Het is tijd om op te komen voor de vervolging van de Chinese Joden in Kaifeng

Kaifeng, 31 maart 2015. De viering van de Joodse Seder in de Chinese stad is een teken van de heropleving van de oude Joodse gemeenschap [beeldbron: The New York Jewish Week]

Gelegen langs de zuidelijke oevers van de Gele Rivier, zo’n 600 km. ten zuidwesten van Peking, is Kaifeng de thuisbasis van joden sinds ten minste de 7e of 8e eeuw CE, en mogelijk eerder.

Eind deze maand (28 november) zullen Joden over de hele wereld samenkomen om het feest van Chanoeka te vieren in plaatsen zo ver weg als Teheran, Toronto en Tokio. Ze zetten daarmee een traditie voort die teruggaat tot de periode van de Tweede Tempel en zullen acht nachten lang lichten aansteken, herinnerend aan de wonderen van weleer en proberen een nieuwe generatie te inspireren om de fakkel van de Joodse identiteit naar de toekomst te dragen.

Maar er is één kleine gemeenschap die dit jaar niet in staat zal zijn om het festival te vieren, een kleine, belegerde groep wiens meest fundamentele rechten op onverklaarbare wijze worden onderdrukt: de paar honderd overgebleven Chinese Joden van Kaifeng, China.

En in de geest van onze Hasmonese voorouders, die moedig de vlag van Joodse solidariteit en identiteit hebben gehesen, is het onze plicht om onze stem te verheffen in protest en namens hen op te komen.

Gelegen langs de zuidelijke oevers van de Gele Rivier, zo’n 600 km. ten zuidwesten van Peking, is Kaifeng de thuisbasis van joden sinds ten minste de 7e of 8e eeuw na Chr. en mogelijk eerder.

De eerste Joden die zich daar vestigden, waren Sefardische Joden afkomstig uit Perzië of Irak die langs de zijderoute reisden en de zegen van de Chinese keizer ontvingen om in de stad te wonen, die een van de oude hoofdsteden van China was.

De Joodse gemeenschap bloeide op in Kaifeng, waar ze een gastvrije omgeving van tolerantie en acceptatie vonden, in schril contrast met de typische Joodse diaspora-ervaring.

Bij het plaatje hierboven: In 1163 bouwden de Joden van Kaifeng een grote en mooie synagoge, die vervolgens door de eeuwen heen werd gerenoveerd en herbouwd. Een model ervan is te zien in het Museum van het Joodse Volk in Tel Aviv.

Op zijn hoogtepunt, tijdens de Ming-dynastie (1368-1644), zou het Kaifeng-jodendom maar liefst 5.000 mensen hebben geteld. Maar toen joden tegen de 17e eeuw een grotere bekendheid in de samenleving begonnen te krijgen, en sommigen hoge rangen in het Chinese ambtenarenapparaat bereikten, begon een proces van assimilatie en gemengde huwelijken, wat een zware tol eist van de gemeenschap.

Dientengevolge was tegen het midden van de 19e eeuw de kennis en praktijk van het jodendom van de Chinese joden grotendeels vervaagd. De laatste rabbijn van de gemeenschap zou in het begin van de 19e eeuw zijn gestorven, en de synagoge die zeven eeuwen lang trots in Kaifeng had gestaan, werd verwoest door een reeks overstromingen die de stad in de jaren 1840 en daarna troffen.

Desalniettemin worstelden de Joden van Kaifeng, tegen alle verwachtingen in, om hun gevoel van Joods-zijn te behouden en gaven ze al het weinige dat ze wisten door aan hun nageslacht. Tegenwoordig zijn er in deze stad van ruim 4,5 miljoen mensen nog enkele honderden – misschien wel duizend hoogstens – mensen die via stambomen identificeerbaar zijn als afstammelingen van de joodse gemeenschap.

Na een korte bloei van de gemeenschappelijke identiteit in het begin van de jaren 2000, werden Kaifengs joden plotseling getroffen door ongekende repressie vanaf 2014. Tijdens de Pesach-vakantie vielen de lokale autoriteiten een joods centrum in Kaifeng binnen dat werd beheerd door Shavei Israel, de organisatie die ik voorzit en dwong deze te sluiten.

Vijf Chinese vrouwen uit een afgelegen Joodse gemeenschap in centraal China zijn op 1 maart 2016 aangekomen in Tel Aviv op de eerste stap op hun reis naar Israëlisch staatsburgerschap

In de daaropvolgende jaren werden aanvullende maatregelen genomen, waarbij het de joden van Kaifeng werd verboden zich op sabbat en festivals te verzamelen. Velen werden zelfs gedwongen om de mezoezot op de deurposten van hun huizen weg te halen.

En zoals de Britse Daily Telegraph in december 2020 meldde, hebben de autoriteiten van Kaifeng een systematische campagne ondernomen om elk fysiek spoor van de historische aanwezigheid van de Joodse gemeenschap in de stad te wissen.

Museumexposities in Kaifeng, die ooit zijn Joodse geschiedenis prees, zijn gesloten, de overblijfselen van de synagoge zijn verwijderd en de plaats van het oude mikwe (ritueel bad), gelegen in een gemeentelijk ziekenhuis, is gesloten.

Aangezien joden geen officieel erkende minderheidsgroep zijn in China en het jodendom niet de status van officiële religie krijgt, ligt de kwestie van de status van Kaifeng-jodendom gevoelig voor het communistische regime, dat hen als volwaardige Han-Chinezen beschouwt.

Niettemin mag het duidelijk zijn dat in een land met meer dan 1,4 miljard mensen, een paar honderd Joodse nakomelingen in Kaifeng nauwelijks een bedreiging vormen voor China’s sociale of politieke orde.

En toch, ondanks de nauwe banden die zijn ontstaan ​​tussen Israël en China, heeft de Joodse staat vrijwel niets gedaan om te protesteren tegen de behandeling van Kaifengs Joden. Voor zover bekend, reikt de Israëlische ambassade in Peking de gemeenschap niet de hand en probeert ze ook niet voor hun zaak te pleiten bij het Chinese regime. En hetzelfde geldt voor het Amerikaans-joodse leiderschap, dat door de jaren heen oorverdovend stil is gebleven.

Dit mag zo niet blijven doorgaan. We kunnen en mogen de Kaifeng-joden niet in de steek laten of ze offeren op het altaar van de Chinese economische macht. Velen van hen doen hun best om onder zeer moeilijke omstandigheden weer contact te maken met hun Joodse erfgoed. Maar onder het toeziend oog van de communisten, die hun activiteiten in de gaten houden en intimideren, worden de Joden van Kaifeng en hun geschiedenis langzaam en onverbiddelijk uitgeroeid.

In zijn bespreking van Chanoeka zegt de Talmoed in Tractate Shabbat 21b dat de mitswa de lichten moet plaatsen, “bij de ingang van iemands huis buiten”, maar het stelt ook dat, “in tijden van gevaar, men naar binnen licht en dat is voldoende.”

Helaas, tenzij de staat Israël en het wereldjodendom met een luide en duidelijke stem spreken en protesteren tegen de behandeling van Kaifeng’s Joden, zullen ze gedwongen worden om de Chanoeka-kaarsen aan te steken achter gehulde gordijnen en gesloten deuren, want ze leven echt in “tijden van gevaar.”

Chinese Kaifeng Joden zijn erg opgetogen over de uitstekende Chinese-Israëlische handelsrelaties [beeldbron: Asian Jewish Life ]

Bronnen:

  • naar een artikel van Michael Freund “It’s time to speak out for China’s beleaguered Jews” van 18 november 2021 op de site van The Jerusalem Post
  • naar een artikel van Yitzhak Tessler Why do the Chinese admire the Jews?” van 28 maart 2017 en een artikel van Bernard Edinger Chinese Jews: Reverence for ancestors” van 15 december 2015 op de site van Shavei Israel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.