de schuld van de tragische achteruitgang van de christelijke bevolking in het Midden-Oosten. Ironisch, aangezien Israël het enige land in het Midden-Oosten is waar de christelijke bevolking is gegroeid en waar nieuwe kerken worden gebouwd.

Helaas zijn er recentelijk aanslagen gepleegd door joodse extremisten in Jeruzalem. Joodse extremisten vallen ook andere Joden aan; elke samenleving heeft zijn onnoembare dingen. Het zijn gevaarlijke crackpots die verstoten worden door de Israëlische samenleving, ook in de Haredi-wereld zelf.

Maar de anti-joodse christenen concentreren zich liever op die paar gevallen in plaats van op de duizenden christenen die het slachtoffer zijn geworden van geweld of verdrijving. Het christendom is vrijwel uitgeroeid in Irak. Er zijn tien landen waar christenen het meest worden vervolgd: Noord-Korea, Afghanistan, Somalië, Libië, Pakistan, Eritrea, Jemen, Iran, Nigeria en India. Ik veronderstel dat Israël natuurlijk de schuldige is!

De christelijke liefdadigheidsorganisatie  Open Doors schreef  de sterke achteruitgang van christenen in het gebied  expliciet toe aan ‘islamitische onderdrukking’. En zei dat islamitische extremistische militanten in de door de Palestijnse Autoriteit beheerde “Westelijke Jordaanoever” christenen angst aanjaagden voor gewelddadige aanvallen. In 2005, toen Israël zich eenzijdig terugtrok uit Gaza, woonden daar ongeveer 5.000 christenen. Sinds Hamas de controle overnam, zijn er minder dan duizend christenen over.

Oude leugens en vooroordelen blijven. Veel mensen zien Jezus, de Jood uit Judea, als een Palestijn (alsof er toen geen Joden waren). En de oude smaad dat de Joden Jezus vermoordden, wordt gebruikt als een moderne laster die de Israëli’s tot het uiterste gaan om Palestijnse kinderen af ​​te slachten. Kerstmis is vandaag, in plaats van een dag om te genezen, door Israëls vijanden gebruikt als propaganda om kwaad te doen.

Het andere excuus voor Tutu’s haat is de pseudo-theorie van ‘intersectionaliteit ‘, die alle patiënten als gelijke slachtoffers beschouwt, ongeacht de mate van pijn of het feit of hun pijn door henzelf is veroorzaakt of niet. Men merkt ook op hoe de Verenigde Naties Israël meer verwijten dan enig ander land op aarde en miljoenen en miljoenen uitgeven aan pogingen om Israël te beschuldigen, in de hoop dat hoe langer ze het proberen, hoe groter de kans dat iemand in staat zal zijn om de Joodse staat.

Godzijdank dat ethische mensen zoals Robert Birley, Trevor Huddleston en vele andere waardige, heilige goede christenen een valse vergelijking kunnen herkennen wanneer ze er een zien – en de behoeftigen en onteigenden kunnen ondersteunen zonder een land te belasteren dat wanhopig op zoek is naar vrede.

Bronnen:

  • naar een artikel van Jeremy Rosen “Desmond Tutu and the Jews” van 31 december 2021 op de site van The Algemeiner

Een gedachte over “Desmond Tutu en de Joden

  1. De zalvende Christelijke” kletsmajoors waren/zijn gewoon mensen die een probleem met Joden hadden/hebben……..omdat zij als bekeerde Joden stééds in angst leefden/leven om als zodanig herkend te worden en de waarheid aan het licht komt.

    Hun Jezus (én zijn apostelen) geboren als Jood, geleefd als Jood en vermoord als Jood.

    Vandaar de obsessieve drang dit volk te demoniseren, de mond te snoeren of beter nog……..te vernietigen.

    Israel, met zijn concentratie aan Joden is dan natuurlijk dé ideale zondebok.

    De palestijnen zijn voor hen alléén het excuus, Jodenhaat het échte motief!!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.