Caroline Glick over de escalerende internationale oorlog tegen Israël

Een Palestijnse vrouw loopt voor een bord dat oproept tot een boycot van Israël in de stad Bethlehem, Judea, op 11 februari 2015 [beeldbron: Miriam Alster/Flash 90]

Tijdens de Algemene Vergadering van de VN vorige week stemde een grote meerderheid van de aangesloten landen voor het rijkelijk financieren van een permanente inquisitie tegen de Joodse staat. De lidstaten financierden de operatie van een “lopende onafhankelijke, internationale onderzoekscommissie” tegen Israël.

De commissie, geleid door uitgesproken haters van Israël met een lange staat van dienst van het demoniseren van de staat Israël en zijn volk, werd gevormd door de VN-Mensenrechtenraad tijdens een speciale zitting in mei. Het doel is om het bestaansrecht van Israël, het recht op zelfverdediging, het recht om zijn wetten af ​​te dwingen en het recht van de burgers op hun eigendommen en hun leven te ontkennen en te verwerpen.

Het besluit van de Mensenrechtenraad om zijn nieuwe permanente inquisitie te vormen, vormt een ongekende escalatie van de politieke oorlog die de VN de afgelopen 50 jaar tegen Israël heeft gevoerd. Om het gevaar te begrijpen, is het noodzakelijk om te begrijpen hoe Israëls vijanden opereren bij de VN en hoe hun partners in Europa en Israël zelf opereren.

We beginnen met de VN. In 2005 heeft de toenmalige secretaris-generaal van de VN, Kofi Annan, onder druk van de regering-Bush de VN-Mensenrechtencommissie ontbonden. De voornaamste klacht van de regering-Bush was dat de commissie endemisch antisemitisch was.

De VN-Mensenrechtenraad werd opgericht in 2006, en haar leden en VN-personeel verspilden geen tijd om duidelijk te maken dat ze van plan waren dat de nieuwe raad nog antisemitischer zou zijn dan zijn voorganger.

Kort nadat de Mensenrechtenraad was opgericht, besloot deze dat het demoniseren van Israël een permanent agendapunt zou zijn. Punt 7 is het enige permanente agendapunt dat een specifiek land behandelt. En net als de negen andere permanente agendapunten van de raad, wordt punt 7 tijdens elke formele raadsvergadering besproken. Punt 7 beveelt de raad om te discussiëren over “Mensenrechtenschendingen en implicaties van de Israëlische bezetting van Palestina en andere bezette Arabische gebieden.”

Het hebben van een permanent agendapunt gewijd aan het specifiek demoniseren van Israël was echter niet genoeg om de obsessie van de Mensenrechtenraad met het aanvallen van de Joodse staat te bevredigen. Dus sinds 2006 heeft de raad negen speciale zittingen bijeengeroepen om zijn focus op het aanvallen van de Joden uit te breiden. Om een ​​idee te krijgen van hoe overweldigend de focus van de raad op Israël is, heeft de raad in dezelfde periode slechts 19 speciale sessies belegd om met elk ander land op de planeet om te gaan.

Het model van de raad voor het demoniseren van Israël is door de jaren heen redelijk consistent geweest. Onmiddellijk nadat elke Palestijnse terreurcampagne tegen Israël tot een einde komt, laat Mahmoud Abbas, de Holocaust-ontkennende, terreursponsorende PLO-chef Mahmoud Abbas, zijn VN-vertegenwoordigers vragen om een ​​speciale sessie om de “oorlogsmisdaden” en “misdaden tegen de menselijkheid” te bespreken die Israël zou hebben uitgevoerd uit tegen de Palestijnen. Niemand vermeldt ooit dat een enkele raket die door het Hamas-terreurregime in Gaza op Israël is afgevuurd, een afzonderlijke oorlogsmisdaad is. Niemand noemt ooit Hamas.

In korte tijd gaat de raad in op het verzoek van de PLO en roept de bijzondere zitting bijeen. Op het juiste moment staan ​​de vertegenwoordigers van de lidstaten op en beschuldigen Israël van genocide, etnische zuivering, apartheid, het bedienen van een moordmachine, het richten op kinderen en elke andere misdaad die ze maar kunnen bedenken. Dan stemt een meerderheid van de leden om een ​​nieuwe “onderzoekscommissie” te vormen, geleid en bemand door “onafhankelijke” onderzoekers die bijna allemaal geloven dat Israël geen bestaansrecht heeft en dat Joden te veel macht hebben.

Aan het einde van haar ‘diepgaande onderzoek’ brengt de commissie een rapport uit waarin wordt vastgesteld dat Israël oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid heeft gepleegd.

“Europa voert een oorlog tegen Israël”

Dit brengt ons bij de tweede arm van de internationale politieke oorlog tegen Israël: Europa. Elke resolutie van de Mensenrechtenraad om een ​​onderzoekscommissie te vormen, bevat een oproep aan niet-gouvernementele organisaties en andere partijen om “getuigenissen” en “rapporten” in te dienen die de bloedsprookjes van de raad zullen staven dat Israël oorlogsmisdaden heeft gepleegd en inherent en ongeneeslijk slecht is. 

NGO’s geregistreerd in Israël, de Palestijnse Autoriteit en in westerse landen geven gehoor aan de oproep van de raad. En de eindrapporten die door elk van de inquisities zijn uitgegeven, bevatten honderden citaten uit “getuigenissen” en rapporten die door deze NGO’s zijn ingediend als bewijs van de inherente omkoopbaarheid van Israël.

Deze organisaties zijn geen onafhankelijke actoren. Europese regeringen financieren hen en sturen hun operaties. Als ze in de VS zouden opereren, zou bijna elke NGO die betrokken is bij de heksenjachten van de Mensenrechtenraad tegen Israël zich moeten registreren als buitenlandse agenten van Europese regeringen. Zoals MK Amichai Chikli het uitdrukte: “Europa voert een oorlog tegen Israël.”

Vorige week zouden Chikli en MK Keti Shitrit een conferentie in de Knesset houden over Europese financiering van radicale NGO’s. Maar als teken van de diepte van Europa’s toewijding aan zijn oorlog tegen Israël en aan zijn macht in Israël, heeft de EU-ambassade in Israël enorme druk uitgeoefend op het secretariaat van de Knesset en de voorzitter van de Knesset om de conferentie te annuleren. Uiteindelijk werd de conferentie op het laatste moment geannuleerd, onder verwijzing naar COVID-19-beperkingen, terwijl de parlementaire operaties van de Knesset ongehinderd doorgingen.

De rapporten die de Mensenrechtenraad publiceert aan het einde van elke valse onderzoekscommissie tegen Israël, vormen de basis voor de verschillende boycotacties tegen Israël die Europese bureaucraten uitvoeren. Zo stopten de EU-lidstaten op basis van een dergelijk rapport met het erkennen van Israëlische veterinaire certificaten met betrekking tot landbouwexport van Joodse boeren in Samaria.

Dit brengt ons bij de derde arm van de internationale politieke oorlog tegen Israël – Israëls door Europa beïnvloede, progressieve legale instelling. Afgelopen weekend publiceerde Haaretz een interview met voormalig procureur-generaal en onlangs gepensioneerde rechter van het Hooggerechtshof Meni Mazuz. Tussen de regels door legde Mazuz de methoden van het legale establishment uit om anti-Israëlische VN-documenten om te zetten in “wet”.

Caterpillar bulldozers

Een aanzienlijk deel van het interview ging over de campagne van Mazuz vanaf de bank om de militaire sloop van huizen van terroristen te blokkeren. Zoals professor Avi Bell van de rechtenfaculteit van Bar-Ilan University uitlegt: “De wet bepaalt expliciet dat het legaal is om de huizen van terroristen te slopen. En er zijn tientallen beslissingen van het Hooggerechtshof die op grond van de wet sloopbevelen goedkeuren.”

Egypte zond op 4 juni 2021 een hulpkonvooi naar buurland Gaza met Caterpillar bulldozers, vrachtwagens en kranen om “de grond voor te bereiden voor de wederopbouw” van de Palestijnse enclave, verwoest door de recente gevechtsronde [beeldbron: Said Khatib/AFP]

Mazuz vertelde Haaretz dat hij jarenlang, ook tijdens zijn ambtstermijn als procureur-generaal, “had gedacht dat het slopen van huizen een immorele stap was, in strijd met de wet waarvan de effectiviteit twijfelachtig was.”

Maar toen Mazuz als procureur-generaal diende, had hij niet de bevoegdheid om de praktijk te beëindigen. Zoals hij uitlegde: “Ik zou de regering niet kunnen vertellen dat het verboden is wanneer tientallen uitspraken van het Hooggerechtshof zeggen dat het is toegestaan.”

Maar op het moment dat Mazuz werd benoemd tot lid van het Hooggerechtshof, begon hij zijn politieke opvattingen vanaf de bank vast te leggen. Om zijn standpunt met betrekking tot de sloop van de huizen van terroristen te staven, zei Mazuz dat hij vertrouwde op “de standpunten van rechtsgeleerden”, in Israël en in het buitenland, en op de besluiten van de VN-Mensenrechtenraad.

“De vernielingen veroorzaken ons internationale schade”, zei Mazuz. “Denk je dat deze dingen hier blijven? Dat ze niet elk jaar ter sprake komen in mensenrechtenraden in Genève en in internationale fora?”

Met andere woorden, Mazuz maakte duidelijk dat hij, samen met een aantal van zijn collega’s op de bank, de anti-Israëlische rapporten van de obsessief anti-Israëlische VN-Mensenrechtenraad gebruikte om zijn uitspraken te rechtvaardigen die Israël het recht ontzegden om te handelen in overeenstemming met Israëlische wet op een manier die de naar behoren gekozen regering en de naar behoren gevormde leiding van de IDF nodig achtten bij hun inspanningen om het Palestijnse terrorisme te onderdrukken.  

Zoals Bell uitlegt, hebben acties en besluiten van de VN, afgezien van een beperkte categorie resoluties van de VN-Veiligheidsraad, allemaal geen betekenis in het internationaal recht. Beslissingen van de VN-Mensenrechtenraad zijn, net als die van alle andere VN-organen, politieke documenten zonder enig juridisch gewicht.

Mazuz en zijn collega’s in de juridische broederschap maken gebruik van de onwetendheid van het publiek en de onmacht van de regering en de Knesset om deze politieke documenten om te zetten in “wet” door middel van hun oordelen en juridische meningen.

Raad voor Mensenrechten

En dit brengt ons bij de permanente inquisitie van de Mensenrechtenraad, wiens operaties een grote meerderheid van de VN-lidstaten vorige week tijdens de Algemene Vergadering voor financiering hebben gestemd. 

Zoals professor Anne Bayefsky uitlegde in een gedetailleerd rapport dat deze week werd gepubliceerd door het Jerusalem Center for Public Affairs, is het mandaat van de onderzoekscommissie in feite onbeperkt. De commissie is gemachtigd om de hele geschiedenis van het Arabische conflict met Israël te herschrijven en vast te stellen dat de geboorte van Israël een erfzonde was die ongedaan gemaakt moet worden. 

De commissie is gemachtigd om een ​​”onderzoek” uit te voeren op basis van “getuigenissen” die door de EU gefinancierde anti-Israëlische groepen hun zullen verstrekken waarin ze volledig frauduleuze “oorlogsmisdaden” beschrijven die de basis zullen vormen voor de aanklachten tegen Israëlische gekozen leiders, IDF-commandanten en lijnsoldaten, en Israëlische burgers die in Judea, Samaria en het verenigde Jeruzalem wonen. De politieke ‘rechtbanken’ van de VN zullen op hun beurt ermee instemmen hen te berechten voor deze verzonnen misdaden.

Bovendien, zoals Bayefsky opmerkte, is de commissie belast met het doen van “aanbevelingen over maatregelen die door derde staten moeten worden genomen om de eerbiediging van het internationaal humanitair recht in de bezette Palestijnse gebieden, met inbegrip van Oost-Jeruzalem, te verzekeren … [om ervoor te zorgen] dat ze geen hulp of bijstand verlenen in de Commissie van internationaal onrechtmatige daden.”

Een soortgelijke verklaring wordt gedaan in de preambule van de resolutie met betrekking tot “zakelijke ondernemingen”.

De boodschap in beide gevallen spreekt voor zich. De rapporten die de inquisitie zal publiceren, zullen als basis dienen voor economische boycots van Israël, die door zowel overheidsbureaucraten als bedrijven zullen worden uitgevaardigd.  

Israël heeft geen andere keuze dan deze commissie te bestrijden en elk bedrijf, regering of rechter die haar realiteitsvrije rapporten gebruikt. Israël moet ervoor zorgen dat de antisemitische propaganda die de commissie verspreidt niet in “wet” wordt omgezet door de acties van radicale rechters en overheidsadvocaten. En Israël moet zich verzoenen met het feit dat de EU-bureaucratie en een groot deel van Europa er oorlog tegen voeren, en een krachtige tegenaanval lanceren.

Bronnen:

  • naar een artikel van Caroline B. Glick “The escalating international war against Israel” van 31 december 2021 op de site van Israel Hayom

2 gedachtes over “Caroline Glick over de escalerende internationale oorlog tegen Israël

  1. Er was de Spaanse & Portugeese Inquisitie, de Duits-Europeese Holocaust, de Oost Europeese Pogroms, de smeercampagnes, de leugens, de individuele acties etc.etc.etc, allen gericht om het Joodse volk te vernietigen……

    En nu is de Jood onder de Naties aan de beurt in het huis van het Volkeren recht onder auspicien van de Mensenrechtenraad.

    Het is te hopen dat de regering in Israel én de “intelligentia” hun ogen open houden én er hun lessen uit trekken en niet blijven meelopen om maar aardig gevonden te worden door deze cynistere hypocrieten die niets van hun Jodenhaat hebben ingeboet.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.