De origines van de antisemitische boycot-Israël BDS-beweging

De gekende islamistische kreet “Allahu Akhbar“, die in het Midden-Oosten een eufemisme is voor ‘Kill the Jews’, wordt veel gehoord in de gangen van de antisemitische boycot-Israël  beweging BDS en is wellicht bedoeld om hun Israël ‘kritiek’ wat op te vrolijken … [beeldbron: Deutsche Welle/DW]

Boycots, desinvesteringen en sancties (BDS) zijn de tactieken van politieke oorlogvoering die tegen Israël worden gebruikt, gebaseerd op de exploitatie van mensenrechten, dubbele standaarden, vergelijkingen met apartheid in Zuid-Afrika en valse beschuldigingen van ‘oorlogsmisdaden’.

Definities:

  • Boycots van producten, cultuur en academici – BDS-activisten lobbyen bij winkels om geen Israëlische producten te verkopen en moedigen anderen aan om ze niet te kopen. Ze sturen brieven naar artiesten, muzikanten, auteurs en academici, met het verzoek niet op te treden en niet in Israël op te treden of samen te werken met Israëlische instellingen. Boycots ondermijnen liberale waarden, zoals academische vrijheid en vrijheid van meningsuiting, door openheid en tolerantie te beperken.
  • Desinvestering van bedrijven die zaken doen met Israël – Het concept van ethisch beleggen vervormd, niet-gouvernementele organisaties (NGO’s) beschuldigen bedrijven die zaken doen in Israël van betrokkenheid bij oorlogsmisdaden en schendingen van het internationaal recht. De NGO’s benaderen investeerders, voornamelijk grote banken en pensioenfondsen, en dringen aan op uitsluiting van deze bedrijven.
  • Sancties tegen zelfverdedigingsmaatregelen – Anti-Israëlische activisten eisen dat de internationale gemeenschap uitgebreide sancties oplegt tegen Israël – waarbij Israël wordt behandeld als een pariastaat. Het uiteindelijke doel is wettelijk afgedwongen sancties door de VN-Veiligheidsraad. Andere vormen van sancties zijn onder meer wapenembargo’s, die gebaseerd zijn op ongegronde beschuldigingen van oorlogsmisdaden. Evenzo worden juridische procedures gestart tegen Israëlische functionarissen om Israël te straffen voor defensieve acties.

BDS is het belangrijkste onderdeel van de ‘ strategie van Durban’ , die door tientallen NGO’s werd aangenomen op de VN-conferentie tegen racisme in 2001 in Durban, Zuid-Afrika, die de strategie vormde om Israël te delegitimeren als ‘een apartheidsregime’ door middel van internationaal isolement.

Andere tactieken van de Durban-strategie zijn onder meer ‘rechtspraak’- campagnes tegen Israëlische functionarissen in internationale rechtbanken; lobbyen bij internationale instanties, waaronder de VN, de EU, de VS en strafrechtbanken; het publiceren van valse rapporten en beschuldigingen van “oorlogsmisdaden”, “etnische zuivering” en “apartheid”; het organiseren van provocaties zoals flottieljes en gewelddadige demonstraties onder het mom van humanitaire operaties en mensenrechten.

De campagne wil een einde maken aan de “bezetting en kolonisatie van alle Arabische landen” en bevordert het recht van “Palestijnse vluchtelingen om terug te keren naar hun huizen en eigendommen.” Deze doelen ondermijnen het fundamentele recht van het Joodse volk op zelfbeschikking.

Deze campagne wordt uitgebreid gefinancierd en ondersteund door buitenlandse regeringen, maar ook door stichtingen en religieuze liefdadigheidsinstellingen, die kaders bieden voor anti-Israëlische politieke invloed.

Het grootste deel van dit geld komt uit Europa, meestal met belastinggeld dat via geheime processen wordt doorgesluisd naar organisaties die opereren onder de vlag van het bevorderen van mensenrechten, humanitaire hulp, democratie en vrede.

BDS streeft naar de eliminatie van Israël als Joodse staat.

Mede-oprichter van de Palestijnse Campagne voor de Academische en Culturele Boycot van Israël (PACBI) Omar Barghouti (2004):

“De huidige fase heeft alle emblematische eigenschappen van wat kan worden beschouwd als het laatste hoofdstuk van het zionistische project. We zijn getuige van de snelle ondergang van het zionisme en er kan niets worden gedaan om het te redden, want het zionisme is erop uit zichzelf te doden. Ik ben bijvoorbeeld voorstander van euthanasie.”

As’ad Abu Khalil, een centrale activist in de VS (2012):

Rechtvaardigheid en vrijheid voor de Palestijnen zijn onverenigbaar met het bestaan ​​van de staat Israël.

Pro-BDS-auteur Ahmed Moor:

“Ok, prima. Dus BDS betekent wel het einde van de Joodse staat….Ik beschouw de BDS-beweging als een langetermijnproject met een radicaal transformatief potentieel… Met andere woorden, BDS is geen nieuwe stap op weg naar de uiteindelijke confrontatie; BDS is de laatste krachtmeting.”

BDS is geen gevestigde organisatie of beweging, maar bestaat uit tientallen niet-gouvernementele organisaties (NGO’s) en radicale activisten.

In de praktijk heeft de BDS-campagne weinig succes op het terrein, maar de effectiviteit ervan ligt in het vermogen om door te dringen in het publieke en politieke discours en de scheidslijn tussen legitieme kritiek op Israël en de volledige delegitimering van Israël in de internationale arena te vervagen.

BDS-activisten gebruiken de dreiging van politiek, economisch, academisch en cultureel isolement als een middel om Israël onder druk te zetten, en proberen dit idee door te laten dringen in het publieke en politieke discours, als een middel om regeringen en bedrijven te beïnvloeden om BDS-tactieken over te nemen.

Bronnen:

  • naar een artikelBoycotts, Divestment, and Sanctions (BDS) Resource Page” van 23 april 2014 op de site van NGO Monitor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.