Israël zou in 1944 zeker KZ Auschwitz-Birkenau hebben gebombardeerd

Op donderdagnamiddag 4 september 2003 vlogen drie F-15 gevechtsvliegtuigen van de Israëlische Luchtmacht (IAF) over het vernietigingskamp van Auschwitz-Birkenau in Polen

Er is vaak gezegd dat als de staat Israël in de jaren veertig had bestaan, het Auschwitz had kunnen bombarderen en de moord op talloze onschuldigen had onderbroken.

Nou, vandaag bestaat het wel. En het blijkt dat het zijn luchtmacht heeft gebruikt om de moord op talloze onschuldigen door een hedendaags regime te onderbreken.

De Washington Post onthulde onlangs dat twee Israëlische bombardementen in Syrië in 2020 en 2021, die voorheen in mysterie waren gehuld, in feite deel uitmaakten van een geheime campagne om “een ontluikende poging van Syrië om de productie van dodelijke zenuwagentia opnieuw op te starten, te stoppen. ”

De Syrische dictator Bashar Assad heeft sarin-zenuwgas gebruikt om duizenden burgers af te slachten sinds het uitbreken van de burgeroorlog in 2011. Bij één aanval alleen al vielen 1.400 doden in een buitenwijk van Damascus. 

Assad beloofde de regering-Obama in 2012 dat hij zou stoppen met het gebruik van chemische wapens en zijn arsenaal zou vernietigen. Maar hij hield in het geheim een ​​deel van zijn voorraad vast en heeft de afgelopen jaren “meer dan 200 aanvallen” uitgevoerd met dodelijke zenuwgassen,  meldt de Post .

In de vroege ochtend van 21 augustus 2013 voerde het Syrische Leger van Bashar Al Assad een chemische aanval uit in Ghouta, Syrië. Daarbij werden volgens de VS 1429 mensen gedood waaronder honderden kinderen, en nog eens 3600 anderen werden gewond en lijden tot op vandaag aan neurotische symptomen

De Israëli’s zijn zich er terdege van bewust dat het oorspronkelijke doel van Syrië bij het ontwikkelen van het gifgas was om het tegen de Joodse staat te gebruiken – om in zekere zin de moord op de Joden voort te zetten die deze maand 80 jaar geleden in het door Duitsland bezette Polen begon.

In plaats van op zo’n aanval te wachten en dan pas laat te reageren, besloten de Israëli’s de poging tot genocide vooruit te lopen – en daarmee mogelijk het voortdurende gebruik van deze wapens door het Assad-regime tegen Syrische burgers te onderbreken.

Op 5 maart 2020 troffen Israëlische bommenwerpers volgens de  Post een compound in de Syrische stad Homs, “een centrum voor de Syrische productie van chemische wapens.”

De faciliteit in Homs bereidde batches van het chemische tricalciumfosfaat voor voor het belangrijkste militaire laboratorium van Syrië, bekend als het Scientific Studies and Research Center, dat toezicht houdt op de productie van de chemische wapens van het regime. Vervolgens bombardeerden de Israëli’s in juni van dit jaar nog meer chemische wapenlocaties in de buurt van de steden Nasiriyah en Masyaf.

Sommige critici zijn gekant tegen het idee van westerse militaire actie tegen Syrische chemische wapenlocaties, omdat omstanders zouden kunnen worden geschaad. “Mensen die al in angst leven om door onwettige aanvallen om het leven te komen, mogen niet verder worden gestraft voor de vermeende schendingen van de Syrische regering”, aldus Amnesty International USA.

En tot op de dag van vandaag zal geen enkele expert beweren dat het bombarderen van Auschwitz in 1944 een slecht idee zou zijn geweest, omdat sommige gevangenen mogelijk gewond zouden zijn geraakt.

De critici hadden het toen mis, en nu hebben ze het ook mis.

Het is verontrustend dat Amnesty International minder bezorgd lijkt te zijn over de feitelijke dagelijkse moord op Syrische burgers dan over het theoretische risico voor een klein aantal omstanders bij het elimineren van de moordwapens. Er kan geen oorlog worden gevoerd zonder het risico van enkele burgerslachtoffers. 

Bij de Israëlische aanval op de faciliteit van Homs kwamen inderdaad zeven bewakers om het leven. Maar hoe kun je dat vergelijken met de duizenden Syriërs die een pijnlijke dood zijn gestorven vanwege het gas dat in dat laboratorium wordt geproduceerd – of de vele Israëli’s die de volgende slachtoffers van Assad zouden zijn geweest?

Het is ook niets minder dan schandalig te beweren dat het mogelijke gevaar van luchtaanvallen waarbij een relatief klein aantal gevangenen wordt geschaad, de geallieerden had moeten beletten de zekere vergassing van 12.000 Joden in Auschwitz elke dag te onderbreken.

De kwestie van de burgerslachtoffers had in ieder geval niets te maken met de feitelijke discussies in 1944 over het al dan niet bombarderen van Auschwitz. De meeste verzoeken om bombardementen door Joodse groepen waren voor stakingen op de spoorwegen en bruggen die naar het vernietigingskamp leiden, niet het kamp zelf. Dergelijke aanvallen op de transportroutes – waarover honderdduizenden Joden werden gedood – zouden een zeer minimaal risico voor burgers hebben opgeleverd.

Premier Benjamin Netanyahu in Berlijn op 27 augustus 2009, onderzoekt een Amerikaanse militaire luchtfoto van Auschwitz-Birkenau die werd gemaakt in 1944, toen op dat moment de Hongaarse Joden werden afgemaakt. De Amerikanen vond het destijds niet opportuun om Auschwitz te bombarderen. Uiteindelijk zullen het de Russen zijn die op 27 januari 1945 het kamp zullen bevrijden [beeldbron: AP/Rainer Jensen]

Daarom hadden de excuses van de regering-Roosevelt om dergelijke bombardementen niet uit te voeren niets te maken met het gevaar van burgerslachtoffers. Amerikaanse functionarissen beweerden dat Amerikaanse vliegtuigen te ver van het kamp waren. In werkelijkheid troffen Amerikaanse bommenwerpers regelmatig Duitse oliefabrieken op slechts enkele kilometers van de gaskamers van Auschwitz.

Tegenwoordig is de term ‘Auschwitz bombarderen‘ een metaforische uitdrukking geworden voor de morele test die de geallieerden tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben gefaald – en daarna opnieuw hebben gefaald tijdens verschillende andere genociden die sindsdien de wereld na de Holocaust hebben verwoest.

Auschwitz bombarderen” is nu een morele verplichting voor elke generatie, omdat elke generatie wordt geconfronteerd met plegers van wreedheden. Het idee om militair geweld te gebruiken tegen massamoordenaars is niet zomaar een geschiedenisles; het is een militaire strategie voor een betere wereld. 

Bij een paar gelegenheden hebben de Verenigde Staten en hun bondgenoten dit principe erkend – zoals bij de bombardementen die een einde maakten aan de wreedheden op de Balkan, het voorkomen van bloedbaden in Libië en het redden van duizenden Yezidi-burgers in Irak. Israëls bombardementen op Syrische chemische wapens volgen dat nobele pad.

De namen Homs, Nasiriyah en Masyaf zijn niet goed bekend in het Westen. Evenmin was Auschwitz – of Chelmno, in het door Duitsland bezette Polen, waar de vergassing van Joden begon in december 1941. Misschien zal de volgende generatie zich de namen van die Syrische steden herinneren als de plaatsen waar de genocide op zijn sporen werd gestopt.

Bronnen:

  • naar een artikel van Rafael Medoff “Israel ‘bombs Auschwitz’” van 19 december 2021 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.