83 jaar na de Kristallnacht neemt antisemitisme weer toe

Over de hele westerse wereld ervaren Joden een heropleving van antisemitisme. Deuren van synagogen worden verstevigd, Joodse bedrijven worden aangevallen, Joodse monumenten zijn beklad. Mensen zijn voorzichtig om niets te dragen dat hen als Joden kan identificeren, en degenen die dat wel doen, lopen het gevaar van verbale of zelfs fysieke aanvallen. Het gebeurt in heel Europa en ook in de VS.

Van leden van Antifa, de zogenaamd antifascistische organisatie, is bekend dat ze de anti-Israëlische BDS- beweging (Boycot, Desinvestering en Sancties) steunen. En in Duitsland, waar het antisemitisme na de nederlaag van het naziregime werd onderdrukt, steekt het weer schaamteloos de kop op.

Bij de recente regeringsverkiezingen won de AfD-partij (Alternatief voor Duitsland) 10,3% van de stemmen. Het is een nationalistische en rechts-populistische politieke partij die staat voor verzet tegen de Europese Unie en immigratie. Het bevindt zich in het meest rechtse politieke spectrum. 

Op een recent partijcongres van de AfD was er consensus over hun afkeer van de islam. Ze kwamen overeen om de zin “De islam hoort niet bij Duitsland” in hun manifest op te nemen. Die sentimenten kunnen zich gemakkelijk uitstrekken tot antisemitisme.

“Door een aandeel, hoe klein ook, in het politieke vastgoed van Duitsland te claimen, heeft de AfD de reguliere partijen van het land gedwongen hun tenten te verbreden en in sommige gevallen zelfs extreemrechtse posities te normaliseren. Het heeft hen ook gedwongen om omslachtigere coalities te overwegen die niet zo lang geleden ondenkbaar waren, wat de wiskunde bemoeilijkt van het vormen van een regering in een land waar een enkele partij zelden een algemene meerderheid behaalt.”

Alleen de tijd zal leren in welke richting een nieuwe sociaal-democratische kanselier van Duitsland, Olaf Scholz, zijn land zal leiden.

Deze week herdenken Joden over de hele wereld de 83e verjaardag van Kristallnacht, “De nacht van het Gebroken Glas”, genoemd naar de ramen van Joodse bedrijven en huizen die in de nacht van 9 op 10 november 1938 werden verbrijzeld. De meeste synagogen in heel Duitsland , Oostenrijk en het geannexeerde Tsjechoslowaakse Sudetenland werden die nacht geplunderd en in brand gestoken. Duizenden Joodse bedrijven werden beschadigd en 30.000 Joodse mannen werden naar concentratiekampen gestuurd.

Baden Baden, Duitsland, 10 november 1938. Joden die na de Kristallnacht waren gearresteerd, werden door de Duitse politie gedwongen door de straten te lopen met een bord in de vorm van een Davidster waarop stond: “Gott vergibt uns nicht” (‘God vergeeft ons niet’) [beeldbron: Yad Vashem]

De aanleiding voor Kristallnacht is te vinden in maart 1938, na de annexatie van Oostenrijk bij het Duitse Rijk. De Poolse autoriteiten maakten zich zorgen over de toegenomen jodenvervolging in die landen. Maar het was niet hun welzijn waarin ze geïnteresseerd waren, maar veeleer hun angst dat de vele Poolse onderdanen onder de Joden ofwel naar Polen zouden willen terugkeren of daartoe gedwongen zouden worden.

Dus in oktober van dat jaar vaardigde de Poolse regering een denationalisatiewet uit die het staatsburgerschap van Polen die meer dan vijf jaar in het buitenland woonden, ongeldig maakte, tenzij ze voor het einde van de maand een speciale stempel in hun paspoort kregen van de Poolse consulaten. Het is niet verrassend dat joden deze faciliteit werden geweigerd.

Aangezien het Duitse beleid toen nog geen massale uitroeiing was, maar veeleer om Joden uit Duitsland te krijgen, was het naziregime bezorgd wanneer Poolse functionarissen de paspoorten van Joden niet zouden afstempelen, waardoor ze allemaal staatloos zouden worden. Omdat ze zonder paspoorten in Duitsland zouden moeten blijven, beval SS-chef Himmler dat alle Poolse Joden onmiddellijk en met geweld naar Polen moesten worden gedeporteerd.

Het was in de vroege uurtjes van 28 oktober dat de Poolse Joden moesten reageren op de gevreesde klop op de deur die terreur betekende. Bijna 20.000 Joodse mannen, vrouwen en kinderen werden gearresteerd, mochten haastig slechts één koffer inpakken en met een vergoeding van slechts 10 mark in verzegelde treinen naar de Poolse grens vervoerd. Toen de Polen zich hiervan bewust werden, sloten ze de grens. “Geen Joden” was het bevel.

Met Poolse bajonetten voor zich uit en Duitse machinegeweren achter zich, strandden deze Joden hulpeloos in niemandsland. De joodse welzijnsorganisatie ORT mocht haastig een onderkomen bouwen, terwijl de Polen en Duitsers drie dagen lang ruzie maakten. De omstandigheden voor deze Joden waren erbarmelijk en er was weinig voedsel. Uiteindelijk werden de Polen gedwongen deze steeds meer neerslachtige, hongerige en vermoeide massa te accepteren.

Het grootste aantal werd vastgehouden in Zbaszyn, een Poolse grensstad. Mijn vader was een van hen. Maandenlang sliepen ze in slecht gebouwde schuren en stallen, met heel weinig proviand. De ernst van de omstandigheden werd waargenomen door de Poolse historicus Emanuel Ringelblum, die de hopeloosheid van de gedeporteerden beschreef in een brief aan een collega:

“Ik denk niet dat een Joodse gemeenschap ooit zo’n wrede en meedogenloze uitzetting heeft meegemaakt als deze. De toekomst wordt in wanhopige bewoordingen voorgesteld. Joden zijn vernederd tot het niveau van melaatsen, tot vierderangs burgers, en als gevolg daarvan worden we allemaal getroffen door deze verschrikkelijke tragedie.”

Parkbank met het opschrift: ‘Alleen voor Joden!’, Duitsland na 1935 [beeldbron: Yad Vashem]

Enkele maanden later werden de meesten naar Warschau getransporteerd. Ik zat toen op een joodse school in een stad zo’n 70 km. ten noorden van mijn woonplaats. De categorieën van arrestaties werden bepaald door de plaatselijke nazi-chef, dus mijn moeder bleef die dag gespaard.

Gelukkig overleefde ze de concentratiekampen en kon ze de gebeurtenissen aan mij vertellen. Toen haar werd gevraagd waar ik was, zei ze dat ik naar buiten was gegaan en ze wist niet waar ik was. Als ik thuis was geweest, zou ook ik hetzelfde lot hebben ondergaan en zou ik hier niet zijn om het verhaal te vertellen.

Onder de gedeporteerden bevond zich de familie Grynszpan uit Hannover. Hun 17-jarige zoon, Hershel, woonde illegaal in Parijs. Zijn zus, Berta, kon hem een ​​ansichtkaart sturen vanuit Zbaszyn, waarin de wreedheid en tragedie van de gedwongen verhuizing van het gezin werd beschreven.

Woedend en bedroefd door de benarde situatie van zijn familie en de duizenden andere Poolse Joden, ging Hershel Grynszpan naar de Duitse ambassade in Parijs om de ambassadeur te spreken. Hij werd naar derde secretaris Ernst vom Rath gebracht, en terwijl hij hem aankeek, trok Hershel een pistool en schoot hem neer. Vom Rath overleed op 7 november aan zijn verwondingen. Dat was de aanleiding voor de ‘spontane’ gebeurtenissen van de Kristallnacht twee avonden later.

Er is gedocumenteerd dat Himmler plannen voor deze misdaad al zeer gedetailleerd had opgesteld en aan alle nazi-kantoren in het land had doorgegeven, en dat hij alleen wachtte op een geschikte gelegenheid om het uit te voeren.

Op die noodlottige ochtend van 10 november, nog voordat ik bij mijn school aankwam die op het terrein van een synagoge stond, hing er rook in de lucht en was er meer activiteit dan normaal op straat. Toen zag ik het allemaal. De brandweer was aanwezig, niet om de vlammen te doven die de synagoge overspoelden, maar om de naburige Duitse eigendommen af ​​te koelen en te beschermen tegen beschadiging.

In de Duitse stad Frankfurt am Main werd de Nieuwe Synagoge in Höchst, ook gekend als de Börneplatz Synagoge,  in de nazi-pogrom van Kristallnacht op 10 november 1938 verwoest en afgebrand

Diezelfde dag verliet ik de stad Mannheim om naar mijn huis terug te keren. De dag staat zo levendig in mijn geheugen gegrift dat ik me nog goed herinner dat ik de dieseltrein van 3:22 nam. Vraag me wat ik gisteren voor de lunch heb gegeten en ik zou het me moeilijk kunnen herinneren.

Een ander feit dat het vermelden waard is. Na de synagogebranden in mijn woonplaats vormden enkele overgebleven muren van een van de synagogen een gevaar voor het publiek, en om nog erger te maken, werd de Joodse gemeenschap “gevraagd” om de sloop te betalen.

Toen Hershel Grynszpan door de Franse politie werd gearresteerd, protesteerde hij:

“Jood zijn is geen misdaad; ik ben geen hond. Ik heb het recht om op deze aarde te bestaan; waar ik ook ben geweest, ik werd opgejaagd als een dier.”

Er zijn tegenstrijdige berichten over zijn lot, maar het kan veilig worden aangenomen dat hij de oorlog niet heeft overleefd. Laten we de dappere Hershel Grynszpan en de gebeurtenissen die ons volk overkwamen nooit vergeten.

Bronnen:

  • naar een artikel van Walter Bingham “83 years after Kristallnacht, antisemitism is again rising – opinion” van 7 november 2021 op de site van The Jerusalem Post
  • h/t “Tiki S.

Een gedachte over “83 jaar na de Kristallnacht neemt antisemitisme weer toe

  1. Het antisemitisme neemt niet toe want het is nooit weggeweest!

    Het énige wat is veranderd is de openlijke viering ervan op social media, voetbalvelden, media & straten en de legitimatie ervan door wegkijkende, wouwelende & excuserende regeringen met lege boodschappen over ‘never again’ om dan ‘per direct een anti Israelische resolutie te steunen en een Israelische actie ter verdediging van zijn Joodse bevolking te veroordelen.

    Hoe graag ze het ook willen en hoe ze ook hun best doen zichzelf schoon te praten….de Westerse & Christelijke Jodenhaat is een niet uit te roeien dodelijk virus!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.