Annexatie: Wat werkte voor de Golan, zal ook werken in Judea en Samaria

De 40 jaar die zijn verstreken sinds de dramatische dag dat de Knesset – op initiatief van toenmalig premier Menachem Begin – de Israëlische soevereiniteit werd toegepast op de Golanhoogten, stellen ons in staat te onderzoeken wat er is en nog moet gebeuren bereikt na deze historische stap.

Het belangrijkste doel van de wetgeving, vastgesteld in drie Knesset-lezingen op dezelfde dag, was zeker bereikt: Israël vestigde zijn controle over de Golanhoogten en gaf aan de hele wereld een signaal dat de annexatie van het gebied was voltooid en dat er geen weg meer terug zou zijn.

Tot dat moment had de Israëlische militaire controle over het plateau een vergankelijkheid gesignaleerd. Israël heeft misschien eerder overtuigende argumenten voor zijn recht op de regio aangevoerd, maar zijn besluit om af te zien van annexatie van de Golanhoogten leek erop te wijzen dat Jeruzalem zelf niet zeker was van het gewicht van die argumenten. Als u zelf een signaal afgeeft dat u niet zeker bent van de rechtvaardigheid van uw positie, waarom zouden anderen dan achter u staan?

De zet van Begin maakte een einde aan deze dubbelzinnige toestand. Hoewel de landen van de wereld de soevereiniteit van Israël over de Golanhoogten niet officieel hebben erkend, werden ze in de praktijk gedwongen om de stap te accepteren. Of ze nu vrijwillig, onverschillig of met tegenzin willen, ze hebben het allemaal geaccepteerd. Het meest tastbare bewijs hiervan is de afwezigheid van enige druk op Israël in deze kwestie.

Er is aanvullend bewijs: naarmate de tijd verstrijkt, internaliseren buitenlandse ambassadeurs die in Israël zijn gestationeerd het idee van de Israëlische Golanhoogten en weigeren ze niet langer om daar te komen. Zoals een ambassadeur van een land dat niet bepaald een voorvechter van Israël is bij de Verenigde Naties het tegen me zei: “Zelfs als we het niet via een microfoon aankondigen, realiseren we ons dat de Golan in jouw handen zal blijven.”

Desalniettemin is het duidelijk dat de officiële erkenning een dezer dagen zal komen. Hoewel het bijna 40 jaar duurde, was de erkenning van de Israëlische soevereiniteit over de Golan door de toenmalige Amerikaanse president Donald Trump het definitieve zegel van goedkeuring. 

De verandering in de regering en het beleid in Washington hebben dit niet veranderd, en hebben in feite de formule in drie fasen gevalideerd, waarbij Israël soevereiniteit in de eerste fase toepast. In de tweede fase raakt de wereld gewend aan en herkent de facto de nieuwe status. In de derde fase is er formele erkenning van het uitgevoerde besluit.

Interessant is dat Israël minder succesvol is geweest in een gebied waar succes schijnbaar veel gemakkelijker te bereiken had moeten zijn: Judea en Samaria.

Vierenvijftig jaar sinds Israël de Golanhoogten van de Syriërs heeft bevrijd en 40 jaar sinds Jeruzalem de regio officieel heeft geannexeerd, blijft de Joodse bevolking daar angstaanjagend klein. 

De tegenovergestelde situatie doet zich voor in Judea en Samaria: de Joodse aanwezigheid is daar aanzienlijk, maar het opleggen van Israëlische soevereiniteit op het grondgebied, althans de Joodse gemeenschappen daar, is tot stilstand gekomen. Dat is jammer.

Het precedent op de Golanhoogte leert ons dat een zelfverzekerd en vastberaden Israël zijn wil kan dicteren, en de wereld zal het vroeg of laat accepteren. Hierin ligt de centrale les voor de toekomst van Judea en Samaria. Historische rechtvaardiging is belangrijk: tientallen oude synagogen op de Golanhoogten getuigen van deze regio die toebehoort aan het Joodse volk. 

De internationaalrechtelijke grondgedachte voor het besluit is belangrijk, aangezien het internationaal recht erkent dat de agressor, dat wil zeggen de Arabische staten, verantwoordelijkheid moeten dragen voor hun acties en delen van hun grondgebied kunnen verbeuren aan het slachtoffer van hun agressie.

Het is echter de actie en bereidheid van Israël om soevereiniteit op te leggen aan een gebied dat is bevrijd in een defensieve oorlog die de belangrijkste verklaring biedt. Het werkte op de Golanhoogten. Het zal werken in Judea en Samaria.

Bronnen:

  • naar een artikel van Ariel Bulshtein “What worked in the Golan will work in Judea and Samaria” van 19 december 2021 op de site van The Jewish News Syndidate (JNS)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.