De Arabische Apartheid waar niemand over praat

Apartheid in Saoedi-Arabië: “Moslims rechtdoor, niet-moslims afslaan”

De kwestie van de Arabische apartheid en discriminatie kwam onlangs weer aan de oppervlakte nadat een Libanese minister had aangekondigd dat zijn land had besloten Palestijnen te laten werken in verschillende sectoren die tot nu toe alleen waren voorbehouden aan Libanese staatsburgers.

De aankondiging door Mostafa Bayram, de minister van Arbeid van Libanon, kwam als een verrassing voor veel Palestijnen die de afgelopen vier decennia een verbod hebben gekregen om in veel beroepen te werken.

De Palestijnen hopen dat het besluit een einde maakt aan decennia van discriminatie en marginalisering door een Arabisch land – Libanon.

Sommige Libanezen uitten zich echter fel tegen het besluit van Bayram om de aan de Palestijnen opgelegde arbeidsbeperkingen te versoepelen. Deze Libanezen lijken bang dat de Palestijnen ofwel hun baan zullen innemen of volwaardige burgers van Libanon zullen worden.

Op 8 december publiceerde Bayram, die is aangesloten bij de door Iran gesteunde terroristische groepering Hezbollah, een decreet dat Palestijnen toestaat te werken in door vakbonden gereguleerde beroepen.

Het decreet stelt dat Palestijnen die geboren zijn op Libanees grondgebied en officieel geregistreerd zijn bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken, mogen werken in beroepen waarvoor vakbondslidmaatschap vereist was en waarvan ze eerder waren uitgesloten.

Deze door vakbonden gereguleerde banen omvatten beroepen zoals geneeskunde, rechten en techniek, evenals banen in het openbaar vervoer en toerisme.

Dit betekent echter niet dat Libanon heeft besloten volledig een einde te maken aan discriminerende maatregelen tegen Palestijnen.

“Niet alle beroepen zullen onder het nieuwe decreet worden opengesteld voor Palestijnen, aangezien sommige wettelijke wijzigingen of wijzigingen in de statuten van de vakbonden vereisen om niet-Libanese arbeiders het veld in te laten”, aldus L’Orient Today dat zichzelf omschrijft als een onafhankelijk platform dat tot doel heeft de mislukkingen van het Libanese systeem te onderzoeken.

“De geschiedenis van de interacties Palestijnse vluchtelingen met een restrictief werkgelegenheidsbeleid beleid in Libanon dateert uit de periode voorafgaand aan de Libanese Burgeroorlog”, aldus een studie van de Palestijnse werkgelegenheid in Libanon.

In het onderzoek werd opgemerkt dat het ministerie van Arbeid en Sociale Zaken in 1964 voorstelde om de deelname van buitenlanders aan de Libanese arbeidsmarkt te reguleren. Bijgevolg werden de Palestijnen geclassificeerd als buitenlanders en moesten ze een werkvergunning krijgen.

In 1982 hebben de Libanese autoriteiten de lijst van beroepen die openstaan ​​voor Palestijnen verder ingeperkt . Ze mochten niet werken in 70 commerciële en administratieve beroepen.

In het onderzoek werd ook opgemerkt dat de beperkingen in 1995 licht werden opgeheven met de invoering van een nieuwe wijziging van het ministerieel besluit. Het stelde buitenlanders die in Libanon zijn geboren, geboren uit Libanese moeders of getrouwd met Libanese vrouwen, vrijgesteld van deze beperkingen.

Volgens de United Nations Relief and Work Agency for Palestine Refugees (UNRWA):

“[Palestijnse vluchtelingen in Libanon] zijn sociaal gemarginaliseerd, hebben zeer beperkte burgerlijke, sociale, politieke en economische rechten, waaronder beperkte toegang tot de Libanese regering op het gebied van volksgezondheid, onderwijs en sociale diensten, en worden geconfronteerd met aanzienlijke beperkingen op hun recht op werk en recht op eigen eigendom.”

UNRWA merkte bovendien op dat het Palestijnse vluchtelingen nog steeds verboden is om 39 beroepen uit te oefenen, voornamelijk vanwege de voorwaarde dat ze de Libanese nationaliteit moeten hebben en een werkvergunning moeten krijgen. De beroepen omvatten de sectoren gezondheidszorg, recht, transport, techniek en toerisme.

Het laatste decreet van de Libanese minister van Arbeid werd met gemengde gevoelens ontvangen.

Terwijl sommige Palestijnen en Libanezen het verwelkomden als een positieve stap in de richting van een einde aan de discriminatie en apartheid, zeiden anderen dat het onvoldoende was en geen duidelijke mechanismen voor handhaving bood . Volgens senior PLO-functionaris Ahmad Tamimi:

“Het decreet vertegenwoordigt een belangrijk keerpunt in het leven van de Palestijnse vluchtelingen in Libanon, aangezien het een einde maakt aan hun ontberingen en een belangrijke ontwikkeling betekent in het veranderen van hun menselijke omstandigheden in de richting van een fatsoenlijk leven en een normaal leven.”

Tamimi zei ook dat het Libanese besluit “een positieve invloed had op de harten van de Palestijnen in het algemeen en de vluchtelingen in Libanon in het bijzonder”.

Critici zijn echter minder enthousiast over de vooruitzichten om een ​​einde te maken aan het systeem van apartheid en discriminatie in Libanon.

“Net als iedereen ben ik kritisch en op mijn hoede voor deze beslissing”, schreef een gebruiker van sociale media genaamd Islam-#GoldStrike.

“Een van de allereerste en grootste tekortkomingen is dat het een beslissing is die door de minister zelf is genomen, dus het is gebonden aan zijn positie in deze positie, wat betekent dat het gemakkelijk kan worden ingetrokken door de volgende minister.”

Sommige Libanezen lijken vooral bezorgd dat de Palestijnen de banen van Libanese burgers zullen overnemen in een land waar het werkloosheidspercentage op meer dan 40% wordt geschat.

Deze Libanezen lijken bezorgd dat het besluit de weg vrijmaakt voor de permanente vestiging van de Palestijnen in Libanon. Er zijn verschillende redenen waarom de Libanezen de Palestijnen niet willen.

Een van de redenen is dat de Palestijnen sinds de jaren zeventig oorlog en vernietiging naar Libanon hebben gebracht en vluchtelingenkampen hebben omgevormd tot bases voor terreurgroepen.

De Libanezen zijn bang dat de aanhoudende aanwezigheid van de Palestijnen in Libanon economische en demografische gevolgen zal hebben voor Libanon. Ze stellen dat Libanon met een acute economische crisis kampt en het zich niet kan veroorloven om niet-Libanese staatsburgers, waaronder de Palestijnen, op te nemen, die al in barre omstandigheden in verschillende vluchtelingenkampen leven.

De Libanezen zijn ook bang voor tawteen (“hervestiging”). Sommigen vermoeden dat er Arabieren en andere internationale partijen zijn die graag zouden zien dat Libanon een thuisland voor de Palestijnen wordt. Daarom beschouwen deze Libanezen de Palestijnen als ‘buitenlanders’.

De Libanezen zeggen kortom dat de Palestijnen niet welkom zijn om in Libanon te blijven.

De hoofden van de Libanese vakbonden van artsen en apothekers, die tegen de versoepeling van de aan de Palestijnen opgelegde beperkingen waren, spraken “geschokt” uit over het besluit van de minister.

Ze wezen erop dat de wetten van hun vakbonden bepalen dat geen enkele arts het recht heeft om geneeskunde uit te oefenen op Libanees grondgebied totdat hij of zij is aanvaard als lid van de vakbonden.

De Kataeb-partij van Libanon, een christelijke politieke partij, waarschuwde dat het besluit om Palestijnen in verschillende sectoren te laten werken, ernstige gevolgen zou hebben voor de politieke en economische situatie in Libanon:

“De deur openen voor vluchtelingen in Libanon om tientallen beroepen uit te oefenen is een aanval op het recht van de Libanezen, en een consolidering van hun permanente aanwezigheid in Libanon terwijl de Libanezen emigreren… Deze stap zal bijdragen aan het verlagen van de salarissen in de genoemde beroepen in lijn met de vraag- en aanbodmarkt. Het zal ook instellingen en werkgevers verplichten [Palestijnse] werknemers te registreren voor sociale zekerheid, wat zal leiden tot ondraaglijke lasten die tot faillissement zullen leiden.”

De Libanese Partij waarschuwde ook dat het besluit “verborgen en kwaadaardige bedoelingen” heeft, zoals het permanent vestigen van Palestijnen in Libanon.

Ondanks deze duidelijke anti-Palestijnse standpunten van de Arabieren, zijn er toch enkele Libanezen die niet bang zijn om hun schaamte te uiten over Libanons mishandeling en discriminerende maatregelen tegen de Palestijnen.

De Libanese journalist Sawssan Abou-Zahr schreef:

Het is tijd om een ​​einde te maken aan deze geschiedenis van discriminatie en systematische segregatie. Gekwalificeerde Palestijnen zouden hun beroep moeten kunnen uitoefenen, vooral op gebieden waar ze het hardst nodig zijn. Ik durf te zeggen dat het tijd is om de Palestijnen op zijn minst enige vorm van vertegenwoordiging bij gemeenten te gunnen. Er zijn maar weinig Libanezen die mijn mening delen en zouden me van verraad kunnen beschuldigen; een groot aantal zou weigeren deze suggestie in overweging te nemen, hetzij uit racisme, hetzij uit angst dat het verbeteren van de levensomstandigheden van vluchtelingen het equivalent is van hen permanent in het land te vestigen.”

Het is in dit stadium niet duidelijk of het besluit van de aan Hezbollah gelieerde minister inderdaad een einde zal maken aan het al lang bestaande apartheidsbeleid van Libanon en de wetten tegen Palestijnen. Wat echter wel duidelijk is, is dat de internationale gemeenschap de misstanden en mensenrechtenschendingen door een Arabisch land tegen de Palestijnen al lang negeert.

Journalisten die verslag doen van het Midden-Oosten negeren over het algemeen het lot van de Palestijnen in de Arabische landen, waaronder Libanon. Voor hen zijn de acties en het beleid van Libanon tegen de Palestijnen niet nieuwswaardig.

De demonisering van Israël door zoveel journalisten, functionarissen en zogenaamde mensenrechtengroeperingen laat weinig tijd over om te vragen waarom een ​​Palestijn in Libanon geen geneeskunde mag uitoefenen, terwijl een aanzienlijk deel van de medische staf van Israëlische ziekenhuizen bestaat uit Arabische artsen en verpleegsters.

Stel je de opschudding voor die zou zijn losgebarsten op VN-instellingen of universiteitscampussen in de VS of Canada als dergelijke maatregelen door Israël waren genomen. Maar wanneer een Arabisch land Palestijnen onderwerpt aan diepgewortelde discriminatie en hun fundamentele mensenrechten schendt, is het enige geluid dat je kunt horen een dodelijke stilte.

Bronnen:

  • naar een artikel van Khaled Abu Toameh “The Arab Apartheid No One Talks About” van 14 december 2021 op de site van The Gatestone Institute
  • met dank aan Tiki S. voor de hint

Een gedachte over “De Arabische Apartheid waar niemand over praat

  1. Arabische (Moslim) apartheid, Arabische terreur, Arabisch racisme, Arabische anti vrouwen/Holebi politiek, Arabische slavernij …..uh, hoezo?

    Zolang het Westen, EU/VN/US, toch altijd zoooo begaan met het lot van minderheden & minderbedeelden (LOL)……..en dit allemaal uit puur eigen belang, politieke motivatie & angst, gaat er niets veranderen.

    Alléén een sterk front tégen deze praktijken zal werken….te beginnen met een voetbalboycot van Qatar (net zoals nu met de winterspelen in China) en of het ophouden met pamperen van Iran, de baas van terreur beweging Hezbollah, Hamas & Assad in Syrie, gaat er niets veranderen.

    En er gaat niets veranderen…..wees maar gerust!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.