Palestina was nooit een plek voor religieuze vrijheid, totdat Israël werd heropgericht

Religieuze Joden bidden aan de Kotel (Klaagmuur) in 1859 tijdens de Turks/Ottomaanse bezetting (1516-1917) van het Heilig Land

Op de American Muslims for Palestine (AMP)-conferentie vorige maand in Chicago was een van de sprekers Omar Suleiman, een imam die geprezen werd als een nieuw type gematigde moslimleider. Suleiman hield zelfs een keer het openingsgebed op het congres.

Suleiman gaf zijn visie op een toekomstig Palestina, een waar joden en christenen vreedzaam leven onder zogenaamd welwillende moslimheerschappij.

Omar Suleiman

Is Palestina een moslimkwestie? Het is een moslimkwestie, maar het is niet alleen een moslimkwestie. Mensen zullen zeggen, nou, weet je, de moslimvisie voor Palestina is er een waarin Joden niet bestaan, waarin christenen niet bestaan, waarin mensen worden weggevaagd en onderdrukt. En ik beantwoord ze en ik zeg: heb je niet gelezen over Umar Ibn Al-Khattab, die Palestina binnentrok? Dat is mijn visie op Palestina.

Umar Ibn Al-Khattab werd aangeboden om in de kerk te bidden en hij zegt tegen de Patriarch: “Laat me hier weglopen, want als ik hier bid, zullen later enkele overijverige moslims komen en zeggen dat Umar Ibn Al-Khattab hier gebeden heeft en ze zullen hier een moskee van maken.” En dus liep hij vanuit zijn wijsheid en oprechtheid naar buiten en bad in een plaats die tegenwoordig de moskee Omar is.

Mijn visie voor Palestina is er een die … religieuze gemeenschappen niet uitsluit, mensen niet wegschrijft. Mijn visie voor Palestina is wat Palestina was! Het is geen valse hypothetische situatie in de toekomst: het is er een die heeft bestaan. Mensen waardig en hoog gehouden! Dat is het Palestina dat ik wil.

Dus kom niet naar me toe met je huidige realiteit van etnisch zuiveren van Palestijnse moslims en christenen en zeggen dat we dit moeten doen, want als we toegeven ​​aan deze barbaarse mensen, zullen ze ons van de planeet vegen. Dat is niet waar en we hebben een geschiedenis die ouder is dan zeventig jaren.

Hij klinkt zo tolerant.

Helaas voor hem is deze visie een vergoelijking van de realiteit van joden en christenen onder moslimheerschappij door de eeuwen heen, en ook vandaag. We hoeven tenslotte alleen maar te zien hoe het christendom zelfs in de afgelopen decennia is afgenomen onder moslimheerschappij om te zien hoe tolerant moslimlanden zijn geweest – laat staan ​​​​de etnische zuivering die joden sinds 1948 (en lang daarvoor) hebben ondergaan onder moslimheerschappij.

Joden mochten bidden tot aan de zevende trede van het Graf van de Patriarchen in Hebron

Het Palestina waarnaar hij wil terugkeren is er een waar Joden zouden worden geslagen als ze voorbij de zevende trede van het Graf van de Patriarchen zouden lopen, een waar Joden zouden worden gedood als ze de Tempelberg zouden betreden, waar Joden zouden worden aangevallen als ze klapstoelen opstellen aan de Westelijke Muur [Kotel] om te bidden. 

Het Palestina dat hij voor ogen heeft, is er een waar joden en christenen hun plaats kennen en weten dat het aan hen is om nederige smeekbeden te doen – of anders …

Hoe was het om een ​​Jood te zijn in Palestina onder islamitische heerschappij? James Finn (1806–1872), de Britse consul in Jeruzalem in het midden van de 19de eeuw, beschrijft het:

In vervlogen tijden leden deze inheemse joden volledig onder het algemene tirannieke gedrag van de moslims, en omdat ze geen middelen hadden voor onderhoud in het Heilige Land, werden ze ondersteund, hoewel nauwelijks, door bijdragen van synagogen over de hele wereld. Moslims sloegen munt uit deze wijze van ondersteuning waarna zij [de inheemse Joden] van generatie op generatie waren onderworpen aan afpersingen en plunderingen (individuen onder hen hadden echter af en toe lucratieve functies). Deze onderdrukking bleek een van de oorzaken te zijn die voor de gemeenschap een verschrikkelijke schuldenlast hebben veroorzaakt, waarvan de betaling van rente een zware last vormt voor het inkomen uit het buitenland.

De joden worden vernederd door de betaling, via de opperrabbijn, van pensioenen aan moslim-lokale afpersers, bijvoorbeeld een bedrag van 300 £. een jaar aan de Effendi wiens huis grenst aan de ‘klaagmuur’, of een fragment van de westelijke muur van de tempelomheining, voor toestemming om daar te bidden; 100 £ per jaar aan de dorpelingen van Siloam voor het niet storen van de graven op de helling van de Olijfberg; 50 £ per jaar aan de Ta’amra Arabieren voor het niet beschadigen van het Graf van Rachel bij Bethlehem, en ongeveer 10 £ per jaar aan Sheikh Abu Gosh voor het niet lastigvallen van hun mensen op de hoofdweg naar Jaffa, hoewel hij goed werd betaald door de Turkse regering als bewaker van die weg.

Dit zijn allemaal loutere afpersingen vanwege hun buitensporige verlegenheid, die de Turkse regering schandelijk toestond. De figuren zijn gekopieerd van hun nederige oproepen die af en toe aan de synagogen in Europa worden gedaan. Er werden andere kleine lasten opgelegd waarvan ze bang waren te stoppen met betalen, zoals aan een man (moslim) voor het toezicht houden op het zelf slachten van vee voor voedsel, om ervoor te zorgen dat het wordt uitgevoerd door de sefardische rabbi die zijn vergunning om het te doen. Periodieke geschenken eveneens van suiker, enz., aan de belangrijkste moslims op hun feesten.

De Hebron-joden waren zelfs meer dan die in Jeruzalem blootgesteld aan brutaal misbruik door de inboorlingen…

Dat krast nauwelijks op het oppervlak.

Een verslag uit 1852 beschrijft hoe Joden elke aanwijzing van eigendom of goederen moesten verbergen, omdat de Arabieren ze zouden stelen. Joden in Palestina gingen gebukt aan pogroms. Het woord ‘jood’ was (en blijft) een epitheton in de Arabische wereld. En onder de Joodse heerschappij die Suleiman ‘etnische zuivering’ noemt, wonen er meer moslims in Jeruzalem dan ooit in de geschiedenis.

Het blijkt ook dat Suleiman een geschiedenis van onverdraagzaamheid heeft die hij achter zijn woorden probeert te verbergen door te doen alsof hij tolerant is. Wijlen Petra Marquardt-Bigman schreef uitgebreid over hem voor JTA in 2019. Maar alles wat je echt moet weten over Suleiman is wat hij zei aan het einde van zijn AMP-toespraak, waarin hij beweerde dat de Joodse geschiedenis in het land niet meer dan 70 jaar bedraagt. Hij ontkent de Joodse geschiedenis zelf.

Iedereen die de Joodse geschiedenis ontkent, is een antisemiet, hoe prachtig ze ook spreken.

Bronnen:

  • naar een artikel van EoZ “No, Palestine was never a haven for religious freedom – until Israel” van 13 december 2021 op de site van Elder of Ziyon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.